ย้อนกลับไป 6 ปีที่แล้ว ก่อนที่เขาจะมาลงหลักกับธุรกิจห้องพักที่ให้บริการลักษณะ Airbnb เขาเคยทำงานสื่อมาเป็นเวลากว่า 10 ปี และเคยมีช่วงชีวิตของการทำงานประจำเป็นพนักงานออฟฟิศมาก่อน

หลังจากปลดเน็กไทเป็นที่เรียบร้อย ช่วงนั้นธุรกิจอย่าง Airbnb กำลังเริ่มเป็นที่นิยม ประจวบเหมาะกับที่เจ้าตัวเคยประทับใจเมื่อได้ลองใช้บริการห้องพักสไตล์นี้ จึงตัดสินใจที่จะเริ่มสร้างธุรกิจห้องพักอย่างที่ตัวเองวาดหวังโดยเริ่มต้นจากให้เช่าคอนโดตัวเอง ยิ่งทำยิ่งได้รับกระแสตอบรับที่ดีมากขึ้น จนเป็นจุดเริ่มต้นของ Sleep Industry Bed & Coffee ในเวลาต่อมา

จากเดิมอาคารหลังนี้เคยเป็นร้านขายเสื้อผ้า จังหวะที่เจ้าของร้านเดิมตัดสินใจย้ายออกไปเปิดสาขาที่อื่น อาคาร 4 ชั้น จึงได้ฤกษ์ปรับเปลี่ยนจากเดิมที่ฉาบผนังด้วยสีเขียวให้กลายเป็นบรรยากาศคุมโทนสีขาว เทา ดำ เป็นหลัก มีความดิบและความเปลือย โดยเจ้าของไอเดียนิยามสไตล์การตกแต่งนี้ว่า Industrial Loft

“เหตุผลที่เลือกอาคารนี้เพราะว่า หนึ่ง พื้นที่ห้องว่างโล่ง อยากได้อะไร จะใส่อะไร เราสามารถทำได้โดยไม่ต้องรื้อถอน เลยตัดสินใจว่างั้นทำตรงนี้ ตอนเริ่มแรกคิดว่าจะสร้างเป็นห้องพักทั้งหมด แต่เมื่อคิดไปคิดมาแล้ว พื้นที่บริเวณชั้นหนึ่งไม่เหมาะต่อการทำเป็นที่พักผ่อนอย่างยิ่ง เพราะติดพื้นเกินไปและยังอยู่ริมถนนด้วย งั้นเอาเฉพาะชั้นบน และมาคิดต่อว่าชั้นล่างสุดจะทำอะไร ช่วงนั้นสนใจเรื่องกาแฟจึงไปเรียน และตัดสินใจเปิดเป็นคาเฟ่เพื่อเอาไว้เสิร์ฟให้นักเดินทางที่มาพัก”

ชื่อของ Sleep Industry Bed & Coffee นั้นเชื่อมโยงกับจุดประสงค์ตั้งต้นที่ว่า อยากทำสถานที่นี้ให้คนได้มาพักผ่อนคำแรกที่คิดได้จึงเป็นคำว่า Sleep จากนั้นจึงหาคำอื่นเพิ่มโดยยึดโยงจากสไตล์การออกแบบ

หากลองเดินสำรวจไล่มาตั้งแต่ทางเข้า เชื่อว่าทุกคนไม่ต้องสังเกตก็คงได้เห็นนกฟลามิงโกสีชมพูเด่นเตะตา ยืนเรียงรายต้อนรับแขกผู้มาเยือน ดูผิดแปลกกับโทนสีของร้าน แต่สิ่งนี้มีความเกี่ยวข้องกับกฤษณ์เมื่อครั้งที่ไปเรียนทำกาแฟ หลังจากตระเวนชิมรสชาติของกาแฟอันหลากหลายแล้ว เขาถูกใจรสเปรี้ยวของเมล็ดเอธิโอเปีย ซึ่งมีสัญลักษณ์คือ นกฟลามิงโกสีชมพู เขาจึงตั้งมันไว้เป็นสัญลักษณ์ของประเทศที่ชื่นชอบในรสชาติของเมล็ดกาแฟ

บริเวณชั้นหนึ่งคือ คาเฟ่ เปิดขึ้นเพื่อไว้บริการอาหาร เครื่องดื่ม ให้กับนักเดินทางผู้มาเยือน ผสมผสานการตกแต่งที่ให้ความเป็นลอฟท์ ตั้งแต่พื้นปูนขัดมัน ผนังก่ออิฐสีขาว เฟอร์นิเจอร์ลายหินอ่อน เก้าอี้สีเทาเข้มตัดสลับสีน้ำตาล เคาน์เตอร์บาร์ที่สร้างด้วยโครงไม้รูปทรงจั่ว ส่วนของชั้นล่างสุดนี้รอบๆ มีต้นไม้ประดับประดาสบายตา

ว่ากันว่าคาเฟ่นี้เด่นในเรื่องการเสิร์ฟเมนูอาหารเช้าสไตล์อเมริกัน และขนมหวาน ขนมเค้กต่าง ๆ รวมถึงเครื่องดื่มหลากหลายเมนู ไม่ต้องมองหาว่ารายการไหนคือซิกเนเจอร์ เพราะที่นี่ไม่มี ด้วยเน้นเมนูง่ายๆ แต่ใส่ใจเรื่องของวัตถุดิบเป็นสำคัญกว่า โดยมีเพื่อนร่วมทางของกฤษณ์ โอม–ธีรรัชต์ แสงเรือง พาสทรีเชฟหลากชั่วโมงบินที่ผ่านงานมาแล้วทั้งในไทยและต่างประเทศ เป็นผู้ดูแลในส่วนนี้

