เลเวลเริ่มต้น: ซัพพอร์ตผลงาน ติดตามทุกช่องทาง ไม่ว่าจะเป็น IG, X (Twitter), รายการวาไรตี้ หรือช่องทางออฟฟิเชียลต่างๆ แถมยังคอยอัปเดตข่าวสารอยู่เสมอ เรียกได้ว่าถ้าใครถามอะไร ตอบได้หมด

เลเวลกลาง: เริ่มมีของสะสมกระจายอยู่ทั่วห้อง ไม่ว่าจะเป็นตุ๊กตาตัวแทนของศิลปินที่พกไปด้วยทุกที่ โปสเตอร์ อัลบั้ม ของสะสมกระจุกกระจิก จนมีส่วนร่วมกับกิจกรรมของแฟนด้อม ทั้งโดเนตป้ายวันเกิดในสถานีรถไฟฟ้าหรือรถตุ๊กตุ๊ก จนถึงฟู้ดซัพพอร์ต

เลเวลสูง: ไม่ว่าจะศิลปินจะมีงานที่ไหน ถ้าหาเวลาว่างได้แล้วไม่มีทางที่จะไม่ไปให้กำลังใจ ทั้งอีเวนต์ แฟนมีต หรือคอนเสิร์ตแถวหน้าไม่เคยพลาดสักครั้ง 

ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ มายด์-รวิสรา ราเหม เจ้าของตำแหน่งสุดยอดแฟนด้อมพันธุ์แท้ ATLAS เคยทำมาแล้ว และพิสูจน์ความเป็นแฟนพันธุ์แท้ในรายการควิซเกมโชว์ในตำนานอย่าง ‘แฟนด้อมพันธุ์แท้’ ที่ดัดแปลงมาจากรายการแฟนพันธุ์แท้กับคำถามที่ท้าทายความเป็นแฟนคลับของทุกคน ไม่ว่าจะเป็นการตอบคำถาม 3 วิ แข่งตอบคำถามรอบกดสัญญาณไฟ จนถึงคำถามรอบสุดท้ายที่ต้องงัดเอาความรู้ลึก รู้จริง ออกมาใช้ทั้งหมด จนมายด์ยกให้เป็นเรื่องที่เธอไม่คิดว่าจะทำได้ตั้งแต่เป็นแฟนคลับมา

แน่นอนว่าแฟนคลับแต่ละคนก็มีวิธีสนับสนุนศิลปินหรือคนที่ชื่นชอบแตกต่างกันไป และเลเวลข้างต้นก็เป็นเพียงการแบ่งคร่าวๆ คงเป็นเรื่องยากหากจะชั่ง ตวง วัด ว่าใครรักศิลปินมากกว่าใคร แต่เป้าหมายเดียวกันของแฟนคลับทุกคนนั้นคือการแสดงพลังสนับสนุนไปให้ถึงศิลปิน คนที่พวกเขารักในแบบที่ทำได้

ในวันที่ T-POP บ้านเราเริ่มคึกคักมากขึ้น ค่ายเล็กค่ายใหญ่ต่างพากันเดบิวต์ศิลปินบอยแบนด์ เกิร์ลกรุ๊ปเกือบทุกๆ ไตรมาส นั่นยิ่งทำให้กลุ่มแฟนคลับของไทยเริ่มเติบโตไปด้วย แม้วัฒนธรรมแฟนด้อมกลายเป็นสิ่งที่คนทั่วไปพบเห็นได้ง่ายๆ แต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่ยังไม่เข้าใจว่าทำไมแฟนคลับจึงยอมทุ่มเทขนาดนี้

เราชวนทุกคนมาเจาะลึกเบื้องหลังการเป็นแฟนคลับกันให้มากขึ้น มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไปบ้าง จนถึงเหตุผลว่าทำไมเราจึงรักคนที่ไม่เคยรู้จักกันได้ขนาดนี้ จากปากของผู้ชนะแฟนด้อมพันธุ์แท้ ที่รู้ตัวว่ามีศิลปินเป็นแรงบันดาลใจตั้งแต่จำความได้

1

การที่เราได้ไปเจอเขาตามอีเวนต์ต่างๆ แค่ได้เห็นเขาโบกมือให้แฟนคลับ มันก็ทำให้รู้สึกมีความสุข อาจจะช่วยบรรเทาทุกข์จากที่เราเคยเครียดเรื่องอื่นๆ ลงได้เยอะ

“เราฟังเพลงไทยมาตั้งแต่เด็กๆ ตั้งแต่ประถมก็ฟัง Potato ฟังมาตลอด แล้วก็เริ่มต้นตามศิลปินคนอื่นๆ แต่ตอนนั้นยังไม่ได้ตามเยอะเท่าไหร่ ช่วงแรกเราเริ่มตาม The Star ตอนนั้นยังอยู่ต่างจังหวัดอยู่ ก็ติดตามแค่โหวต ซัพพอร์ตผลงานต่างๆ แล้วก็ฟังเพลง โหลดเพลง หลังจากนั้นก็ไม่ได้ตามเลย เริ่มตามมากขึ้นตอน แปลรักฉันด้วยใจเธอ เริ่มชอบบิวกิ้น-พีพี แล้วก็ตามผลงานน้องๆ ทั้งผลงานเพลง และการแสดง แล้วมาอีกทีก็คือตาม ATLAS คือตามหนักมาก ไปเกือบทุกงาน

“ที่เริ่มมาติดตาม ATLAS เพราะช่วงนั้นเริ่มเครียดกับการสอบใบประกอบวิชาชีพพยาบาล แล้วเพื่อนเปิดคลิปวิดีโอ ATLAS ให้ดูก็เริ่มดูจริงจัง จากที่ก่อนหน้าเรารู้จักแค่ว่าคือวง ATLAS มีสมาชิกเป็นใครบ้าง ติดตามผลงานเพลงมาบ้างแล้ว แต่หลังจากนั้นเราก็เริ่มมาติ่ง มาซัพพอร์ตจริงจัง และได้รู้จักเขาผ่านคลิปต่างๆ ที่ได้ปล่อยลงยูทูปของเขาเอง พอได้รู้จักตัวตนของทั้ง 7 คน ก็ยิ่งอยากซัพพอร์ตเขา 

“การได้ตามวงนี้มันช่วยเราในแง่ซัพพอร์ตจิตใจ เราอาจจะเครียดเรื่องอื่นๆ แต่การที่เราได้ไปดู การแสดงของวง หรือการที่เราได้ไปเจอเขาตามอีเวนต์ต่างๆ แค่ได้เห็นเขาโบกมือให้กับแฟนคลับ มันทำให้รู้สึกมีความสุข ได้บรรเทาทุกข์จากที่เราเคยเครียดเรื่องอื่นๆ ลงได้เยอะ

ถึงจะยุ่งแค่ไหนก็หาเวลาไปเจอศิลปินได้เสมอ

“ส่วนตัวเราทำอยู่จะเป็นวอร์ดพิเศษ จะมีเพื่อนรุ่นเดียวกันที่ทำอยู่ที่เริ่มทำงานพร้อมๆ กัน เราจะหาเวลาไปได้ โดยเรียกมันว่า ‘การแลกเวร’ สมมุติเพื่อนว่างวันนี้แต่เราไม่ว่าง แล้วเราต้องไปตามศิลปินภายในวันนี้ เราก็ต้องขอแลกกันกับเพื่อน เธอไปขึ้นวันนี้แทนนะ เดี๋ยวฉันไปขึ้นวันนี้แทนให้ แต่ถ้าวันนี้ไม่ว่างไปเลยก็จะขอแลกไปขึ้นเวรดึกแทน คือไปติ่งให้เสร็จก่อน แล้วค่อยกลับมาขึ้น 5 ทุ่ม ส่วนใหญ่จะเป็นแบบนี้ เพราะเพื่อนที่ทำงานด้วยกันเขาก็ติ่ง Proxie เหมือนกัน ก็แลกกันไปตามวง”

2

ตอนแรกก็ลังเล (ที่จะสมัครรายการแฟนด้อมพันธุ์แท้) กลัวว่าความชอบของเราจะทำให้เครียด พอกลับมาคิดอีกที เราลองเอาความชอบไปทำให้เขารู้ดีไหมว่ามีคนที่รักเขามากขนาดนี้

เหตุการณ์ที่คิดว่าตัวเองไม่น่าจะทำได้ตั้งแต่เป็นแฟนคลับมาคืออะไร?

“คิดว่าเรื่องไปแข่งแฟนด้อมพันธ์แท้ของ ATLAS นี่แหละ ตอนแรกก็ลังเล เพราะเราไม่ได้อยู่กับน้องมาตั้งแต่เดบิวต์ แต่ก็ไม่ได้ตามขนาดนั้น พอเราได้มารู้จักได้มาซัพพอร์ตเขา เราก็รู้สึกว่ารักเขา เพื่อนก็คะยั้นคะยอให้มาสมัคร สุดท้ายก็ตัดสินใจไปสมัคร แต่ก็เอาความรักที่มีให้เขามาเล่นเกม ทำเท่าที่ทำได้ สุดท้ายมันก็เลยเกิดเหตุการณ์ไม่น่าเชื่อขึ้น คือได้เป็นแฟนพันธ์ุแท้ ATLAS ก็รู้สึกว่าคอมพลีตในชีวิตอยู่เหมือนกัน”

“ตอนแรกเขาจะให้ส่งใบสมัครเป็นกูเกิลฟอร์มก่อน ถ้าสมมุติมันพอที่จะเข้ารอบได้ เขาจะเรียกไปสัมภาษณ์อีกรอบ ให้เหลือ 5 คน ตอนนั้นจริงๆ แอบมีถอดใจบ้างเพราะงานยุ่งมาก แล้วหาเวลาไปสัมภาษณ์ไม่ได้เลย แต่ทีมงานเขาก็อนุเคราะห์สัมภาษณ์ออนไลน์ได้ ตอนแรกเราลังเล กลัวว่าความชอบของเราจะทำให้เครียดไหม พอกลับมาคิดอีกที เราก็รู้อะไรเกี่ยวกับพวกเขามาหลายอย่างแล้ว เราลองเอาความชอบเราไปทำให้เขารู้ดีไหมว่ามีคนที่รักเขามากขนาดนี้”

