เขาและเธอรู้ว่า ความเป็นไทยนั้นเท่เกินกว่าจะอยู่แค่ในเมืองไทย พวกเขาพัฒนาไอเดียนี้จนก่อร่างสร้างแบรนด์ได้อย่างไร ลองอ่านกันนะ

ไทยเท่

เดชา : “เราสองคนทำบริษัทออกแบบเฟอร์เจอร์หรือผลิตภัณฑ์ที่ชื่อ THINKK Studio แล้วก็มีโอกาสได้เข้าไปทำงานร่วมกับหน่วยงานของรัฐต่างๆ เช่น ศูนย์ส่งเสริมศิลปาชีพระหว่างประเทศ ซึ่งโจทย์คือเขาอยากให้เราช่วยเข้าไปพัฒนางานฝีมือของชุมชนต่างๆ”

พลอยพรรณ : “เราได้เข้าไปออกแบบให้งานฝีมือเหล่านั้นมีราคามากขึ้น จากที่เคยขายได้ 50 – 100 บาท ก็ไปปรับเปลี่ยนดีไซน์ให้มันขายได้เยอะขึ้น เพราะเรามองเห็นว่างานฝีมือหรือภูมิปัญญาเหล่านี้มันน่าจะขายได้ในราคาดีและคุ้มค่ากว่าที่ชุมชนจะทำเพียงของที่ระลึกเพียงอย่างเดียว คนต่างชาติหรือชาวยุโรปก็จะให้ค่ากับงานฝีมือแบบนี้อยู่แล้ว ซึ่งเราและดีไซเนอร์หลายๆ คนก็เข้าไปช่วยออกแบบเพื่อเพิ่มมูลค่าสินค้าให้เยอะขึ้น กลายเป็นงานที่ค่อนข้างร่วมสมัยแล้วก็ใช้ได้ในชีวิตประจำวัน แต่กลายเป็นว่าสินค้าที่เราทำก็เหมาะกับตลาดส่งออกหรือชาวต่างชาติมากกว่า ซึ่งชุมชนก็ไม่ได้มีช่องทางที่จะเข้าไปขายในตลาดนั้นได้ จึงทำให้เราเสียดายว่าสิ่งที่ออกแบบมา ชุมชนอาจไม่ได้เอาไปใช้ หรือชุมชนก็ไม่มีรายได้ที่เพิ่มมากขึ้นจากตรงนี้ เราจึงคิดว่าน่าจะทำแบรนด์ขึ้นมาเพื่อช่วยขายของให้ชุมชน คือเรามองว่า ถ้าเราขายได้ เราก็สร้างงานให้คนในชุมชนได้”

ประกอบฝัน

พลอยพรรณ : “การสร้างแบรนด์เป็นความฝันของเรามานานแล้ว คือเราเรียนจบด้านออกแบบผลิตภัณฑ์ ก็อยากจะสร้างแบรนด์เฟอร์นิเจอร์เป็นของตัวเอง แต่พอมีจุดหนึ่งที่เราทำงานจริงจัง เปิดสตูดิโอเป็นของตัวเอง ก็อยากจะทำงานของสตูดิโอให้มีคุณภาพ โฟกัสที่งานออกแบบเป็นหลัก แต่หลังจากได้มีโอกาสเข้าไปช่วยชุมชน เราก็เริ่มคิดถึงการทำแบรนด์สินค้าเป็นของตัวเอง เพราะเราอยากจะพิสูจน์ตัวเองว่าดีไซน์ที่เราคิดออกมา มันจะขายได้ เลยตัดสินใจทำแบรนด์ THINGG อย่างจริงจัง โดยจะเน้นการผลิตของชิ้นเล็กๆ ก่อน เป็นสินค้าที่เราสามารถดูแลการผลิตเองได้”

เรียบง่ายและใช้งานได้จริง

พลอยพรรณ : “ปกติแล้วงานที่เราทำจะเรียบง่ายและมีความเป็นไทยเข้าไปผสมอยู่แล้ว ตอนที่คิดทำแบรนด์ THINGG ก็เช่นเดียวกัน คือเรามองเห็นว่าเมืองไทย วัสดุไทยที่มีเยอะมาก งานคราฟต์ก็มีเยอะมาก มันมีวัตถุดิบที่เอามาทำอะไรได้อีกเยอะ ส่วนหนึ่งเราคิดว่าถ้าเราออกแบบงานด้วยวัสดุทั่วไป มันก็จะกลายเป็นของอีกชิ้นหนึ่งในตลาดที่ไม่ได้มีเอกลักษณ์ บวกกับเราเป็นดีไซเนอร์ไทยด้วย ถ้าเราเอาเรื่องหัตถกรรมชุมชนมาใช้ก็น่าจะดี งานที่เราทำก็ได้กลับไปช่วยชุมชนด้วย ให้กลายเป็นคาแรกเตอร์ของแบรนด์ เรามีทั้งผลิตภัณฑ์งานคราฟต์ และผลิตภัณฑ์ที่ใช้เทคโนโลยีอุตสาหกรรมเข้ามาช่วย เพื่อให้ผลิตภัณฑ์ดีทั้งดีไซน์และคุณภาพ”

เดชา : “ถ้าเราโฟกัสว่าอยากจะแข่งกับเวทีโลก เราก็ต้องสร้างเอกลักษณ์ที่แตกต่างจากงานออกแบบทั่วไปให้ได้ ซึ่งสำหรับงานฝีมือของชาวบ้าน บางทีมันคือการลดทอนงานแค่นิดเดียว ไม่ต้องเย็บหรือสานให้ซับซ้อนแบบที่ชุมชนเคยทำก็สวยแล้ว แล้วก็ออกแบบให้งานฝีมือเข้ามาอยู่ในชีวิตประจำวันของคนมากขึ้น จากที่เคยเป็นแค่ของฝากหรือของชำร่วย เพราะจริงๆ แล้วคนสมัยก่อนจะใช้เครื่องใช้หัตถกรรมในชีวิตประจำวันกันจริงๆ ซึ่งเราก็จะพยายามออกแบบโดยเติมฟังก์ชันการใช้งานลงไป”