ขยับตัวเดินต่อไปที่บันไดทางขึ้นชั้น 2 จะพบกับชั้นลอยเป็นพื้นที่ไว้ทำงานหรือใช้รองรับแขกที่ล้นจากด่านล่าง และเมื่อก้าวขึ้นบันไดต่อไปอีกชั้นจะเป็นในส่วนของห้องพัก ที่นี่จะมีเพียงแค่ 2 ห้องเท่านั้น แบ่งเป็นชั้น 3-4 ขนาดของห้องไม่เล็กและไม่ใหญ่ไป จัดวางตำแหน่งของเฟอร์นิเจอร์สีไม้ตัดสลับกับโทนสีหลักที่มีความดิบ เปลือย เก่า มีดีไซน์และออกแบบจัดวางตำแหน่งเครื่องใช้ชิ้นเล็กชิ้นน้อยได้อย่างเป็นระเบียบ  

“ส่วนตัวเป็นคนชอบรีโนเวตของเดิม คือไม่ใช่ไม่ชอบของใหม่นะ แต่เราจะมองว่าของเดิมมีอะไรอยู่แล้ว นำมาปรับปรุงทำเป็นอะไรอย่างอื่นได้บ้าง ผมว่าผมไม่ใช่วินเทจ ผมชอบความเก่าที่ยังคง comfortable อย่างเตียงสมัยก่อนอาจจะดูแข็ง กระด้าง เราเองก็ชอบแบบแข็งแต่ยังไงก็ต้องสบายไว้ก่อน”

ห้องพักแม้จะมีขนาดความกว้างประมาณ 30 ตารางเมตร แต่ด้วยการตกแต่งที่เผยให้เห็นความเปลือย ความดิบ และดึงเทรนด์ยุค Minimalism มาใช้ในการออกแบบ เราจึงได้รู้สึกผ่อนคลายไปกับความเรียบ โล่ง รู้สึกว่าไม่อึดอัด

สีขาว เทา ดำ นั้นมาจากความชอบและสะท้อนออกมาเป็นการตกแต่ง กฤษณ์ เล่าให้ฟังว่า จากการเลือกซื้อของส่วนใหญ่ สีเทาจะเข้ามาเป็นสีแรกๆ ในตัวเลือก ไม่สกปรกง่าย สะดวกต่อการใช้ และสามารถเข้ากับทุกสภาพ อยู่ได้กับทุกสไตล์ 

“ผมเป็นคนชอบมอง รู้สึกว่ามันสบายตา มันทำให้เกิดความกว้าง เปิดโล่ง ไม่อึดอัด”

แล้วเขาบาลานซ์ยังไงระหว่างงานที่ดูคล้ายยังทำไม่เสร็จกับความดิบที่ตั้งใจเผย เราสงสัย

“ผมคิดว่ามันยากนะ ช่วงที่ปรับปรุงร้านใหม่ๆ ก็คุยกับช่างว่ามีตัวอย่างมาให้ดูนะ อย่างผนังไม่เรียบแต่ไม่ใช่ไม่เสร็จหรือทำให้ปูนล่อนออกเหมือนผ่านการใช้งานมา ซึ่งช่างก็ไม่เข้าใจและก็ได้คำตอบกลับมาอย่างเช่นว่า แล้วมันจะสวยเหรอครับ”

“แล้วความงามของการตกแต่งสไตล์ลอฟท์อยู่ตรงไหน”

“ผมว่ามันมีเรื่องราวนะ ร่องรอยต่างๆ มันสามารถบอกอะไรกับเรา เป็นความทรงจำให้เราได้ ว่ารอยนี้มันเกิดจากอะไร ปีไหน ยังไง พอได้มองก็มักจะเตือนสติ เตือนความจำ ให้คิดถึงว่ารอยนี้นั้นมาจากการเปิดร้านเมื่อ 2 ปีที่แล้ว ถ้าสมบูรณ์ทั้งหมดก็จะไม่มีอะไรเลย อาจจำไม่ได้ว่าตอนนั้นใครเป็นคนทำให้เกิด เปรียบเหมือนชีวิตที่เป็นการเรียนรู้ลองผิดลองถูก เรียนรู้จะสร้างสิ่งนี้ขึ้นมาด้วยตัวเอง ยกตัวอย่างง่ายๆ อย่างพื้น บางทีเราไปเห็นว่าที่อื่นเขาทำได้ แต่ไม่รู้หรอกว่ากลวิธีการทำเขาทำกันยังไง เราก็ลองผิดลองถูกหาวิธีจนเราทำได้

“สุดท้ายแม้ว่าเราจะไปทำร้านอื่นๆ ผมว่ายังไงก็ยังมีกลิ่นของอะไรพวกนี้อยู่ดี เหมือนมันเป็นธรรมชาติที่ออกมาจากตัวเราเอง”

________________________________________________________________________

The Series of Loft Places คอลัมน์ที่เราคัดสรรสถานที่ ไม่ว่าจะเป็นบ้าน คาเฟ่ ออฟฟิศ ที่มีความโดดเด่นในสไตล์ลอฟท์ ทั้งการออกแบบและเรื่องราว เพื่อสร้างแรงบันดาลใจในการตกแต่งสไตล์ลอฟท์ โดยคุณก็สามารถทำเองได้ง่ายๆ กับ TOA Loft ปูนฉาบขัดมันสำเร็จรูป เป็นสูตรน้ำ ปลอดภัย ไร้กลิ่นฉุน พร้อมกับตัวเคลือบสูตรพิเศษในเซต ที่จะช่วยปกป้องผนังลอฟท์ให้มีความทนทานเสมือนการเคลือบแก้ว อีกทั้งยังมีคุณสมบัติเช็ดล้างง่าย และยังไม่อมฝุ่น ปลอดภัยต่อสุขภาพอีกด้วย

The post เสน่ห์และความงามที่ซ่อนอยู่ในความไม่สมบูรณ์แบบของ Sleep Industry Bed & Coffee appeared first on a day magazine.