“สุดท้ายเราอาจจะไม่ได้ทำการบ้านหนักขนาดนั้น เราแค่ไปหาความรู้เพิ่มในส่วนที่เราอาจจะตกหล่นไป ระหว่างนั้นมันไม่ได้เป็นเรื่องเครียดว่าต้องได้เท่านั้น เราก็ดูคลิปเรื่อยๆ คลิปหนึ่งเราก็ไม่ได้ดูแค่ครั้งเดียว เราดูหลายๆ ครั้ง มันเลยจำได้ มันเป็นความสุขที่เราจำได้มากกว่า มันเป็นความชอบของเรา มันเลยไม่เครียด”

“การแข่งขันในรายการตอนแรกไม่ค่อยมีสติเลย เพราะอยากเห็นหน้าเมนออกมา มันก็มีทั้งตื่นเต้นกลัวคุมสติตัวเองไม่ได้ ก็เลยพยายามนิ่งให้ได้มากที่สุด นับ 1-10 ในใจ พอไปอยู่หน้างานมันก็มีช็อตที่สมองว่างเหมือนกัน แต่ด้วยความที่เราเคยชิน มันอยู่ในหัวเราแล้วมันก็เลยจำได้ มันไม่เหมือนกับท่องจำไปสอบ สอบออกมาแล้วก็ลืม ถ้ามีความชอบมันเลยไม่รู้สึกเครียดเท่าไหร่”

3

“เป้าหมายสูงสุดของแฟนคลับคือการเห็นศิลปินตัวเองไปได้ไกลตามที่ใจเขาต้องการ”

“เรารู้สึกว่าแฟนคลับทุกคนเท่ากันหมดเลย ทุกคนซัพพอร์ตศิลปินในส่วนที่เขาทำได้ แล้วการซัพพอร์ตตรงนั้นก็ทำให้ศิลปินเราเติบโตยิ่งๆ ขึ้นไป ใครคนใดคนหนึ่งทำมันก็ไม่ได้ เท่าที่เห็น ATLAS เขาให้ความสำคัญของการมีอยู่ของ ALIS (ชื่อแฟนคลับของวง ATLAS) ทุกคนที่เป็นแฟนคลับเขา เลยรู้สึกประทับใจ”

“เป้าหมายสูงสุดของแฟนคลับคือการเห็นศิลปินตัวเองไปได้ไกลตามที่ใจเขาต้องการ แล้วแต่เขาเลยว่าอยากไปได้ไกลแค่ไหน หรืออยากทำอะไร ให้เขาเป็นตัวของตัวเอง แค่นั้นคือแฟนคลับทุกคนแฮปปี้มากๆ”

“ปกติเราจะติดตามเขาทุกช่องทางเท่าที่ทำได้ เวลามีโหวตก็จะโหวตในแอปฯ T-POP Stage ให้เขา เวลาเขาออกเพลงใหม่ หรือเขามีกิจกรรมอะไรก็จะเข้าไปมีส่วนร่วม เล่นเกม ปั่นแท็กให้ติดเทรนด์เข้าไปสตรีมเพลง ดูยูทูบ แล้วก็ไปตามงานต่างๆ เท่าที่จะไปได้ ไปส่งเสียงเป็นกำลังใจให้เขาเห็นว่ามีแฟนคลับรักเขาเยอะแค่ไหน หรืออาจจะมีโดเนตโปรเจกต์วันเกิดบ้างตามโอกาส”

ทุกวันนี้การติดตามศิลปินไม่ได้มีเพียงแค่การติดตามผลงานเท่านั้น แต่ยังมีวิธีการแสดงออกใหม่ๆ เพื่อส่งพลังซัพพอร์ตไปให้ศิลปินรับรู้ด้วยวิธีการใหม่ๆ ด้วย

“การโดเนตขึ้นป้ายหรือการโหวต มันเป็นการทำให้คนอื่นๆ มองเห็นศิลปินเราเพิ่มมากขึ้น ทำให้ศิลปินเราเป็นที่รู้จักในวงกว้าง อันนี้ก็ถือเป็นการซัพพอร์ตที่คิดว่ามีประสิทธิภาพมากพอสมควร เพราะพอเราขึ้นป้ายแล้วคนอื่นได้เห็นความสามารถ หรือตัวตนของเขา ก็อาจทำให้คนสงสัยว่าคนนี้คือใครนะ แล้วได้มารู้จักหรือมองเห็นความสามารถ ก็อาจจะช่วยซัพพอร์ตผลงานเพิ่มขึ้นอีกแรง

“ช่องทางติดตามส่วนใหญ่ ถ้าเป็นวง ATLAS เราเขียนอะไรถึงเขาแล้วติดแท็ก เขาก็จะเห็นตลอด อาจจะเข้าจะมีส่วนร่วมในการรีทวิตบ้างหรือมาไลก์ บางครั้งถ้าแท็กไอจีไป เขาก็จะมาดูตลอด หรือเวลาไปเจอตามงานต่างๆ เขาจะอายคอนแท็กต์ (Eye Contact) ตลอดเลย แล้วเขาก็จะเล่นกับแฟนคลับด้วย เวลาเราอยากอวยพรเขา อยากพิมพ์อะไรส่วนตัวถึงเขา จะมั่นใจแน่ๆ ว่าเขาจะรับรู้

“ช่วงแรกจะเป็นการตามซัพพอร์ตผลงาน เมื่อก่อนจะเข้าถึงทางโซเชียลได้ยากกว่า แต่ตอนนี้เขาก็มีโซเชียลหลายๆ แพลตฟอร์ม ได้มาพูดคุยกับแฟนคลับบ้าง มันก็รู้สึกเข้าถึงศิลปินได้ง่ายกว่า แต่มันก็ยังมีระยะห่างระหว่างศิลปินและแฟนคลับอยู่ที่พอเหมาะพอควร”

4

มันแล้วแต่ชีวิตของแต่ละคนว่าจะไปหาความสุขของตัวเองในรูปแบบไหน อย่างเราก็เลือกไปหาความสุขจากการไปตามศิลปิน ขณะที่บางคนอาจจะไปเที่ยว เรารู้สึกมันไม่ใช่การเสียเวลา เพราะมันเป็นการไปหาความสุข

“สำหรับบางคนที่เขามองการตามศิลปินไม่ค่อยดี จริงๆ มันแล้วแต่คน เราห้ามความคิดคนไม่ได้ คนที่ตามศิลปินมันก็เป็นงานอดิเรกชนิดนึง บางคนว่างก็อาจจะไปออกกำลังกาย หรือไปเรียนดนตรี ไปทำนู่นทำนี่ มันก็แล้วแต่ชีวิตของแต่ละคนว่าจะไปหาความสุขของตัวเองในรูปแบบไหน อย่างเราก็เลือกไปหาความสุขจากการไปตามศิลปิน ขณะที่บางคนอาจจะเลือกไปเที่ยว อย่างแม่เราก็ไปออกกำลังกาย อันนั้นก็เป็นการหาความสุขให้ตัวเองของแม่ เราเลยรู้สึกมันไม่ใช่การเสียเวลา เพราะมันเป็นการไปหาความสุข 

“เราไม่แน่ใจว่าเมื่อก่อนคนมองแฟนคลับในมุมไหน แต่ตอนนี้มันคือเรื่องปกติเลยค่ะ คนเขาเข้าใจแล้วว่าการตามศิลปินเป็นการหาความสุขให้ตัวเอง ทุกคนจะมีบุคคลที่เราชื่นชอบอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ที่เราตามเขา เราตามด้วยศักยภาพ ความสามารถของเขา คนรอบตัวที่เท่าที่เราเจอทุกคนซัพพอร์ตเราหมดเลยไม่ว่าจะทำอะไร อย่างครอบครัวของมายด์เขาก็เข้าใจและซัพพอร์ต เวลาทำงานมาเครียดๆ วันนี้ไปดูคอนฯ อีกแล้ว ทุกคนจะเข้าใจ”

“ทุกครั้งที่ไปตามงานของศิลปินเราจะไปเจอแก๊งเพื่อนมากกว่า คนที่เราเจอบ่อยๆ ก็จะกลายเป็นเพื่อนกัน เหมือนเราไปโรงเรียนเราก็จะมีแก๊งเพื่อนสนิทของเรา เวลาไปเจอกันตามงานต่างๆ เราเจอคนนี้บ่อยเราจะสนิทกับคนนี้มาก ทุกๆ คนจะเคยเห็นหน้าค่าตากันหมด เราอาจจะมีเพื่อนสนิทที่แบบจบงานก็จะไปกินข้าวด้วยกัน ระหว่างรอไปงานเราจะไปกินข้าวด้วยกัน มันมีส่วนสำคัญคือมันไม่เหงาเวลาไปติ่ง เราได้เจอคนที่มีความชอบเหมือนกัน ซัพพอร์ตแบบเดียวกัน แล้วรู้สึกว่าคุยกันง่ายเพราะเรามีความชอบแบบเดียวกัน”

มีอะไรที่ทำให้เราเลิกชอบ ATLAS ได้บ้าง?

“ไม่มีเลย ตอนนี้เรารู้จักตัวตนของเขาทั้ง 7 คนมาประมาณหนึ่ง เรารู้สึกว่าเขาเป็นคนที่ทัศนคติดี เป็นคนที่ไม่น่าจะทำให้เราเลิกชอบได้ เป็นคนที่ทำให้เรารู้สึกว่าต้องซัพพอร์ตเขาไปเรื่อยๆ”

The post ชีวิตติ่งที่คอมพลีต ของ มายด์-รวิสรา ราเหม จากแฟนคลับสู่แฟนด้อมพันธ์ุแท้ appeared first on a day magazine.