ทำงานร่วมกับชุมชน

พลอยพรรณ : “เราคุยกับคนในชุมชนเลยว่าเขามีสินค้าอะไรบ้าง เช่น เดิมทีเขาสานกระเป๋า สานตะกร้าอยู่ เราก็จะมาคิดว่าวัตถุดิบเหล่านั้นจะนำมาทำอะไรได้อีก ซึ่งก็แล้วแต่ชุมชนว่าปกติทำงานฝีมือแบบไหน เช่น บางบ้านที่เน้นเรื่องการทอผ้า เราก็ให้เขาทอผ้ามาส่ง เพื่อนำไปใช้เป็นวัตถุดิบตั้งต้นเพื่อประกอบกับส่วนประกอบอื่นๆ อย่างโคมไฟของเรา ที่เกิดจากการสานของใบลาน แต่เดิมของชุมชนทำเป็นรองเท้า เป็นกล่องทิชชู่ คือขายในปริมาณเยอะแต่ได้กำไรนิดเดียว”

เดชา : “หลักการคิดออกแบบหรือพัฒนาสินค้าของเราก็จะคิดว่า จะทำอย่างไรที่จะเพิ่มมูลค่าของสินค้าได้ บางทีให้เขาได้ทำงานน้อยลง เสียวัสดุน้อยลง แต่ได้กำไรมากขึ้นกว่าเดิม คือเราไม่ได้บอกว่าต้องปรับเปลี่ยนอะไร แต่การทำงานกับชุมชนก็ไม่ใช่เรื่องง่าย คือถ้าเราเข้าไปคุยกับ 10 ชุมชน อาจจะมีแค่หนึ่งชุมชนที่เราสามารถร่วมงานกันต่อได้ ทั้งในเชิงคุณภาพของการผลิตแล้วก็ความเชื่อใจซึ่งกันและกัน”

ไทยคิด ไทยดีไซน์

เดชา : “SARN lamp (โคมไฟสาน) เป็นสินค้าที่เราทำงานร่วมกับชุมชนบ้านทับลานที่จังหวัดปราจีนบุรี เขาจักสานหมวก กระเป๋า รองเท้า จากใบลานอยู่แล้ว ซึ่งใบลานของชุมชนนี้จะมีสีขาว ซึ่งทำให้เรานำไปย้อมสีได้สดกว่าพวกไม้ไผ่ แล้วก็ใช้การย้อมสีใบลานแล้วนำมาสานแบบเล่นสีตัดกัน เกิดเป็นลายแพตเทิร์นใหม่ขึ้นมา”

พลอยพรรณ : “ความเป็นไทยที่เราใส่เข้าไปในงาน เราไม่ได้ตะโกนออกไปว่าฉันเป็นดีไซเนอร์ไทยหรือฉันมาจากประเทศไทยนะ เราใส่กลิ่นอายเข้าไปเพื่อให้งานออกแบบนั้นมันสนุก ดูไม่เครียด ดูไม่เพอร์เฟกต์ ซึ่งเรามองว่านี่คือคาแรกเตอร์ที่ตรงกับงานออกแบบของเรา คือมันไม่ได้ดูเนี้ยบกริบหรือไทยจ๋า แต่มันมีดีไซน์ที่น่าสนใจ สนุก และก็น่าจะเซอร์ไพรส์ใครหลายคนเมื่อรู้ว่าไอเดียของสินค้าชิ้นนั้นคืออะไรหรือเอาวัสดุมาจากไหนมากกว่า”

meet the dream shop

location: Siam Discovery | 3rd Floor

ทุกความฝันเป็นจริงได้เมื่อลงมือทำ โดยวิธีทำของแต่ละคนก็แตกต่างกัน บางคนอาจจะลองผิดลองถูกลุยกับมันสักตั้ง แต่สุดท้ายแล้วไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร อย่างน้อยความฝันก้อนนั้นก็ออกมาเป็นรูปเป็นร่างมากกว่าคนที่คิดฝันเพียงอย่างเดียว พบหลายความฝันที่จะเป็นแรงบันดาลใจให้คุณลงมือทำที่ Siam Discovery

ภาพ มณีนุช บุญเรือง

The post THINGG : เฟอร์นิเจอร์ที่มีกลิ่นอายของงานคราฟต์แบบไทยๆ appeared first on a day magazine.

จากคนที่ทำอาหารไม่เป็นเลย
ทำให้ช่วงแรกที่เข้าไปเรียนทำขนม เขามักจะโดนเชฟผู้สอนดุอยู่เสมอ
เชฟนนหยัดยืนขึ้นมาด้วยวิธีคิดแบบไหน ลองมาอ่านกันเลย

จุดเปลี่ยนในชีวิต

“เราไม่เคยมีแววเรื่องการเป็นเชฟมาก่อนเลย
ดำเนินชีวิตตามเด็กสายสามัญมาโดยตลอด เรียนจบมัธยมก็เรียนที่คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาฯ
พอเรียนจบก็ไปทำงานสายเอเจนซี่ในเฮาส์เล็กๆ สักหนึ่งปี
แล้วก็ออกมาเรียนต่อปริญญาโทการตลาด มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แล้วก็ช่วยทำงานที่บ้านด้วย
จุดเปลี่ยนมันเข้ามาตรงที่บริษัทที่บ้านเริ่มอยู่ตัวมากขึ้น
เราก็อยากจะเรียนเพิ่มเติมแต่ไม่อยากเรียนสายวิชาการแล้ว สนใจงานออกแบบของสถาบัน TDRI
แต่พอเราไปงาน Open House เราก็ไม่ได้ตื่นเต้นมาก
ระหว่างทางที่เราออกจาก TDRI แล้วรถติดข้างๆ โรงแรมดุสิตธานีพอดี
หันไปทางซ้ายมือ เจอเลอ กอร์ดอง เบลอ พอเห็นแล้วเราก็ไปสมัครเลยทันที
โดยเลือกเรียนพวกของหวาน เพราะตั้งแต่เด็ก เราชอบกินขนมมาก
ก็เลยอยากทำของหวานที่เราชอบให้เป็น”

ขยันให้มาก

“ตอนที่เข้าไปเรียนครั้งแรกเรามีความรู้เป็นศูนย์เลย
เพราะทำอาหารไม่เป็น ไม่เคยทำด้วย
ไปเรียนวันแรกก็โดนเชฟด่าว่าทำไมสิ่งที่เราทำมันน่าเกลียดขนาดนี้
แต่เราก็สนุกกับมันนะ เราเรียนเฉพาะวันเสาร์เพราะต้องทำงานที่บ้านจันทร์-ศุกร์ การเรียนวันเสาร์ทำให้เรามีเวลามากเพื่อฝึกในคลาสคือตั้งแต่ 8 โมงถึงหนึ่งทุ่ม ทุกครั้งที่เรียนเสร็จก็จะกลับไปฝึกต่อที่บ้าน
เชฟไม่ได้บอกให้เรากลับไปฝึกนะ แต่เราอยากทำเอง เพราะเราอยากเก่งขึ้น”

