คริสต์ศักราช 2026

ในยุคที่มนุษย์ต้องตะเกียกตะกายพิสูจน์ความเป็นมนุษย์ยิ่งกว่าการยืนยันหลังกรอกอีเมลว่าไม่ใช่หุ่นยนต์

ในยุคที่มนุษย์ต้องพิสูจน์การมีตัวตนที่ไม่ใช่แค่เลือกภาพบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ว่าคุณเห็นจักรยานกี่รูป

ในยุคที่มนุษย์ต้องรักษาคุณค่าของลมหายใจผ่านการทำงานและการใช้ชีวิตให้ยังคงอยู่ในทุกวัน

วิวัฒนาการล้วนแล้วแต่เดินทางไปข้างหน้า ไม่เคยหันมาถามเราสักครั้งว่าตามทันหรือเปล่า

อะไรที่เคยคิดว่าดี อาจไม่ใช่อีกต่อไป

อะไรที่เคยคิดว่าเชี่ยวชาญ อาจไม่เป็นอย่างที่คิด

อะไรที่เคยคิดว่าไม่จำเป็น อาจเป็นเป้าหมายใหม่ของชีวิต

ทุกก้าวที่เราเลือกเดิน สังคมเร่งเร้าให้ต้องตรงจังหวะ วันนี้เลยขอเดินตรงมาค้นหาจังหวะที่ใช่ในงาน Mission To The Moon Forum 2026 Work-Life Evolution ผู้เข้าร่วมแต่ละคนรีบออกเดินทางตามหาผู้เชี่ยวชาญในงานเสมือนลูกทัวร์เดินตามไกด์นำทางในชีวิตจริง เพื่อสอบถามว่าชีวิตข้างหน้าเราควรเลือกเดินไปทางไหนดีแล้วตอนนี้เรามาถูกทางกันหรือยัง

“ในโลกที่กำลังเชือดเฉือน สิ่งที่น่ากลัวมันคือการที่ไม่ได้มีคนบอกว่าคุณแพ้ แต่มันจะเป็นความพ่ายแพ้อันเงียบงัน ไม่มีโควตาความล้มเหลวให้เราขนาดนั้น ทุกคนพร้อมที่จะทิ้งเรา ถ้าเราไม่สามารถทำสิ่งตอบแทนให้ได้ ดังนั้นมันจะยากถ้าเราไม่สามารถประเมินตัวเองได้ว่าอยู่จุดไหน”

‘เอม – ภูมิภัทร ถาวรศิริ’ เล่าสู่กันฟังถึงชีวิตการทำงานในปัจจุบันของตัวเองก็น่ากลัวไม่แพ้ทุกคนในฮอลล์เช่นกัน แม้มันจะเป็นสิ่งที่ในวันนี้เขายังยอมรับว่ายากและสารภาพว่ายังหาวิธีรับมือได้ไม่ดีนัก แต่เขายังยืนยันว่าจะไม่ให้เงื่อนไขเหล่านั้นมาบดบังในสิ่งที่อยากจะทำแน่นอน

“บางทีสกิลที่หลายคนไปอัปเกรดเพื่อแค่ให้เงินเดือนขึ้น แต่กลับทำให้ตัวตนบิดเบี้ยว เหมือนชีวิตไม่ได้เป็นสิ่งที่ตัวเองอยากเป็นจนทำให้เรารู้สึกเหมือนตายไปช้าๆ แต่เราเคยอ่านหนังสือเจอประโยคที่ว่าภารกิจเดียวที่มนุษย์ต้องทำ คือการตอบสนองความต้องการที่แท้จริงของเรา ดังนั้นแต่ละก้าวไม่ต้องรีบให้มันเป็นก้าวที่ช้าแต่ยังคงสง่างามดีกว่า” ‘หนุ่ม – โตมร ศุขปรีชา’ เสริมทัพด้วยประสบการณ์พร้อมแผนที่แนวทางการใช้ชีวิต

“เราเร็วหรือช้าไปหรือเปล่า มันคือคำถามที่ต้องตอบด้วยตัวเองเพราะไม่ได้มีคำตอบตายตัวขนาดนั้น” 

คุณเอมทิ้งท้าย ประโยคที่เหมือนถามตอบกับชื่อ Session ของทั้งคู่ว่า How good is good enough? ช้าลงได้ไหม ในโลกเร่งให้เก่งและเร็ว

อีกหนึ่งปัจจัยความสำเร็จที่หลายคนมองข้ามไม่ใช่เงินตราแต่เป็นสุขภาพที่เราไม่ค่อยเลือกลงทุน ปัจจุบันพัฒนาการด้านสุขภาพขับเคลื่อนอย่างมากเมื่อคนเริ่มตระหนักได้ว่าเป็นเรื่องใกล้ตัวเราแค่ไหน สังเกตง่ายๆ คงมีให้เห็นกันผ่านตา เช่น การกลับมาของแอโรบิก หรือการวิ่งของรันคลับ

สองผู้เชี่ยวชาญอย่าง ‘หมอเอ้ว – น.พ.ชัชพล เกียรติขจรธาดา’ และ ‘กี้ – ชนากานต์ เลอไกรสิทธิ์’ จึงขอมาทวนความทรงจำของการจำกัดความของสุขภาพที่ดีเป็นอย่างไร แล้วแบบไหนถึงจะนับเป็นการลงทุนกับสุขภาพที่ถูกต้องตามหัวข้อ Session ที่ว่า Invest for a Better Health ลงทุนกับสุขภาพวันนี้ เพื่อชีวิตวัยเกษียณที่มีคุณภาพ

ยุคชีวจิตถึงปัจจุบัน การทานอาคารครบ 5 หมู่พัฒนามาถึงยุคคลั่งโปรตีน เทรนด์ด้านสุขภาพถูกตีแผ่ผ่านสายตาของผู้เชี่ยวชาญที่อยู่มาทุกยุคสมัย รวมไปถึงสุขภาพของจิตใจที่ไม่ควรละเลย สังคมทั้งอดีตและปัจจุบันต้นทุนด้านสุขภาพยังคงสำคัญไม่ตกอันดับ การดูแลร่างกายเปรียบเสมือนการดูแลบ้านอันเป็นที่รักของเราให้สมบูรณ์ น่าอยู่ และมั่นคง

“ไม่ว่าอนาคตของการทำงานจะสำคัญแค่ไหนแต่มันจะไปต่อไม่ได้เลยถ้าสุขภาพไม่เต็มร้อย ทำน้อยๆ ยังดีกว่าการไม่ทำเลย อยากให้ทุกคนพยายามทำให้เรื่องสุขภาพเป็นเรื่องที่ง่าย” 

คุณหมอเอ้วยังคงทำหน้าที่แกนนำโบกธงเชิญชวนคนเข้าวงการและยืนยันอีกครั้งว่า “หากใครยังไม่เข้าวงการสุขภาพให้รีบก้าวเข้ามาเพื่ออนาคต ขอแค่ก้าวแรกแล้วต่อไปมันจะลากยาวไปเอง”

วันนี้ Session ที่พาคุณออกไปท่องโลกออนไลน์เยอะแล้วงั้น ‘ดุจดาว วัฒนปกรณ์’ ขอจับมือกับ ‘เต้ย – จรินทร์พร จุนเกียรติ’ พาคุณมาออฟไลน์มองรอบตัวกันบ้างกับ สัมพันธ์ศาสตร์ 101 หลักจิตวิทยาที่ว่าด้วยเรื่องการดูแลทุกความสัมพันธ์รอบตัว

เคยไหมที่ทำไมเรามักละเลยคนใกล้ตัว ในวันที่เราอยู่ท่ามกลางคนมากมายแต่ยังคงเหงา ความสัมพันธ์แบบไหนที่เรียกว่าดี สารพัดปัญหาของความสัมพันธ์ที่หลายคนประสบถูกนำมายกตัวอย่างเพื่อคลายปมที่ค้างคาใจหลายคนไปพร้อมกัน ทำให้เห็นว่าความสัมพันธ์ก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องของชีวิตที่ไม่ได้เล็กไปกว่าเรื่องอื่นๆ เลย

“ล่าสุดโลกโซเชียลที่เราชื่นชมมันพรากคุณแม่ของเต้ยไป จนบางครั้งแม้เราอยู่ใกล้แต่ใจกลับเหมือนยิ่งไกลกันกว่าเดิม มันทำให้นึกถึงสมัยก่อนที่ภาพมันซ้อนทับกับช่วงที่เต้ยติดบีบี คุณแม่เรียกทีกว่าจะหัน”

เทคโนโลยีที่เรารู้จักมักช่วยให้คนที่อยู่ห่างไกลเขยิบมาอยู่ใกล้กันแต่คราวนี้กลับตาลปัตรกลายเป็นพรากคนใกล้กันให้ห่างไกลยิ่งกว่าเดิม ดาราสาวระบายความน้อยใจและเชื่อว่าใครหลายคนในฮอลล์ต้องเคยเจอแบบเธอแน่นอน หากเป็นอย่างนั้นแล้วกุญแจของความสัมพันธ์ที่เริ่มจืดจางสำหรับแต่ละคนคืออะไร

“ความเข้าอกเข้าใจทั้งเขาและตัวเอง” 

คำตอบของคุณดุจดาวสอดคล้องไปกับคำตอบของคู่สนทนาอย่างเต้ยที่เลือกตอบว่า

“Communication is the KEY”

คำตอบของทั้งคู่ล้วนแล้วแนะนำไปในลู่ทางเดียวกัน คือการพูดคุยพร้อมทำความเข้าใจกันและกันอยู่เสมอไม่ว่าเกิดปัญหาอะไรการหันหน้าเข้าหากันควรเป็นวิธีที่ถูกเลือกใช้กว่าการหลบหนีปัญหาไม่เผชิญหน้าแล้วปล่อยให้ปัญหายิ่งถูกทับถมจนอาการรักษาได้ยาก

แต่อย่างไรก็ตามตัวบ่งชี้คุณภาพของความสัมพันธ์ที่ดีในครั้งนี้ ทั้งคู่ขอเลือกคำตอบเดียวกันว่านั่นคือ การเป็นตัวของตัวเองดีที่สุด

บทสนทนา แรงบันดาลใจ และประสบการณ์จริงจากผู้เชี่ยวชาญแต่ละวงการช่วยแนะแนวทางท่ามกลางโลกที่หมุนเร็วจนเราแอบเวียนหัว เอียนกับความเปลี่ยนแปลงที่ไม่เคยหยุดนิ่ง แต่เหล่า Speakers ได้มอบกรอบความคิดใหม่ ว่าความจริงแล้วเราไม่ต้องเปรียบเทียบใครเพียงแค่ทำตามใจในสิ่งที่ตัวเองอยากจะเป็นอย่างตั้งใจก็เพียงพอ 

ภายในงานหลายครั้งที่เราแอบพยักหน้าเห็นด้วยกับเหตุการณ์ที่ตรงกับชีวิตจริง แอบจดทริกการแก้ปัญหาที่เจอในทุกวัน เป็นอีกครั้งที่เมื่อเราหันหลังให้กับฮอลล์แห่งนี้แล้วได้อะไรติดไม้ติดมือไปมากกว่าที่หวังไว้เสมอ

หลังจากชิมประสบการณ์ความรู้กันไปบ้างแล้วหากท่านไหนสนใจ Session อื่นๆ ที่พลาดไปสามารถติดตามรับชม Rerun ย้อนหลังได้ตั้งแต่วันที่ 8 มิถุนายนเป็นต้นไปได้ทาง https://www.zipeventapp.com/e/Mission-to-the-Moon-Forum-2026

The post Mission To The Moon Forum 2026 ช่วยออกแบบเส้นประในวันที่สังคมเร่งเร้าให้เราเลือกเดิน appeared first on a day magazine.

ตึกปูนเปลือย ประตูเหล็กยืด ป้ายซอยลายกนก ผสมกับเฟอร์นิเจอร์ที่เรียบง่ายสบายตา ทั้งชั้นวางแผ่นเสียง โปสเตอร์เพลง บันไดวนสีแดงสด และโต๊ะที่นั่งทรงกลม ด้วยการตกแต่งรูปแบบ Mid-Century Modern ได้จับความเก๋าอย่างไทยและความโก้ตั้งแต่ยุค 1945 เข้าด้วยกัน

เพราะที่นี่คือไลฟ์เฮาส์แห่งแรกที่เปิดตัวคู่กับแบรนด์เครื่องเสียงระดับโลกอย่าง Marshall Livehouse จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่การแสดงดนตรีจะมีบีตแน่นๆ เสียงนุ่มๆ มอบความเพลิดเพลินตลอดคืน

โดยเฉพาะคอเพลงอินดี้ที่ไม่อยากพลาดอีเวนต์ Moose Chill Ground ที่เชิญวงดนตรีหญิงล้วนผู้บรรเลง กีตาร์ เบส และกลองเพียงสามชิ้นเท่านั้น แต่สามารถเสกทำนองร็อกแสนเข้มข้นจับใจกลุ่มผู้ฟังเป็นโขยง จนยากจะยืนฟังอยู่นิ่งๆ โดยไม่โยกหัวตามได้ 

“ฮู้ฮู ฮู้ฮู ฮู้ฮู” ที่ผู้ฟังทั้งหลายก็ร้องประสานไปกับวง Yellow Fang วงดนตรีที่ประกอบไปด้วยหญิงสาวสามคนแต่จับเครื่องดนตรีเล่นเพลง Indie/Alternative Rock/Shoegaze เรียกได้ว่าคลื่นแฟนคลับเข้ามาเสพดนตรีเสียแน่นขนัดจนแทบมองไม่เห็นสามสาวเลยทีเดียว แต่ถึงจะมองไม่เห็นตัวก็ส่งพลังเสียงและจังหวะที่หนักแน่นมาจนถึงโซนด้านหลัง

สร้างบรรยากาศให้ค่ำคืนนี้ราวกับนอนฝันจนไม่อยากสะดุ้งตื่น ถึงขนาดที่ต้องมีโชว์ Encore เอาใจบรรดาแฟนคลับที่ไม่ยอมกลับบ้าน หรือคนที่เดินออกพร้อมโกโฮมก็ยังเดินวนกลับมาในไลฟ์เฮาส์เพื่อฟังเพลงอีกที

เพราะมัวเมากับแสงสี เสียงประสานหวานๆ ของทั้งสามคน และเครื่องดื่มไซเดอร์ซาบซ่าเพิ่มบรรยากาศให้ดนตรีแผ่ซ่านถึงใจมากขึ้นไปอีก

นอกจากนี้ที่ Marshall Livehouse ไม่ใช่แค่พื้นที่จัดแสดงคอนเสิร์ตเพื่อฟังเพลงช่วงค่ำไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น แต่ยังมีพื้นที่สำหรับการรับซ่อมดูแลอุปกรณ์ โซนที่นั่งรวมตัวเพื่อฟังดนตรีสดหรือฟังดนตรีผ่านเครื่องเล่นแผ่นเสียง โถงทางเดินประดับประดาภาพศิลปินราวกับเดินอยู่ใน Art Gallery และยังเปิดพื้นที่ให้ผู้มีจังหวะในหัวใจได้ลองมาขัดเกลาความสามารถที่ห้องซ้อมพร้อมเครื่องเสียงจัดเต็มจาก Marshall

ไลฟ์เฮาส์เป็นดังพื้นที่ให้คนที่ชื่นชอบหลงใหลในวัฒนธรรมดนตรีมาพบเจอกัน ได้ทำความรู้จักคอเพลงหลากหลายแนวราวกับเป็นพื้นที่แชร์อัลบัมเพลงแบบออฟไลน์ อีกทั้งไลฟ์เฮาส์ยังโอบรับผู้มีใจรักในการเล่นดนตรีให้ออกมาสู่โลกภายนอก เปิดโอกาสให้ผู้เล่นได้รับการค้นพบและผู้ฟังได้พบเพลงใหม่ๆ ในแต่ละค่ำคืนด้วยเช่นกัน

“วงใต้ดินที่กำลังจะผุดขึ้นจากดิน แต่ตอนนี้จะโดนกลบมิดแล้ว (หัวเราะ)” 

คำพูดจากวงดนตรีหน้าใหม่ Laugh Laugh Laugh วงดนตรีใต้ดินแนว Sarcasm Pop ที่เล่นเปิดให้กับวง Yellow Fang ได้ออกมาแสดงแนวคิดผ่านท่วงทำนองและเสียงดนตรี พร้อมกับลูกเล่นยกหูโทรศัพท์บ้านที่ไม่ได้กำลังโทรไปหาใคร แต่เป็นเอฟเฟกต์เสียงระหว่างร้องเพลง ทำให้รู้สึกประหลาดใจในขณะเดียวกันก็น่าสนใจ

แม้ว่าจะเพิ่งเคยฟังสดครั้งแรกก็หยุดไม่ได้ที่จะเพลิดเพลินไปกับเสียงร้องทุ้มและทุกจังหวะดนตรีที่เล่นอย่างสนุกสนานเหมือนกำลังหัวเราะดังอย่างสุขใจสมกับชื่อวง

ก่อนโกโฮมแวะชมไลฟ์เฮาส์ วันหนึ่งเราอาจค้นพบบทเพลง ศิลปิน หรือผู้คนใหม่ๆ ระหว่างทางกลับบ้านก็ได้

The post ก่อนโกโฮมแวะชมไลฟ์เฮาส์ กับ Moose Chill Ground with Yellow Fang appeared first on a day magazine.