นี่คือสิ่งที่เราสัมผัสได้หลังจากได้คุยกับค่ายเพลงเล็กๆ ที่ทำผลงานไม่เล็กตามขนาดอย่าง ‘54 Entertainment (ไฟว์ โฟร์ เอนเตอร์เทนเมนต์)’ คือค่ายเพลงไทยที่คร่ำหวอดอยู่ในวงการเพลงมาหลายปี โดยก่อนหน้านี้ใช้ชื่อว่า Studio 54 Records เกิดจากคนรุ่นใหม่ที่มารวมตัวกันทำค่ายเพลงเพื่อความฝันและสร้างสรรค์ผลงานเพลงคุณภาพส่งออกไปยังต่างประเทศมากมาย จึงเป็นจุดเริ่มต้นที่อยากลองทำศิลปิน T-POP เพื่อส่งออกดูบ้าง

ผลงานของค่ายนี้ที่ใครหลายคนน่าจะเคยรู้จักหรือร้องตามได้อย่างเกิร์ลกรุ๊ปสาวสวยวง PRETZELLE ศิลปินวงแรกของค่ายที่มีเพลงฮิตติดกระแสไม่ว่าจะเป็นเพลง ‘ไม่รับความเห็นต่าง (U R Mine)’ และ ‘ต้องชอบแค่ไหน (First Love)’ ล่าสุดปีนี้ทางค่ายยังเปิดตัววงบอยแบนด์ดาวรุ่งหน้าใหม่อย่าง ‘PRIMETIME’ ที่แม้เพิ่งปล่อยซิงเกิลเดบิวต์ไปเมื่อกลางปี แต่กลับมีผู้ติดตามเติบโตในเวลาอันรวดเร็ว

ในยุคที่ใครๆ ก็สามารถสร้างคอนเทนต์หรือแม้กระทั่งเป็นศิลปินได้ด้วยตัวเอง 54 Entertainment มีกลยุทธ์และการบริหารในการทำธุรกิจค่ายเพลงเล็กๆ แห่งนี้อย่างไร ที่ทำให้ PRETZELLE ประสบความสำเร็จอย่างทุกวันนี้ เราจะพาไปเปิดประตูเบื้องหลังความสำเร็จนี้กับ ‘สัว-ศุภชัย กาญจนศักดิ์ชัย’ ตำแหน่ง Company Director และ ‘เบนซ์-กัณฑ์กณัฐ อังคณาจีรธิติ’ ตำแหน่ง Music Producer และ Company Director อยู่ตรงนี้กับเรา พร้อมเล่าทั้งหมดอย่างไม่มีกั๊ก

ก้าวที่ 1: ค่ายที่เต็มไปด้วยความจริงใจและใส่ใจกับทุกคอมเมนต์

ทำไมถึงเปลี่ยนชื่อจาก Studio 54 มาเป็น 54 Entertainment

สัว: สมัยก่อนเราทำวงอินดี้กันใช้ชื่อว่า Studio 54 Records พวกเราอยากจะลองทำเพลงดูเล่นๆ คิดว่าช่วงประมาณปี 2015 ยุคนั้นตลาดเพลงดูเหมือนจะเปิดมากขึ้น การทำเพลงก็ง่ายมากขึ้น ซึ่งตัวเลข 54 มาจากเลขห้องของเพื่อนที่เราไปอัดเพลงกัน ทำไปทำมาธุรกิจก็เริ่มใหญ่ขึ้น ตอนนั้นเราจัดคอนเสิร์ตแล้วเราใช้เงินเยอะมากในการจ้างศิลปิน เราก็เลยมองว่าทำไมถึงไม่ทำศิลปินของเราแล้วให้คนอื่นจ้างเราแทนล่ะ เราคิดง่ายๆ แค่นั้นเลย เพราะเราอยากจะส่งออก อยากจะสนับสนุนคนของเราให้มีงานจ้างต่างประเทศบ้าง

เบนซ์: ตอนที่คิดเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยู่ดีๆ วง T-POP มันจะเยอะขนาดนี้ สมัยก่อนที่ผู้เล่นไม่ได้เยอะเพราะทุกคนรู้ว่าต้องลงทุนเยอะมากๆ โดยที่ไม่รู้ว่าจะได้รีเทิร์นหรือเปล่า แต่ตอนนั้นพวกเราก็พอจะมีทุนผลิตงาน มีสายป่านที่พอจะเสี่ยงได้ เพื่อนๆ อีกสองคน (พี่สัวและพาร์ตเนอร์อีกคน) ก็มองเห็นภาพเดียวกัน เมื่อก่อนเราทำเพลงอย่างเดียว แต่ตอนนี้ทำทั้งคอนเสิร์ต ทำ Education ทำเพลงประกอบหนัง มีศิลปินของตัวเอง ก็เลยรีแบรนด์ใช้ชื่อว่า 54 Entertainment 

ด้วยความสนุกที่อยากลองทำเพลงเล่นๆ และต่อยอดหันมาทำเป็นค่ายเพลงเล็กๆ ของตัวเองจริงจัง 54 Entertainment แม้จะเป็นค่ายที่ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษเลยนะ อะไรที่เรามีค่ายอื่นก็มีหมดทั้งนั่นแหละ (หัวเราะ) แต่ผมคิดว่าจุดที่ทำให้แฟนๆ ซัพพอร์ตค่ายน่าจะเป็นเรื่องของการรับฟังฟีดแบ็กอย่างจริงใจมากกว่า เพราะต่อให้ไม่ได้เป็นดราม่าหรือเป็นประเด็นอะไรขึ้นมาก็ตาม ถ้ามีคอมเมนต์ไหนเป็นประโยชน์เราก็จะเอามาคุยกันเสมอ บางทีเราไม่ได้ไปรีแอ็กต์กับคอมเมนต์นั้น ไม่ได้เข้าไปตอบว่ารับทราบ แต่เราอ่านแฮชแท็กกันอยู่ตลอด อันไหนแก้ไขทำให้ดีขึ้นได้เราก็จะพยายามทำ 

เราอยากทำให้เต็มที่ในส่วนที่เราทำได้ ด้วยความที่แฟนคลับก็ยังไม่ได้เป็นกลุ่มที่ใหญ่มาก เรารู้สึกขอบคุณเขาเสมอที่คอยซัพพอร์ตกันมาตลอด เพราะค่ายเราก็ไม่ได้เป็นที่รู้จักขนาดนั้น เรายังเป็นค่ายเล็กๆ ที่มีศิลปินวงเล็กๆ อยู่แค่สองวง ผมว่ามันยังอีกไกลมากที่จะพูดว่าค่ายเรามีจุดแข็งที่เจ๋งกว่าค่ายอื่น เรามีแค่ความจริงใจที่เราพอจะทำให้ได้ในฐานะค่ายเล็กๆ

ก้าวที่ 2: ไม่มีสื่อก็ไถไอจี scout เด็กเองซะเลย

ในยุคที่มีคนเก่งมากมาย คุณมีวิธีคัดเลือกศิลปินยังไง

เบนซ์: ด้วยความที่เราค่ายเล็กมากๆ แล้วก็ไม่ได้มีสื่อ เราก็เลยต้อง scout เด็กเอง ตอนนั้นวงอินดี้ที่ทำอยู่ก็ต้องหยุดทำ เพราะรู้สึกว่ามันไม่ค่อยใช่ตัวเราเท่าไหร่ ประกอบกับว่าตอนนั้นคิดอยู่แล้วว่าอยากลองทำวงเกิร์ลกรุ๊ป แต่มันมาได้ไกลกว่าที่คิดก็เลยต้องวางแผนว่าอาจจะต้องทำเป็นค่าย

เราตั้งคอนเซ็ปต์ตั้งแต่แรกว่าอยากทำวงสไตล์น่ารัก เพราะเรามองแล้วว่าคนไทยชอบเพลงที่มีท่อนฮุกติดหู มีเมโลดี มีเนื้อร้องที่ร้องตามได้ พอตั้งคอนเซ็ปต์แล้วก็ค่อยๆ scout ไถไอจีหาคนที่เข้าคอนเซ็ปต์นี้ เพราะเรามีภาพในหัวชัดเจนอยู่แล้วว่าควรจะเป็นประมาณไหน ใช้เทสต์ของเราเลือกเองเลย ถ้าคนที่เราสนใจมีคลิปร้องหรือคลิปเต้นอยู่ในไอจีสักคลิปเดียว เราดูนิดหนึ่งก็พอรู้แล้วว่าคนนี้น่าจะได้ประมาณไหน ตอนนั้นก็มองว่าอยากจะมีเมนโวคอลสองคน วิชวลหนึ่งคน แรปเปอร์หนึ่งคน ซึ่งก็จะใช้เวลาเป็นปีเลยนะกว่าจะได้ PRETZELLE มา หลังจากนั้นก็นัดเข้ามาคุยว่าเรามีคอนเซ็ปต์นี้นะ ถ้ามองภาพเดียวกันก็มาลองเทรนกันดู

ก้าวที่ 3: PR ตัวเองบนโลกออนไลน์ให้เก่ง!

คุณมีวิธีเทรนเด็กให้เก่งขึ้นยังไงบ้าง ถ้ามาสายนี้แล้ว

เบนซ์: เราเทรนน้องๆ ด้วยการส่งเรียนร้องเพลง พอเรียนร้องแล้วก็มาอัดเพลงกับผม แล้วก็ทำ Cover เพราะผมค้นพบว่าการที่นักร้องจะเก่งได้ สำคัญเลยคือคุณต้องอัดแล้วฟังเสียงตัวเองบ่อยๆ ว่าเพอร์ฟอร์มตัวเองเป็นยังไง ข้อดีของการฝึกอัดเสียง หนึ่ง คือเขาจะได้พัฒนาการอัดเสียง ได้ฟังสิ่งที่ตัวเองร้องออกมา สอง คืออัดเสร็จแล้วผมก็เอามาทำเป็นคลิป Cover ด้วย ซึ่งก็สามารถเอามาใช้โปรโมตได้ ก็เลยกลายเป็นว่าเราได้อัดเสียงกันบ่อยๆ ทำ Cover กันบ่อยๆ ด้วยความที่ PRETZELLE จุดเด่นจะเป็นเรื่องร้อง ผมก็พัฒนาเขาจากตรงนี้ เราก็เห็นพัฒนาการเรื่องร้องว่าน้องร้องดีขึ้นเรื่อยๆ

นอกจากฝึกร้อง ฝึกเต้น มีทักษะอะไรที่ต้องพัฒนาเพิ่มเติมอีกบ้าง

เบนซ์: เรื่องแอ็กติ้งกับเรื่องการตอบคำถาม ผมมองว่าสมัยนี้สกิลมันสำคัญก็จริง แต่ว่าวิธีการที่เขาเลือกนำเสนอตัวเองบนโลกออนไลน์มันแทบจะสำคัญกว่าด้วยซ้ำ 