“แต่ก่อนร้านหนังสือไม่ใช่จุดหมายของการไปเดินห้างฯ เลย
แต่เมื่อได้เรียน ได้สนใจการทำขนมแล้วมันทำให้เราชอบเดินไปร้านหนังสือ
เลือกซื้อหนังสือทำอาหารและขนมเสมอ พอเห็นเมนูแบบใหม่ๆ เราอยากทำให้ได้
อยากฝึกฝีมือให้พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ อย่างตอนที่เรียนมันจะจัดอันดับกัน
จากที่เคยเป็นที่โหล่ เราก็กลายเป็นคนที่ติดอันดับหนึ่งในห้าของคลาสได้
ซึ่งสิ่งเหล่านี้มันเกิดจากการที่เรามีแพสชันให้กับการทำขนมจริงๆ”

เปิดร้านเพื่อส่งต่อความสุข

“การเปิดร้านมันต้องใช้ปัจจัยความพร้อมหลายด้าน
ใจจริงเราอยากเปิดร้านนะ แต่มีผู้ใหญ่เคยบอกว่า
อย่าทำให้ความสุขในการทำขนมเป็นสิ่งที่รู้สึกว่าจำเป็นต้องทำ
เพราะเมื่อเปิดร้านแล้ว คุณก็ต้องดูแลเรื่องการเงิน พนักงาน ฯลฯ
จนเราไม่ได้ทำขนมหรือเครียดกับมัน มันเลยเป็นคำที่เรากลัวมาก
โปรเจกต์การเปิดร้านเลยไม่ได้เป็นรูปเป็นร่างสักทีแม้เราจะอยู่ในวงการทำอาหารมา
5 – 6 ปีแล้ว”

“แต่เมื่อเราเริ่มทำงานที่หลากหลายขึ้น
เป็นคอลัมนิสต์ เป็นพิธีการรายการทำอาหาร แล้วก็ประกวดชนะเวทีเล็กๆ มา
ก็เริ่มมีคนถามว่าจะกินขนมจากเราได้ที่ไหน ซึ่งเราไม่ได้ทำขนมวางขายที่ไหนเลย
ก็เลยจุดประกายความคิดเราว่าถึงเวลาที่จะเปิดร้านแล้ว
ประกอบกับครอบครัวก็อยากมีธุรกิจที่แตกออกมาด้วย ก็เลยตัดสินใจเปิดร้านแรกที่ The COMMONS ซึ่งเราก็รู้สึกดีที่ไม่ได้เปิดร้านเร็วกว่านั้น
เพราะเราก็ได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ไปด้วย เรามองออกว่าขนมแบบไหนที่ลูกค้าชอบหรือไม่ชอบ”

พร้อมหรือไม่พร้อม
แค่ต้องลงมือทำ

“ถ้าเราฟังเสียงคนรอบข้างก็คงไม่ได้เปิดร้าน
เคยได้ยินไหมว่ารอให้พร้อมก่อนแล้วค่อยทำ แต่สำหรับเรา
ถ้ารอจนพร้อม เราคงไม่ได้เปิดร้านสักร้านเลยก็ได้
ตั้งแต่สาขาแรกแล้วที่แม้ว่าเราจะมีเวลาเตรียมตัวตั้ง 3 ปี
แต่ถึงเวลาจริงๆ เราก็ไม่ได้พร้อมขนาดนั้น แต่เราเลือกที่จะลงมือทำไปเลย ค่อยๆ
เรียนรู้ไปกับมันดีกว่า แม้มันจะมีความผิดพลาด เราก็ยังแฮปปี้นะ มันทำให้เราเก่งขึ้นเรื่อยๆ”

ออกแบบขนมให้แตกต่าง

“ขนมไม่ใช่ปัจจัยหลักของชีวิต
แต่เราเชื่อว่าการกินขนมคือความสุข ความสุนทรีย์ของอารมณ์
ดังนั้นเราจึงทำร้านขนมให้สวย น่าเข้าไปนั่งกิน หน้าตาของขนมก็ต้องน่ากิน
ทำให้ว้าว! ทำให้ลูกค้ารู้สึกว่าการกินขนมครั้งนี้คุ้มค่า
ซึ่งเราก็ออกแบบการนำเสนอเมนูที่เน้นประสาทสัมผัสในหลายๆ ด้าน
เพราะเมื่อเห็นลูกค้ามีปฎิกิริยาที่ดีต่อขนมที่เราเสิร์ฟ
ถ่ายรูปเมนู หรือตื่นเต้นกับจานข้างหน้า เราก็มีความสุขแล้ว
เมนูขนมที่เราออกแบบจะไม่เลียนแบบใคร ทำให้แตกต่างดีกว่า แล้วก็เลือกวัตถุดิบที่ดีมีคุณภาพ
ซึ่งเกิดจากการพิถีพิถันทดลองแล้วว่าอะไรดีที่สุด”

ความสุขของการทำตามฝัน

“หลายคนบอกว่า
ไม่มีเวลาที่จะทำในสิ่งที่อยากทำหรือสิ่งที่รัก แต่เราว่าไม่จริงหรอก
เราทำงานเกือบทั้งวันแล้ว แต่ก็ฝึกหัดทำขนมหลังเลิกงาน ดังนั้นเราเชื่อว่าถ้าคุณชอบอะไรสักอย่าง คุณจะหาเวลาให้มันได้ คุณต้องทุ่มเทให้มันจริงๆ
แม้การเปิดร้านจะเครียดแค่ไหน พอย้อนกลับไปคิดดูแล้ว
เรารู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจถูกต้องแล้วที่เลือกเปิดร้านในวันนั้น
เรารู้สึกบรรลุเลยนะ เพราะเราเจอสิ่งที่ต้องการทำแล้ว
คือรู้สึกว่าตายไปก็ไม่เสียดาย เพราะเราได้ทำสิ่งที่เรารักแล้ว”

meet the dream shop

location | My Kitchen @ Siam Discovery

ทุกความฝันเป็นจริงได้เมื่อลงมือทำ
โดยวิธีทำของแต่ละคนก็แตกต่างกัน บางคนอาจจะลองผิดลองถูกลุยกับมันสักตั้ง
แต่สุดท้ายแล้วไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร
อย่างน้อยความฝันก้อนนั้นก็ออกมาเป็นรูปเป็นร่างมากกว่าคนที่คิดฝันเพียงอย่างเดียว
พบหลายความฝันที่จะเป็นแรงบันดาลใจให้คุณลงมือทำที่ Siam Discovery

ภาพ ดวงสุดา กิตติวัฒนานนท์

The post BRIX Dessert Bar : ชิมขนมหวานหน้าตาชวนกรี๊ด จากเชฟหนุ่มไฟแรงที่เคยทำอาหารไม่เป็นเลย appeared first on a day magazine.