โลกในตอนนี้มันวุ่นวายพอๆ กับถนนสี่เลนที่ไม่มีเกาะกลาง ส่วนเราก็เป็นแค่คนข้ามทางม้าลายที่ไม่มีคนจูง แม้สัญญาณไฟจะบอกว่าไปเลยอย่าไปหยอง แต่เราก็ยังแอบเหลียวซ้ายแลขวามองก้าวสามถอยสองเป็นจังหวะชะชะช่าอยู่เลย หากเป็นงี้ต่อไปเรื่อยๆ มีหวังเจ้าความรักที่ยืนรออยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ช้าก็เร็วคงมีคนข้ามฝากไปจูงมือก่อนเป็นแน่

ความวุ่นวายที่ตัดผ่านหน้าเราเป็นประจำ ความแปรผันที่บางทีก็เข้าใกล้มาเกือบเฉียดจมูก มักโผล่มาในรูปแบบสภาพสังคม เศรษฐกิจ และการเมือง สิ่งเหล่านี้อาจมองไม่เห็นได้ด้วยตาเปล่า แต่ Someway Somehow มันอาจจะมีผลต่อการตัดสินใจเลือกความสัมพันธ์ได้โดยที่เราอาจจะไม่รู้ตัว ยากขนาดนี้ขอเข้าคอร์สเรียนสักทีแล้วค่อยแก้โจทย์ข้อนี้ทันมั้ย

กริ๊ง กริ๊ง เสียงเคาะกระดานกลับกลายเป็นเสียงใสจากแก้วที่บรรจุเครื่องดื่มหลากสี เชื่อว่าบทสนทนาที่ดีมักเกิดขึ้นในบรรยากาศที่ผ่อนคลายมากพอให้คนเปิดใจ และขณะเดียวกันก็เร้าให้คนอยากคิดและสานต่อสนทนากัน สองเนิร์ดสวมบทหัวหน้าห้องส่งต่อความเชื่อวัฒนธรรมการแฮงเอาต์อีกรูปแบบ เพื่อเชิญชวนนักเรียนยุคใหม่เข้าสู่ห้องเรียน ‘Almost Sober – Bar Lecture Club’

หัวหน้าห้องฝ่ายหญิงได้แก่ ‘เอมมี่ – นัทธมน วีระกุล’ ครูสอนและที่ปรึกษาการตลาดเจ้าของเพจ @Marketing101_ByAimmie และฝ่ายชาย ‘เอม – ภูมิภัทร ถาวรศิริ’ นักแสดงที่มีผลงานเป็นที่รู้จัก ทั้ง 2 ขอแนะนำตัวว่าเป็น คนเนิร์ดที่ชอบดื่ม ที่บังเอิญได้มารู้จักกัน และสนิทกันการจากดื่มและพูดคุย Deep talk จนเกิดเป็นไอเดียที่ทั้งสองเห็นตรงกันว่า

“อยากสร้างพื้นที่ความรู้ การพูดคุย Deep talk และการกินดื่มในบาร์มาบรรจบกัน โดยทำให้เป็นรูปแบบที่เข้าถึงง่าย เกิดขึ้นได้อย่างต่อเนื่องเป็นประจำจนกลายเป็นทางเลือกใหม่ๆ ที่นำเสนอให้แก่ Urban lifestyle”

เช็คชื่อ

สวัสดีและขอบคุณทุกคนมากๆ ที่ทำให้ค่ำคืนนี้เกิดขึ้น อย่างที่พูดไปว่าความสัมพันธ์ตอน 2026 เราอยู่ในยุคที่เป็นประวัติศาสตร์ ทั้งๆ ที่คนเราไม่ได้คอนเน็กกันง่ายขนาดนั้น เรารู้จักกันง่ายขึ้นก็จริง แต่ในขณะเดียวกันเราก็อาจมีความสัมพันธ์จริงๆ กันยากขึ้นเช่นเดียวกัน พิธีกรหน้าคุ้นกลับมาอีกครั้งกับ Session ในครั้งนี้

มันเป็นเพราะอัลกอริทึมเลือกให้เรารู้สึกหรือไม่รู้สึกอะไรหรือเปล่า คำถามสำคัญมันอาจไม่ได้จบแค่ว่ายุคนี้เราควรรักใคร คำถามคือในทุกวันนี้โลกกำลังหยิบยื่นความสัมพันธ์อะไรให้เรา แล้วเรายังมีสิทธิ์เลือกในสิ่งที่หัวใจต้องการจริงๆ อยู่มั้ย

ขอเสียงปรบมือจากนักเรียนทุกท่านต้อนรับอาจารย์ประจำคาบเรียนวันนี้ ‘ศ.ดร.ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์’ อาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และโฮสต์รายการ Open Relationship ช่อง THE STANDARD PODCAST จูงมือมากับ ‘แชมป์ ทีปกร วุฒิพิทยามงคล’ นักเล่าเรื่องที่เข้าใจความซับซ้อนของโลกที่กำลังเปลี่ยนแปลง (The MATTER Founder, ex – Netflix และ Amazon)

คาบเรียนในวันนี้เรามาในหัวข้อ ‘Relationship After Tomorrow’ เรื่องหัวใจในวันที่โลกไม่เป็นใจ ความสัมพันธ์ที่ได้รับผลกระทบจากโลกที่เปลี่ยนแปลงไป จนมีอิทธิพลต่อการตัดสินที่ไม่ใช่เรื่องของความรู้สึกแต่เพียงอย่างเดียว 

อาจารย์หยิบไมค์ นักเรียนหยิบแก้ว แสงในห้องเรียนถูกหรี่ สายตาหลายสิบคู่สามัคคีกันจับจ้องไปยังหน้าห้องอย่างขะมักเขม้น บันทึกความเข้าใจในห้องเรียนที่ปกติมักถูกจดจำด้วยน้ำหมึกหลากสี แต่วันนี้คงใช้แค่เครื่องดื่มหลากรส คนละแก้วสองแก้วกับหัวใจคนละดวงเป็นพอ

ใจจดไมค์จ่อ

ปัจจัยสำคัญอะไรที่ทำให้มนุษย์เรารักกันแล้วตัดสินใจที่จะสร้างความสัมพันธ์ร่วมกัน

อย่างแรกมนุษย์ชอบที่จะอยู่ด้วยกันมากกว่าที่จะอยู่ตัวคนเดียว โอกาสที่จะมีชีวิตรอดย้อนไปสมัยที่ต้องวิ่งหนีไดโนเสาร์ถ้าอยู่ด้วยกันเป็นฝูงโอกาสรอดก็จะสูงกว่า อยู่ด้วยกันเพื่อความอยู่รอด ช่วยกันแก้ปัญหาเพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น

มนุษย์ชอบที่จะอยู่ด้วยกันและความรักมันเป็นเพียงชนิดหนึ่งของอารมณ์ บางคนก็มีความรักมีความปรารถนาก็เป็นเรื่องธรรมดา ใครที่บอกว่าเกิดมายังไม่เคยรักใครเลย อนุโมทนาพี่ อันนั้นมีบุญจัดนะคะ

แล้วถ้ามันเป็นเพียงแค่องค์ประกอบหนึ่งของอารมณ์ ทำไมเราถึงต้องให้ความสำคัญกับมันขนาดนั้น

อยากบอกว่าเป็นโชคร้ายของเราทั้งหมด จริงๆ ความรักแบบโรแมนติกอยู่กับพวกเรามายาวนานมาก มันเป็นอารมณ์บวกความปรารถนา เมื่อก่อนมันอยู่ของมันเฉยๆ คนไม่เอาความรักแบบโรแมนติกไปผูกกับอะไรเลย เช่น รู้สึกรักใครก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะต้องได้พัฒนาความสัมพันธ์ จะต้องได้แต่งงาน จะต้องได้อยู่ด้วยกัน ความรักเป็นความรักเพียงเท่านั้น

วันร้ายคืนร้ายประมาณสองศตวรรษผ่านไป อยู่ดีๆ ความรักกลับถูกให้ค่าแบบพุ่งกระฉูด มันกลายเป็นสิ่งที่ถ้าไม่มี ชีวิตเราจะไม่มีความสุข ความสุขที่แท้จริงกลับกลายเป็นการที่เราได้เจอรักแท้ และการที่เราหวังจะได้เจอคนที่รักเราอย่างที่เพ้ออยู่ ซึ่งมันมาจากการให้ค่ากับคุณค่าของความรัก

ความรักตอนนี้มันเลยกลายเป็นเหมือนอากาศที่เราหายใจไม่ได้ถ้าไม่มีมัน มันเลยกลายเป็นโชคร้ายของเราที่ความรักถูกให้ค่า

มีคำอธิบายว่ารักแบบโรแมนติกถูกให้ค่าสูงมาก ความรักถูกนำไปผูกกับหลายเรื่อง อย่างที่เราคุ้นเคยว่าความรักเป็นเหมือนเครื่องมือทางวัฒนธรรมหลักๆ ที่จะดึงให้มนุษย์ตัวผู้และตัวเมียมาอยู่ด้วยกันแล้วก็เจริญพันธุ์ 

แปลว่าแท้จริงเราก็คล้ายว่าจะถูกหลอกโดยใช้ความรักเป็นภาพลวงตา เพียงเพื่อตอบสนองกลไกในการผลิตประชากรเพิ่มงั้นเหรอ

หากเพียงเพื่อผลิตประชากรความรักนับเป็นเครื่องมือ แต่สำหรับหลายคนความรักนับเป็นเรื่องที่มีคุณค่าที่ในชีวิตนี้ยังไงก็ต้องหามันให้เจอ เพราะคุณเชื่อว่ามันมีอยู่จริง

คุณรู้สึกตัวบ้างมั้ยว่าประเด็นในวันนี้ไปเน้นอยู่ที่เรื่องการเปลี่ยนแปลง แต่คุณไม่ได้รู้สึกตัวเลยเหรอว่าสิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยนเลยคือวิธีที่คุณมองความรัก วิธีที่คุณให้คุณค่ากับความรัก คุณปรารถนาความรัก และยอมทุกอย่างได้เพราะความรัก ด้วยความคาดหวังที่ไม่เปลี่ยน แต่คุณดันมาเจอกับโลกที่เปลี่ยนทำให้เราต้องมารวมตัวกันในวันนี้

งั้นทุกวันนี้เรายังมีสิทธิ์เลือกในสิ่งที่อยากจะรักจริงๆ หรือเปล่า

เราเลือกที่จะตกหลุมรักคนไม่ได้ ความรักเป็นเรื่องที่อยู่นอกเหนือการจัดการของเราเสมอ ถ้าคุณจะเถียงว่าไม่จริง ความรักเป็นเรื่องที่คุณจัดการได้ ลองนึกดีๆ ว่าในชีวิตนี้คุณน่าจะเคยตกหลุมรักมาบ้างแล้วแหละถ้าให้ดูจากหน้าตา

เวลาคุณตกหลุมรักรู้ตัวอีกทีคือคุณได้ตกหลุมรักคนนั้นไปแล้ว ความรักเป็นฝ่ายเลือกคุณ เป็นฝ่ายมาเยือน รู้ตัวอีกทีก็ตกหลุมรักไปแล้ว เป็นอะไรที่อยู่นอกเหนือการควบคุมมาก อย่างเดียวที่คุณจัดการได้คือการที่คุณจะทำยังไงกับความรู้สึกรักนั้น หลังจากที่ได้ตกหลุมรักไปแล้ว

ถ้าหากเลือกตกหลุมรักได้โลกนี้คงง่าย

แล้วต้องเลือกยังไงให้เจ็บปวดน้อยที่สุด

เรากลัวความผิดหวังในความรัก เขาจะรักฉันตอบหรือเปล่านะ เขาจะคิดเหมือนอย่างที่เราคิดหรือเปล่านะ หากเราไม่สามารถคอนโทรลได้ว่าความรักจะมาเยือนเมื่อไหร่ แล้วควรจะจัดการกับมันอย่างไร ในโลกที่พร้อมจะมีปัจจัยมาสั่นคลอนความรักเราตลอดเวลา คำถามจากคุณเอมมาพร้อมอาการที่เผยผ่านคิ้วที่ขมวดกันยุ่งเหยิงกับปัญหาที่เผชิญ รออาจารย์มาคลี่คลาย 

เลือกยังไงให้ไม่เจ็บปวด ความรักมันมี pain อยู่ด้วยเสมอ ความรักมันมี pressure และ pain อยู่ด้วยกัน พยายามจะบอกทุกคนที่ฟังอยู่ร่วมกันว่าคุณต้องสามารถที่จะเลือกเองได้ เลือกเองว่าจะทำอย่างไรกับความรู้สึก อย่าให้คนอื่นเป็นคนเลือกให้ แล้วไม่รู้ทำไมถึงชอบให้คนอื่นเป็นคนเลือกให้ตลอด ฟังเสียงตัวเอง รู้สึกยังไง เจ็บฉิบหายทนไม่ไหวแล้ว ลองฟังเสียงตัวเองแล้วจัดการกับความรู้สึกนั้น

ในปัจจุบันที่เศรษฐกิจ สงคราม และการเมืองไม่มั่นคง ส่งผลต่อการเลือกที่จะมีความสัมพันธ์ในทุกวันนี้ยังไงบ้าง

คุณยกการเปลี่ยนแปลงมาหลายเรื่องมาก มันทำให้คุณกระวนกระวาย และความกลัวนั่นแหละที่ทำให้เราต้องมานั่งคุยกันในวันนี้ ในขณะที่ทุกคนกลัว อย่าลืมว่าความรักเป็นฝ่ายเลือกคุณ เพราะฉะนั้นเขาอาจมาเยือนในช่วงชีวิตที่คุณอาจรู้สึกกระวนกระวายที่สุด เมื่อมันมาเยือนคุณก็ต้องจัดการ