ช่วงแรกเรามีฝึกภาษาจีน เพราะจะส่งน้องไปเข้ารายการที่จีน ซึ่งทางรายการก็รับแล้วด้วย แต่ช่วงนั้นโควิดมันมาพอดีก็เลยต้องหยุด บวกกับว่าตอนนั้นน้องๆ ก็ยังเรียนหนังสือกันอยู่การตัดสินใจมันก็จะยากขึ้น ตั้งแต่มีโควิดมาเหมือนทางจีนก็ไม่ได้ง่ายเหมือนสมัยก่อน จะทำอะไรมันก็จะค่อนข้างยาก ช่วงหลังก็เลยไปโฟกัสกับฝั่งญี่ปุ่นมากกว่า ด้วย Vibe ของวง PRETZELLE ก็เหมาะกับญี่ปุ่นมากกว่า 

การทำซับหลายภาษามันทำให้แฟนเพลงต่างชาติรู้จัก PRETZELLE มากขึ้นยังไงบ้าง

เบนซ์: การที่เราทำซับหลายภาษาขึ้นมาเพื่อที่ว่าคนต่างชาติเข้ามาดูแล้วเขาจะได้เข้าใจ สามารถเข้ามาเสพเพลงได้ เราคิดแค่นั้นเลย เพราะตอนนี้เราเองยังไม่มีการทำตลาดกับประเทศหลายๆ ประเทศพร้อมกันขนาดนั้น หลักๆ ก็มีแค่ญี่ปุ่น, ไต้หวัน และเซาท์อีสต์เอเชียบางประเทศ 

สัว: เป้าหมายของเราคืออยากจะส่งออกศิลปินไปต่างประเทศ เวลาเราทำซับก็อยากทำหลายภาษา ที่ผ่านมาน้องก็มีไปโชว์เคสของตัวเองที่ญี่ปุ่นก็มีคนไปดูเยอะพอสมควร แล้วเขาร้องเพลงตามได้ทุกเพลงเลย หรือโชว์เคสที่สิงคโปร์คนก็มาดูกันเยอะมาก เราก็ดีใจ อย่างล่าสุดเราถูกเชิญไปเล่นที่มาเลเซียและไต้หวันด้วย

ก้าวที่ 4: รักเหมือนลูก อย่ายึดติดแบบแผน

ปกติเวลาทำงานคุณเป็นคนดุไหม เข้มงวดแค่ไหนกว่าจะเทรนศิลปินให้มีคุณภาพขนาดนี้ได้ 

เบนซ์: เรากับน้องๆ PRETZELLE อยู่ด้วยกันมานาน ความรู้สึกเราคือเขาเป็นเหมือนลูกสาวเรา โดยเฉพาะน้องบางคนนี่เห็นเขาตั้งแต่ยังใส่ชุดม.ปลายอยู่เลย ความผูกพันเกินกว่าโปรดิวเซอร์กับศิลปินไปเยอะมากๆ คือเหมือนเป็นคนในครอบครัวจริงๆ ด้วยความสนิทบางทีเราก็เหมือนพ่อลูกทะเลาะกันก็จะมีช่วงเวลาที่เราต้องดุเขาบ้าง แต่เด็กๆ ทุกคนจะรู้กันว่าเราเป็นคนที่ดุไม่จริง (หัวเราะ) เอาจริงๆ ผมว่าผมใจดีนะ แต่ว่าบางทีเราติดพูดเสียงดังแค่นั้นเอง 

ในเชิงการบริหารผมก็เริ่มจากศูนย์แล้วก็ค่อยๆ เรียนรู้มาจากการปั้นศิลปินหรือพนักงานที่ต้องดูแล แม้แต่สกิลการทำเพลงของผมก็พัฒนาไปพร้อมกับน้องๆ ด้วย สิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือสูตรสำเร็จไม่มีจริง หลายๆ อย่างก็ไม่เป็นไปตามที่คิด สิ่งที่ได้เรียนรู้คืออย่าไปยึดติดกับแบบแผนขนาดนั้น ถ้าเกิดว่ามีอะไรต้องปรับเปลี่ยน ถ้ายังพอทำได้ก็รีบทำซะ 

สำหรับคุณ PRETZELLE ถือว่าประสบความสำเร็จไหม          

PRETZELLE ถือว่าเป็นหนึ่งในความภูมิใจในชีวิตผมเลยนะ เพราะว่าเราเห็นเขาตั้งแต่เริ่มต้น เราดูแลเขาทุกมิติทุกกระบวนการ จนตอนนี้เขาเริ่มมีเพลงฮิต มีแฟนคลับ มีพื้นที่ในวงการ ที่ผ่านมาผมได้ทำงานกับศิลปินเบอร์ใหญ่ๆ อยู่บ้าง ประสบความสำเร็จบ้าง ไม่ประสบความสำเร็จบ้างก็ว่ากันไป แต่ว่าที่ทำมาส่วนใหญ่บางคนก็ดังอยู่แล้ว เรามีหน้าที่แค่มารับช่วงต่อ แต่ PRETZELLE คือเริ่มต้นจากศูนย์เลย ผมจำได้ช่วงเริ่มต้นมีคนฟอลไอจีแค่คนละพันกว่าทุกคน ปล่อยเพลงมาแรกๆ ก็ยอดวิวไม่กี่พัน พอย้อนกลับมาดูวันนี้แล้วเราก็ภูมิใจกับเขาด้วย 

ตอนที่ทำไปสักพักแล้ววงยังไม่ประสบความสำเร็จ ผมมีห้วงความคิดหนึ่งว่า ถ้าเอาเขามาแล้วเราทำให้เขาประสบความสำเร็จไม่ได้ มันจะเป็นความผิดของเราหรือเปล่านะที่เราไปขโมยช่วงชีวิตวัยรุ่นของเขามา เพราะการที่เขามาทำตรงนี้ก็แลกมาด้วยชีวิตช่วงหนึ่งของเขา ผมมองว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดช่วงหนึ่งของเขาด้วย แต่ว่าพอมาถึงตรงนี้น้องก็ได้สิ่งที่เขาควรจะได้ในระดับที่น่าพอใจเลย ส่วนน้องแต่ละคนเขาคิดยังไง เขาคุ้มหรือเปล่า อันนั้นก็เป็นมุมมองของเขาแล้ว แต่ก็คิดว่าต่อไปมันก็น่าจะดีขึ้นเรื่อยๆ

ก้าวที่ 5: ทุกอย่างรอจังหวะที่เหมาะสม

ในฐานะคนที่อยู่วงการเพลงมานาน มองเห็นความเปลี่ยนแปลงอะไรบ้างตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน

เบนซ์: สมัยก่อนคนฟังก็จะโฟกัสกับเพลงๆ หนึ่งได้นาน แต่ทุกวันนี้เพลงไหนไม่ถูกใจก็ปัดผ่านไปเลย มีทางเลือกเยอะขึ้น คนฟังเปิดกว้างขึ้น คนส่วนใหญ่มักจะบอกว่ายุคนี้คือยุคทองของ T-POP แต่ผมมองว่ายุคทองของ T-POP จริงๆ คือยุคสมัย ’90s ที่ RS กับ Grammy แข่งกัน เพราะเป็นยุคที่ทำเงินได้มากที่สุด บริษัทสร้างเนื้อสร้างตัวรวยขึ้นมาจากยุคนั้น แล้วมันก็เป็น T-POP จริงๆ เพียงแค่ว่ายุคนี้มีคำว่า T-POP แต่ยุคนั้นไม่มี เพลงแดนซ์แบบนี้คือเราทำมานานแล้ว ยกตัวอย่างทางเกาหลี ยุคทองของ K-POP Gen 2 แมสขึ้นมาด้วยวง Girls’ Generation, Super Junior, BIGBANG หรือ 2NE1 ที่ทำให้เขาสร้างตึกใหญ่ขึ้นมาได้ สำหรับผมก็เลยมองว่ายุคสมัย ’90s ที่ RS กับ Grammy แข่งกันคือยุคทองของ T-POP

ถ้าไม่ใช่ยุคทอง T-POP ยุคนี้คือยุคอะไรในมุมมองของคุณ

ยุคนี้คือยุคที่ T-POP กลับมาเป็นกระแส อยู่ในช่วงที่มีวงเยอะขึ้นก็เลยถูกมองเห็นมากขึ้น ขนาดยุคนั้นไม่มี TikTok แต่เพลงป็อปแดนซ์มันสามารถเข้าถึงทุกคนได้ เพราะตัวเลือกมันไม่ได้เยอะขนาดนี้ ทุกคนก็ดูทีวีเหมือนกัน ฟังวิทยุเหมือนกัน อีกอย่างคือผมรู้สึกว่ายุคนี้การผลิตก็ง่ายกว่า คอมพิวเตอร์เครื่องเดียวจบ แต่ยุคนั้นถ้าคุณจะผลิตเพลงสักเพลงหนึ่งต้องมีห้องอัด อุปกรณ์ บอร์ดมิกเซอร์ คือมันซับซ้อนมาก 

หรือแม้กระทั่งวิธีการหาเงินก็เปลี่ยนไป สมัยก่อนถ้าแมสคือแมสเลย แต่ยุคนี้แมสสุดๆ คือไม่มีแล้ว เพราะทุกคนต่างสร้างฐานแฟนคลับของตัวเอง คุณไม่ต้องดังสุดๆ ก่อนก็ได้ อาจจะมีฐานแฟนคลับประมาณหนึ่งเป็นคอมมูนิตี้ของตัวเองแล้วได้รับการซัพพอร์ตจากคนกลุ่มนั้น คุณถึงจะสามารถทำวงต่อไปได้ สมัยก่อนรายได้ก็มาจาก Physical ก็คือ ซีดี เทป แต่สมัยนี้เปลี่ยนเป็นยอดสตรีมกับการจ้างออกไปเพอร์ฟอร์มงานต่างๆ ถ้าเป็นสายไอดอลก็จะมีงานรีวิว งานอินฟลูฯ งานสินค้า ก็จะต่างกันออกไปแต่ละวง