สิ่งที่พวกเขาทำนั้นปลุกความตื่นตัวให้กับศิลปินและยังกระตุกความตื่นเต้นให้กับคนที่ชอบงานศิลปะอย่างเราด้วย พวกเขามีความฝันอะไร และลงมือทำแบบไหน เลื่อนลงไปอ่านเลย

อยากให้ศิลปะจับต้องได้

โจ๊ก: “ไอเดียเริ่มจากเวลาเราไปต่างประเทศ เราจะเห็นแกลเลอรี่หรือพิพิธภัณฑ์เยอะมาก ซึ่งเราเป็นคนชอบดูงานศิลปะ เลยคิดจะนำงานศิลปะมาใส่ในสินค้าสักอย่าง มองไปในตลาดก็เห็นเสื้อผ้าเยอะแล้ว เลยคิดถึงกระเป๋า เพราะมันคือสิ่งที่คนพกติดตัวตลอดเวลา แล้วเด็กนักเรียนชายก็ใส่ชุดนักเรียนเหมือนๆ กัน สิ่งที่แตกต่างกันได้คือกระเป๋าสตางค์ ซึ่งกระเป๋าชิ้นหนึ่งก็อยู่กับเขาตลอดเวลา ความแข็งแรงของไอเดียนี้คือมันจะไม่มีทางตัน เพราะงานศิลปะมันเยอะและหลากหลายมาก เลยเกิดเป็นแบรนด์ URFACE คือเรารู้สึกว่ายังไม่มีใครทำแบบนี้เลย ไอ้ความคิดบ้าๆ บอๆ นี้ไอเดียมันผ่าน มันมีคู่แข่งน้อยในตลาด เราก็ลุยเลย ตั้งแต่ 3 ปีที่แล้วโดยมีผมและตั้ม MAMAFAKA (พฤษ์พล มุกดาสนิท) เป็นผู้ก่อตั้ง แต่หลังจากที่ตั้มเสีย เราก็หยุดทำไปเลย ก็มีหลายเสียงเรียกร้องให้ทำต่อ พอสองปีให้หลังเราเจอต๊อด ได้คุยกันแล้วมีทัศนคติหลายอย่างที่ตรงกัน”

ทำคุณภาพสินค้าให้ดี

โจ๊ก: “พอมาถึงช่วงที่เราจะเริ่มต้นทำอีกครั้ง เราก็คุยกับต๊อดให้ลึกขึ้น เพราะมันมีปัญหาหลายอย่างในเฟสที่แล้ว คือเมื่อก่อนเราไม่ได้ลงลึกกับสินค้ามาก มีไอเดียว่าอยากเอางานศิลปะมาทำเป็นกระเป๋า ช่วงนั้นก็ยังไม่เข้าใจกระบวนการการทำสินค้าขนาดนั้น ยังไม่ได้ตรวจสอบวัสดุที่ใช้ว่าคุณภาพดีไหม ซึ่งทำให้กระเป๋าเฟสแรกมีปัญหาเรื่องสีหลุดลอก เราก็เรียนรู้จากความผิดพลาด ก็คุยกับต๊อดว่า ถ้าเรากลับมามันต้องแข็งแรงกว่าเดิม คุณภาพต้องดี เราต้องทดสอบสินค้าก่อน ตอนที่ลูกค้าซื้อไปแล้ว เราอยากให้เขาภูมิใจที่ได้ใช้ ดังนั้นอุปกรณ์จำพวกห่วง ซิป หรือโซ่ เราก็นำเข้าจากญี่ปุ่นเลย ดังนั้นหลังจากเจอกับต๊อด เราก็ช่วยกันพัฒนาสินค้าเกือบปี เพื่อให้ได้สินค้าที่ดีที่สุด”

แบรนดิ้งเป็นเรื่องสำคัญ

โจ๊ก: “ก่อนจะสร้างสตอรี่ให้แบรนด์ คุณต้องมั่นใจว่าสินค้าของคุณเจ๋ง สตอรี่มันสามารถโม้ไปได้อยู่แล้ว แต่เดี๋ยวนี้ลูกค้าเก่งและฉลาด ดังนั้นไม่ต้องไปโกหกลูกค้าหรอก แต่ต้องทำสินค้าให้ดี มีคุณภาพจริงๆ
เพราะถ้าของคุณดีจริง คุณก็เล่นสนุกกับสตอรี่ของแบรนด์ได้เยอะ”

“ด้วยความที่เราหายไปนาน 3 ปี สิ่งที่แรกที่ต้องการคือ อยากให้คนจดจำได้ว่าแบรนด์เราทำอะไร หรือมีคอนเซปต์อะไร ซึ่งเราก็กลับมาแบบไม่ธรรมดาด้วยนะ เลยเป็นที่มาของคอนเซปต์ ‘URFACE is back, URBACE is bag’ คือกลับมาแล้วคนจำได้เลยว่า URFACE มันแรง มันเจ๋ง เราอยากสร้างคาแรกเตอร์ของแบรนด์ใหม่ให้เป็นแบรนด์สนุก กวนประสาทหน่อยๆ ดังนั้นคอลเลกชันแรกที่ออกมาหลังจากหายไป 3 ปีคือบ้าทำกับศิลปิน 10 คนคือศิลปินไทย 5 คนแล้วก็ศิลปินต่างประเทศอีก 5 คน (สิงคโปร์ ญี่ปุ่น จีน อินโดนีเซีย แล้วก็ฮ่องกง) รวมต๊อดอีกหนึ่งคน แต่ละคนที่เราทำงานด้วยก็เป็นศิลปินดังๆ ทั้งนั้น ผลงานที่ศิลปินส่งมาก็มีมากกว่า 1 ชิ้น ดังนั้นเราจึงมีงานเยอะมากกว่า 20 ลาย ตอนที่เราเปิดตัวมันเลยมีฟีดแบ็กที่ดี หลายคนบอกว่า บ้าหรือเปล่า ทำไมทำออกมาเยอะขนาดนี้ แต่ความสำคัญที่เราตั้งใจคือคนต้องจำได้ แล้วรู้สึกว่าเรากลับมาจริง กลับมาแรง แล้วทุกอย่างมันคิดใหม่หมดเลย”