บ้างอบอุ่น บ้างผ่อนคลาย บ้างหรูหรา หรือเคร่งเครียดขรึมขลัง

แต่บ้านของ “เก่ง–พีรเดช นรเศรษฐกร” คือความสนุก และความประหลาดใจ

ด้วยสไตล์ลอฟท์ที่ดูเหมือนจะธรรมดา แต่ซุกซ่อนลูกเล่นและเซอร์ไพรส์ไว้อย่างแนบเนียน ทำให้เราต้องเดินทางไปพูดคุยเพื่อถามถึงแรงบันดาลใจ และ ‘อะไร’ ที่ทำให้ลอฟท์ของเขานั้นพิเศษกว่าลอฟท์ทั่วไป

ในโฮมออฟฟิศที่มีหน้าต่างอยู่ระดับเดียวกับพื้นหญ้า 

เก่งเริ่มต้นบทสนทนาโดยมีแก้วกาแฟอยู่ตรงหน้า

“ที่นี่เริ่มสร้างก่อนน้ำท่วมประมาณปีเศษๆ (พ.ศ. 2554) พื้นเพจริงๆ อยู่ตลาดบางแค มันวุ่นวาย พอจบมาทำงานก็ดูที่ไปเรื่อยๆ 10 ปีก่อนส่วนใหญ่จะไปบูมบางบัวทอง รัตนาธิเบศร์ แต่พอบ้านจัดสรรมันเยอะ ความแออัดมันก็เยอะตาม มีห้างก็ยิ่งหนัก กลายเป็นว่าไม่ได้วิ่งมาหาพื้นที่ที่มันสะดวกจริงๆ ก็เลยคิดว่าไม่น่าจะเวิร์ก บวกกับพ่อแม่อายุเยอะแล้ว ก็ควรจะอยู่ในที่เงียบๆ สบายๆ ก็มาดูแถวๆ สนามหลวง 2 เราก็ชอบโซนนิ่งแถวนี้ มันเงียบดี”

ใช่ เมื่อเข้ามาก็รู้สึกได้ถึงความเงียบ เรายืนยัน

เมื่อได้พื้นที่ ก็ถึงทีลงมือ เก่งเริ่มเล่าถึงลำดับต่อมา “เราดูว่าคนในบ้านมีกี่คน แล้วทำมายด์แมพ คนนี้ตื่น ใช้ชีวิตกี่โมง แล้วก็มา study ที่ดิน ว่าหันหน้าไปทางไหน ตรงไหนจะเป็นหน้าบ้าน จากนั้นก็จัดโซนนิ่งว่าห้องใครควรจะอยู่ตรงไหน รับแดดยังไง เบี่ยงยังไง”

เมื่อรู้โครงสร้างจึงเริ่มวางแผนการใช้ชีวิต “ถ้าทำบ้านอยู่ตรงกลางเหมือนทั่วไป ทุกคนก็จะต้องเข้าทางเดียว ใช้ facility เดียวกัน ความเป็นส่วนตัวมันก็ไม่มี ก็แยกเป็นส่วนพักอาศัยหลักของเรากับนิว (คุณนิว–กิตติธัช นรเศรษฐกร) ส่วนพักอาศัยที่สองจะเป็นของแม่กับพ่อ ป้า แล้วก็พี่สาว ห้องนอนเราอยู่ชั้นล่าง เพราะว่าสมัยก่อนบ้านเก่าเป็นตึกแถว กินเหล้าเสร็จขึ้นห้องทีก็ตกบันดงบันได (หัวเราะ) พ่อแม่อายุมากก็ควรจะอยู่ห้องชั้นล่างเหมือนกัน คือแยกสเปซด้วยเจเนอเรชั่น แล้วคั่นตรงกลางด้วยน้ำ แต่เชื่อมกันด้วยเส้นแกน คือ corridor ประตูเข้าบ้านก็ทำให้เล็ก แล้วเตี้ย เวลาคนเข้าบ้านมาจะได้ก้มหัวให้เราตลอด (หัวเราะ) แต่พอมุดประตูเล็กมาปุ๊บก็จะเจอสวนรกๆ”

“เราอยากให้คนรู้สึกเหมือนแกะเปลือกมันออกไปทีละชั้น เข้ามาเล็ก เล็กปุ๊บมาเจอขยายใหญ่ จะเรียกว่าลูกเล่นหรือเปล่าก็ไม่รู้ แค่รู้สึกว่าอยากให้พื้นที่มันเปลี่ยนความรู้สึกคนได้ งานสถาปัตย์ งานอินทีเรียร์มันเป็นสัดส่วนที่ห่อหุ้มคน ฉะนั้นจะเป็นเรื่องของความรู้สึกเป็นหลัก”

ก่อนจะจบเรื่องของโครงสร้าง เก่งพาเรากลับมาที่โฮมออฟฟิศที่นั่งอยู่ด้วยกันตอนนี้

“พอเป็นออฟฟิศ คนทำงานก็อยากได้พื้นที่สูงโปร่ง แต่มันมีปัญหาว่ามันสูงขี่กันหมดเลย เราก็กดมันลงไปในดิน ทีนี้เวลานั่งทำงานเราก็จะเห็นเส้นแนวนอนเป็นสวนทั้งหมดรอบตัว ในเชิงสถาปัตย์ภายนอก มันก็ไม่ไปบังตัวอาคารที่เราต้องการจะให้มันเด่น”

เมื่อจบการติดตั้งภายนอก เก่งเล่าต่อถึงการตกแต่งภายใน

“ทุกห้องจะต่างกันไปตามคาแร็กเตอร์ของแต่ละคน นิวก็เป็นของเค้า เราก็แบบของเรา ห้องพ่อแม่ก็ฉาบเรียบทาสีเรียบๆ ปูพื้นกระเบื้อง แต่ถูกครอบด้วยตัวอาคาร ส่วนตัวอาคารถูกครอบด้วยธรรมชาติ ให้ทุกห้องมีพื้นที่สีเขียวของตัวเอง เราก็จะชอบตอนอยู่บนเตียง ซ้ายก็สวน ขวาก็สวน ส่วนข้างหน้าก็มีของสะสมจุ๊กจิ๊ก เล็กๆ”