ความรักไม่ได้เมตตาเราขนาดนั้น ในโลกนี้แม้จะอยู่ในช่วงที่ลำบากแค่ไหนถ้าความรักมันจะมามันก็มา

ท้ายคาบถามตอบ

“ถ้าไม่มีใครจะถาม อาจารย์จะสุ่ม” ประโยคชวนขนลุกที่หลายคนต้องเคยผ่าน แต่ครั้งนี้กลับกลายเป็นยิ้มกว้างถ้ากระดาษคำตอบที่คุณตั้งใจบรรจงจะถูกเลือกขึ้นมาเป็นตัวอย่างของโจทย์คำถามดังต่อไปนี้ 

สิ่งใดที่สั่นคลอนความสัมพันธ์ของคุณที่สุด

‘การไม่เคารพกัน’ คุณแชมป์แอบยกยิ้มให้กับหนึ่งในคำตอบของนักเรียนในคลาส ก่อนจะสาธยายคำตอบจากในมุมมองของเขาเอง

ผมว่าความสัมพันธ์มันคือข้อตกลงระหว่างคนสองคน หรือมากกว่านั้น การที่ไม่เคารพกันมันเหมือนกติกามันถูกเขียนไว้ไม่เท่ากัน อีกคนเขียนอีกอย่าง อีกคนเขียนอีกแบบ จนกฎดันมีคนถูกละเมิด ทำให้มันดูไร้คุณค่า

ในความรักความสัมพันธ์เวลาเราพัฒนากับใครสักคน คนนี้เป็นแฟนเรา คนนี้เป็นสามีเรา พวกคุณมักจะลืมไปว่าคนที่คุยเขาก็เป็นคน คุณจะมองว่าเขาเป็นส่วนต่อขยายเหมือนแฝดสยาม ในเมื่อเขาเป็นคน แสดงว่าเขามีความปรารถนา มีความต้องการที่ไม่จำเป็นจะต้องตรงกับคุณตลอดเวลา ถ้าคุณลืมสิ่งที่คุณกระทำกับเขาจะเหมือนวัตถุ คิดว่าคนเขียนน่าจะหมายความประมาณนี้นะคะ อาจารย์ขอเสริมคำตอบต่อจากคุณแชมป์

หลังจากนั้นอาจารย์จึงขอคลี่กระดาษคำตอบในมือตัวเอง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงโอดครวญจากนักเรียนทั้งห้อง เพราะคำตอบของข้อนี้คือ ‘ความทรงจำ’

ไม่รู้ว่าคนเขียนแปลคำนี้ว่าอย่างไร อาจารย์ขอแปลความหมายนี้ด้วยตัวเองเลยแล้วกัน ความทรงจำคืออะไรที่คุณเข้าใจว่ามันเคยเกิดขึ้นในอดีต Memory มันไม่ได้แปลว่าสิ่งที่คุณ Memorize มันแล้ว Actually เกิดขึ้นตามนั้น

แต่คุณเลือกจำประสบการณ์และเรื่องราวต่างๆ ในชีวิตอย่างที่คุณอยากจะจำ คราวนี้ความซวยคือความทรงจำหลายเรื่องราวในอดีตมันเข้ามาส่งผลต่อปัจจุบัน เช่น เกิดมาในชีวิตมีความรักมาเยือนหลายครั้งแต่ไม่เคยที่จะได้พัฒนาความสัมพันธ์เลย อันนี้นั้นก็มาจากความกลัว

คุยเรื่องความรักมาเยอะขอสรุปได้ว่าคนไทยแยกเวลาไม่ค่อยเป็น อดีต ปัจจุบัน อนาคต คุณรวมมันเข้าด้วยกัน ความทรงจำมันเป็นสิ่งที่มีค่าสำหรับเรา ไม่ว่าจะเป็นความสุขหรือความทุกข์ ความทรงจำคุณมันสร้างความเป็นคุณในช่วงเวลานั้น แต่จะทำอย่างไรให้เวลาที่คุณเจอคนๆ หนึ่ง แล้วรู้สึกอยากพัฒนาความสัมพันธ์กับคนนี้

ใช้ตาคุณมองให้เห็นคนที่อยู่ตรงหน้า อย่าเอาเงาของใครมาทาบซ้อนไว้ 

ถามตัวเองว่า ณ เวลานี้ที่คุณหายใจ ฉันรักคนนี้ใช่มั้ย ฉันรักใคร

ถ้าอยากเดินไปข้างหน้า พัฒนาความสัมพันธ์ไปข้างกัน ก็จงอย่ากลัว

เมื่อจบบทเรียนขออัญเชิญวลีเด็ดที่ขาดไปไม่ได้ “คาบนี้ใครมีคำถามมั้ย” 

ต้องตกใจเมื่อครั้งนี้นักเรียนร่วมใจยกมือกันเกือบครึ่งห้อง จนอาจารย์อยากไล่ให้เอามือจับหูเพื่อแข่งกันใหม่ แต่คุณเอมมี่ลงพื้นที่แจกจ่ายไมค์แก้ปัญหาคาใจได้ครบถ้วนทุกคน แต่ขอหยิบยกคำถามที่โดนใจกรรมการทั้งห้องมาแล้วกัน

เคยผ่านความสัมพันธ์ที่ทำให้เราสูญเสียตัวตนไป พอจบมาเราต้องเริ่มค้นหาตัวเองใหม่ มีวิธีหรือทางลัดอะไรที่ทำให้เจอตัวตนที่เป็นแก่นจริงๆ ของเรา หลังจากโดนผลกระทบกลับมามั้ย 1 ปีที่ผ่านมา ค้นเท่าไหร่ก็ยังหาไม่เจอสักที

คุณทำให้นึกถึงหนังสือเล่มหนึ่งที่เล่าว่า เมื่อคุณได้เข้าสู่ความสัมพันธ์แล้ว คุณพร้อมที่จะเปลี่ยน พร้อมที่จะสละแง่มุมต่างๆ ของตัวตนเพื่อที่จะทำให้คนรักมีความสุข พวกเราจำนวนหนึ่งมีนิสัยเช่นนั้น พอริเริ่มพัฒนาความสัมพันธ์ไปแล้ว คุณพร้อมที่จะปรับ คุณพร้อมที่จะสละแทนที่จะหาความสมดุล ระหว่างนั้นคุณจึงรู้สึกว่าตัวตนของฉันหายไป ฉันเป็นใคร

แท้จริงแล้วตัวตนของคุณไม่ได้หายไป เด็กผู้หญิงคนนั้นยังอยู่กับคุณเสมอ คุณเพียงลืมที่จะมองเขา เวลาส่องกระจกตอนเช้า ไม่ว่าคุณจะลืมตัวตนไปแค่ไหนคุณมองเห็นอะไรในกระจก แล้วเคยถามคนที่อยู่ในกระจกมั้ยว่า ฉันเป็นใคร

ตอนนี้เด็กหญิงคนนั้นอาจแค่เปิดโหมดล่องหน แต่ไม่มีมนุษย์คนไหนทำตัวตนของตัวเองหายไปได้

หลังจากโจทย์ปัญหาในคาบเรียนนี้เริ่มคลี่คลาย งั้นคงได้เวลา Let’s Cheers!

หวังเป็นอย่างยิ่งว่าหลังจากที่เข้าเรียนภาคค่ำในวันนี้อาจจุดประกายความรู้สึกอะไรบางอย่างที่ทำให้เรากลับไปย้อนมองตัวเองได้ชัดเจนมากขึ้น ว่าสุดท้ายแล้วเราอยากเลือกความสัมพันธ์แบบไหนให้ยังคงมีอยู่ในชีวิตของเราในทุกวัน 

สุดท้ายแล้วความรักนั้น ยังคงเป็นแง่มุมที่ยุ่งยากมากสำหรับมนุษย์ เพราะท้ายที่สุดมันคงยังไม่มีคำตอบที่สำเร็จรูป

The post คาบเลกเชอร์วิชาความรัก Relationship After Tomorrow appeared first on a day magazine.

ครั้งนี้สำนักพิมพ์ฮัมมิ่งบุ๊คส์จึงขอถือโอกาสเชิญชวนเหล่าคนรักเจ้าตูบมารวมตัวกัน เพื่อร่วมพูดคุยไขข้อข้องใจและทำความรู้จักกับ ‘โลกของสุนัข’ ที่คุณอาจไม่เคยรู้มาก่อน โดยบุคคลที่จะมาสมานฉันท์สิ่งมีชีวิตสองแขนสองขาแต่ต่างสายพันธุ์ในครั้งนี้ ขอปรบมือเรียนเชิญ ‘หมออุ๋ย – น.สพ. สาทิศ คุ้มประเสริฐ’ สัตวแพทย์เจ้าของคลินิกเฉพาะทางสัตว์ชนิดพิเศษ (Exotic) เจ้าของเพจใจประเสริฐเพ็ทคลินิก และ ‘ครูโจอี้ – ฑิฆัมธร ศรีกลิ่นดี’ ครูผู้ฝึกสอนสุนัข ที่รับบทในภาพยนตร์เรื่องโกฮัง…หัวใจโกโฮม  พร้อมถามตอบไปกับ ‘บอมบ์ – สิทธิกุล เดชพรเทวัญ’ BookFluencer เจ้าของช่อง Storybomb ที่ปกติจะเห็นหน้าผ่านช่องทาง IG และ Tiktok อยู่บ่อยครั้ง

แขกรับเชิญในวันนี้ถือเป็นเพื่อนสนิทมิตรสี่ขา บุคคลที่เรียกได้ว่าสนิทสนมกับเจ้าตูบเข้าขั้น best friend คำถามที่แลกผลัดความรู้ความคิดเห็นในครั้งนี้จึงกลายคล้ายว่าเป็นคำถามลองเชิงรู้ใจซะมากกว่า อีกสิ่งหนึ่งที่เราสงสัยคล้ายกับพิธีกรนั่นคือ เป็นมาอย่างไรทำไมถึงได้มาเดินเส้นทางประกอบอาชีพเคียงข้างเจ้าตูบสี่ขาในทุกวันนี้

ครูโจอี้ที่ถูกโยนคำถามแรกใส่จึงเล่าว่า “ผมเป็นตำรวจสุนัขตั้งแต่อายุ 20 แรกเริ่มเลยจนยาวมาก็ยังคลุกคลีอยู่กับสุนัขตำรวจแล้วก็ต่อยอดมาเป็นครูช่วยฝึกปรับพฤติกรรม แก้ไขปัญหาของเหล่าน้องหมามาถึงทุกวันนี้”

“ส่วนผมเลี้ยงสุนัขอยู่แล้วความสนใจเลยมุ่งตรงมาที่สัตวแพทย์แต่เด็กเลยครับ” คำตอบสมกับเป็นสัตวแพทย์ต้นแบบจากหมออุ๋ย

ไหนๆ วันนี้ก็มีครูฝึกสอนนั่งอยู่ข้างแบบนี้ ช่วยฟันธงให้ทีได้มั้ยว่าเรื่องที่หลายคนสมัครใจเชื่อกันไม่ใช่ข่าวลือ ว่าเวลาเราเรียกน้องหมาด้วยเสียงสองน้องจะมีความสุขหรือเชื่อฟังมากกว่า

“เอาจริงผมว่าเสียงมันก็มาพร้อมกับอารมณ์แล้วล่ะ อย่างเวลาที่เราบอกเขาว่า ไม่ มันก็จะมีความโกรธเข้ามาหน่อย แต่ถ้าเราใช้เสียงสองเหมือนอยากเล่นกับเขาด้วยก็จะเป็นน้ำเสียงเหมือนการเชิญชวนเขา”

แล้วอย่างของครูโจอี้เสียงยังไง 

“จะเอาเลยใช่มั้ย” เส้นเสียงสองที่ได้ยินกลับตรงข้ามกับความน่าเกรงขามที่นั่งอยู่ตรงหน้าจนผู้ฟังหลายคน หรือแม้กระทั่งเจ้าตัวเองเผลอหัวเราะออกมาเช่นกัน

งั้นขอเจาะลึกไปถึงบทบาทของครูฝึกถึงความต่างระหว่างการเป็นครูฝึกในกองถ่ายโฆษณากับภาพยนตร์คืออะไร

“รู้สึกความเป็นมิสชันในโฆษณาจะมีความยากกว่า อย่างล่าสุดคือยากให้น้องหมานั่งไขว่ห้างเหมือนศิลปินครูก็ฝึกอยู่หนึ่งเดือนจนเขาทำได้”

แล้วอย่างในภาพยนตร์โกฮัง…หัวใจโกโฮม มีความยากง่ายอย่างไรบ้าง

“ถ้ายากเลยคือฝึกน้องหิมะที่ให้คุณครูปั้นก่อนเข้าฉาก 4 วัน แล้วหิมะพิเศษตรงที่เขาไม่สนใจอะไรทุกสรรพสิ่งในโลกเลย เรียกก็ไม่หัน ขนาดเอาไก่ปิ้งมาล่อก็ไม่หัน ฉากที่ทุกคนเห็นกันในหนังคือต้องอาศัยจังหวะที่เขาหันเองทั้งนั้นเลย”

คิดว่าอุปสรรคของกองถ่ายที่มีน้องหมาคืออะไร

เรื่องที่น้องหมาอาจจะไม่ได้ชอบทุกคนในกองถ่าย แล้วต้องเข้าฉากเดียวกับเขาซึ่งเราก็ต้องทำให้เขาชินด้วย อย่างเจ้านายกับน้องมีโชคช่วงแรกเจอหน้ากันไม่ได้เลย มีโชคไม่ชอบมาก เจอหน้าก็เห่าใส่ จนครูต้องจับมาปรองดองกันก็เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ ต้องให้เวลาเขาหน่อย

เมื่อได้ยินถึงความเก่งกาจของมือปราบเจ้าตูบ เหล่าผู้ฟังก็เริ่มยกมือวางใจปรึกษาถึงปัญหาของเหล่าลูกสมุนที่บ้านว่า หากเจอเหตุการณ์ดังกล่าวควรปราบอย่างไรดี

“น้องที่บ้านชอบกินอาหารคน ไม่ยอมกินอาหารตัวเองเลยค่ะ” ผู้ฟังท่านหนึ่งยกมือระบายความกังวลหวังได้รับหนทางแก้ไขจากผู้เชี่ยวชาญตรงหน้า

“เคยให้ใช่มั้ยครับ ถ้าไม่เคยลิ้มรส การเสพติดครั้งต่อไปก็จะไม่เกิด เพราะงั้นสิ่งหนึ่งที่เรียกว่าภาวะผู้นำมัน เช่น ฉันกินก่อนเธอกินหลัง การที่เรากินอยู่แล้วเขามาขอ เขาไม่ได้มองว่าเราใจดีนะ เขามองว่ากินพร้อมกันเท่ากับวรรณะเดียวกัน การเชื่อฟังก็จะลดลงตามกันไปลำดับการเป็นผู้นำ”

เมื่อคำถามที่หลายคนข้องใจเริ่มถูกคลี่คลาย หากการถามตอบในครั้งนี้มีการเก็บคะแนน สองผู้เชี่ยวชาญคงคว้าเกรด 4 ไปครองทุกช่องอย่างไม่ต้องสงสัย งั้นขอปิดท้ายด้วยคำถามชวนอบอุ่นหัวใจเพื่อบอกลาวงสนทนาในวันนี้กัน