เรียนรู้จากการแก้ปัญหา

โจ๊ก: “มันได้เรียนรู้ความผิดหวัง มันไม่มีทางโรยด้วยกลีบกุหลาบ เราเชื่อว่าทุกแบรนด์ต้องมีปัญหา ขนาดเราเคยทำมาแล้ว มาเริ่มต้นใหม่อีกรอบยังมีปัญหาเลย เรายังบู๊ใส่กันกับพาร์ตเนอร์เลย แต่สุดท้ายการที่เราบู๊ใส่กันก็เพื่อพัฒนาสินค้าให้ดีที่สุด สุดท้ายมันก็มีความสนุกด้วย ความรู้สึกระหว่างทางมันเหนื่อยมาก มีอุปสรรคเยอะแยะเต็มไปหมด แต่ก็มีอะไรให้เราเรียนรู้อีกเยอะเลย แล้วโมเมนต์แห่งความสำเร็จ เราจะมีความสุขมาก คือมันเจ๋งมากนะที่ได้อยู่ในบรรยากาศแบบนั้น”

ทำงานด้วยความสนุก

ต๊อด: “สำหรับเราคือเป็นความสนุกที่ได้นำงานศิลปะของไทยไปใช้บนผืนผ้า และก็ได้ทำงานร่วมกับศิลปินต่างประเทศหลายๆ คนด้วย”

โจ๊ก: “เราต้องสนุกกับสิ่งที่ทำก่อนเลย แล้วก็มีเป้าหมายเดียวกันกับต๊อดเลย คือถ้ามันสามารถไปต่างประเทศได้วางขายในเมืองใหญ่ๆ ทั่วโลก อย่างโตเกียว ลอนดอน ซานฟรานซิสโก นิวยอร์ก แล้วก็ได้ทำงานร่วมกับศิลปินดังๆ จากต่างชาติ เราว่ามันก็มีความสุขมากกว่าคิดว่าจะรวยกว่านี้อีกเท่าไร คือเราคิดว่าแพสชันสำคัญกว่า”

เปลี่ยนแปลงตัวเองอยู่เสมอ

โจ๊ก: “เราอยากให้ลูกค้าเราจดจำแบรนด์ในทางนี้ คือความสนุก ลูกค้าเขารู้จักจังหวะของการขายของอยู่แล้ว ดังนั้นเราเลยเลือกที่จะสับขาหลอก คิดว่าเมื่อทำงานไปสัก 3 – 4 คอลเลกชัน เราก็จะเปลี่ยนวัสดุของกระเป๋าตามศิลปิน ซึ่งนี่แหละคือความสนุกของแบรนด์ที่เราตั้งใจไว้ เพราะมันสามารถเป็นอะไรก็ได้ที่ไม่ตายตัว ที่เราสามารถทำอะไรก็ได้ แล้วลูกค้าก็จะเดาไม่ถูก เพราะเรารู้สึกว่าแบรนด์กระเป๋าในตลาดไม่ขยับเท่าไร ซึ่งเราไม่อยากทำให้แบรนด์ตายตัว อยากจะปรับเปลี่ยนไปได้เพื่อให้แบรนด์มันสนุก ลูกค้าสนุก แล้วเราก็สนุกด้วย ซึ่งเราคิดว่าวิธีการทำแบบนี้จะทำให้เราไม่เฉาด้วย การเปลี่ยนแปลงนี้แบรนด์เราก็ยังมีความแข็งแรง มี DNA ที่ดี เมื่องานมันคือการนำศิลปะมาผสมผสาน ซึ่งเราไม่ได้ขายเลยว่ามันเป็นกระเป๋าไวนิล แต่จะบอกว่ามันเป็นงานศิลปะนั่นแหละ”

หน้าร้านเป็นที่แสดงศิลปะ

โจ๊ก: “เรารู้สึกว่าถ้าไม่มีหน้าร้าน มันจะเล่าตัวตนของตัวเองไม่ชัด เพราะถ้าสินค้าของเราไปรวมอยู่ในร้านที่มีหลายๆ สินค้าด้วย เราก็จะแสดงตัวตนไม่ชัด แม้ว่าค่าใช้จ่ายจะน้อยกว่า แต่เราไม่สามารถแสดงภาพลักษณ์ของแบรนด์เราได้ คือเราอยากให้ลูกค้ามาสัมผัสกับผลิตภัณฑ์จริง คือหลายคอมเมนต์บอกว่าขอจริงสวยกว่าภาพถ่าย เราก็เลยคิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะกระจายไปสู่ภายนอก คือนอกจากเรื่องของสินค้าแล้ว การมีพื้นที่ของตัวเองมันเล่นอะไรได้อีกเยอะมากเลย เล่นกับโปรดักต์ เล่นกับศิลปิน หรือจะทำร้านเป็นศิลปะเลย คือเราไม่อยู่กับที่แน่ๆ คือมันอาจจะมีแฟชั่นโชว์ มีฉายหนัง แต่มันก็กลับมาที่แก่นของเรา คือศิลปะกับสินค้า คือถ้ามีพื้นที่ก็น่าจะสนุกกว่านี้ หรืออาจจะเป็นการโชว์ทีสิสเรียนจบของเด็กนักศึุกษาก็ได้ คือเรารู้สึกว่าอยากจะเข้าไปสนับสนุนเด็กๆ นักศึกษาเหมือนกัน ซึ่งเรารู้สึกว่ามันเป็นการเข้าไป give ไม่ใช่การ take เพียงอย่างเดียว สิ่งที่เธอออกแบบก็เอามาไว้บนกระเป๋าเรามั้ย คือเราเชื่อว่าถ้าเด็กๆ พวกนี้โตขึ้น เขายังอยู่ในวงการศิลปะ แล้วเขายังเจ๋งอยู่ วันหนึ่งพวกเขาคงจำเราได้ ที่เราเห็นคุณค่าของงานเขา วันนั้น เขาอาจจะมาทำงานกับเราก็ได้ แต่ก็ไม่ได้หวังอะไรหรอก เห็นรอยยิ้มน้องๆ ก็โอเคแล้ว มันเป็นเรื่องแพสชันจริงๆ แต่ธุรกิจก็คือธุรกิจ ซึ่งถ้าเราเดินถูกต้อง มันก็เป็นไปตามแผนของมันอยู่แล้ว คือเราไม่อยากให้ไฟตัวเองมอดด้วย ไม่อยากทำเหมือนเดิมตลอด”