ห้องส่วนตัวเป็นพื้นที่ที่เราใช้เวลากับมันมากที่สุดในบ้าน การตกแต่งน่าจะสำคัญไม่น้อยไปกว่าการสร้างบ้าน เราถามเก่งว่าตอนแต่งบ้านเขาคำนึงถึงอะไรเป็นอย่างแรก

“functional มาก่อน ถ้าใช้ไม่ได้มันจะเป็นแค่โชว์รูม แล้วให้ความรู้สึกมันเปลี่ยนตอนเรา rotate ข้าวของ 

เบื่อพรมอันนี้ว่ะ ใช้พรมเปอร์เซียดีกว่า ตัดกับเก้าอี้ขาวๆ มันก็ได้ หรือจริงๆ เรามีรูปเยอะ รูปเขียน รูปที่เพื่อน รุ่นน้อง รุ่นพี่ อาจารย์ทำให้ จริงๆ แล้วมันสลับรูปเขียนที่ผนังได้ตาม season เลยก็ได้นะ สมมติรูปนี้เหมาะกับหน้าฝน รูปนี้เหมาะกับหน้าหนาว รูปนี้เหมาะกับหน้าร้อน”

เรารู้สึกสนุกกับการนึกภาพตามในหัว เก่งก็ดูจะสนุกกับการเล่าไปด้วย

“จริงๆ บ้านมันควรจะสนุกไง บ้านหลังนี้มันเหมือนกับทำไม่เสร็จตลอดเวลา เพราะเดี๋ยวก็เปลี่ยน เดี๋ยวก็เติม มันก็ดีตรงที่มันไม่เหมือนบ้านสำเร็จ”

เมื่อรู้ถึงการสร้างและการตกแต่งคร่าวๆ ก็ถึงคราวของแรงบันดาลใจและสไตล์ ซึ่งถือเป็นเนื้อหาหลักของการพูดคุยในวันนี้ 

“ลองไปเปิดเพลง Dancing In The Moonlight ของ Toploader ดู ตอนแรกเห็นภาพบ้านเป็นแบบมิวสิกวิดีโออันนั้น เป็นปาร์ตี้ๆ เข้าห้องนั้น ขึ้นไปห้องนี้ สนุกดี หลาย element หลายฟังก์ชั่น แต่มันอยู่ในที่เดียวกัน”

แล้วทำไมต้องเป็นลอฟท์ เราสงสัย

“จริงๆ แค่ชอบในความที่วัสดุเป็นไม้ก็ไม้ไป ปูนก็ปูนไป โลหะก็โลหะ บางสเปซก็ทาสี ต้นไม้ก็ต้นไม้ ก็ปล่อยรก ของมันเป็นยังไงก็เป็นอย่างนั้น ปล่อยมันไป เดี๋ยวมันโทรมมันก็ลอฟท์ (หัวเราะ) จริงๆ เราไม่ได้มองว่า ลอฟท์ต้องเป็นท่อ เปลือย ปูนขัดมัน คอนกรีต อะไรอย่างนี้นะ คือเราไม่ได้ไปยึดติดกับคำนี้ เพราะลอฟท์มันแล้วแต่คนจะแปล สำหรับเรามองว่ามันเป็นการเอาวัสดุก่อสร้างมาใช้แบบปรุงแต่งมันให้น้อยที่สุดมากกว่า ให้มันเป็นธรรมชาติของมัน 

คำตอบอันเรียบง่ายยิ่งทำให้เราอยากรู้ว่า แล้วอะไรที่ทำให้ลอฟท์ของเขาแตกต่างจากลอฟท์ที่อื่น

“สเปซว่ะ” เก่งตอบอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดนาน

“ถ้าลองศึกษา ลอฟท์ส่วนใหญ่จะเป็นบ้าน กล่อง ข้างในเป็นไม้ เหล็ก ปูน ท่อ คอนดูต เชลฟ์โลหะ คือมันถูกบอกว่าทุกอย่างจะเป็น in the box กับสเปซที่มันเพลนๆ แต่ของเราไม่ใช่อย่างนั้น เรามองว่าลอฟท์แบบบ้านเรามันถูกครอบด้วยธรรมชาติ ซึ่งเราพยายามจะเน้นบ่อยๆ เราชอบความรู้สึกที่เข้ามาแล้วบ้านเป็นส่วนหนึ่งของต้นไม้พวกนี้มากกว่า หน้าร้อนก็ไม่ร้อนมาก หน้าหนาวมันก็สวย หน้าฝนมันก็ชื้น”

และด้วยความ “พยายามจะเน้นบ่อยๆ” นั้นเอง เราจึงถามต่อว่า เขาคิดว่าพื้นที่สีเขียวมันสำคัญขนาดไหนสำหรับบ้านหนึ่งหลัง

“จริงๆ คิดว่าสำคัญที่สุด ไม่ใช่แค่บ้านด้วย ต้องเป็นทั้งจังหวัด ทั้งประเทศ ผู้มีอำนาจบ้านเรามองพื้นที่เป็นเงิน ถ้ามองเป็นปริมาตรของความสุข จะรู้ว่ามันพอหรือไม่พอสำหรับใช้ชีวิต ซึ่งเขาอาจจะอยู่แต่ในห้องประชุม หรืออยู่ในที่ที่มันเป็นห้องแอร์จนลืม”

 นอกจากจะเป็นคำตอบที่ไปไกลกว่าคำถามแล้ว ยังเป็นคำตอบที่ทำให้เรายิ้มแห้งและหัวเราะตามอย่างเห็นด้วย

 แต่เพียงแค่สเปซและพื้นที่สีเขียวคงไม่อาจสร้างความโดดเด่นได้ แล้วอะไรอีกที่เป็นปัจจัยแห่งความแตกต่าง

“อย่าสวยแบบคนอื่น” เก่งตอบอย่างมั่นใจ

“เวลาทำบ้านให้ลูกค้าเราบอกเสมอว่า อย่าสวยแบบคนอื่น ไม่ต้องซีเรียสว่ามันจะต้องเป็นโมเดิร์นหรือเป็นอะไร ยุคนี้เขาชอบแบบนี้กันเราต้องแบบนี้ อันนั้นมันคือการตลาด ถ้าคุณทำตามสมัยนิยม วันหนึ่งมันจะถูกหมุน เปลี่ยน แล้วบ้านคุณจะเชย ทำไมไม่ทำสวยให้เป็นสวยของเรา หรือเป็น reference ให้คนอื่นล่ะ”