ที่สำคัญคือทุกวันนี้การอยู่ค่ายใหญ่มันไม่ได้การันตีเลยว่าจะดังหรือไม่ดัง ไม่เหมือนสมัยก่อนที่เพลงเพราะก็มีโอกาสจะดัง ยุคนี้เพลงเพราะก็คือเพลงเพราะ เพลงดังก็คือเพลงดัง ซึ่งเพลงดังก็อาจจะไม่ได้เพราะ เพลงที่เพราะก็อาจจะไม่ดังก็ได้ อยู่ที่จังหวะและโอกาสมากกว่าว่าวงที่คุณทำมันประสบความสำเร็จหรือเปล่า

ก้าวที่ 6: กล้าออกกรอบความเป็นไทย

หลายครั้งเรามักจะเจอคนแสดงความคิดเห็นว่า T-POP เดี๋ยวนี้ไม่มีความเป็นไทยเลย คุณมองประเด็นนี้อย่างไร

เบนซ์: สมัยก่อนผมทำเพลงให้กับวง G-TWENTY ค่าย Mono Music สมัยนั้นยังไม่มีคำว่า T-POP เลย ถ้าใครทำเพลงแนวนี้คือโดนมองว่าเลียนแบบเกาหลีหมดในยุคนั้น เพราะเกาหลีทำแล้วมันกลายเป็นกระแสขึ้นมา แต่จริงๆ แล้ววัฒนธรรมเกิร์ลกรุ๊ป บอยแบนด์ มันมีมาตั้งนานแล้ว อย่างของไทยก็คือวงสาวสาวสาว D2B หรือ Zaza 

อีกเรื่องหนึ่งคือความเป็นไทยไม่ควรถูกจำกัดแค่เครื่องดนตรีไทยอย่างเดียว มันอยู่ที่มุมมองของแต่ละคนว่าอยากจะนำเสนอความเป็นไทยยังไง เพราะเอาจริงๆ การที่เราไม่ได้นำเสนออะไรที่เป็นไทย Traditional ก็ไม่ได้แปลว่าเราไม่ใช่คนไทย (หัวเราะ) คำว่า T-POP มันก็บอกอยู่แล้วว่ามันต้องเป็นอะไรที่สมัยใหม่ ใหม่ในความรู้สึกของคนส่วนใหญ่ อย่างเกาหลีเขาก็เป็นผู้นำเทรนด์อยู่แล้ว เขาก็พยายามจะเอาอะไรที่มันเจ๋งๆ มานำเสนอ ผมก็รู้สึกว่ามันก็ไม่ได้เป็นเรื่องที่ผิดอะไรนะ โปรดิวเซอร์ T-POP เขาอยากนำเสนออะไรใหม่ๆ แบบที่ชาวโลกเขาฟังกันอยู่ ผมรู้สึกว่าถ้าจะจำกัดว่าต้องใส่อะไรที่เป็นองค์ประกอบ Traditional เข้าไปอย่างเดียวในเพลงถึงจะถูกมองว่าเป็น T-POP ผมว่ามันจำกัดเกินไปในเชิงครีเอทีฟ แอบโหดร้ายไปนิดหนึ่ง

คุณมองเห็นความแตกต่างอะไรในแฟนด้อมไทยช่วงอดีตกับปัจจุบัน

เบนซ์: ช่วงนี้กลุ่มแฟนเพลงก็เริ่มเข้าใจมากขึ้น มีมุมมองที่กว้างขึ้น เปิดรับมากขึ้น เริ่มมีแฟนคลับ T-POP ที่สนับสนุนจริงๆ อย่างเช่น ถ้ามีโอกาส มีจังหวะก็จะพยายามขายวงของเมนตัวเองทุกโอกาสที่เป็นไปได้ หรือการซัพพอร์ตน้องด้วยการไปกันเยอะๆ นะ เพราะอยากจะให้ลูกค้าเห็น วันหลังลูกค้าจะได้อยากจ้างน้อง อารมณ์เดียวกับการเชียร์กีฬาสีเหมือนกันนะ ด้อมแต่ละด้อมเวลาไปออกงานก็ไม่อยากให้ศิลปินของตัวเองน้อยหน้ากว่าด้อมอื่น ทุกคนก็จะพยายามเต็มที่

คิดว่ารัฐบาลเข้ามาซัพพอร์ตตรงไหนได้บ้างไหม

เบนซ์: ผมยังไม่กล้าหวังตรงนั้นเลยนะ เพราะผมรู้สึกว่าก่อนจะมาถึงเรื่องนี้มันมีเรื่องโครงสร้างพื้นฐานทางสังคมที่ต้องแก้ไขก่อนอีกเยอะมากๆ เลย ก่อนจะมาถึงธุรกิจบันเทิง ถ้าสังเกตดูเวลามีปัญหาอะไรธุรกิจที่กระทบก่อนคือธุรกิจบันเทิงเสมอ ถ้าจะได้รับการสนับสนุนอะไรสักอย่างธุรกิจบันเทิงก็อาจจะเป็นเรื่องสุดท้าย แต่การที่เราจะไปตีตลาดต่างประเทศให้ได้จริงๆ ก็ต้องได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาล 

อย่าง K-POP นี่มันเป็นเรื่องของรัฐบาลกับรัฐบาลคุยกันเลย รัฐบาลเกาหลีเขาเตรียมตัวล่วงหน้ามา 20 ปี คนทั้งประเทศเขาช่วยกันผลักดัน สำหรับเขาคือ K-POP คือนัมเบอร์วัน ดีที่สุด แล้วเขาทำกันทั้งประเทศ ผลักดันกันทั้งประเทศ มันก็ไปได้ส่วนหนึ่งประเทศเขาก็เป็นประเทศพัฒนาแล้วด้วย ความเป็นอยู่พื้นฐาน คุณภาพชีวิตมันก็ดีกว่าเราในเวลานี้ อย่าว่าแต่สนับสนุนศิลปินเลย ตอนนี้เอาแค่ปากท้องตัวเองกินอิ่มนอนหลับให้ได้ก่อน ผมว่าก็ต้องใช้เวลากว่าที่ T-POP จะไปถึงจุดนั้น

สัว: ตอนนี้ขนาดของตลาดมันยังเล็กอยู่ การที่จะโปรดิวซ์วงหนึ่งก็ต้องใช้เงินเยอะ ถ้าจะให้โตได้แบบ K-POP ก็ต้องการความร่วมมือจากทุกฝ่าย เราควรจะเกาะกันเป็นกลุ่มช่วยๆ กัน ตอนนี้ทุกคนต่างออกไปต่างประเทศแบบแยกๆ กัน ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะให้ออกไปด้วยกันมันก็จะอิมแพ็กต์มากกว่า

ก้าวที่ 7: อย่าหยุดพยายาม สิ่งที่ทำทั้งหมดจะสูญเปล่า

ความท้าทายหรืออุปสรรคของการทำเพลงในยุคนี้คืออะไร

เบนซ์: ตอนนี้การแข่งขันมันสูงในตลาด มีผู้เล่นเข้ามาเล่นเยอะ เหมือนกับว่าแข่งกันสร้างมาตรฐานที่สูงขึ้นจนมาตรฐานมันสูงมากๆ ซึ่งมันดีต่อผู้บริโภคนะ แต่ว่าในเชิงของผู้ผลิตผมคิดว่าในอนาคตผู้เล่นรายเล็กๆ ก็อาจจะต้องหลุดออกไปจากตลาด ถ้าหากว่า T-POP ยังขายตลาดต่างประเทศไม่ได้ ต้องบอกว่าวงต่างประเทศที่เขาลงทุนได้ขนาดนั้นเพราะตลาดเขาใหญ่ เขาขายกันทั่วโลก ซึ่งของไทยตอนนี้คือเราพยายามจะทำให้ถึง Quality นั้น แต่ว่ากำลังซื้อเรามันไม่ได้เยอะขนาดนั้น 

ถ้ายังเป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ถึงจุดหนึ่งก็อาจจะเหลืออยู่แค่ไม่กี่รายที่สามารถครองตลาดได้ สามารถ make money make profit ได้ แต่ว่าเบอร์ที่รองลงมาก็จะไม่มีที่เหลือให้เล่นเลย

สมัยนี้การที่คุณจะเดบิวต์วงใหม่ ความยากคือคุณต้องแข่งกับเบอร์ใหญ่ที่เขาครองตลาดอยู่แล้ว บางค่ายไม่ได้มีแค่เงินแต่เขาก็มีสื่อในมือ มีความพร้อมในการโปรโมตมากกว่า คุณจะต้องยืนระยะให้ได้ยาวๆ เพราะคุณไม่รู้เลยว่าเมื่อไหร่มันจะสำเร็จ ถ้าคุณหยุดเมื่อไหร่สิ่งที่ทำมาทั้งหมดก็จะสูญเปล่า เพราะฉะนั้นถ้าคุณเป็นผู้เล่นเบอร์เล็ก กระสุนคุณไม่เยอะพอ คุณก็ต้องโชคดีมากๆ เช่น ปล่อย 2-3 เพลงก็มาเลยคุณถึงจะไปต่อได้ แต่ถ้า 4-5 เพลงแล้วยังไม่มาก็ต้องมาดูว่าไปต่อไหวไหม ผมรู้สึกว่าด้วยความเป็นไปของตลาดมันจะบีบให้เหลือแต่รายใหญ่ที่พร้อมจะยิงไปได้เรื่อยๆ แต่ในขณะเดียวกันผู้เล่นรายใหญ่หลายๆ คนเองก็ไม่ใช่ว่าปั้นทุกวงแล้วจะประสบความสำเร็จ ต่อให้เป็นรายใหญ่เองยังลำบาก รายเล็กก็ไม่ต้องพูดถึงเพราะความเสี่ยง ความยากมันจะทวีคูณขึ้นหลายเท่า เพราะฉะนั้นเตรียมเงินไว้เยอะๆ ครับ (หัวเราะ)

ซึ่งผมมองว่าสุดท้ายแล้ว T-POP มันก็จะอยู่ของมันต่อไป แต่ว่าผู้เล่นจะล้มหายตายจากไปเรื่อยๆ เหมือนยุคหนึ่งที่ทุกคนก็อยากจะมีเว็บไซต์ดอตคอมของตัวเอง ทุกคนเชื่อว่าฉันทำเว็บไซต์แล้วฉันก็จะมีเว็บที่ประสบความสำเร็จ แต่สุดท้ายตอนนี้ก็เหลืออยู่แค่ไม่กี่เว็บ ผมมองเหมือนกันเลย ตอนนี้ผู้เล่นมันเยอะไปหมด ค่ายใหม่ๆ เกิดขึ้นมาเยอะไปหมด แต่สุดท้ายค่ายที่อยู่ได้จริงๆ มันจะเหลืออยู่ไม่กี่ค่าย คือตอนนี้เค้กมีอยู่ก้อนแค่นี้ แต่ว่าคนมาแบ่งกันเยอะ สุดท้ายมันก็จะมีคนที่อยู่ไม่ไหวแล้วจากไปก่อน จนมันถึงจุดที่ Stable เค้กก้อนนี้กับจำนวนผู้เล่นเท่านี้ คนทำอยู่ได้ คนซื้อแฮปปี้ แล้วจะอยู่อย่างนี้ไปเรื่อยๆ 

The post เบื้องหลังเดบิวต์วง PRETZELLE กับค่ายเพลงเล็กๆ ที่คราฟต์คุณภาพไม่เล็กเท่าขนาด appeared first on a day magazine.