meet the dream makers

facebook | URFACE

ทุกความฝันเป็นจริงได้เมื่อลงมือทำ
โดยวิธีทำของแต่ละคนก็แตกต่างกัน บางคนอาจจะลองผิดลองถูกลุยกับมันสักตั้ง
แต่สุดท้ายแล้วไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร
อย่างน้อยความฝันก้อนนั้นก็ออกมาเป็นรูปเป็นร่างมากกว่าคนที่คิดฝันเพียงอย่างเดียว
พบหลายความฝันที่จะเป็นแรงบันดาลใจให้คุณลงมือทำที่ Siam Discovery

ภาพ สลัก แก้วเชื้อ

The post URFACE : แบรนด์กระเป๋าที่ทำให้เราพกงานศิลปะไปได้ทุกที่ในชีวิตประจำวัน appeared first on a day magazine.

การตามฝันในครั้งนี้ทำให้เธอแฮปปี้อย่างไร
เลื่อนลงไปอ่านเลย เผลอๆ เมื่ออ่านจบ คุณอาจจะอยากลองดำน้ำดูบ้าง

จุดเริ่มต้นของความฝัน

“เราเป็นคนที่ออกเที่ยวตั้งแต่เด็กๆ
อยู่แล้ว เพราะคุณพ่อทำงานการบินไทย เราก็เลยได้มีโอกาสบินไปเที่ยวในหลายๆ ที่
ที่บ้านก็ชอบเที่ยวแบบลุยๆ ด้วย มันก็เลยถูกโอนถ่ายมาให้แนนลุยด้วย
กลายเป็นว่าเราเป็นคนที่เที่ยวลุยที่สุดในบ้านแล้ว แต่พอเข้าช่วงมหา’ลัย มันเป็นช่วงที่เราค่อนข้างเครียดกับการเรียนหนังสือ
แต่ก็ยังจัดทริปไปเที่ยวบ้าง พอเรียนจบ 4 ปีเราก็ตบะแตก
แล้วก็เที่ยวแหลกเลย ยิ่งช่วงนี้ที่โรงเรียนสอนการแสดงปิดเทอมอยู่
เราเลยได้ไปเที่ยวรัวๆ

“เรารู้สึกว่าการไปเที่ยว
มันได้ประสบการณ์มากขึ้น ได้เห็นวัฒนธรรมที่แตกต่างในแต่ละสถานที่ ซึ่งมันน่าสนใจมาก
ที่ชัดที่สุดเลยคือบาหลี ที่นั่นเราได้เห็นวัฒนธรรมแบบท้องถิ่นที่นับถือผี
แถมยังเป็นเมืองที่มีสถาปัตยกรรมที่สวยงาม
และทุกประเทศก็แตกต่างกันและมีความน่าสนใจไปทั้งหมด
ยิ่งได้ลองเล่นกีฬาหรือได้ทำกิจกรรมขณะออกไปเที่ยวด้วย
ก็ยิ่งทำให้ทริปของเราสนุกขึ้นไปอีก”

โลกใต้น้ำที่แสนมหัศจรรย์

“พอเรียนจบ
เรามีช่วงเวลาที่ว่างก็เลยลองไปดำน้ำ ซึ่งเราชอบมาก
มันเป็นอีกโลกหนึ่งที่ต่างจากบนบก เราก็ไปเรียนอย่างจริงจัง จริงๆ
กีฬาดำน้ำปลอดภัยมาก ปลอดภัยกว่าการไปเตะฟุตบอลของเหล่าผู้ชายอีก แต่การที่เราจะดำน้ำอย่างปลอดภัยได้นั้น
เราต้องเรียนก่อน แล้วก็สอบใบ certificate ให้ได้
โดยครูฝึกจะสอนเราให้รู้จักทุกปัญหาระหว่างที่ดำน้ำอยู่แล้ว
และก็ขึ้นอยู่กับสติด้วย ว่าเราจะสามารถรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าได้มากน้อยแค่ไหน

“เวลาไปดำน้ำเราจะเจอกับสัตว์หลายๆ
สายพันธุ์ ซึ่งส่วนใหญ่คนที่เริ่มดำน้ำจะชอบดูสัตว์ตัวใหญ่ๆ ก่อน แต่สำหรับเรา
เราชอบดูสัตว์ตัวเล็กๆ ที่มีเป็นหมื่นสายพันธุ์เลย
มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เราไปเที่ยวอินโดนีเซียแล้วเจอทากพันธุ์หนึ่งซึ่งมีอยู่ที่นี่แค่ที่เดียว
เรารู้สึกว่านี่แหละคือความตื่นเต้นของนักดำน้ำ”

ตั้งเป้าหมายแล้วทำให้ได้

“จริงๆ
แล้วการไปเที่ยวแต่ละครั้งก็มีราคาที่ต้องจ่ายต่างกัน เราเองไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่มีเป้าหมายคือเก็บเงินเดือน
เราจะแบ่งเงินส่วนหนึ่งเก็บไว้ใช้ในอนาคตและอีกส่วนไปเก็บไว้ไปเที่ยว ซึ่งเราคิดว่าถ้าเก็บเงินส่วนหนึ่งจากการกินอาหารแพงๆ
หรือการเที่ยวแบบมีแสงสี ก็จะเหลือเงินเอาไปวางแผนไปเที่ยวได้อีกเยอะ”

ส่งต่อความฝันสู่คนอื่น

“เราเปิดเพจ
HappyNancy เมื่อ 7 – 8 เดือนก่อน เพราะอยากสร้างแรงบันดาลใจให้คนที่ไม่เคยเห็นโลกใต้น้ำหรือคนที่ไม่เคยรู้ว่ามันมีอะไรแบบนี้อยู่ในโลก
ให้รู้จัก สนใจ และอยากลองมาสัมผัสกับโลกใต้น้ำกันดูสักครั้ง ซึ่งพอเปิดแล้ว
ก็พบว่าเพจนี้สร้างแรงบันดาลใจให้คนอื่นได้จริงๆ”