เราจึงลองสมมติเล่นๆ ว่าถ้าเราอยากมีบ้านสไตล์ลอฟท์สักหลังหนึ่ง เขาจะแนะนำเราอย่างไร

“อย่างแรกแนะนำให้หาเงิน” เก่งตอบทันที คำตอบที่ไม่คาดคิดเรียกเสียงหัวเราะจากทั้งวง

“ต่อไปก็ต้องทำการบ้านตัวเอง หาไวต์บอร์ดเลย ตั้งหัวข้อไว้ ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร จะอยู่กับมันอีกสามสิบสี่สิบปียังไง ทำยังไงให้มันเป็นเราที่สุด ไม่ใช่แบบ เบื่อว่ะ อยากเปลี่ยนไปเป็นแบบบ้านคนอื่น (หัวเราะ) ตั้งคำถามกับตัวเองเยอะๆ base จากความต้องการของเราเองให้ได้มากที่สุด บดให้มันเหลือแกนเน้นๆ หาตัวเองให้เจอ แล้วทำคาแร็กเตอร์ตัวเองให้เด่นขึ้นมา ถ้ามันเป็นคุณ ยังไงคุณก็ไม่เบื่อ

“แค่สนุกผมว่าพอแล้ว ไม่ต้องคิดไรเยอะ คุณต้องสนุกกับมันอยู่ตลอด เคยอยู่ที่ที่มันไม่สนุกแล้วอยากอยู่มั้ยล่ะ ก็แค่นั้น (หัวเราะ) แล้วก็ท้ายสุด เป็นตัวเองดีที่สุด สบายใจด้วย” 

เก่งบอกเราทิ้งท้ายก่อนที่จะแยกกัน

________________________________________________________________________

The Series of Loft Places คอลัมน์ที่เราคัดสรรสถานที่ ไม่ว่าจะเป็นบ้าน คาเฟ่ ออฟฟิศ ที่มีความโดดเด่นในสไตล์ลอฟท์ ทั้งการออกแบบและเรื่องราว เพื่อสร้างแรงบันดาลใจในการตกแต่งสไตล์ลอฟท์ โดยคุณก็สามารถทำเองได้ง่ายๆ กับ TOA Loft ปูนฉาบขัดมันสำเร็จรูป เป็นสูตรน้ำ ปลอดภัย ไร้กลิ่นฉุน พร้อมกับตัวเคลือบสูตรพิเศษในเซต ที่จะช่วยปกป้องผนังลอฟท์ให้มีความทนทานเสมือนการเคลือบแก้ว อีกทั้งยังมีคุณสมบัติเช็ดล้างง่าย และยังไม่อมฝุ่น ปลอดภัยต่อสุขภาพอีกด้วย

The post บ้านสไตล์ลอฟท์ในแบบ ‘เก่ง–พีรเดช’ ผู้เชื่อว่าการเป็น reference ให้คนอื่นย่อมดีกว่าเสมอ appeared first on a day magazine.

แม้มองเผินๆ ลุก โฮสเทลจะดูกลมกลืนไปกับสถาปัตยกรรมรอบข้าง ทว่าด้วยรูปทรง ขนาด และพื้นที่โล่งชั้น 1 ก็ทำให้ฉันรู้สึกว่าที่นี่มีเอกลักษณ์ในตัวของมันที่จะไม่ทำให้ใครๆ มองข้ามไป

แน่นอนว่าถ้าใครรู้จัก Once Again Hostel ที่เป็นการทำงานระหว่างคนรุ่นใหม่กับชุมชนในย่านกรุงเก่า โฮสเทลแห่งนี้คือโปรเจกต์ที่ มิค–ภัททกร ธนสารอักษร และ ศา–ศานนท์ หวังสร้างบุญ ลุกขึ้นมาต่อยอดร่วมกับหุ้นส่วน เอิฟ–ธรณ์เทพ เตือนวชาติ เพื่อขยายโอกาสทางธุรกิจ ภายใต้ชื่อ ‘ลุก โฮสเทล’ ที่มีความหมายตรงๆ ถึงการชวนกันลุกขึ้นมาสร้างสรรค์อะไรใหม่ๆ

แม้ที่นี่จะเพิ่งเปิดได้แค่ 5 เดือน แต่ด้วยการออกแบบที่ส่งต่อความเป็นสำเพ็งและเยาวราชมาสู่การตีความแบบใหม่ ทำให้โฮสเทลแห่งนี้ไม่ได้เป็นโฮสเทลทั่วๆ ไปที่เน้นการออกแบบสวยๆ ดึงดูดความสนใจผู้เข้าพัก ทว่ายังหยิบเอาเอกลักษณ์และประวัติศาสตร์ของโลเคชั่นมาประยุกต์ใช้

ฉันจึงอยากชวนคุณมาสำรวจว่าเบื้องหลังผนังปูนเปลือย กระเบื้องที่เรียงตัวเป็นแพตเทิร์น และบันไดที่จู่ๆ ก็เหมือนลอยตัวอยู่กลางอากาศนี่มีอะไรซ่อนอยู่ ถ้าพร้อมแล้วก็กดลิฟต์ขึ้นล็อบบี้ที่อยู่ชั้น 5 ไปด้วยกันเลย

ตึกเก่าเล่าใหม่

“Once Again Hostel ก็มีคอนเซปต์ของเขาคือ การมีอะไรเกี่ยวกับอดีต เราก็เลยอยากหาความสดใหม่ ความไปข้างหน้า ถ้ามองจากไทม์ไลน์ที่นั่นคือ bring back the past ส่วนที่นี่เรารู้สึกว่าเยาวราชเป็นพื้นที่ของโอกาส ตั้งแต่คนจีนมาตั้งรกราก เศรษฐีหลายๆ คนก็มาเริ่มกันที่เยาวราช เพราะมันเป็นดินแดนแห่งโอกาส ถ้ามองไกลๆ มันเป็นสถานที่ที่ก่อตั้ง innovation ไปเรื่อยๆ เรามองว่ามันเป็นพื้นที่ของอนาคต ที่นี่จึงเป็น future concept”