The post GMM SAUCE ค่ายเพลงสั้น 55 วิ! เสิร์ฟโลกโซเชียล appeared first on a day magazine.

The post แต่งเพลงรุ่นใหม่ในมุมโปรดิวเซอร์ แจ็ป The Richman Toy appeared first on a day magazine.

แต่ถึงแม้เราจะได้เรียนรู้และตามรอยเส้นทางของเกาหลีใต้ไปจนถึงจุดกำเนิดและสาเหตุของความนิยมใน ฮัน-รยู จนเจอแล้วก็ตาม แต่ก็ยังโดนทิ้งห่างนานเป็นทศวรรษ นั่นก็เพราะปัจจัยที่ส่งให้สินค้าทางวัฒนธรรมจากเกาหลีใต้ที่ไทยเรายังไม่มี นั่นคือความเป็นประชาธิปไตยที่สามารถเปิดโอกาสให้ศิลปินได้สร้างสรรค์และท้าทายกับประเด็นหัวข้อใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นในสังคม ซึ่งเชื่อมโยงกับค่านิยมโลกนั่นเอง 

คอลัมน์พิเศษที่เป็นส่วนหนึ่งของ Main Couse เดือนธันวาคมในชื่อ T-POP Offstage ซึ่งชวน ดร.ไพบูลย์ ปีตะเสน ประธานศูนย์เกาหลีศึกษา สถาบันเอเชียตะวันออกศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มาร่วมกันวิเคราะห์กันอีกสักครั้ง ว่าทำไมเส้นทางอุตสาหกรรมบันเทิงของไทยยังไม่ราบรื่นดังใจไปไกลยืนแถวหน้าในวัฒนธรรมกระแสหลักได้สักที

โดย ฮัน-รยู (Korean-Wave) แบ่งออกเป็น 4 ช่วง ดังนี้ ฮัน-รยู 1.0 (K-Drama ตั้งแต่ปี 1995-2005) ฮัน-รยู 2.0 (K-Pop Music ตั้งแต่ปี 2006-ปัจจุบัน) ฮัน-รยู 3.0 (K-Culture ปัจจุบัน) และในอนาคตการเติบโตขึ้นเป็น ฮัน-รยู 4.0 (K-Style) โดยเราขอเจาะกันที่ ฮัน-รยู 2.0 (K-Pop Music) ที่มีเหล่าศิลปินไอดอลเป็นแม่ทัพในการปักธงได้ในทุกทวีปทั่วโลก

ปัจจัยการผลิตที่เรียกว่าไอดอล

ไอดอลเกาหลีสามารถทำได้หลายอย่าง ฝึกร้อง เต้น บุคลิกท่าทาง และการเป็นศิลปิน หลายๆ คนรับงานซีรีส์ เดินแบบ และงานเบื้องหน้าอื่นๆ ด้วย K-POP จึงเป็นช่องทางไปสู่อาชีพในวงการอื่นๆ ในวงการ โดยมีเพลงเป็นคอนเทนต์แบบหนึ่ง การที่จะฝึกไอดอลขึ้นมาเพื่อทำเพลงอย่างเดียวจึงดูเป็นเรื่องน่าเสียดาย ไอดอลของเกาหลีจึงได้รับการเทรนหลายๆ ด้าน แต่ละคนสามารถที่จะไปแจ้งเกิดด้านอื่นๆ ในวงการบันเทิงได้ด้วย นอกเหนือจากการร้องเพลง เอกลักษณ์ที่พิเศษของ K-POP จึงอยู่ที่การมีความสามารถหลากหลายมากกว่าของไทยและที่อื่น

สำหรับไอดอลในปัจจุบันเริ่มต้นเส้นทางเข้าสังกัดปั้นกันอายุน้อยลงเรื่อยๆ เพราะถ้าเริ่มตอน 20 ปีกว่าจะเดบิวต์ได้กลายเป็นว่าอายุใกล้สามสิบแล้ว ทำให้ต้องปั้นศิลปินกันตั้งแต่อายุ 13-14 ปี ผ่านการคัดตัวเพื่อส่งไปเทรนที่เกาหลีใต้ พอบรรลุนิติภาวะก็สามารถเดบิวต์รอแจ้งเกิดกันได้เลย

ก่อนที่จะเดบิวต์ศิลปินสักวงได้นั้น เกาหลีใต้ต้องนำมาฝึกและอบรมกันหนักมาก จากตารางที่ผมเห็นในแต่ละวันต้องใช้เวลามากกว่า 10 ชั่วโมง เก็บตัวกันในคอนโด มีผู้จัดการคอยดูแล ฝึกการเต้น การร้อง การเป็นเอนเตอร์เทนเนอร์ ฝึกวิธีการพูด รวมถึงฝึกภาษาเกาหลี ทุกด้านของการใช้ชีวิต  

ทุกอย่างจะมีคนดูแลหมด เรียกได้ว่าเป็นโรงงานผลิตไอดอล ฉะนั้นเมื่อโรงงานหาวัตถุดิบที่เหมาะกับการผลิตได้แล้ว ที่เหลือก็เข้าสู่กระบวนการผลิตที่มีทีมงานเข้ามาประกบดูแลในด้านต่างๆ ในการฝึกฝน ซึ่งอาศัยมืออาชีพที่เทรนศิลปินรุ่นก่อนๆ ที่ประสบความสำเร็จมาแล้วมาดูแลรุ่นใหม่ต่อไป

ในไทยเรามองกันว่าเพลงมีเอาไว้สำหรับฟังคลายเครียด แต่เราไม่ได้มองว่าเพลงหรือศิลปินคือเม็ดเงินกระตุ้นเศรษฐกิจ เป็นปัจจัยการผลิตที่สามารถทำรายได้มหาศาลให้กับประเทศ ผู้นำไทยอาจไม่ได้มองแบบนั้นในเชิงการเมือง 

การใช้ประโยชน์ K-POP ไม่ใช่แค่ในเรื่องเชิงพาณิชย์เท่านั้น ต้นสังกัดเองก็เปิดกว้างให้รัฐบาลนำไปโปรโมตงานด้านอื่นๆ ในระดับเวทีนานาชาติ ในเรื่องของเศรษฐกิจสร้างสรรค์ Green Economy รวมถึงสันติภาพโลก ศิลปินเหล่านี้ก็มีจิตสำนึกและพร้อมจะให้ความร่วมมือจึงทำให้เกิดการบูรณาการได้

เกาหลีใต้มองว่าศิลปินเหล่านี้ถึงแม้จะสร้างขึ้นมาในกรอบของบริษัทภาคเอกชนเพื่อสร้างผลกำไร แต่ว่าพวกเขาเป็นทรัพย์สมบัติของประเทศ ฉะนั้นจึงมีผลกับภาพลักษณ์ของประเทศ ภาคประชาชนเองก็มองว่าศิลปินเหล่านี้คือแม่ทัพที่เป็นสินค้าของเรา

คลื่นความนิยมจากศิลปินสู่การเป็นผู้สร้างปรากฏการณ์

ในเวฟที่ 1.0 ชื่อศิลปินที่สร้างกระแสที่เป็นที่รู้จักคือ วง H.O.T. ศิลปินเดี่ยว BoA และ ทงบังชินกิ โดยเฉพาะ ทงบังชินกิ สามารถระเบิดกระแสจุดพลุในประเทศญี่ปุ่นได้สำเร็จ สร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำ

สำหรับในเวฟที่ 2.0 เริ่มตั้งแต่ปี 2006-2010 กว่าๆ กระแสความนิยมของ K-POP music ได้ขยายมายังประเทศอื่นๆ ในเอเชีย แฟนด้อมศิลปินวงต่างๆ จึงเริ่มเกิดขึ้นหลังจากปี 2006 รายชื่อของศิลปินที่ยังจำกันได้ก็มี Girls’ Generation, BIGBANG, 2PM และ SHINee 

แต่ทั้งในเวฟที่ 1.0 และ 2.0 กระแสอยู่เฉพาะในทวีปเอเชียยังไม่สามารถบุกตลาดยุโรปได้ ในเวฟที่ 1.0 (ก่อนปี 2005) เป็นการเน้นส่งออกศิลปินไอดอลไปยังเอเชียตะวันออกที่มีวัฒนธรรมใกล้เคียงกัน ได้แก่ จีนและญี่ปุ่น ซึ่งจีนเป็นตลาดใหญ่มีประชากรจำนวนมาก ส่วนญี่ปุ่นเป็นตลาดที่มียอดซื้อสูง ถ้าจะแบ่งง่ายๆ ให้เห็นภาพก็คือยุคที่สตรีมมิงยังไม่เข้ามา ผู้บริโภคต้องซื้อซีดีและวิดีโอเพื่อสนับสนุนศิลปิน 

มาถึงเวฟที่ 3.0 เข้าสู่ระบบ SNS (Social Network Site) ยุคออนไลน์สตรีมมิงที่มีการ Cross Platform ตัวแทนศิลปินของยุคนี้ผมยกให้กับ BLACKPINK และ BTS 