ความประทับใจที่เกี่ยวกับสุนัขในชีวิต

ครูโจอี้เล่าว่า “เคยเจอครอบครัวที่เลี้ยงน้องหมาแต่ไม่มีใครสามารถคุมน้องอยู่เลย จนเขาเริ่มคิดอยากหาบ้านให้น้องใหม่ แต่ตัดสินใจเชิญครูฝึกมาประเมินก่อน ถ้าไม่ได้ผลจะพาน้องไปอยู่ที่อื่น ตัวน้องหมาหนักประมาณ 70 กิโล แต่เจ้าของน้ำหนักประมาณ 45 กิโล ก็เริ่มฝึกให้เขาลองจูงจนได้ผล ทุกคนในบ้านก็ร้องไห้กับความสำเร็จที่ว่าจะได้ไม่ต้องให้น้องไปอยู่ที่อื่นแล้ว เราจึงคิดว่าการฝึกมันช่วยให้ความรักไม่ต้องถูกพลัดพรากจากกัน”

หมออุ๋ยเสริม “ผมก็มีเคสหนึ่งที่มีคนมาฝากรักษาน้องหมาแล้วไม่เคยกลับมารับอีกเลย จนเวลาใครไปใครมาน้องก็จะเห่าร้องจนต้องพาไปอยู่บ้านญาติ ในช่วงเวลาที่เราต้องกลับมาทำงาน น้องก็ร้องเรียกเราเหมือนความผูกพันที่เราช่วยเขาแล้วเขารู้สึกได้”

ความสนิทสนมรู้ใจระหว่างมนุษย์และสหายสี่ขาถูกอธิบายถามตอบผ่านวงสนทนาในครั้งนี้ เพื่อให้เราทำความรู้จักอย่างดีกับอุปนิสัยพระเอกที่เราจะได้เจอในนวนิยายเรื่อง ‘สืบคดีเจ้าสี่ขา’ ที่มีน้องหมาเป็นจุดเชื่อมเรื่องราวทั้งหมด และรับบทนักสืบจำเป็นด้วยการใช้สัญชาตญาณเจ้าตูบเปิดโปงความจริงที่มนุษย์ซุกซ่อนไว้ ขอเกริ่นแค่ว่าฆาตกรคือใคร…น้องหมารู้ดีทุกอย่าง มีแต่พวกมนุษย์เท่านั้นแหละที่ถูกหลอก!

แม้นวนิยายเล่มนี้จะเป็นผลงานลำดับแรกของ PET MYSTERY PROJECT จากสำนักพิมพ์ฮัมมิ่งบุ๊คส์ แต่กลับถ่ายทอดเรื่องราวสายใยความผูกพันระหว่างสุนัขกับมนุษย์ที่ชวนอบอุ่นหัวใจ ผสานกับปมปริศนาฆาตกรรมได้อย่างกลมกล่อมลงตัว จนกลายเป็นผลงานแนวลึกลับชั้นยอดที่สมบูรณ์แบบเล่มหนึ่งเลยก็ว่าได้ แอบทิ้งท้ายว่าเล่มต่อไปใน PROJECT นี้ กำลังตามมาในไม่ช้า ไม่ปล่อยให้แฟนๆ ต้องอดใจรอนานอย่างแน่นอน

หากคุณเป็นอีกหนึ่งท่านที่อยากยกมือถามต่อว่า ในไม่ช้านั่นเท่ากับระยะเวลาเท่าไหร่กันนะ ขอผายมือนำทางคุณไปที่ช่องทางการติดตามสำนักพิมพ์ฮัมมิ่งบุ๊คส์ผ่าน Facebook และ Instagram : Hummingbooks Publishing กันได้เลย!

The post BOOK TALK ไขความลับเจ้าสี่ขา…น้องหมาแสนรู้ ทำความรู้จักพระเอกหน้าใหม่แห่งวงการนวนิยายสืบสวน appeared first on a day magazine.

แม้ท้องฟ้าจะครึ้มอึมครึมขาวสลับเทา แต่อากาศยังคงสภาพอุณหภูมิประเทศไว้เช่นเคย ความร้อนอบอ้าวทำให้เสียงบ่นโอดครวญของเหล่าแฟนคลับดังพอๆ กับประโยคชื่นชมป้ายผ้าใบที่ตั้งโชว์ความหล่อเหลาตระหง่านครบจำนวน 10 คน มิสชันแรกรับบัตร มิสชันสองถ่ายรูป มิสชันสามอย่าลืมที่จะรับของแจก giveaway ถึงจะเสร็จสิ้นภารกิจ สารพัดของกุ๊กกิ๊กแอบแซมมาด้วยของแจกประทังชีวิตอย่างทิชชู ยาดม และเสื้อกันฝนที่หากเป็นไปได้คงไม่มีใครอยากหยิบออกมาใช้สักเท่าไหร่ แต่คว้าไว้ก่อนดีกว่า

ซ้ายขวาหน้าหลังถูกโอบล้อมไปด้วยผู้คน outfit แดงสลับดำตัดกับแสงสีฟ้าของทึไลท์ในมือ ที่ใครเห็นก็คงปลื้มปริ่มยิ้มแก้มปริยิ่ง นี่นับเป็นการแสดงในสเตเดียมครั้งแรกของเหล่าเด็กชายทั้งสิบ แล้วก็อิ่มอกอิ่มใจกันสุดๆ ทำเอาแฟนคลับอยากถ่ายรูปอัดกรอบไว้เป็นรูปที่มีทุกบ้าน

Mmm mmm mmm

Let me treasure you, treasure you, treasure you

เสียงกรี๊ดกระหึ่มจนหูวิ้ง ชายหนุ่มนับสิบยืนประจำที่โพสต์ท่าประจำตัว เพียงแค่เห็นเงาเลือนราง แต่ไม่เป็นอุปสรรคต่อการจับตามองของแฟนคลับเลยสักนิด เพราะแค่สเตจถูกเลื่อนขึ้นมาก็เดาได้เลยว่าคนนี้เมนฉันแน่นอน! แสงไฟสาดฉายโฉมหน้าชัดทุกองค์ประกอบ…ว่าแต่ชายหนุ่มรูปหล่อบนเวทีนั่นใคร หนุ่มน้อยจิ้มลิ้มแก้มกลมหายไปไหนกันหมด ไม่ทันได้เอ่ยท้วงทัก หนึ่งในเมมเบอร์ก็สกัดดาวรุ่งโดยการเปิดเสื้อโชว์สเตปเซ็กซี่ คล้ายกำลังจะบอกว่าครั้งนี้พวกผมกลับมาในคาแรกเตอร์ที่โตขึ้นอีกระดับ

กำแพงมนุษย์เริ่มทยอยกระจายตัวออกไปทักทายแฟนคลับอย่างบ้าคลั่ง ทุกพลังที่ส่งออกมาเหมือนทดแทนช่วงเวลาที่พวกเรานับถอยหลังรอคอยมาเจอ หลังจากหนุ่มๆ สะบัดแขนแกว่งขาออกลวดลายกันอย่างเต็มที่ ก็ได้เวลาสวัสดีทักทายกันอีกครั้ง เสียงเชียร์ดังลั่นสเตเดียมพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย เมื่อกล้องผลัดโฟกัสเมมเบอร์แนะนำตัวทีละคน ความรักที่ท่วมท้นสนั่นจนเมมเบอร์หลุดยิ้มกันยกใหญ่

“BANGKOK TREASURE MAKER ขอเสียงหน่อยยย”

บอกเลยว่าภาษาไม่เป็นอุปสรรคต่อการไฮป์แฟนคลับเลยสักครั้ง เพราะเพียงแค่ TREASURE ต้องการ TEUMEs ก็พร้อมป้องปากพร้อมกันแล้ว SCREAMMM!

เศษซากวิญญาณที่กระเจิงไปจากสเตจก่อนหน้ายังไม่ทันกลับคืนมาก็หลุดไปอีกครั้งกับเพลง MOVE (T5) อีกสเตจที่เป็นเครื่องยืนยันว่าเด็กหนุ่มในวันนั้นโตขึ้นแล้วจริงๆ 

You’re my everything

Doesn’t matter matter without you

I’ll do anything

Doesn’t matter matter without you

แฟนคลับตาโต อ้าปากค้าง ไม่ใช่เรื่องแปลกนักหากเกิดขึ้นกลางคอนเสิร์ต แต่กลับกันคราวนี้กลายเป็นศิลปินที่เต้นๆ โยกย้ายส่ายสะโพกอยู่นั้นกลับตาโต อ้าปากค้าง มุมปากค่อยๆ คลี่ยิ้มทีละคน ละคน จนกระทั่งเมื่อมองไปด้านหลังก็พบกับแสงสว่างที่เรียงอ่านออกเป็นคำว่า TR 10 4EVER สิ่งที่วันนี้ทึเมทุกคนได้ตะโกนบอกพร้อมกันแล้วผ่านโปรเจกต์ เป็นอีกครั้งที่ TEUMEs will always be with TREASURE ตลอดไป

다 사랑해

널 사랑해 (loving you, loving you, love ya)

널 사랑해

널 사랑해 (loving you, loving you, love ya)

รถรางบรรจุความน่ารักกำลังเดินทางมาแจกจ่ายแฟนคลับอย่างทั่วถึง เมื่อเหล่า TREASURE พากันออกมาทักทายทึเมอย่างใกล้ชิดทั่วสเตเดียม เพราะงั้นทุกท่านเตรียมตัวให้พร้อม บ้างก็หูแมว ไม่ก็หูหมา หรือธรรมดาที่คุ้นเคยก็ขอหัวใจหน่อยนะคนดี แต่หนุ่มๆ เสิร์ฟความรักอย่างเต็มที่ จะหัวใจดวงใหญ่เล็กขนาดไหนก็จัดหนักจัดเต็มให้ทึเมทุกคน ถ้าเป็นไปได้คงหวังให้แขนที่ยืดโบกทักทายไปให้ถึงแถวสุดท้ายของสเตเดียมอย่างแน่นอน

บทเพลง รอยยิ้ม เสียงหัวเราะถูกดำเนินไปตามลิสต์ที่แฟนคลับพอจะทราบกันมาบ้าง เวลาก็ยาวนานพอสมควรแล้ว ใจที่ถูกเตรียมไว้คงได้เวลาโบกมือบ๊ายบาย เพราะเอาเข้าจริงรู้สึกว่าตัวเราเองได้ยินคำว่าเพลงสุดท้ายจากศิลปินเกือบสิบรอบเห็นจะได้ แต่เป็นการถูกหลอกที่สมยอมแบบไม่ต่อต้านเลยสักนิด ถ้าเป็นไปได้ If I had a time machine I’d hit the pause button ให้กลายเป็น NOW FOREVER อย่างนี้ไปตลอดก็คงดี

เวทีไร้ซึ่งศิลปินคงถึงเวลาที่ต้องกอบโกยความสุข สนุก บ้าคลั่ง ใส่กระเป๋าพร้อมแพ็กไปนอนกอดคืนนี้ที่บ้านอย่างดี แต่อยู่ดีๆ บนเวทีก็สว่างขึ้นอีกครั้ง ขอยืนยันว่าสภาพทึเมในตอนนั้นคงพอๆ กับผึ้งแตกรังก็ไม่เชิง

오늘도 오렌지로 물들어가는

너를 여전히 난 (여전히 난)

아쉬워하면서 집에 돌아갈 것 같아

나는 더 너와 함께 하고 싶은데

เสียงร้องศิลปินกับแฟนคลับกลับมากระหึ่มอีกครั้งกับเซอร์ไพรส์ที่ได้รับจากบทเพลง ORANGE ไม่คิดไม่ฝัน ใช้คำนี้น่าจะแทนใจใครได้หลายคนเหมือนกันว่า จะได้ร่วมฟังร่วมร้องเพลงนี้ไปด้วยกันกับ TREASURE ในสเตเดียมประเทศไทยครั้งแรก

“เซอพร๊ายยย ประทับใจมากยิ่งตอนที่ร้องไปพร้อมๆ กัน มันเหมือนกันฝันเลยนะครับ” หนุ่มๆ สารภาพความในใจพร้อมออกมาโลดเต้นอีกครั้ง ยิ้มคิกคักกันเหมือนรวมหัวกันหลอกแฟนคลับสำเร็จ หลังจากนี้ก็ขอให้ปฏิเสธการนั่งชมไปได้เลย เพราะเราจะมา 

Put your hand up!

Stand up!

Make some noiseeeee!

พอได้รู้จัก Encore รอบสุดท้าย ตูดก็ลืมเก้าอี้ไปสนิท เพราะศิลปินสวมบทตำรวจตรวจคน Jump Jump Jump ทึไลท์ในมือก็ห้ามดับ เสียงร้องก็ต้องดัง หัวเริ่มเปียกแต่ยังต้องสะบัด เพราะตอนนี้ศิลปินบนเวทีเปียกนำไปจากน้ำในขวดที่เหวี่ยงไปมาเรียบร้อย แสดงโชว์ติดกันนับ 30 เพลง โดยประมาณ Encore อีกเกือบชั่วโมงขอติดแฮชแท็กเลยแล้วกันว่า #ชีวิตแลกชีวิต ความมันส์เรียกได้ว่าเข้าขั้น Overdose เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

You give me the sweetest sound and you don’t need to look around

We can do whatever you want

BYE BYE

Forever our pride, forever our TREASURE

สุดท้ายเชื่อว่าทึเมคงไม่มูฟออนจากสนามศุภชลาศัยได้ง่ายๆ

เหตุหนึ่งด้วยอารมณ์ความรู้สึก

เหตุที่ลืมนึกถึงคือ #ตามหาขาใหม่ใกล้ฉันด่วน

The post TREASURE TOUR [PULSE ON] IN BANGKOK การเติบโตของเด็กชายหัวแก้วหัวแหวนดุจดั่งสมบัติทั้งสิบ appeared first on a day magazine.