เอิฟเท้าความถึงที่มาที่ไปในการเลือกย่านนี้เป็นโลเคชั่นของลุก โฮสเทลให้ฉันฟังด้วยท่าทางยิ้มแย้ม

“ถ้ามอง Once Again เป็นคน คาแร็กเตอร์จะเป็นคนที่มองปัจจุบันเป็นหลัก อยู่กับความเป็นจริง อายุไม่เด็กมาก ไม่รู้สึกว่าไฟต้องลุกตลอดเวลา เข้าใจโลกมากขึ้น แต่ยังไม่อยากตกเทรนด์ ประมาณวัยสามสิบกว่าๆ แบบเรา แต่คาแร็กเตอร์ลุกคือเป็นเด็กเพิ่งเรียนจบ อยากลุกขึ้นมาทำอะไรบางอย่าง นั่นก็คือเอิฟนั่นเอง ซึ่งเด็กกว่าและมองเห็นอนาคตอีกไกล”

มิคช่วยเสริมให้เห็นภาพของโฮสเทลนี้ชัดเจนขึ้น และจากที่เห็นบุคลิกของเอิฟผู้แสนกระตือรือร้น ฉันก็เห็นตรงกับภาพที่เขาอธิบายไว้จริงๆ

ก่อนจะมาเป็นโฮสเทล ที่ตรงนี้เคยเป็นสำเพ็งพลาซ่าที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์และดูทึบมากๆ มิคที่เป็นโต้โผด้านการออกแบบจึงพยายามคิดหาวิธีว่าจะทำอย่างไรให้สิ่งก่อสร้างใหม่แห่งนี้ออกมาใช้งานได้ สวยงาม และกลมกลืนไปกับพื้นที่ในย่านสำเพ็งที่ค่อนข้างวุ่นวายและเยาวราชที่มีความจีนเป็นภาพจำ โดยศารับหน้าที่สำรวจหาข้อมูลกับคนในท้องถิ่นมาให้ รวมถึงคิดคอนเซปต์ต่างๆ ส่วนเอิฟคอยช่วยเสนอความเห็น รวมถึงบริหารจัดการส่วนที่เป็นบุคลากรกับระบบภายในทั้งหมด

 ถอดสถานที่ออกมาเป็นสัญลักษณ์

หลังจากสำรวจพื้นที่กันแล้ว ทั้งหมดก็แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันเพื่อวางคอนเซปต์ในการออกแบบ และพบว่าความท้าทายหนึ่งที่สำคัญคือ ‘ความจีน’

“แรกสุดมันมีความยากและย้อนแย้งว่าเรามองกลุ่มเป้าหมายเป็นฝรั่ง ซึ่งเอิฟจะค่อนข้างคุ้นเคยกับคนกลุ่มนี้ เอิฟก็ไม่อยากให้จีนจ๋า เป็นจีนที่ไม่ใช่แบบแพตเทิร์นจีน ลายจีน ตู้มังกร แต่ด้วยความที่อยู่ตรงนี้มันต้องมีความจีน ก็เลยใช้ความจีนเชิงสัญลักษณ์ เช่น สีแดง หรือแพตเทิร์นซ้ำๆ บางอย่างที่เป็นคาแร็กเตอร์ของแพตเทิร์นจีน ผนังจีน รู้สึกว่าเราถอดความจีนมาจากสัญลักษณ์ต่างๆ มากกว่า”

มิคสวมวิญญาณสถาปนิกอธิบายถึงแนวคิดในการออกแบบของเขา ฉันเองก็รู้สึกได้ว่าที่นี่มีความจีนผสมอยู่แต่ไม่ได้เห็นชัดขนาดนั้น เป็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่แอบแฝงอยู่มากกว่า อย่างเรือนกระจกบนดาดฟ้าที่เรานั่งคุยกันอยู่ ชายหนุ่มก็ตั้งใจออกแบบหลังคาเป็นทรงป้าน ซึ่งมาจากหลังคาของสถาปัตยกรรมจีนอย่างพวกโรงเตี๊ยม

อีกความจีนที่ฉันสังเกตเห็นคือ สีแดง สีแห่งความโชคดีและความสุขของชาวจีนที่ปรากฏตามผนังล็อบบี้ ห้องพัก และบาร์ เหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่มิคซ่อนไว้เหมือนกัน ทั้งยังมีรายละเอียดเรื่องแพตเทิร์นที่ถ้าไม่สังเกตหรือคุยกับคนออกแบบจริงๆ ก็อาจจะไม่รู้

“อย่างแพตเทิร์นนี้มาจากฟุตพาทของสำเพ็งสมัยก่อน เรารู้จักอาเจ๊กคนหนึ่งที่รู้เรื่องสำเพ็งเยอะมาก เอารูปเก่าๆ ให้เราดู สมัยก่อนฟุตพาทแถวนี้เป็นหินก้อนใหญ่ๆ แล้วปูเป็นแพตเทิร์นเรียงๆ กัน เท่มาก เราอยากเอากลิ่นอายเหล่านั้นมาใช้ อาจจะไม่ได้กลับมาในรูปแบบโบราณ แต่กลับมาในรูปแบบปัจจุบัน”

สถาปนิกหนุ่มชี้ชวนให้ดูกระเบื้องปูพื้นสีเทาที่เราเหยียบอยู่ นั่นยิ่งแสดงให้เห็นว่าทั้งหมดผ่านการศึกษาและคิดมาอย่างดี ยังไม่นับรวมการห้อยโคมไฟในระดับที่ลดหลั่นกันไปบริเวณคอร์ตกลาง เพื่อสื่อถึงแสงสีของป้ายร้านย่านเยาวราชที่มีความเดี๋ยวสูงเดี๋ยวต่ำเดี๋ยวเล็กเดี๋ยวใหญ่อีก