สำหรับเวฟที่ 4.0 ต้องลุ้นกันว่าวงไอดอลไหนจะโดดเด่นขึ้นมาแจ้งเกิดในระดับโลก 

กว่าที่ Raw Material จะมาเป็นไอดอล

เกาหลีใต้ในยุคหลัง 2000 เป็นต้นมา (ฮันรยู 2.0) ต้องมีการปรับตัว โดยการ Localized ให้มากขึ้น ด้วยการนำ Raw Material ไปเทรนภายใต้กระบวนการผลิตศิลปินของเกาหลี ทั้งนี้ก็เพราะต้องการสลายแรงต้านจากคนในท้องถิ่น 

สำหรับการคัดตัวค้นหาไอดอลมีวิธีการสองแบบด้วยกันคือ หนึ่ง วางคอนเซ็ปต์วงไว้ก่อน รู้แล้วว่าจะมีจำนวนสมาชิกในวงกี่คน ใครบ้างจะเป็นลีดเดอร์ ใครจะเป็นนักร้องหลักหรือร้องแร็ป หน้าตาศิลปินในวงและบุคลิกภาพ จากนั้นจึงค้นหาคนที่เหมาะกับตำแหน่งเหล่านี้ด้วยการเดินออกไปหาทั้งในเกาหลีใต้และต่างประเทศ คัดตัวมาจับใส่ในตำแหน่งตามคอนเซ็ปต์ที่วางไว้กันตั้งแต่แรก ยกตัวอย่างกรณีของลูกหนัง (H1-KEY) ก็มาจากการคัดตัวในแบบที่หนึ่ง 

สอง ศิลปินที่ร้องดีมีแววเก่งแต่ยังไม่มีตำแหน่งตามคอนเซ็ปต์ ต้นสังกัดก็จะรับเข้ามาก่อน แล้วค่อยมาหาที่ทางให้ เขียนเพลงดีไซน์วิธีการปั้นให้เป็นศิลปินต่อไป เพื่อขัดเกลาให้ความสามารถด้านอื่นๆ ฉายแสงขึ้นมา ยกตัวอย่างศิลปินในรูปแบบที่สองนี้ ในยุค 2.0 สมาชิกบางคนในวง Girls’ Generation

แต่ในยุคหลังๆ มีเรื่องของงบประมาณเข้ามาเกี่ยวข้อง ข้อสังเกตอย่างหนึ่งที่เราเห็นได้ชัดเจนคือจำนวนสมาชิกจะน้อยลงเรื่อยๆ จากในช่วงแรกวงเช่น Super Junior หรือ Girls’ Generation จะเป็นยุคที่วงไอดอลส่วนใหญ่มีสมาชิกมากกว่า 5 คนขึ้นไป ส่วนในยุคหลัง เกาหลีใต้ต้องการที่จะล็อกเป้าความสำเร็จจึงทำให้ลดจำนวนสมาชิกลงแบบในปัจจุบัน

ทลายร่มเงาและสร้างเส้นทางความสำเร็จในแบบตัวเอง

การที่เกาหลีใต้สามารถหลุดออกมาจากร่มเงาของ J-POP และพากระแสเกาหลีให้ไปในระดับโลกได้นั้นก็มาจากความพยายามของ 3 ส่วน คือ ภาครัฐ เอกชน และประชาชน ที่ทำงานร่วมกัน ซึ่งถ้ายังจับมือกันได้แบบนี้เราก็ยังจะอยู่กับ K-Wave ต่อไปเรื่อยๆ ซึ่งไทยต้องหาช่องเพื่อแทรกตัวเองเข้าไปให้ได้ เราต้องชัดเจนกันก่อนว่าอยากขายอะไร เพลงในตัวมันเองไม่ได้สร้างรายได้เพียงพอที่จะทำให้สามารถคุ้มค่ากับการลงทุนจำนวนมากแบบเกาหลี ถ้าจะปั้นศิลปินขึ้นมาร้องเพลงอย่างเดียวผมว่าไม่ได้แล้ว 

ฉะนั้นการจะลงทุนให้ศิลปินสักคนเก่งขึ้นมาได้นั้น ต้องคิดว่าประเทศเราจะขายอะไรผ่านเขา แล้วเราก็ต้องเอาสิ่งนั้นมาลงทุนต่อด้วย อย่างเช่น เอาเงินจากสปอนเซอร์มาก่อนที่จะเขียนบทถ่ายซีรีส์ เพราะถ้าจะเอาเพียงรายได้จากซีรีย์มาคัฟเวอร์ค่าใช้จ่ายทั้งหมดโดยเฉพาะต้นทุนโปรดักชันของซีรีส์เกาหลีใต้ก็สูงมากเกินกว่ารายรับของซีรีส์เรื่องหนึ่งที่จะเข้ามาแล้ว ถึงแม้จะเอาซีรีส์ไปขายต่างประเทศก็ยังไม่สามารถเทียบเท่าต้นทุนกับงบที่ลงไปกับการถ่ายทำ 

สิ่งที่เกาหลีต้องการจึงไม่ได้มาจากซีรีส์แต่มาจากสินค้าที่ tie-in อยู่ในซีรีส์ต่างหากที่จะเป็นตัวสะท้อนต้นทุนการทำงานที่สูงขนาดนั้น เช่นเดียวกันกับอุตสาหกรรมเพลง การจะปั้นให้ศิลปินคนหนึ่งแจ้งเกิดขึ้นมานั้น ทุกวันนี้รายรับไม่ได้มาจากการขายซิงเกิลแล้ว ศิลปินเป็นเครื่องมืออีกแบบหนึ่งที่จะผลักดันเศรษฐกิจ เป็นโจทย์ที่คนลงทุนต้องคิดต่อซึ่งก็คือภาครัฐและต้นสังกัด 

ต้นสังกัดจะได้รับส่วนแบ่งจากโฆษณาและรายการที่ศิลปินในค่ายไปโชว์ตัว เพราะตอนที่ยังไม่ได้ดังค่ายลงทุนกับศิลปินคนหนึ่งหลายสิบล้านเป็นเวลา 6-7 ปี ทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าจะแจ้งเกิดได้หรือไม่ ดูแลทั้งด้านการกินอยู่และใช้ชีวิตทุกด้าน เพราะฉะนั้นรายได้ทุกอย่างที่เกิดจากศิลปินที่เป็นโปรดักต์ของเขานั้นต้องฟังคำสั่งและทิศทางที่จะไปต่อจากค่าย ซึ่งเกาหลีใต้มีระบบที่จัดการดูแลทั้งหมดนี้ไว้แล้ว โดยธรรมเนียมปฏิบัติของไทยก็อาจมีความแตกต่างจากเกาหลีซึ่งทำให้ไม่สามารถบังคับได้แบบนั้น มีความอะลุ่มอล่วย

การเป็นประชาธิปไตยเบื้องหลังการยอมรับในระดับสากล

ใช่ครับ (เสียงหนักแน่น) โดยเฉพาะฝั่งตะวันตก ประการแรกคือการที่ศิลปินจากประเทศนั้นๆ มีความเป็นประชาธิปไตยสูงทเพิ่มโอกาสให้ศิลปินสร้างสรรค์ผลงานออกมาได้อย่างมีเสรีภาพสูงขึ้นเช่นกัน      

ประการที่สองศิลปินมีความเคารพในความเป็นประชาธิปไตย ในสมัยนี้ศิลปินจะเก่งในเรื่องการสร้างสรรค์ผลงานอย่างเดียวไม่ได้แล้ว ต้องแสดงจิตวิญญาณความเป็นประชาธิปไตยเพื่อให้ตัวเองได้รับการยอมรับด้วยเช่นกัน

จึงไม่แปลกใจที่จะมีข่าวว่า อี ย็องแอ (นางเอกซีรีย์แดจังกึม) บริจาคเงิน 100 ล้านวอนให้กับประเทศยูเครน รวมถึงแสดงออกกับการไม่เห็นด้วยที่รัสเซียบุกยูเครน เพื่อประกาศว่านี่คือสิ่งที่รับไม่ได้ในประชาสังคมโลก ทำแบบนี้มันไม่ถูก 

สังคมเกาหลีเคยผ่านช่วงยุคที่ปกครองด้วยทหารมาก่อนในระหว่างทศวรรษที่ 1960-1990 จนสิ้นสุดยุคเผด็จการทหารในปี 1993 ได้รัฐบาลพลเรือนขึ้นมาบริหาร เกาหลีใต้ก็หันหลังให้กับระบบเผด็จการและเข้าสู่ความเป็นประชาธิปไตย ทำให้ศิลปินทุกค่ายยึดมั่นในจุดนี้ ผมเชื่อว่าการอยู่ในสังคมประชาธิปไตยนั่นมีส่วนทำให้ศิลปินสามารถเติบโตได้ด้วย 

รวมถึงการเข้าไปสู่ตลาดโลกมีเรื่องค่านิยมเข้ามาเกี่ยวข้อง ถึงจะเป็นศิลปินที่เก่งแต่เหยียดผู้หญิง หรือค่านิยมที่ไม่สอดคล้องกับค่านิยมสากลของโลกก็ไปต่อได้ยาก ศิลปินนั้นวางอยู่บนความชอบและไม่ชอบของมนุษย์ เรายอมรับในความเก่งแต่อาจไม่ชอบทัศนคติของเขาก็มี เพราะฉะนั้นการเป็นศิลปินไม่หมายถึงการทำผลงานที่ดีอย่างเดียว แต่เป็นการขายทัศนคติและค่านิยมอีกด้วย 

ดังนั้นการที่ใครจะเป็นไอดอลก็เป็นไปได้ว่าเรากำลังมองหาความเพอร์เฟกต์ของผลงาน ค่านิยม วิธีคิด และการใช้ชีวิตเช่นกัน ผมคิดว่าถ้าเราจะเดินไปสู่ในระดับสากลอันนี้จึงเป็นสิ่งที่สำคัญ เริ่มด้วยวิธีคิดที่ถูกต้องและการสะท้อนวิธีคิดของตัวเองผ่านเพลงและผลงานที่ทำ 