‘Ghibli Live at the Palace’ คอนเสิร์ตบรรเลงดนตรีสดที่ถ่ายทอดเสียงเพลงผ่านวง Chamber Ensemble 5 ชิ้น ได้แก่ Piano, Violin, Cello, Flute และ Harp อีกทั้งยังผสมผสานเครื่องดนตรีไทยไว้ในท่วงทำนองอย่างงดงามอีกด้วย แต่ความพิเศษของคอนเสิร์ตไม่ได้มีเพียงเท่านี้ บทเพลงทั้งหมดที่ทุกท่านจะได้ฟังในวันนี้ ทุกโน้ตทุกท่วงทำนองที่ปลุกทุกความทรงจำในวัยเยาว์ เรียบเรียงโดยวรปรัชญ์ วงศ์สถาพรพัฒน์ และดร. คริสโตเฟอร์ จันวงศ์ แม็คดีแกน เป็นผู้ถ่ายทอดเรื่องราวในบทเพลงผ่านเสียงเปียโนอย่างประณีตงดงาม ร่วมร้องนำโดยมิวสิก-แพรวา สุธรรมพงษ์ พร้อมเสียงสอดประสานจากคณะนักร้องประสานเสียงสวนพลูที่จะคลอไปด้วยจินตนาการของผู้ชม

นี่เป็นครั้งแรกที่เรามีโอกาสรับชมคอนเสิร์ต ฟังดนตรีคลาสสิก ที่นำบทเพลงจากแอนิเมชันมาบรรเลงให้ฟังกันสดๆ ตรงหน้า! (หากไม่นับรวมคอนเสิร์ตของเหล่าศิลปิน K-Pop) และไม่ได้มาในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านดนตรีแต่อย่างใด หากแต่มาในฐานะผู้มีหัวใจชื่นชอบแอนิเมชันจาก Studio Ghibli เท่านั้น และพบความจริงอีกหนึ่งข้อว่างานในครั้งนี้เกิดขึ้นจากความตั้งใจของคุณจูเนียร์ ชนะพล โยธีพิทักษ์ ผู้เป็นแกนนำการจัดงานครั้งนี้ คุณจูเนียร์เชื่อว่าผู้คนในค่ำคืนนี้รักแอนิเมชันจาก Studio Ghibli เช่นเดียวกัน จึงอยากร้อยเรียงวัฒนธรรมญี่ปุ่นและวัฒนธรรมไทยเข้าด้วยกัน ผ่านท่วงทำนองในเสียงดนตรีและผู้คนที่รักในจักรวาลเดียวกัน

ท่ามกลางประวัติศาสตร์อันยาวนาน และสถาปัตยกรรมงดงามโอ่อ่าของพระราชวังพญาไท ทำเราตื่นเต้นตั้งแต่ก้าวเท้าลงจากรถ เมื่อมองออกไปจากจุดที่ยืนก็พบกับแบ็กดร็อปสีฟ้า-ขาวที่บ่งบอกธีมของงานได้เป็นอย่างดี อีกทั้งสองข้างยังประดับด้วยต้นซากุระสีชมพู เป็นเหมือนการทักทายผู้ชมในวันนี้ บอกกับเราว่ายินดีต้อนรับท่านสู่โลกแห่งจินตนาการ เราไม่รอช้า ขอสวมบทบาทคิดว่าตัวเองคือโซฟี เด็กสาวช่างทำหมวกจากเรื่องปราสาทเวทมนตร์ของฮาวล์ (Howl’s Moving Castle) คิดว่าผู้ชมท่านอื่นก็คงอยากจะสวมบทบาทเช่นเดียวกัน

ความตื่นเต้นกลับมาอีกครั้ง เมื่อประตูพระที่นั่งเทวราชสภารมย์เปิดขึ้น ปรากฏภาพเวทีที่มีต้นซากุระสีขาวและเปียโนอยู่ตรงหน้า แขกทุกท่านภายในงานเดินไปนั่งประจำที่ของตน ต่างตั้งตารอ ขยับท่านั่งให้สบายที่สุด เป็นการบอกกลายๆ ว่าพร้อมรับชมท่วงทำนองที่จะถูกบรรเลงในไม่กี่นาทีข้างหน้า

สาม สอง หนึ่ง ไฟในโถงพระที่นั่งทุกดวงดับลง ถึงเวลาที่ทุกท่านรอคอยแล้ว

บทเพลงแรกถูกบรรเลง และจบลงพร้อมกับเสียงปรบมืออย่างล้นหลาม ไม่ว่าจะเป็นบทเพลงจาก Spirited Away, Princess Mononoke, Castle in the Sky และ Howl’s Moving Castle และเป็นเช่นนี้ไปจนถึงบทเพลงสุดท้าย ขอกระซิบบอกทุกท่านไว้ตรงนี้ว่าบทเพลงสุดท้ายได้รับเสียงปรบมือจากเรามากเป็นพิเศษ เพราะเป็นบทเพลงจากแอนิเมชันเรื่อง My Neighbor Totoro แอนิเมชันที่เราชื่นชอบมากที่สุด ในท่อน “TOTORO TOTORO TOTORO TOTORO” เชื่อว่าทุกท่านร้องตามได้อย่างแน่นอน แม้เราจะมีบทเพลงในดวงใจ แต่บทเพลงอื่นๆ ก็ได้รับคำชื่นชมจากเราเช่นกัน สิ่งที่ได้รับชมอยู่ตรงหน้า เราสัมผัสได้ถึงความตั้งใจฝึกซ้อมอย่างหนักของนักดนตรีทุกคน และเชื่อว่าผู้ชมท่านอื่นๆ ในที่นี้ก็คงสัมผัสได้เช่นกัน เพราะหน้าเปื้อนรอยยิ้มของทุกท่านเป็นเครื่องพิสูจน์ชั้นดี

ช่วงเวลาแห่งความสุขร่วม 2 ชั่วโมง จบลงพร้อมกับความประทับใจที่ผู้เขียนไม่รู้ว่าควรเปรียบเทียบอย่างไรดี รู้ตัวอีกทีก็ฮัมเพลง My Neighbor Totoro จนถึงบ้านแล้ว เหมือนได้ฟังเพลงอยู่บนทุ่งหญ้ากว้างที่ขนานกับฟ้าสีครามกับแก๊ง Totoro อย่างไรอย่างนั้น แม้เราจะไม่ได้มีความรู้เรื่องดนตรีมากนัก แต่รับรู้ได้ถึงเสียงดนตรีที่เชื่อมโยงโลกจินตนาการในวัยเยาว์ให้กลับมาโลดแล่นในหัวใจของเราอีกครั้ง 

หากมีโอกาสที่จะได้ฟังการบรรเลงดนตรีสดคลาสสิกเช่นนี้อีก ก็ขอตบปากรับคำ ไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน

The post Ghibli Live at the Palace คอนเสิร์ตที่จะนำพาจิตนาการในวัยเยาว์ให้กลับมาโลดแล่นในหัวใจอีกครั้ง appeared first on a day magazine.

“หวังว่าเป็นเที่ยงคืนตลอดไปก็คงดี อาคาเนะมาไทยครั้งแรกค่ะ ศิลปินหน้าใหม่ ฝากติดตามด้วยนะคะ!”

เมื่อเข้าพื้นที่จัดแสดงมาแสงไฟที่มืดอยู่แล้วถูกหรี่ลงอีกระดับ ควันพวยพุ่งออกจากเวทีในระดับที่แทบเป็นทะเลหมอก เสียงสวดบทคาถาพึมพำของเหล่านักแสดงดนตรีกระหึ่มดังทั่วฮอลล์ เหล่าผู้ชมเริ่มเผลอเขย่งปลายเท้า เพื่อสอดส่องการแสดงเรื่องราวที่กำลังเล่าอยู่บนเวทีอย่างไม่รู้ตัว ผู้คนเดินเอนซ้ายเซขวาดูทรงเหมือนซอมบี้ที่หลุดมาจากในหนังก็ไม่เชิง ช้อนยักษ์ถูกคว้ามาคนปรุงยาในหม้อขนาดใหญ่ คนไปคนมาก็ถึงเวลาเดินไปปลุกแกนนำให้ลุกมาดูผลงานด้วยการเคาะโลงศพ 

ก๊อก ก๊อก โลงศพอ้าออกพร้อมเผย โฉมสาวน้อยมัดแกละนอนขดหลับปุ๋ย แต่นั่นแหละคือหัวหน้าขบวนการที่ทุกคนกำลังตามตัว! ACAne ค่อยๆ ลุกออกมาร่ายรำ คอนเซปต์ทัวร์ในครั้งนี้ถูกถ่ายทอดออกมาผ่านความประหลาดบิดเบี้ยวของห้องทดลอง ที่ทุกคนเหมือนจำลองเป็นซอมบี้ปู ตามชื่อที่ว่า ZUTOMAYO INTENSE II 「坐・ZOMBIE CRAB LABO」

ความเคยชินที่จะได้เห็นแสงสปอตไลต์สาดไปที่ศิลปิน ทว่าไม่ใช่กับคอนเสิร์ตนี้ ที่แสงถูกสาดจากด้านหลังศิลปิน ผู้ชมจึงจะได้มองศิลปินในมุมมองกลับกันจากที่อื่น กล้องถูกเล็งอย่างแม่นยำแต่ความคมชัดมีเพียงแค่แผ่นหลังเท่านั้นที่คมกริบ เบื้องหน้ามีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่แอบซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าคาดตาและความมืด

ไม่ว่าจะจังหวะดนตรีเพลงแล้วเพลงเล่า ขาและหัวก็ยังคงขยับโยกโดดเด้งอย่างต่อเนื่อง เชื่อว่าในฮอลล์คงไม่มีใครสามารถปฏิเสธท่วงทำนองชวนขาลอยได้อย่างแน่นอน เพลย์ลิสต์ถูกเล่นอย่างตะบี้ตะบัน ความมันส์เริ่มควบคุมไม่อยู่ เสียงจากสิ่งที่เราเรียกว่าทัพพีข้าวกังวานไปตามจังหวะ พื้นเริ่มสั่นสะเทือนตาม เท้าหลายคู่ถูกรบเร้าจากเสียงดนตรีให้คุณอย่าอยู่เฉย

ดาบ คทา พร็อปจากลูกสมุน ACAne ถูกยื่นมาประกอบบทเพลงจนถึงคิวไม้กอล์ฟ “วันนี้เราจะมาสุ่มเพลงที่จะเล่นกันสดๆ ด้วยการ…ตีกอล์ฟกันค่ะ” นักร้องสาวน้อยยื่นคำขาดประกาศว่าเพลงต่อไปขึ้นอยู่กับดวงชะตาล้วนๆ เสียงรอบข้างเริ่มฮือฮาปนมาด้วยความเห็นว่า ACAne ปรึกษาทีมยังนะ เพราะนักดนตรีแต่ละคนที่ประจำตำแหน่งด้านหลังเริ่มผลัดกันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ปนไปกับยิ้มแห้งๆ พร้อมแล้วก็ โฮลอินวัน!

“เพลงนี้ไม่รอดว่ะ” 

“เพลงนี้ยอมเลย”

“อันนี้ไม่ไหว”

クリームで会いにいけますか ?

ขอบคุณทีมพากย์จากผู้ร่วมชมด้านหลังที่น่าจะทนกันไม่ไหวจนต้องขอออกความคิดเห็นอย่างออกรสออกชาติกันไม่หยุด ชุดสาวน้อยโลลิต้า ทรงผม Twintails สองข้างดัดลอนอย่างดี เสียงร้องใสกริ๊งไต่ระดับสุดเสียงก็ไม่มีสั่น เอาจริงก็เริ่มเห็นด้วยกับด้านหลังแล้ว ผมสองข้างเริ่มเด้งตามจังหวะของเจ้าตัวที่เริ่มออกสเตปลีลาท่าทางดุ๊กดิ๊ก แรงเท่าไหนดาเมจที่ส่งออกมายิ่งรุนแรงเท่าตัว งั้นมาตะโกนพร้อมกัน

C-R-E-A-M, I’m creamy

C-R-E-A-M, I’m creamy

“ถึงแม้เราจะไม่ได้ใช้ภาษาเดียวกัน แต่ยังไงก็เชื่อว่าเราจะสื่อสารถึงกันได้ เพราะนี่คือสิ่งที่ฉันอธิฐานมาจากใจ” 

สำเนียงเสียงใสของ ACAne เปล่งออกมาด้วยความตั้งใจ ผู้คนต่างยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อได้ฟังสำเนียงที่เจ้าตัวพยายามเค้นให้ตรงกับสำเนียงไทยมากที่สุด สลับกับพูดภาษาบ้านเกิดที่ยาวเอาเรื่องจนเอไอบนจอแปลไม่ทัน Acane ไม่อยู่เฉยรีบหันไปทำท่าดันซับให้ขึ้นมาสื่อสารกับผู้ชมให้เร็วขึ้น ท่าทางโก๊ะๆ แก่นๆ ของเธอจึงเรียกเสียงหัวเราะได้ยกใหญ่

ใกล้ถึงช่วงสุดท้ายแต่ความประหลาด(ใจ)ยังถูกป้อนจนผู้ชมเริ่มพุงกาง อีกหนึ่งอย่างที่น่าจับตามองไม่แพ้กันคือเหล่าเครื่องดนตรีที่หลายชิ้นเพิ่งเคยเห็นจากที่นี่เป็นที่แรก แต่คอนเสิร์ตครั้งนี้ MVP คงต้องตกเป็นของ ‘Electric Fan Harp’ ใช่แล้ว มันคือพัดลมที่ทุกคนรู้จักกันนี่แหละ แต่สาวน้อยกลับคว้ามาดีดอย่างถนัดมือ เอาล่ะ เตรียมตัวให้ดี พัดลมที่บ้านแฟนๆ คืนนี้โดนคว้ามาดีดแน่นอน!

เวลาดำเนินมาราวๆ 2 ชั่วโมงครึ่ง ด้วยเสียงร้อง เอเนอร์จีบนเวที การเอนเทอร์เทนทำเอาเราไม่รู้ตัวเลยว่าคอนเสิร์ตดำเนินมาใกล้ถึงช่วงร่ำลากันแล้ว หากนี่ไม่ใช่บัตรยืนที่จะต้องแอบยืดแข้งยืดขาสบัดปลายเท้าที่เริ่มอ่อนแรง แม้เพลย์ลิสต์จะถูกไล่เรียงเล่นจนเกือบหมด ZUTOMAYO ก็ยังคงไฮบ์คนให้กระโดดกันอย่างบ้าคลั่ง แขนปูบนเวทีนำคนโบกสบัดมือไปมาอย่างไม่หยุดยั้ง ขอปิดท้ายด้วยน้ำเสียงคาวาอิ้ว่า “ขอบคุงก้าา” 

“แม่ง โคตรคุ้ม โคตรดี อันนี้ให้เลยว่ะ”

เราพยักหน้าเห็นด้วยกับเสียงซุบซิบของเหล่าลูกสมุนซอมบี้ที่เริ่มทยอยออกจากความมืด โดยจับใจความได้ว่าเอนเอียงไปในทางเดียวกัน ของเขาดีจริง!

The post ยินดีต้อนรับสู่ห้องทดลองของเหล่าซอมบี้ปู เมื่อ ZUTOMAYO แพร่เชื้อความประหลาดสู่ไทยครั้งแรก appeared first on a day magazine.