“ถ้าหรี่ตาลงจะเห็นเป็นจุดกำเนิดแสงสว่างที่ไม่เท่ากัน มันแรนด้อมๆ เหมือนเยาวราช แล้วการวางไฟแบบนี้ก็ช่วยให้สเปซดูต่อเนื่องกัน เป็นการเอาความแรนด้อมตรงนั้นมาใช้ให้เกิดประโยชน์”

เปลี่ยนความยากเป็นความไม่ธรรมดา

อีกจุดหนึ่งที่ทำให้โฮสเทลนี้โดดเด่นกว่าสิ่งก่อสร้างรอบข้างคือ ขนาดอันใหญ่โต

ตอนที่ฉันกับช่างภาพเดินเข้ามาในโฮสเทลก็รู้สึกถึงความกว้างของที่นี่ จนสงสัยว่ามีตึกเดี่ยวที่ใหญ่ขนาดนี้ด้วยหรือ แต่พอพูดคุยกับทั้งสองคนก็ได้ทราบว่าลุก โฮสเทลไม่ได้รีโนเวตจากตึกเดียวจริงๆ

“เพราะตึกที่เราเห็นเป็นตึกเดียวนี้ที่จริงมันคือสองตึกแล้วทุบตรงกลาง เห็นได้จากสเปซที่ฝั่งหนึ่งมี 5 ชั้น และอีกฝั่งมี 6 ชั้น นั่นคือเหตุผลที่เราสร้างบันไดตรงกลาง คิดว่าน่าจะเป็นความท้าทายของสถาปนิกประมาณหนึ่งในการออกแบบ” เอิฟหัวเราะพลางมองรุ่นพี่ที่รับหน้าที่ออกแบบตั้งแต่ต้น

“ถามว่าเราเห็นอะไรในตึกนี้ดีกว่า มันยากนะเพราะมันคือตึกที่ไม่เหมือนกัน แต่เราก็มองเห็นว่าสเปซมันจะไม่ธรรมดาไปด้วย เลยคิดว่าอยากให้เป็นพื้นที่เดียวกันไปเลย คนที่มาจะบอกว่าเหมือนอยู่ในสเปซที่อยู่ในหนัง อยู่ในสเปซที่ไม่มีอยู่จริง มันสปรินต์และมีบันไดลอยกลางอากาศอยู่ เป็นสเปซที่สร้างแรงบันดาลใจ รู้สึกว่ามีอะไร เราเลยอยากโชว์สเปซตรงนี้ให้มีศักยภาพสูงสุด ก็เลยเจาะช่องให้คนมองเห็นสเปซภายในตึกทั้งหมด ทำให้คนในตึกเห็นกัน ไม่น่ากลัว จากตอนแรกที่ตึกน่ากลัวมาก ไม่ค่อยกล้ามาคนเดียว แต่ตอนนี้มันโปร่งโล่งและแสงธรรมชาติเข้าถึง”

ฉันพยักหน้าเห็นด้วย เพราะตอนที่เดินเข้ามาในอาคารและเงยหน้าขึ้นมองด้านบนก็พบช่องตรงกลางที่ทำให้เห็นโครงสร้างด้านใน ยิ่งเมื่อเดินสำรวจข้างในก็รู้สึกถึงความเป็นคอมมิวนิตี้ที่เปิดโอกาสให้คนบังเอิญเจอกันแบบโฮสเทล และความเป็นส่วนตัวเมื่อเข้าห้องพักแล้ว แถมแสงธรรมชาติก็ส่องสว่างผ่านพื้นกระจกชั้นดาดฟ้าจนถึงชั้นล่างสุด

สร้างความกลมกลืนด้วยปูนเปลือย

“เรารู้สึกว่าความเป็นไปได้ของอาคารนี้ในสมัยก่อนคือสำเพ็งพลาซ่า มันคือโอกาสในสมัยก่อน และเราเห็นโอกาสในอนาคตที่มันจะเป็นไปได้ เราเลยทำให้ที่นี่เป็นเหมือนอาคารในอนาคตที่เรามองเห็น ไม่ได้บอกว่าอนาคตต้อง futuristic เทคโนโลยีล้ำเลิศ แต่เรามองว่าอนาคตที่น่าสนใจคือการที่มนุษย์ได้สัมผัสกับแสงธรรมชาติ ได้อยู่กับอะไรที่โปร่ง มองเห็นกันและกัน เราพยายามให้ลักษณะของมันไม่เด้งจากความเป็นสำเพ็งมากจนเกินไป สุดท้ายสำเพ็งมันก็คือตึกเก่าๆ ปูนๆ เราเลยยังคงความเป็นปูนๆ อยู่ อยากให้มันกลืนไปกับสำเพ็งด้วย เลยทำให้โทนสีเก่าๆ ด้วยการใช้ปูนที่เห็นนั่นแหละ”

ด้วยบริบทเมืองเก่าที่อุดมไปด้วยประวัติศาสตร์นี่เองที่ทำให้มิคหยิบเอาการออกแบบอินดัสเทรียลมาใช้กับลุก โฮสเทลอย่างเต็มที่ เพราะถึงแม้ที่นี่จะดูกลมกลืนไปกับสิ่งแวดล้อมแต่ก็แฝงความมีอะไรอยู่ แสดงให้เห็นถึงงานออกแบบที่อยู่ย่านสำเพ็งและบ่งบอกถึงอนาคตได้

“เรามองว่าสำเพ็งคือความไม่เป็นระเบียบ ไม่ใช่ความเป๊ะ เราตีความมาได้แบบนี้ อาจแตกต่างกับที่อื่นก็ได้ แต่เราอยากให้เป็นกลิ่นอายที่คนเข้ามาแล้วรู้สึกว่าสำเพ็งน่าอยู่ น่าเข้ามาใช้ชีวิต ไม่ใช่การที่ต้องใหม่เว่อร์”