การออกเดินทางไม่น่ากลัวอย่างที่คิด

“ถ้ากลัวที่จะออกไปเที่ยว เราอยากให้ลองดูสักครั้ง
จริงๆ มันไม่มีอะไรน่ากลัวเลย เป็นเรื่องที่คนทั่วโลกเขาทำกันเป็นปกติอยู่แล้ว
หลายครั้งที่เราไปดำน้ำ เราก็ไปดำน้ำคนเดียว ซึ่งก็ไปเจอหญิงชาวต่างชาติอายุแค่ 25
ปีที่เที่ยวคนเดียวเหมือนกัน การไปเที่ยวคนเดียวมันเป็นประสบการณ์ที่ดีมาก
ไม่ต้องไปแคร์ว่าเราจะไม่มีเพื่อนไปเที่ยวด้วย เราไปหาเพื่อนใหม่ก็ได้
การไปเที่ยวครั้งนั้นอาจจะได้อะไรมากกว่าที่คิด”

meet the dream makers

Facebook l HappyNancy

ทุกความฝันเป็นจริงได้เมื่อลงมือทำ
ซึ่งวิธีทำของแต่ละคนก็แตกต่างกัน บางคนอาจจะลองผิดลองถูกลุยกับมันสักตั้ง
แต่สุดท้ายแล้วไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร
อย่างน้อยความฝันก้อนนั้นก็ออกมาเป็นรูปเป็นร่างมากกว่าคนที่คิดฝันเพียงอย่างเดียว

พบหลายความฝันที่จะเป็นแรงบันดาลใจให้คุณลงมือทำที่
Siam Discovery ในกิจกรรม Meet the Journey Makers ตั้งแต่วันนี้ – 23 เมษายน 2560

ภาพ วงศกร ยี่ดวง, นัยน์ภัค ภูมิภักดิ์

The post HappyNancy : สาวผิวแทนผู้ค้นพบแล้วว่าการดำน้ำคือความสุขในชีวิต appeared first on a day magazine.

เขาปลูกปั้นความฝันก้อนนี้อย่างไร
มีวิธีคิดอย่างไรบ้าง เลื่อนลงไปอ่านได้เลย

เริ่มจากความสนใจส่วนตัว

“ช่วงปี
3 เราเริ่มคิดว่าจะทำอะไรในอนาคต
ตอนนั้นเราเรียนวิชาการตลาดที่ให้เขียน Business Plan ว่าอยากจะทำอะไรก็เลยเกิดไอเดียเลยจากความชอบยีนส์เลยว่า
เราคลุกคลีอยู่กับกางเกงยีนส์พอสมควร เพราะเราอยู่กับยีนส์มาตั้งแต่เด็ก
คือที่บ้านก็ทำกิจการตัดเย็บกางเกงยีนส์
ซึ่งตั้งแต่วัยรุ่นเราก็เป็นคนที่สนใจเรื่องนี้อยู่
คืออยากจะแก้ทรงกางเกงยีนส์ของตัวเองให้เป็นทรงเดฟ ใส่ซิปตรงขอบกางเกง
หรือทำรอยขาดเองนั่นแหละ ก็เริ่มเข้าไปดูกระบวนการเย็บ
ทำให้เรารู้จักเรื่องการทำยีนส์มากขึ้น ซึ่งเรามองเห็นโอกาสทางการตลาดว่าเราสามารถผลิตยีนส์ที่แตกต่างได้
ยีนส์ custom made ก็ยังไม่มีในตลาด
แต่ย้อนกลับไป เหตุผลที่เราทำคือเราชอบมันมากๆ
แต่ก็องค์ประกอบทั้งหลายมันก็เหมาะเจาะในการทำสินค้าประเภทนี้
ยิ่งตอนที่ได้ไปดูงานยีนส์ระดับโลกชื่อ Bread and Butter ที่ประเทศเยอรมนี
แล้วเราเจอช่วงเวิร์กช็อปเย็บกางเกงยีนส์ ซึ่งเราดูแล้วอินมาก
มันก็เลยจุดไฟให้เราลุกขึ้นมาทำธุรกิจจริงๆ”

เรียนรู้จากการลงมือทำ

“ระหว่างที่ยังเรียนอยู่ก็เริ่มทำแบรนด์
Selvedgework ทำแคตตาล็อกให้เลือกผ้ายีนส์ สี ความซีด แล้วก็เอาไปขายกับเพื่อนๆ หลายๆ คน จากนั้นก็เริ่มมีคนที่เราไม่รู้จักมาซื้อบ้าง
เพราะเราเปิดขายออนไลน์ด้วย ซึ่งเราก็เรียนรู้จากการลงมือทำจริงนี่แหละ
แล้วยิ่งถ้าเรามีแพสชันกับเรื่องที่ทำหรือรักมัน เราก็จะสนใจและเรียนรู้ได้เร็ว
เพราะเรามีความรักให้มัน แล้วเราก็จะค้นหาความรู้ต่อเอง เช่น ผ้ายีนส์ต้องเป็นประเภทไหน
นำเข้าจากประเทศอะไรดีที่สุด ช่วงเวลานั้นถือว่าเราเรียนรู้สะเปะสะปะมาก
คือจากขั้นที่ 1 – 10 เราเรียนรู้ข้อ 3 ก่อนเลย
แล้วกระโดดไปข้อ 9 แล้วกลับมาเรียนข้อ 5 ซึ่งระหว่างทางนี้มันก็เป็นการผจญภัยของเราเองด้วยว่า กว่าจะสร้างกางเกงยีนส์เป็นสักตัวมันใช้เวลาและต้องเก็บเกี่ยวประสบการณ์เยอะแค่ไหน”

“มันมีช่วงหนึ่งที่เราเคยจะทิ้งแบรนด์นี้ไปแล้วด้วย
คือตอนนั้นเราทำเว็บไซต์ขายออนไลน์ ซึ่งพอเรายังเก่งไม่พอ
มันมีระบบการจัดการหลังบ้านที่เยอะมาก เกินความรู้ความสามารถของเราแล้ว
ก็ต้องเสียเงินไปเป็นแสนๆ แต่เรารักมันมาก แบรนด์นี้เป็นเหมือนลูกของเราเลย
เหมือนเราเดินมาไกลแล้ว ถึงจุดที่ล้มเลิกไม่ได้จริงๆ ซึ่งแพสชันมันเป็นสิ่งที่สำคัญมาก”