แต่ถ้าอยากรู้จักเมืองไหน ให้ลองไปดูสถาปัตยกรรมของที่นั่น 

ใช่-เราอยากชวนทุกคนไปเปิดหูเปิดตา สำรวจตึกรามบ้านช่องในเมืองฮ่องกงด้วยกัน

กิจกรรมเดินดูตึกอาจไม่ได้อยู่ในลิสต์สิ่งที่หลายคนใฝ่ฝันถึงเมื่อมาเยือนเมืองเกาะแห่งนี้

แน่ล่ะ ไม่ว่าคุณจะเดินไปทางไหน ตึกสูงก็โผล่ขึ้นมาให้เห็นแทบทุกมุมถนนอยู่แล้ว ตึกเลยไม่ใช่ของแปลกใหม่ที่น่าไปดูหรือน่าค้นหาสักเท่าไหร่

แต่เชื่อเถอะว่า การดูตึกในฮ่องกงสนุกกว่าที่คิด เพราะเบื้องหลังสถาปัตยกรรมของที่นี่ ซ่อนเรื่องราวของเมือง ผู้คน และประวัติศาสตร์เอาไว้มากกว่าที่ตาเห็น

เราเชื่อว่าตัวตนของผู้คนมักจะเชื่อมโยงเข้ากับพื้นที่ที่คนคนนั้นอยู่อาศัยอยู่ไม่มากก็น้อย บางทีการทำความรู้จักเมืองผ่านสถาปัตยกรรมก็อาจเป็นวิธีหนึ่งที่ทำให้เราเข้าใจผู้คนในเมืองนั้นได้ลึกซึ้งมากขึ้น 

การมาฮ่องกงครั้งนี้ เราอยากชวนคุณมามองฮ่องกงผ่านสายตาของคนธรรมดาที่ชื่นชอบในการเดินดูเมือง หรือหากคุณเป็นคนที่ชอบสังเกตสิ่งเล็กๆ ระหว่างทาง เมืองนี้ก็คงทำให้คุณตกหลุมรักได้ไม่ยาก

เราขอเชียร์สุดใจให้ลองมาเดินในเมืองแนวตั้งแห่งนี้สักครั้ง

นี่คือครั้งแรกของเราที่ได้มาเยือนฮ่องกง

ระหว่างนั่งรถจากสนามบินเข้าเมือง สารภาพว่าภาพแรกที่ทำให้เราตื่นตาตื่นใจจนตาลุกวาวคือท่าเรือขนาดใหญ่ที่มีตู้คอนเทนเนอร์สีสดเรียงรายเป็นตับ ตึกสูงหลากสีพาสเทลที่มีหน้าต่างเล็กๆ เบียดเสียดกันราวกับฉากในเมืองของเล่น เหมือนเรากำลังค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าไปในเมืองที่ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างหนาแน่น  ยิ่งดูก็ยิ่งสนุก

ฮ่องกงเป็นเกาะเล็กๆ ที่มีความฝันยิ่งใหญ่ หนึ่งในความทะเยอทะยานของเมืองคือการสร้างตึกสูง  ด้วยความที่เมืองมีพื้นที่ราบจำกัด แต่ต้องรองรับประชากรกว่า 7.5 ล้านคน ฮ่องกงจึงไม่มีทางเลือกในการขยายเมืองนอกจากถมทะเล และทะยานขึ้นไปบนฟ้า 

ยิ่งทุกพื้นที่เป็นเงินเป็นทองมากเท่าไหร่ ตึกในฮ่องกงยิ่งถูกให้ค่าสูงมากเท่านั้น ทำให้พวกเขาพัฒนาเทคโนโลยีในการสร้างตึก และทยอยคลอดตึกสูงใหม่ๆ อยู่ตลอดเวลา

สีลูกกวาดที่หน้าต่างเรียงเป็นแพตเทิร์นเหล่านี้ ไม่ได้มีไว้เพื่อความสวยงามเพียงอย่างเดียว แต่เป็นผลจากการพัฒนาเมืองที่เติบโตอย่างรวดเร็ว ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20 ฮ่องกงได้เปลี่ยนจากเมืองท่าอาณานิคมเล็กๆ กลายเป็นมหานครระดับโลก ทำให้ส่งผลต่อสถาปัตยกรรม ผังเมือง และชีวิตของผู้คน

สีจึงกลายเป็นวิธีง่ายๆ ที่ทำให้ตึกที่มีรูปทรงคล้ายกันดูมีชีวิตชีวา จดจำได้ง่ายขึ้น นอกจากนี้สียังช่วยในเรื่องสะท้อนความร้อนและลดความหม่นของคอนกรีตในภูมิอากาศชื้นของเมือง จนเมื่อเวลาผ่านไปสีสันของตึกเหล่านี้ก็กลายเป็นภาพจำของฮ่องกงไปแล้ว

นั่งรถชมวิวเมืองมาไม่นาน เราก็อดสงสัยไม่ได้ว่าตึกของเมืองนี้จะมีจำนวนชั้นได้เยอะสักแค่ไหน จากการสอบถามคนฮ่องกงก็ทำให้เราตกใจไม่น้อย

หากใครเคยขึ้น The Peak แล้วเห็น International Commerce Centre (ICC) นั่นแหละคือตึกที่มีจำนวนชั้นมากที่สุดของฮ่องกง ซึ่งมีทั้งหมด 108 ชั้นเหนือพื้นดิน และสูงประมาณ 484 เมตร ตั้งอยู่ในย่าน West Kowloon

ถ้าไม่วัดกันที่ความสูง แต่วัดกันที่ความเยอะ เมืองที่ครองสถิติที่สุดในโลกไม่ใช่นิวยอร์ก ดูไบ หรือเซี่ยงไฮ้ แต่กลับเป็นฮ่องกงที่ชนะขาดลอย โดยมีตึกสูงเกิน 150 เมตรหลายร้อยหลัง และตึกสูงเกิน 100 เมตรหลายพันหลัง หากพูดถึงตึกที่คนอยู่อาศัยจริง หลายอาคารที่เป็นแฟลตหรือคอนโดมิเนียมก็มักมี 50 – 70 ชั้น ซึ่งถือว่าสูงมากสำหรับอาคารที่อยู่อาศัย 

ภาพแม่น้ำผ่านกลางเมืองแนวตั้งที่อยู่ตรงเบื้องหน้า บรรยากาศที่อบอวลอยู่รอบตัวทำให้ทราบได้ทันทีว่าเมืองเกาะแห่งนี้ไม่ธรรมดา

ก่อร่าง สร้างตัว ตลอดเวลา

เมื่อมาถึงที่พัก เก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว กิจกรรมถัดไปที่เราจะชวนทุกคนทำอาจฟังดูแปลกสักหน่อย เราอยากชวนคุณออกไป ‘เดินดูตึก’ ด้วยกัน 

เราเป็นคนหนึ่งที่ชื่นชอบสถาปัตยกรรม อาจจะเพราะด้วยความที่เป็นคนชอบศิลปะและเดินอยู่แล้ว ระหว่างเดินถนนก็มักมองสิ่งแวดล้อมโดยรอบ แน่นอนว่าต้องไม่เว้นศิลปะขนาดใหญ่อย่างตึก เหมือนได้ชื่นชมงานศิลปะในพิพิธภัณฑ์ขนาดมหึมาที่เรียกว่าเมือง

เมืองทั้งหลายที่ถูกสร้างขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็น ตึกสูง บรรยากาศ ประวัติศาสตร์ และสิ่งอำนวยความสะดวกทั้งหลาย ในที่สุดแล้วย่อมแล้วก็ส่งผลกระทบต่อผู้คนที่ใช้ชีวิตอยู่ในนั้น 

เราเชื่อว่าถ้าอยากรู้จักเมืองนั้นอย่างลึกซึ้ง ก็ต้องมาเดินดูให้เห็นกับตาตัวเอง

ระหว่างเดินตามตรอกซอกซอยในฮ่องกง คุณอาจจะได้ยินเสียงตอกเหล็กจากไซต์งานที่ดังแว่วตามซอกตึก หากมองขึ้นไปตามเสียง คุณอาจจะเห็นคนงานที่กำลังปีนนั่งร้านไม้ไผ่ขึ้นไปทำงานบนตึกสูง ภาพเหล่านี้แทบจะเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของเมือง

คนฮ่องกงชอบค้าขาย ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นตึกสำนักงานหรือที่อยู่อาศัย พวกเขาจะไม่ปล่อยให้มันถูกใช้งานแค่รูปแบบเดียว แต่มักจัดสรรให้ชั้นล่างของตึกเป็นพื้นที่สร้างมูลค่าในเชิงพาณิชย์ ต่อให้เป็นตึกแถวที่ไม่สูงเสียดฟ้า ชั้นบนเป็นบ้านคน ชั้นล่างก็จะเป็นร้านขายของ เรียกว่าตึกแถวแบบ Tong Lau

Tong Lau คือตึกหลายชั้นที่ปล่อยให้เช่า หรือก็คือตึกแถวที่เราคุ้นเคยกัน มีระเบียงเหล็กดัด หน้าต่างเรียงถี่ มีความเฉพาะตัวสีสัน และองค์ประกอบยุ่งๆ อาคารเหล่านี้เคยเป็นทั้งบ้านและที่ทำมาหากินของผู้คนในฮ่องกงยุคที่เมืองกำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว เป็นอาคารที่นิยมสร้างกันในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ทั้งฮ่องกง จีน และประเทศแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในบ้านเรา

อย่างที่เล่าว่าความเจริญของฮ่องกงเป็นแนวตั้ง การมีตึกเยอะก็สร้างปัญหาเช่นกัน ตึกสูงเป็นตัวกินไฟฟ้า รัฐจึงออกข้อยกเว้นที่เรียกว่า GFA concession ดึงดูดใจเหล่านักลงทุนให้มีองค์ประกอบกรีนๆ อยู่ในตึก เพื่อให้คนทั่วไปเข้าไปใช้เป็นพื้นที่สาธารณะ เหล่าตึกยุคใหม่เลยนิยมสร้างดาดฟ้าให้คนไปนั่งเล่นได้ฟรีๆ ซึ่งนับว่าเป็นโชคดีของคนที่นี่

การเดินฝ่าฝูงชนมหาศาลไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเมืองใหญ่ แต่สิ่งที่น่าสนใจคือการเดินเท้าในฮ่องกงให้อรรถรสที่แตกต่าง 

เราจะเจอบันไดแคบๆ ทุกระยะของช่วงตึกเพื่อให้คนที่อาศัยอยู่ข้างบนเดินขึ้นไปได้ และบางทีก็มีร้านค้าแอบซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่ชั้นบนเหล่านั้นด้วย คนฮ่องกงใช้พื้นที่ทำมาค้าขายกันแบบคุ้มค่าทุกตารางนิ้ว ทางเดินลอยฟ้าและรถไฟใต้ดินก็เชื่อมผู้คนให้เดินทางผ่านเมืองในหลายระดับโดยแทบไม่ต้องแตะพื้นถนน เมืองทั้งเมืองจึงเหมือนถูกซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ 

เหมือนเรากำลังดูงานคอลลาจขนาดใหญ่ที่ถูกวางซ้อนกันเป็นเลเยอร์อย่างไรอย่างนั้น

สถาปัตยกรรมลูกผสม

ถ้าเปรียบฮ่องกงเป็นคนคนหนึ่งเราคงนึกถึง ‘สาวผมแดงหน้าหมวย’

ลูกครึ่งจีนผสมฝรั่ง โครงหน้าคมแบบตะวันตก แต่ยังมีรายละเอียดเล็กๆ ที่บอกถึงรากเหง้าของตัวเอง

หลังความพ่ายแพ้ของจีนในสงครามฝิ่นต่อสหราชอาณาจักร ชาวต่างชาติหลั่งไหลเข้ามาในฮ่องกงจำนวนมาก การปะทะกับสิ่งใหม่ที่ถาโถมเข้ามาของโลกตะวันตก ทั้งระบอบการปกครอง ภาษา นวัตกรรม วัฒนธรรม ความคิด ความเชื่อต่างๆ นานา ทำให้คนฮ่องกงมีลักษณะพิเศษที่แตกต่างจากชาวแผ่นดินใหญ่ ตะวันตกก็ไม่ใช่ ตะวันออกก็ไม่เชิง

ความเป็นลูกผสมจึงทำให้เมืองนี้ดูเหมือนคนที่มีหลากหลายวัฒนธรรมอยู่ในร่างเดียวกัน การเดินเท้าดูเมืองในฮ่องกงเหมือนเรากำลังได้อ่านหนังสือเล่มหนาที่เขียนทับซ้อนกันหลายยุคสมัย แค่เดินไปไม่กี่ช่วงถนน หน้าตาของสถาปัตยกรรมก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ 

เราเดินผ่านวัดจีนเก่าแก่ในย่านไซกุงที่มีกระเบื้องหลังคาโค้ง ลวดลายมังกร สถาปัตยกรรมแบบจีนดั้งเดิมเหล่านี้ยังคงตั้งอยู่ท่ามกลางความทันสมัยของเมือง ถัดมาไม่ไกล เราเจอกับอาคารสีขาวตัดกับขอบสีฟ้า มีราวระเบียงเหล็กดัดที่มีลวดลายประดับ ชั้นบนมีซุ้มโค้งแบบตะวันตก ซึ่งเป็นลักษณะทั่วไปของอาคารสไตล์โคโลเนียลหรืออาคารเก่าในฮ่องกง

สลับมาบรรยากาศยามค่ำคืน เรามาเดินเล่นในย่านเซ็นทรัล ภาพของเมืองก็เปลี่ยนอีกครั้ง อาคารยุคอาณานิคมที่สร้างขึ้นในช่วงที่อังกฤษปกครองยังคงยืนแทรกอยู่ท่ามกลางตึกกระจกสมัยใหม่ 

หนึ่งในนั้นคือ Court of Final Appeal Building (เดิมคืออาคารศาลฎีกา) ที่มีเสาแบบนีโอคลาสสิก ซุ้มโค้ง และหน้าต่างบานใหญ่ ทั้งหมดสะท้อนแนวคิดตะวันตกที่ให้ความสำคัญกับสัดส่วน ความสมมาตร และความโอ่อ่าในฐานะอาคารรัฐ บรรยากาศยามค่ำคืนแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงกับช่วงกลางวัน แต่ยังคงเสน่ห์ของความเป็นมหานครโลกได้อย่างเต็มที่

ฮ่องกงเป็นเมืองที่ทันสมัยชอบสร้างอะไรใหม่ๆ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมารัฐฮ่องกงให้ความสำคัญกับการสร้างสิ่งใหม่โดยไม่ทิ้งสิ่งเก่ามากขึ้น 

ที่จริงแล้วในฮ่องกงมีอาคารเก่าทั้งแบบจีนและโคโลเนียลที่น่าเก็บไว้เป็นมรดกอยู่ไม่น้อย แต่เพิ่งเริ่มมีการประท้วงเพื่อรักษาตึกเก่าเหล่านี้อย่างจริงจังเมื่อช่วงปี 2000 เป็นต้นมา เคสแรกๆ คือการประท้วงแผนทุบท่าเรือ Central Star Ferry ซึ่งกลายเป็นหมุดหมายสำคัญที่ผลักดันให้ในปี 2008 รัฐหันมาทำโปรเจกต์ชุบชีวิตตึกเก่าในเมืองให้กลายเป็นพื้นที่ไม่แสวงหากำไร

อีกมุมหนึ่งของย่านเซ็นทรัลที่สะท้อนความเก่าและใหม่อย่างชัดเจน นั่นคือ Cultural Triangle หรือ สามเหลี่ยมแห่งวัฒนธรรมตกทอด ประกอบด้วย 

Tai Kwun อดีตสถานีตำรวจและเรือนจำกลางที่ถูกฟื้นฟูให้กลายเป็นศูนย์ศิลปะและวัฒนธรรม

PMQ อดีตหอพักตำรวจที่ถูกแปลงเป็นพื้นที่สร้างสรรค์ของนักออกแบบรุ่นใหม่ 

และ Central Market ตลาดเก่ากลางเมืองก็ถูกรีโนเวตให้กลายเป็นพื้นที่สาธารณะร่วมสมัย 

ความตั้งใจของรัฐฮ่องกงคืออยากรีโนเวตตึกเหล่านี้ให้กลายเป็นพื้นที่สร้างสรรค์ โดยรักษาโครงสร้างเดิมไว้ เปิดให้นักออกแบบรุ่นใหม่ในฮ่องกงมาเช่าพื้นที่แสดงผลงาน จัดนิทรรศการและอีเวนต์ ถือเป็นตัวอย่างการอนุรักษ์ตึกเก่าในเมืองที่ได้รับความสนใจจากคนฮ่องกงและนักท่องเที่ยวจำนวนมาก

ก่อนจะมาเป็นตึกหน้าตาแบบที่เราเห็นในปัจจุบันก็ถูกแปลงโฉมมาหลายครั้ง อาคารเหล่านี้จึงไม่ใช่แค่สถาปัตยกรรมเก่าแก่ที่ถูกอนุรักษ์ไว้เท่านั้น แต่ยังเป็นหลักฐานของเมืองที่กำลังเรียนรู้จะอยู่ร่วมกับอดีตและปัจจุบันไปพร้อมกัน

ฮวงจุ้ยกับการออกแบบเมือง

ทำไมตึกสูงในฮ่องกงต้องมีรู ?