“อนาคตมีได้หลายเส้นทางใช่ไหม เราเห็นอนาคตเส้นทางหนึ่งที่มองว่าสำเพ็งยังอยู่ต่อไปได้ถ้าปรับให้ดูใหม่และเป็นแนวที่เราคิดว่าเข้าถึงได้ง่าย นั่นคือแนวอินดัสเทรียล ซึ่งตามมาด้วยความลอฟท์ของมัน ปูนเปลือย โชว์ท่อไฟ โชว์งานระบบทั้งหมด เพราะด้วยความที่เรามองว่าสำเพ็งไม่ใช่ความเนี้ยบนั่นเอง”

ดังนั้นการออกแบบแนวปูนเปลือยของโฮสเทลแห่งนี้จึงไม่ใช่แค่การเปลือยเพื่อความสวยงาม แต่ยังทำหน้าที่เปลือยถึงประวัติศาสตร์และความเป็นสำเพ็งด้วย

มากกว่าความงามคือให้ประสบการณ์

อีกหนึ่งความน่าสนใจของที่นี่คงหนีไม่พ้นส่วนล็อบบี้ต้อนรับที่มีตู้ยาเก่าจำนวนมหาศาลเรียงรายอยู่ตามผนัง สารภาพตามตรงว่าฉันแอบลองดึงที่จับออกมาเหมือนกัน ถึงจะรู้ว่านั่นคือการออกแบบของมิคแล้วก็ตาม

“สมัยก่อนตู้ยาถือเป็นสัญลักษณ์หนึ่งของอินทีเรียร์ในร้านของเยาวราช เป็นชั้นตู้ยาเยอะๆ แต่เราไม่อยากเอาตู้ยาโบราณที่เป็นลายไม้เก่าๆ มาใช้ เราตีความตู้ยาเป็นแค่การใช้กริดสี่เหลี่ยมจำนวนเยอะๆ พูดง่ายๆ คือเอาระบบกริดผืนผ้ามาใช้ แล้วติดมือจับเข้าไป คนจะรู้สึกว่านี่คือตู้ยา แต่จริงๆ มันเป็นแค่การถอดสัญลักษณ์มาใช้เหมือนกับส่วนอื่นๆ”

แต่ถึงกระนั้น ความสวยงามที่ทุกคนมองเห็นก็มีฟังก์ชั่นแฝงอยู่ อย่างตอนที่ฉันไป แผงตู้ยายาวขนาดเท่าประตูเปิดอ้า ทำให้เห็นว่ามีห้องน้ำซ่อนอยู่ภายในตู้ยาเหล่านั้น

“เป็นการบอกว่าตู้ยามีที่เก็บฟังก์ชั่นนู่นนี่ ซึ่งด้วยความที่เราอยากเซอร์ไพรส์แขกหรือคนที่มาให้รู้สึกว่าตู้ยาดึงได้หรือเปล่าวะ พอเล่นๆ แล้วเปิดได้เป็นห้องน้ำ คนก็ตกใจเยอะเหมือนกัน แต่ที่จริงแล้วมันคือฟังก์ชั่นที่ต้องทำให้ส่วนต้อนรับแหละ ซึ่งก็ใส่ไว้หลังตู้ยาเลย เรียกว่าเป็นฟังก์ชั่น ดีไซน์ ความสวยงาม และเรื่องประสบการณ์ที่คนเล่นแล้วเจออะไร เป็นประสบการณ์ที่เจอได้เฉพาะที่นี่ เพราะด้วยความเป็นสำเพ็งกับเยาวราช ถ้าลองเดินเล่นๆ ในจุดที่ไม่ใช่จุดหลักๆ ลองไปตามตรอกต่างๆ จะชอบเจอเซอร์ไพรส์ อยู่ๆ ก็เจอวัดจีนหรือโรงเรียน มันคือความเซอร์ไพรส์ที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ เป็นประสบการณ์ที่คาดเดาไม่ได้ เป็นสิ่งที่ทำให้ที่นี่มีเสน่ห์”

พวกเราจบบทสนทนากันในช่วงฟ้ามืดพอดี เอิฟเดินลงมาส่งพวกฉันและบอกลาด้วยน้ำเสียงสดใส ร้านค้ารอบข้างปิดหมดแล้ว คงเหลือแต่โฮสเทลที่ยังเปิดไฟส่องไสว อีกไม่นานแผงลอยจะเริ่มตั้งและถนนวานิช 1 ก็จะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

เมื่อนั้น คงจะมีคนไทยหรือนักท่องเที่ยวจากชาติไหนสักชาติเดินสำรวจย่านเยาวราชจนมาเจอความเซอร์ไพรส์แห่งใหม่ที่มีชื่อว่าลุก โฮสเทลบ้าง

________________________________________________________________________

The Series of Loft Places คอลัมน์ที่เราคัดสรรสถานที่ ไม่ว่าจะเป็นบ้าน คาเฟ่ ออฟฟิศ ที่มีความโดดเด่นในสไตล์ลอฟท์ ทั้งการออกแบบและเรื่องราว เพื่อสร้างแรงบันดาลใจในการตกแต่งสไตล์ลอฟท์ โดยคุณก็สามารถทำเองได้ง่ายๆ กับ TOA Loft ปูนฉาบขัดมันสำเร็จรูป เป็นสูตรน้ำ ปลอดภัย ไร้กลิ่นฉุน พร้อมกับตัวเคลือบสูตรพิเศษในเซต ที่จะช่วยปกป้องผนังลอฟท์ให้มีความทนทานเสมือนการเคลือบแก้ว อีกทั้งยังมีคุณสมบัติเช็ดล้างง่าย และยังไม่อมฝุ่น ปลอดภัยต่อสุขภาพอีกด้วย

The post จากตึกสำเพ็งพลาซ่ามาเป็น LUK Hostel เบื้องหลังของโฮสเทลที่อยากชวนคุณลุกขึ้นมาทำอะไรใหม่ๆ appeared first on a day magazine.