สร้างสตอรี่ให้แบรนด์

“การสร้างสตอรี่เป็นเรื่องสำคัญมากเลยเป็นจุดแรกที่เราใส่ในการสร้างแบรนด์
วันแรกที่สร้าง Selvedgework มาจนถึงวันนี้
ความคิดหรือปรัชญาของแบรนด์ก็ไม่ได้เปลี่ยนไป
คือทุกคนชอบสินค้าไม่เหมือนกัน สินค้าหรือบริการถึงมีหลากหลายแนวให้เลือก
ซึ่งเราก็เชื่อเหลือเกินว่าความชอบของคนนั้นไม่มีใครผิด
ดังนั้นเราอยากจะทำกางเกงยีนส์ให้คนคนหนึ่งชอบที่สุด ก็ตอบโจทย์กับความ custom
made ของเรา ผสมกับรายละเอียดต่างๆ ที่เราใส่เข้าไปในกางเกงยีนส์
เช่น กางเกงยีนส์ทุกตัวที่เราทำคือ ริมแดง ป้ายหนังก็เป็นการสอยมือทั้งสิ้น ความละเอียดเหล่านี้แม้จะดูเรียบๆ แต่ก็มีคุณค่า คนเย็บ คนตัดผ้า ก็เป็นคนคนเดียวกัน ซึ่งทำให้กางเกงยีนส์ของเรานั้นต่างจากกางเกงยีนส์ที่ผลิตในระบบอุตสาหกรรมทั้งหลาย”

สร้างตัวตนด้วยการเปิดหน้าร้าน

“หลังจากที่เริ่มสร้างแบรนด์แล้วขายยีนส์ออนไลน์แล้ว
เราก็เริ่มคิดว่าต้องมีหน้าร้านเหมือนกัน
เพราะการเปิดร้านมันเป็นสิ่งที่จับต้องได้ แล้วก็เป็นการสร้างภาพลักษณ์ให้แบรนด์ได้ว่าเราไม่ได้ทำขายเล่นๆ
เราทำงานอย่างมีคุณภาพ ยิ่งเราทำธุรกิจยีนส์ custom made ด้วยแล้ว ยิ่งต้องสร้างประสบการณ์ให้กับลูกค้า
หรือให้ลูกค้าได้เห็น ได้สัมผัสกับวัสดุแต่ละอย่างจริงๆ
ซึ่งการที่ลูกค้ามาหาเราที่หน้าร้านก็จะช่วยสร้างประสบการณ์ให้ลูกค้ามากขึ้น ความรู้สึกเหล่านี้เกิดจากการที่เราเคยได้รับประสบการณ์จากสินค้าหรือบริการอื่นมาก่อน
ทั้งการตกแต่ง เพลงที่เปิด เก้าอี้ที่วางไว้ ซึ่งมันเล่าถึงแบรนด์ของเราได้เลย
เมื่อ 2 – 3 ปีที่แล้วที่เปิดร้านครั้งแรกที่สยามสแควร์
เราก็เปิดร้านเอง จัดร้านเอง เอาโซฟาที่ชอบมาตั้งในร้าน อธิบายสินค้ากับลูกค้าเอง
ซึ่งเราก็รู้จักสินค้าดีที่สุด เราก็อธิบายและแนะนำสินค้าอย่างเต็มที่เลย”

ตลาดออนไลน์เป็นเรื่องสำคัญ

“ตลาดออนไลน์สำคัญมาก จากสถิติที่เราเก็บข้อมูลมา 3 ปี ตลาดออนไลน์ทำงานประมาณ 70 – 80 เปอร์เซ็นต์ที่ทำให้คนเข้าร้านเรา
แล้วก็เป็นช่องทางโฆษณาที่ใช้เงินน้อยที่สุดด้วย
แต่เป็นช่องทางที่ลูกค้าเรารับรู้มากที่สุด โดยเฉพาะคนไทย
ซึ่งถ้าให้เราแนะนำคนทำธุรกิจ
เราอยากบอกว่าช่องทางออนไลน์อย่างเฟซบุ๊กหรืออินสตาแกรมเป็นช่องทางที่ดีมาก
ธุรกิจรายเล็กๆ ควรรีบเข้ามาลงมือทำ อย่าไปรอ”

เมื่อทำสิ่งที่ชอบ
ก็จะมีอิสระ

“ถ้าเราทำสิ่งที่ไม่ชอบก็ไม่น่าจะเป็นชีวิตที่ดีแล้ว
เพราะมันจะอยู่กับเราไปอีกนาน คือคุณต้องวิเคราะห์กับตัวเองว่าชอบสิ่งไหน
ซึ่งมันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เราชอบที่สุดก็ได้ แต่อย่างน้อยเราต้องมีความสุขกับมัน
อย่างเราเองก็อยากทำธุรกิจอีกเยอะเลย แต่ก็จะเลือกธุรกิจที่เรามีความสุขกับมันเท่านั้น
ไม่ได้ตั้งเป้าสูงสุดว่าเราจะมีเงินเป็นร้อยล้าน เพราะคนเรามีเวลาแค่นิดเดียวเอง
ดังนั้นจะอยู่กับสิ่งที่ไม่ชอบไปก็เท่านั้น
ถ้าสิ่งที่เราเลือกทำนั้นทำให้เรามีความสุข มันก็คือความไม่ทนทุกข์ด้วย
ซึ่งนั่นแหละคือความอิสระอย่างหนึ่ง สเต็ปต่อไปเราตั้งใจจะทำสินค้าให้มันดีจริงๆ
ให้มีคุณภาพเท่าที่เราคาดหวังไว้ สร้างมาตรฐานสินค้าให้ได้”

meet the dream shop

location: Siam Discovery
| CAZH 1st Floor
website: www.selvedgework.com
facebook | Selvedgework

ทุกความฝันเป็นจริงได้เมื่อลงมือทำ
โดยวิธีทำของแต่ละคนก็แตกต่างกัน บางคนอาจจะลองผิดลองถูกลุยกับมันสักตั้ง
แต่สุดท้ายแล้วไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร
อย่างน้อยความฝันก้อนนั้นก็ออกมาเป็นรูปเป็นร่างมากกว่าคนที่คิดฝันเพียงอย่างเดียว
พบหลายความฝันที่จะเป็นแรงบันดาลใจให้คุณลงมือทำที่ Siam Discovery

ภาพ สลัก แก้วเชื้อ

The post Selvedgework : แบรนด์กางเกงยีนส์ custom made ที่ออกแบบมาเพื่อคุณโดยเฉพาะ appeared first on a day magazine.