หากถามคนฮ่องกง พวกเขาจะตอบว่า มันคือทางผ่านมังกรยังไงล่ะ

ถึงแม้ว่าทุกวันนี้ฮ่องกงจะเป็นมหานครที่มุ่งหน้าสู่ความเจริญ แต่เบื้องหลังการออกแบบเมือง กลับเต็มไปด้วยความเชื่อโบราณอย่าง ‘ฮวงจุ้ย’ ซ่อนอยู่แทบทุกมุม ตึกสูงบางตึกในฮ่องกงจึงออกแบบให้มีรูขนาดใหญ่ตรงกลางตึกเพื่อให้มังกรและลมรอดผ่านได้

ยิ่งพวกเขาให้คุณค่าเรื่องความรวยและมั่งคั่งมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งไม่มีพื้นที่ให้กับความผิดพลาด คนสร้างเมืองจึงไม่ได้มีแค่สถาปนิกและวิศวกรที่เก่งในการออกแบบโครงสร้าง แต่ยังต้องการคำแนะนำจากซินแสเรื่องฮวงจุ้ยในการสร้างเมืองเช่นกัน

ฮวงจุ้ยเมืองที่ดีต้องมีภูเขาอยู่ด้านหลังและน้ำอยู่ด้านหน้า เพื่อให้พลังธรรมชาติไหลเวียนอย่างสมดุล ซึ่งพอดีกับภูมิประเทศของฮ่องกงที่มีเทือกเขาอยู่ด้านหลังเกาะ และมีอ่าววิกตอเรียอยู่เบื้องหน้า อาคารสำคัญจำนวนมากจึงหันหน้าไปทางทะเล เพื่อรับพลังน้ำที่เชื่อว่าเป็นสัญลักษณ์ของความมั่งคั่ง

ในบางครั้ง ความเชื่อนี้ก็ส่งผลต่อรูปทรงของอาคารอย่างชัดเจน เช่น ตึกที่เว้นช่องขนาดใหญ่ตรงกลาง เพื่อเปิดทางให้ลมจากภูเขาพัดลงสู่ทะเล สิ่งนี้ถูกเรียกว่าช่องมังกร (Dragon Gate) ตามความเชื่อว่ามังกรที่อาศัยอยู่บนภูเขาต้องสามารถเคลื่อนตัวผ่านเมืองได้โดยไม่ถูกขวางกั้น

ตัวอย่างที่มักถูกพูดถึงเสมอคือตึก Bank of China ที่สร้างขึ้นมาโดยไม่สนใจฮวงจุ้ย ออกแบบโดย I. M. Pei เคยถูกวิจารณ์ว่ามุมและขอบแหลมของอาคาร อาจสร้างพลังลบตามหลักฮวงจุ้ย จนกลายเป็นเรื่องเล่าที่ถูกพูดถึงในวงการสถาปัตยกรรมของเมืองว่าทำให้ส่งผลกระทบในด้านลบต่อธุรกิจของตึกรอบข้าง

ตึก HSBC จึงป้องกันตัวเองด้วยวิธีหนามยอกเอาหนามบ่ง สร้างปืนใหญ่ไปวางบนดาดฟ้า หันไปทางตึก Bank of China เพื่อเป็นเคล็ดป้องกันความซวยที่พุ่งเข้ามา นอกจากนี้ตึก HSBC ยังหันหน้าเปิดรับวิวทะเลอย่างเต็มที่ และออกแบบให้โถงกลางโล่งเพื่อให้พลังงานไหลเวียนได้ดี ถูกต้องต่อหลักฮวงจุ้ย

อย่างว่าเชื่อไว้ก็ไม่เสียหาย แม้ประเทศที่พัฒนาแล้วส่วนใหญ่มองฮวงจุ้ยเป็นเรื่องความเชื่อไสยศาสตร์ แต่เหล่านักลงทุนฮ่องกงก็ยังเลือกที่จะเชื่อ เพราะพวกเขายึดหลักความสบายใจและปลอดภัยไว้ก่อนน่ะดีที่สุด

เดินได้เดินดี

‘เมืองที่ดีไม่ใช่เมืองที่ผู้คนมีรถยนต์ส่วนตัวใช้ แต่เป็นเมืองที่คนรวยก็ยังใช้ขนส่งสาธารณะ’

แม้ราคารถยนต์ในฮ่องกงจะถูกกว่าที่ไทย แต่ค่าที่จอดรถแพงเกินจะรับไหว บางแห่งแพงกว่าราคาบ้านเสียอีก! 

คนฮ่องกงจึงเลือกที่จะใช้ระบบขนส่งสาธารณะโดยไม่ต้องง้อรถยนต์ เพราะไม่ว่าจะขึ้นรถลงเรือก็เข้าถึงทุกชนชั้น ทุกระดับประทับใจ แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือทางเท้าที่โอบรับประชากรทุกคน

หนึ่งในเหตุผลที่ทำให้รองเท้าผ้าใบในฮ่องกงขายดีมาก อาจเป็นเพราะทางเท้าคือสิ่งสำคัญของสิ่งมีชีวิตทั้งหลายที่ออกแบบให้น้องหมาน้องแมวเดินได้ เด็กเล็กวิ่งได้ ผู้สูงอายุใช้ไม้เท้าค่อยๆ ก้าวไปได้ คนนั่งวีลแชร์ก็สามารถคลื่อนที่ได้ด้วยตัวเอง รวมถึงตามถนน ป้ายบอกทาง หรือพื้นที่สาธารณะล้วนมีอักษรเบรลล์คอยช่วยเหลือคนตาบอดให้เดินไปไหนมาไหนได้เช่นกันอย่างอิสระ

การได้มาเดินบนทางเท้าในฮ่องกง ทำให้เราเห็นว่าการออกแบบที่ดีสามารถทำให้ความแตกต่างของผู้คนอยู่ร่วมกันได้อย่างเรียบง่ายแค่ไหน

สิ่งที่น่าสนใจคือ ฮ่องกงไม่ได้ออกแบบผังโครงสร้างทางเดินเหล่านี้มาตั้งแต่ต้น แต่เป็นการค่อยๆ ปรับไปเรื่อยๆ ตามวิถีชีวิตของผู้คน ทำให้ทุกวันนี้ถึงแม้ว่าทางเดินจะสลับซับซ้อนงงงวยขนาดไหนก็ไม่เป็นปัญหาสำหรับคนฮ่องกงเลย เพราะพวกเขาเคยชินและใช้ชีวิตกับทางเดินเหล่านั้นจนกลายเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจเลยก็ว่าได้

เรายังคงไม่กล้าบอกคุณว่าฮ่องกงคือเมืองที่พิเศษ เพราะอยากให้คุณได้มาสัมผัสด้วยตัวเอง

แต่สิ่งหนึ่งที่เรากล้าบอกคุณได้คือ ฮ่องกงยังคงเป็นเมืองที่มุ่งหน้าหาสิ่งใหม่ โดยไม่ทิ้งสิ่งเก่าที่สวยงามเอาไว้ข้างหลัง พวกเขาล้วนเป็นนักปรับตัวที่พร้อมจะเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ 

เพียงไม่กี่วันที่ได้เยือนฮ่องกง แม้เป็นครั้งแรกก็พาเราตกหลุมรักด้วยเสน่ห์ของความเรียบง่าย เรื่องเล่ารายทางที่นี่ยังมีอยู่อีกมากมาย กำลังรอให้ใครสักคนค่อยๆ เดินไปค้นพบ

The post Layers of the City เดินอ่านฮ่องกงผ่านตึก ถนน และผู้คนในเมืองแนวตั้ง  appeared first on a day magazine.

ปฏิเสธไม่ได้ว่าสงครามเป็นผลพลอยของการที่มีมนุษย์อยู่บนโลก และดูเหมือนมันจะเกิดขึ้นเป็นวงจรซ้ำแล้วซ้ำอีก

สิงห์ – วรรณสิงห์ ประเสริฐกุล ชายหนึ่งคนกับกระเป๋ากล้องหนึ่งใบ เดินทางไปสำรวจพื้นที่สงคราม 8  แห่งผ่านซีรีส์สารคดีที่เขากลับมาทำอีกครั้งในบทบาทของนักเล่าเรื่องการเดินทางและสงคราม

a day มีโอกาสได้ไปดูเถื่อนTravel: Bad Bad World Cinematic Experience ซีรีส์สารคดีสงครามสุดเถื่อนที่พาคนดูไปเปิดโลกต่างแดน พร้อมตีแผ่มุมมืดของการห้ำหั่นกันเองของมนุษย์ เพื่อผลประโยชน์ของคนบางกลุ่ม ผ่านสองตอนที่ถูกนำมาฉายในครั้งนี้ EP.5 CONGO นรกดงดิบ และ EP.6 SYRIA มนุษย์ผู้สร้าง มนุษย์ผู้ทำลาย

ความรู้สึกก่อนเข้าโรงภาพยนตร์ในฐานะคนที่ไม่ได้อินประวัติศาสตร์มากนัก เหมือนได้พาตัวเองมาเปิดหูเปิดตาดูความเป็นไปของเพื่อนร่วมโลก ผ่านสารคดีสงครามจากสองประเทศที่คุณสิงห์ตั้งใจเรียบเรียงออกมาให้ดูต่อเนื่องกัน ราวกับเป็นภาพสะท้อนคนละด้านของโลกใบเดียวกัน ที่หนึ่งยังจมอยู่กับความสิ้นหวัง ส่วนอีกที่เริ่มค่อยๆ มองเห็นแสงสว่างแห่งการฟื้นฟู 

เรื่องราวเริ่มต้นที่สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก ประเทศในแอฟริกากลาง คุณสิงห์นิยามไว้ว่า นรกดงดิบ 

หากมองจากแผนที่ทรัพยากรโลก ที่นี่คือดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ใต้ผืนดินเต็มไปด้วยแร่มีค่าหลากหลายชนิด ตั้งแต่ทองคำ ดีบุก โคลแทน ไปจนถึงโคบอลต์ โลหะสำคัญที่ใช้ผลิตแบตเตอรี่ลิเธียม-ไอออนในสมาร์ตโฟน คอมพิวเตอร์ และรถยนต์ไฟฟ้า ทุกวันนี้คองโกผลิตโคบอลต์ประมาณ 70 เปอร์เซ็นต์ของทั้งโลก ทำให้กลายเป็นทรัพยากรที่อุตสาหกรรมเทคโนโลยีทั่วโลกต้องพึ่งพา

แต่ความอุดมสมบูรณ์นั้นกลับกลายเป็นหนึ่งในเหตุผลสำคัญที่ทำให้ประเทศนี้ต้องเผชิญความขัดแย้งยาวนาน ในพื้นที่ที่แร่มีค่ากระจายอยู่ใต้ดิน เหมืองจึงกลายเป็นทรัพยากรที่หลายฝ่ายต้องการควบคุม กลุ่มติดอาวุธบางกลุ่มยึดเหมืองหรือควบคุมเส้นทางขนส่งแร่เพื่อเก็บภาษีจากคนงาน รายได้จากแร่เหล่านี้ถูกนำไปใช้ซื้ออาวุธและดำเนินการสู้รบต่อไป 

แต่หากมองให้ลึกลงไปกว่าเรื่องของแร่ใต้ดินหรือการเมืองระหว่างกลุ่มอำนาจ สิ่งที่สารคดีพาเราไปเห็นชัดขึ้นคือ ชีวิตของผู้คน 

ในหลายพื้นที่ คนงานเหมืองจำนวนมากยังขุดแร่ด้วยมือ อุโมงค์ดินที่พวกเขาลงไปทำงานไม่มีโครงสร้างป้องกันความเสี่ยง อุบัติเหตุจึงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน 

รายงานของ Amnesty International ยังเล่าว่ามีแรงงานเด็กจำนวนไม่น้อยในเหมืองโคบอลต์ของคองโก สำหรับหลายครอบครัวการลงเหมืองไม่ใช่ทางเลือก แต่เป็นหนทางเดียวในการหาเลี้ยงชีวิต

นี่คือความย้อนแย้งที่ชวนตั้งคำถามที่สุดของเรื่องนี้ แร่ที่ขุดขึ้นจากผืนดินของคองโกอาจกลายเป็นส่วนหนึ่งของเทคโนโลยีล้ำสมัยในอีกซีกโลกหนึ่ง  แต่ในขณะเดียวกันมันกำลังพรากอะไรไปจากผู้คนต้นทางที่อาศัยอยู่เหนือแร่นั้น 

ด้วยวิธีเล่าของสิงห์ไม่ได้พาเราไปดูสงครามเพียงเพื่อความตื่นเต้น แต่กำลังพาเราไปยืนอยู่ตรงนั้น แล้วปล่อยให้คำถามค่อยๆ ดังขึ้นในหัวของคนดูเอง

“ซาลาๆๆๆ”

เสียงตะโกนที่ฟังดูเหมือนการเรียกหรือหยอกล้อของเด็กๆ แต่เมื่อรู้ความหมายของคำนั้น ความรู้สึกที่เราได้ฟังเรื่องราวความเป็นอยู่ของผู้คนในประเทศคองโกกลับยิ่งหนักอึ้งขึ้นทันที

Nzala (ซา-ลา) ในภาษาคองโก แปลว่า ความหิวโหย 

เสียงที่ถูกตะโกนซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลับตอกย้ำความจริงบางอย่างในประเทศที่ร่ำรวยทรัพยากร แต่ผู้คนกลับหิวโหย และไม่ได้รับแม้ความต้องการพื้นฐานของมนุษย์ด้วยซ้ำ

จากประเทศที่สงครามยังฝังตัวอยู่ใต้พื้นดิน ความรู้สึกของผู้ชมที่กำลังหนักอึ้งและถ่วงใจ ก่อนที่เรื่องจะพาเราเดินทางต่อไปยังสงครามกลางเมืองในซีเรีย ที่ค่อยๆ เปิดให้เห็นอีกด้านหนึ่งของมนุษย์ ด้านที่พยายามลุกขึ้นสร้างชีวิตใหม่ ทำให้หัวใจของคนดูค่อยๆ คลายลงจากแววตาแห่งความหวังของชาวซีเรีย

ภาพบรรยากาศหลังสงครามกลางเมืองในซีเรียที่มีหลายฝ่ายเข้ามาเกี่ยวข้อง ยืดเยื้อกินเวลานานกว่าทศวรรษ ระหว่างรัฐบาลภายใต้การนำของประธานาธิบดี Bashar al-Assad กับประชาชนที่ลุกขึ้นมาต่อต้าน เมืองหลายแห่งถูกระเบิดจนเต็มไปด้วยซากปรักหักพัง อาคารที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นบ้าน โรงเรียน หรือร้านค้า เหลือเพียงโครงปูนที่พังทลายเป็นฝุ่นควันของสงคราม

ท่ามกลางความสูญเสียเหล่านั้น สารคดีพาเราไปเห็นอีกบรรยากาศหนึ่ง ผู้ลี้ภัยบางส่วนเริ่มทยอยเดินทางกลับมายังบ้านเกิดของตัวเอง หลังต้องอพยพออกไปใช้ชีวิตในต่างแดนมานานหลายปี เมืองที่เคยเงียบงัน ค่อยๆ กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ผู้คนเริ่มเก็บกวาดเศษซากปรักหักพัง ซ่อมแซมบ้าน เปิดร้านเล็กๆ ริมถนน สีหน้าและแววตาของผู้คนดูมีความหวังกับการเริ่มต้นใหม่