สังเกตได้ว่าคอนเทนต์ของเกาหลีไปแตะในประเด็นที่มีความเป็นสากล อย่างเช่น ภาพยนตร์เรื่อง Parasite ถึงแม้จะเป็นหนังจากเกาหลีใต้แต่เล่าในประเด็นที่คนทั่วโลกเชื่อมโยงได้คือความเหลื่อมล้ำในสังคม หรือ Squid game ที่สะท้อนว่ามนุษย์สามารถกำจัดกันเองได้เพียงเพื่อให้ตัวเองอยู่รอด เหล่านี้เป็นค่านิยมสากลที่เป็นปรากฏการณ์ทั่วโลก ฉะนั้นการที่จะเดินไปสู่กระแสหลักของโลกได้ ไม่ว่าจะเป็นเพลง ภาพยนตร์ ซีรีย์ ต้องสะท้อนค่านิยมสากล อาทิ สะท้อนความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ หรือการแก้ไขวิกฤตของโลก ด้วยเช่นกัน

ประชาธิปไตยในไทยที่ยังน้ำท่วมปาก

ผมเห็นว่ารัฐบาลใหม่นี้ก็กำลังพยายามกันอยู่นะครับ แต่ไทยเรามีหลายสถาบันที่ไม่สามารถพูดถึงได้ ศิลปินเองไม่มีโอกาสสร้างสรรค์งานได้แบบไม่มีการตีกรอบ เกาหลีใต้สามารถแตะได้ทุกสถาบันเพราะประเทศเขาไม่มีสีขาว ไม่มีศาสนา และไม่มีสีน้ำเงินแล้ว ธงชาติมีแต่สีแดงทำให้แตะได้หมดและทำคอนเทนต์ได้ลึกและกว้างมากกว่า 

เรามีข้อจำกัดหลายอย่างที่ยังมีความอนุรักษ์นิยมซึ่งไม่พร้อมที่จะเปลี่ยนแปลง เปรียบเทียบกับคอนเทนต์ของเกาหลีมีความหลากหลายสูงมาก

ปัจจุบันเกาหลีใต้ไม่ได้ขายเรื่องการท่องเที่ยวแล้ว เขาขายคอนเทนต์ คุณนอนอยู่บ้านไม่ต้องไปถึงเกาหลีใต้ก็สามารถเสพคอนเทนต์กันตั้งแต่เช้าถึงดึก ทำไมต้องพากันไปติดตม.ที่นู่น ลองคิดดูว่าการไปเกาหลีใต้ 4-5 วันกับการเสพคอนเทนต์อยู่บ้านทั้งปี คุณคิดว่าเกาหลีใต้จะทำรายได้จากอะไรมากกว่ากัน เฉพาะที่เรากินอาหารเกาหลีรวมกันทั้งปีในประเทศอาจทำได้รายได้มากกว่าการไปเที่ยวไม่กี่วันซะอีก ปัจจุบันเกาหลีใต้เน้นการขายเรื่อง Cutural Product ไม่ใช่ Tourism อีกต่อไปแล้ว เขาไม่ได้อยากให้เราไปประเทศเขาแล้วนะครับถึงได้เข้มงวดกับ ตม. แบบนี้

จาก KOCCA สู่ THACCA และความหวังในทศวรรษหน้า

เกาหลีใต้ใส่งบประมาณไปที่หน่วยงาน KOCCA หน่วยงานองค์กรมหาชนที่ได้งบประมาณส่วนหนึ่งมาจากกระทรวงวัฒนธรรม กีฬาและการท่องเที่ยวของเกาหลี ที่ดูแลครอบคลุมครบวงจร สามารถเลือกได้ว่าปีนี้จะทุ่มงบไปในวงการไหนของประเทศ เมื่อเงินงบประมาณมาอยู่ที่กองกลางทำให้ KOCCA ที่ดูแลเศรษฐกิจสร้างสรรค์ทั้งหมด จึงปรับกลยุทธ์ในการใช้งบประมาณด้วยตัวเอง ยกตัวอย่างเช่น 10 ปีก่อนหน้านี้ ผู้ประกอบการมีปัญหาเรื่องการขาดคนเขียนบท ทักษะด้านการกำกับและไม่มีสถานที่ถ่ายทำ KOCCA จึงสร้างโรงถ่ายทำขึ้นมารองรับตรงนี้ 

ส่วนใครที่ขาดเงินสนับสนุน KOCCA ก็จะเข้าไปพูดคุยกับรัฐบาลท้องถิ่นให้ หรือผู้สร้างคนไหนขาดแหล่งเงินกู้ก็จะไปคุยกับร้านค้า SME สำหรับคนเขียนบทที่ยังไม่เพียงพอก็จะไปคุยกับมหาวิทยาลัยที่มีนักเรียนเขียนบทแต่ยังไม่เก่ง ก็พานักเขียนบทมืออาชีพที่เล่าเรื่องเก่งๆ มีประสบการณ์ในวงการมาเทรนให้พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ รวมถึงการตั้งสถาบันรองรับคุณวุฒิของนักเขียนและผู้กำกับ

เมื่อมีหน่วยงานแบบนี้กำกับดูแลครบวงจรทำให้รู้ปัญหาและลงมือได้เลย ทำให้เม็ดเงินที่ใช้ไปคุ้มค่า แต่ของไทยเกิดข้อสงสัยตั้งแต่ที่มาของเกณฑ์การแบ่งงบในแต่ละสาขา ที่คุณอุ๊งอิ๊งประกาศตั้งงบ ห้าพันกว่าล้านบาทนั้นจัดสรรกันยังไง และความต้องการแต่ละสาขาแตกต่างกันขนาดไหน บางสาขาเอกชนมีเงินอยู่แล้วก็ไม่จำเป็นต้องทุ่มงบจำนวนมาก 

ประเทศไทยเป็นประเทศเดียวที่ผู้กำกับภาพยนตร์เมื่ออยากทำหนังสักเรื่องต้องเดินมาขอเงินกับนายทุน ถ้าผู้กำกับดังมีชื่อเสียงก็อาจจะได้เงินไปกำกับหนัง แล้วถ้าหนังเจ๊งขาดทุนนักลงทุนก็เจ๊ง ส่วนเรื่องไหนทำกำไรนายทุนที่ออกเงินให้รับส่วนแบ่งตามตกลงกัน ผมว่ามันไม่เป็นระบบ แทนที่เราจะได้พิจารณากันจากพล็อตเรื่องที่ดีถึงแม้นักแสดงจะไม่มีชื่อเสียงแต่ก็สมควรที่จะลงทุน รัฐควรทำหน้าที่สนับสนุนหลักไม่ใช่นายทุนเป็นคนลงทุนหลัก 

ถ้าคนต้องการทำหนังแต่ยังขาดเงินทุน พวกเขาสามารถเดินมาหาหน่วยงานของรัฐที่กำกับดูแลด้านนี้ อย่างเช่น KOCCA แทนที่จะไปหานายทุน นั่นจะทำให้เกิด SME ขึ้นมากมาย KOCCA เองก็ไม่สามารถคาดเดาได้ว่าเรื่องใดเรื่องหนึ่งจะสามารถไปไกลระดับโลก KOCCA จึงต้องพิจารณาเนื้อหาคอนเทนต์เป็นหลัก แต่ถึงแม้บางคอนเทนต์อาจไม่ได้ไปไกลระดับโลก แต่ส่งเสริมความเป็นเกาหลีซึ่งจะได้ผลลัพธ์ในเชิงเศรษฐกิจกลับมา 

THACCA (ทักก้า) หน่วยงานของไทยที่เพิ่งตั้งกันในปีนี้ก็กำลังเดินตามเส้นทางโมเดลของ KOCCA ซึ่งฉากทัศน์ที่เราเห็นกันอยู่นี้คือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อ 15 ปีที่แล้ว กว่าจะเป็นความสำเร็จในปัจจุบัน เมื่อ 15 ปีที่แล้ว KOCCA เองก็ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างในแบบในวันนี้ ค่อยๆ เริ่มจนยอดภูเขาสะสมๆ ขึ้นมาเรื่อยๆ สามารถโผล่พ้นเหนือน้ำขึ้นมาให้เราได้ชื่นชม ซึ่งถ้า THACCA ของไทยทำสำเร็จก็หมายความว่ากว่าที่ระบบจะเดินได้ด้วยตัวเอง มีการลงทุนด้วยตัวเองก็อาจจะไปเห็นความสำเร็จในอีก 10 ข้างหน้า 

ด้วยโครงสร้างทางธุรกิจสื่อของไทยในทุกวันนี้ผมว่ายากครับ ไทยเราไม่ได้เป็นเหมืองขุดพลอย ส่วนใหญ่ใช้รูปแบบค้นหาเพชรมากกว่า ถึงแม้ของไทยก็มีเวทีประกวดที่เป็นช่องทางเข้าสู่เส้นทางบันเทิงให้เห็น แต่ส่วนใหญ่ศิลปินมักเป็นคนที่เก่งอยู่แล้ว มีความอัจฉริยะและพรสวรรค์เฉพาะตัว แล้วต้นสังกัดมาเกลาอีกนิดหน่อยแล้วออกอัลบั้มให้ โดยที่ค่ายไม่ได้ลงทุนเยอะเท่าของเกาหลีใต้ที่ลงทุนปีละหลายล้านต่อเนื่องกันเจ็ดแปดปี ก่อนที่ศิลปินจะได้เดบิวต์ผลงาน

น่าเสียดายกับทั้งวงการเพลงและภาพยนตร์ นักแสดงที่เก่งๆ ต้องไปเติบโตในต่างประเทศ วนเป็นวงจรแบบนี้ จนถึงวันนี้ผมยังไม่เห็นยุทธศาสตร์ของ THACCA นะครับ ไม่รู้เหมือนกันว่าเขารู้หรือเปล่าว่าเกาหลีใช้โมเดลนี้ในการทำให้วงการเพลงของเขาประสบความสำเร็จ ไม่แน่ใจว่าโค้ชของเขาเด็ดแค่ไหน เพราะที่ผ่านมาเอกชนเดินกันด้วยตัวเองทำให้ทิศทางสะเปะสะปะ ภาครัฐเองก็ไม่ได้สนับสนุนกันอย่างเป็นระบบจริงๆ จังๆ เกี่ยวกับเรื่องอุตสาหกรรมเพลงของไทย 

แหล่งอ้างอิงจากบทความ

ถอดรหัสเส้นทางสู่ฮัน-รยู 4.0 

The post ถอดสูตรความสำเร็จ K-POP สู่ T-POP เป้าหมายระยะยาวที่มีประชาธิปไตยเป็นปัจจัยสำคัญ appeared first on a day magazine.