ในสถานที่ที่มนุษย์เคยทำลายกันเองอย่างหนักหน่วงที่สุด มนุษย์ก็ยังคงเป็นคนกลุ่มเดียวกันที่พยายามสร้างมันขึ้นมาใหม่ ช่วงหนึ่งของสารคดี คุณสิงห์ยกคำพูดหนึ่งขึ้นมา ซึ่งฟังดูเรียบง่าย แต่กลับชวนให้คิดถึงรากของความขัดแย้งมากมายบนโลกใบนี้

“คนเราจะรักกันเกิดจากการสอนให้รักกัน การที่คนเราจะเกลียดกันก็เกิดจากการสอนให้เกลียดเช่นกัน”

ประโยคสั้นๆ แต่อธิบายสงครามจำนวนมากบนโลกได้อย่างตรงไปตรงมา เพราะบางครั้ง สิ่งที่ผลักให้มนุษย์หันอาวุธเข้าหากัน อาจไม่ได้เกิดจากความแตกต่างเพียงอย่างเดียว แต่อาจเกิดจากสิ่งที่เราเรียนรู้มาตลอดชีวิตว่าอีกฝ่ายคือศัตรู

การเดินทางครั้งนี้ คุณสิงห์ได้ร่วมลงพื้นที่กับเจ้าหน้าที่ของ UNHCR หรือสำนักงานข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติ ซึ่งทำงานช่วยเหลือผู้ลี้ภัยและผู้พลัดถิ่นทั่วโลก ทั้งการจัดหาที่พักชั่วคราว อาหาร สิ่งของจำเป็น รวมถึงการสนับสนุนให้ผู้คนสามารถกลับไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในบ้านเกิดของตัวเองได้อย่างปลอดภัย

ตลอดระยะเวลากว่า 2 ชั่วโมง การเล่าเรื่องของสิงห์มีการไล่ระดับความเข้มข้นของเรื่องราวได้ดีมาก ผ่านภาพบรรยากาศ สีหน้า แววตาของผู้คน เนื้อหาช่วงสงครามในคองโกหนักหน่วงเสียจนทำให้เรานั่งลุ้นเอาใจช่วยผู้คนที่กำลังเผชิญกับสถานการณ์สงครามที่ไม่รู้จะสิ้นสุดลงเมื่อไร ก่อนที่เรื่องราวจะค่อยๆ คลายความหนักในใจผู้ชม 

เราเองรู้ตัวอีกทีว่าปมตรงหัวคิ้วที่ขมวดอยู่ตลอดการรับชมเริ่มคลายลงเช่นกัน เมื่อเรื่องราวพาไปสู่อีกด้านหนึ่งของสงครามในซีเรียที่กำลังคลี่คลาย 

หลังจากดูจบสิ่งที่ตกกระทบในความรู้สึกของเรา สารคดีสองตอนนี้กำลังสะท้อนคำถามเดียวกัน โลกใบนี้เต็มไปด้วยทรัพยากรที่มนุษย์แย่งชิงกัน หรือเต็มไปด้วยอุดมการณ์ที่ทำให้มนุษย์แบ่งฝั่งกัน แต่ท้ายที่สุดแล้วคนที่ต้องแบกรับผลของสงครามกลับเป็นผู้คนธรรมดาที่ต้องการมีชีวิตสงบสุข 

สิ่งที่ทำให้สารคดีชุดนี้น่าสนใจและอยากชวนให้คนที่มองว่าสงครามเป็นเรื่องของประวัติศาสตร์ ฟังดูไกลตัวได้มาลองรับชม เพราะเราเองก็เคยเป็นคนหนึ่งที่มองสงครามแบบนั้น แต่สารคดีชุดนี้ทำให้เห็นชัดขึ้นว่า เบื้องหลังของความขัดแย้ง และสงคราม แท้จริงแล้วคือชีวิตของผู้คนจริงๆ

สำหรับใครที่อยากติดตามเรื่องราวเต็มๆ ของสองพื้นที่ความขัดแย้งนี้ สามารถรอติดตามสารคดีซีรีส์ Bad Bad World EP.5 CONGO  นรกดงดิบ และ EP.6 SYRIA  มนุษย์ผู้สร้าง มนุษย์ผู้ทำลาย ได้ทาง YouTube ช่อง เถื่อนTravel วันที่ 21 และ 28 มีนาคมนี้

The post เถื่อนTravel: Bad Bad World Cinematic Experience เมื่อสงครามขยับเข้าประชิด แต่ความคิดถึงเพื่อนมนุษย์กลับถอยห่างออกไป appeared first on a day magazine.

ชีวิตแค่โดนทำร้ายแต่ที่สุดมันต้องไม่โดนทำลาย แค่วันนี้หัวใจสลาย เตือนตัวเองว่าถึงยังไง ฉันยังต้องอยู่

 เราเชื่อว่าหลายๆ คนคงเคยผ่านการอกหักมาแล้วอย่างน้อยหนึ่งครั้ง 

a day เลือกเดินเข้าหอศิลป์กรุงเทพฯ หรือ BACC ด้วยแรงบันดาลของคนที่มีใจรักศิลปะเหมือนกัน ขณะปัจจุบันที่ความอกหักเป็นสถานะยอดฮิตของชีวิตทุกวัย เราขอพาทุกคนไปรู้จักกับคำว่าอกหักในโลกของศิลปะสักหน่อย  โลกของศิลปะร่วมสมัยที่เต็มไปด้วยการแข่งขัน การคัดเลือก และการยอมรับจากสถาบัน  มีศิลปินจำนวนไม่น้อยต้องทำงานภายใต้ความไม่มั่นคง ทั้งในด้านรายได้ โอกาส และการมองเห็น หลายคนถูกปฏิเสธ ถูกมองข้าม รวมถึงไม่มีพื้นที่ให้แสดงผลงาน แม้จะยังคงสร้างสรรค์ผลงานอย่างต่อเนื่องก็ตาม a day ขอเป็นอีกหนึ่งสื่อที่คอยส่งเสียงให้กับพวกเขาด้วยใจมุ่งมั่น

‘ศิลปะก็ยังเป็นศิลปะ หลายครั้งก็เกิดขึ้นจากพื้นที่ที่แสงไฟไม่เคยส่องถึง’

อกหักเชิญทางนี้ จึงเป็นนิทรรศการที่เปิดพื้นที่ให้ศิลปินที่เคยถูกปฏิเสธหรือไม่เคยได้รับโอกาส ได้กลับมาบอกเล่าเรื่องราวของตัวเองผ่านผลงานศิลปะที่สะท้อนประสบการณ์ ความล้มเหลว ความหวัง ความอกหัก และการยืนหยัดในเส้นทางศิลปะของพวกเขา คอยตอกย้ำว่า การทำงานศิลปะคือสิทธิของทุกคน ไม่ใช่อภิสิทธิ์ของคนที่ถูกเลือกเท่านั้น

แต่ความอกหักก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นกับวัยรุ่นเสียทีเดียว วัยไหนก็เกิดได้ นิทรรศการอกหักเชิญทางนี้เปิดพื้นที่ให้ศิลปินไทยอายุ 40 ปีขึ้นไป ที่เคยถูกปฏิเสธจากระบบ ได้กลับมาแบ่งปันมุมมองของตน ทำให้ผู้เข้าชมได้รู้ว่า น้ำเสียง การมองโลก และการสร้างสรรค์ของมนุษย์จริงๆ ยังมีความหมายอยู่

ผมพยายามเปิดใจเดินเข้าไปในนิทรรศการด้วยใจโล่งๆ 

กับการเชื้อเชิญที่ว่า ‘อกหักเชิญทางนี้’

หนึ่งในผลงานที่ผมชอบมีชื่อว่า ‘Rebound Practice’ ของศันสนีย์ รุ่งเรืองสาคร 

ชิ้นงานภายใต้ความอกหักที่บันทึกการลดน้ำหนักในช่วงเวลาต่างๆ กับภาพร่างของร่างกายในแต่ละช่วงชีวิต จิตรกรรมสีอะคริลิก ร่วมกับวัสดุอย่างผ้าและกระดาษ

ความอกหักของเขาเริ่มจากนิสัยที่ชอบรับประทานจุบจิบ ศิลปินเผชิญกับปัญหาน้ำหนักตัวมาเกือบตลอดชีวิต ลดน้ำหนักจนผอม แต่พอถึงจุดนิ่ง น้ำหนักก็ดีดขึ้นกลับมาอีกครั้ง วัฏจักรของการอ้วนและผอมจึงเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาพยายามทบทวนความทรงจำของการลดน้ำหนัก ควบคู่กับการสำรวจตนเอง ผ่านการบันทึกเรื่องราวของการลดน้ำหนักในช่วงเวลาต่างๆ ความพยายามลดน้ำหนักของศิลปิน เป็นเหมือนการสร้างสรรค์งานศิลปะ ที่ต้องลองผิดลองถูก การเริ่มต้นใหม่ และการไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรค

ตัวศิลปินเองก็ยังสวมบทบาทสองใบในชีวิต ทั้งในฐานะอาจารย์และศิลปิน งานหลักที่หล่อเลี้ยงชีวิตทำให้เวลาสำหรับการสร้างสรรค์ศิลปะลดน้อยลง แต่ความตั้งใจในการทำงานศิลปะก็ไม่เคยหายไป

งานศิลปะชิ้นนี้จึงค่อยๆ จุดไฟให้ศิลปินกลับมาเดินต่อบนเส้นทางศิลปะอีกครั้ง เป็นทั้งประสบการณ์ใหม่ และความท้าทายที่อยากจะดันให้ก้าวต่อไปด้วยความเชื่อมั่น ถึงอกหัก…แต่ก็ยังฟังเสียงร่างกายและไม่ยอมแพ้

ภายในนิทรรศการเหมือนกับการเดินผ่านความทรงจำของเหล่าศิลปิน ความทรงจำที่มีทั้งดีทั้งร้าย ความทรงจำที่ผ่านเวลา ผ่านความคิดมาพอสมควร ความทรงจำที่กว่าจะประกอบร่างเป็นผลงานที่พวกเขาภูมิใจ

ขอบคุณนิทรรศการที่เปิดพื้นที่ให้กับศิลปินรุ่นกลางที่ยังดิ้นรนกับศิลปะร่วมสมัย ได้มาแชร์คำว่า ‘อกหัก’ ในมุมของตนให้คนรุ่นใหม่ได้ค้นพบ

การมานิทรรศการครั้งนี้ทำให้ผมรู้ว่า ศิลปินบางคน ทิ้งร้างศิลปะมานาน พวกเขาอกหักจากชีวิต จนเกือบลืมความเป็นตัวตนของตัวเองไปแล้ว 

เขากล่าวว่า บางอย่างศิลปะเป็นเรื่องนามธรรมมากๆ อาจจะสื่อสารได้แค่ 50% อาจจะต้องใช้ใจและความรู้สึกดู 

ผมเลยอยากชวนทุกคนมาเดินดูกันเยอะๆ

ผลงานชิ้นต่อไปที่ผมพาทุกคนมาดูในวันนี้คือ ‘สายลมแสงแดดและสวนความทรงจำ’ ของอัครวินท์ ไกรฤกษ์ สื่อผสมทั้งภาพถ่าย วิดีโอ เสียง ผ้า บันทึก และไซยาโนไทป์ ภาพพิมพ์ผ่านแสงเคมี เป็นชิ้นงานที่พูดถึงความอกหักในมุมมองที่ผมไม่ได้พบเจอมาก่อน 

ศิลปินพูดถึงการดูแลสวน กิจกรรมเล็กๆ ของเขาในชีวิตประจำวัน สถานที่ที่มอบความสงบ และการใคร่ครวญถึงการมีชีวิตอยู่ ภายในสวนเราจะเห็นธรรมชาติค่อยๆ เคลื่อนไหวและเติบโตไปพร้อมกัน การกระพือปีกของด้วง การโผบินและร่วงหล่นของแมลงบนพืชคลุมดิน การเอนตัวของต้นการเวกที่โน้มลงมาสร้างร่มเงาให้พื้นที่พักผ่อน การเคลื่อนไหวเล็กน้อยของสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ ทำให้เขาเข้าใจสภาพแวดล้อมที่พวกมันอาศัยอยู่ เป็นความสัมพันธ์ที่ละเอียดอ่อนของระบบนิเวศที่ค่อยๆ ปรับสมดุลด้วยตัวเอง ศิลปินค่อยๆ ซึมซับความคุ้นเคยของพื้นที่ในอดีต ผ่านร่องรอยที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน ทั้งพืชคลุมดิน การตอบสนองของต้นไม้ หรือโพรงไม้ที่ขยายตัวตามกาลเวลา ทุกองค์ประกอบล้วนสะท้อนถึงการปรับตัว การผ่อนปรน และการพึ่งพาอาศัยกันของสิ่งมีชีวิตในธรรมชาติ

เสียงนกร้อง การขันของไก่ การเคลื่อนไหวของสัตว์ป่า การเคลื่อนไหวเลียนแบบกันของพืช แมลง และสัตว์ กลายเป็นสัญชาตญาณของการอยู่ร่วมกันอย่างสมดุล

เขาบอกกับผมว่าความอกหักของเราคือการกลับมาเป็นผู้ดูแล เขาจัดวางความรู้สึกและความทรงจำให้เป็นรูปธรรมมากขึ้น ผ่านการดูแลสวนที่เติบโตไปพร้อมกับความทรงจำของเขา

ภายในงานมีศิลปินผู้สร้างสรรค์จำนวน 8 คน แต่คนคนสุดท้ายที่ผมจะพูดถึงวันนี้ คือ 

‘Prototype D-0.4 (ต้นแบบ D-0.4)’  ของ ไพรชยนต์ ปันดา หุ่นประติมากรรม 6 ขา ที่เคลื่อนไหวได้แต่ภายในใจซ่อนอะไรไว้มากมาย

ศิลปินเป็นหนึ่งในผู้ที่เผชิญปัญหาเชิงโครงสร้างของสังคมไทย ที่สะสมมานานจนป็นภาวะที่ยากจะแก้ไขในระยะเวลาอันสั้น เขาได้กลับมาพิสูจน์จุดยืนทางศิลปะอีกครั้ง 

หลังจากที่ต้องเบนเส้นทางไปสู่อาชีพอื่น ศิลปินเลือกใช้เทคโนโลยีที่ตนถนัด เป็นเครื่องมือถ่ายทอดความเชื่อทางสังคมและการเมือง 

อำนาจถูกกระจุกตัวอยู่ในมือคนส่วนน้อย กฎเกณฑ์ที่บิดเบี้ยว มันตัดทอนโอกาสและค่อยๆ กัดกินความฝันของผู้คน วังวนทางการเมือง กลไกของรัฐ ถูกครอบงำโดยกลุ่มอำนาจที่มุ่งรักษาผลประโยชน์ของตน 

เขาจึงจำลองสภาวะดังกล่าวผ่าน สิ่งมีชีวิตสังเคราะห์จักรกลหกขา ที่หน้าตาไม่สมบูรณ์ ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ภายใต้การทำงานที่ถูกกำหนดไว้ ความอกหักของเขาเป็นดั่งการอกหักจากประชาธิปไตยไทยที่ไม่เคยไปไหนไกลเลย ราวกับสิ่งมีชีวิตไม่เคยเติบโตพ้นจากวัยหัดเดิน ทำได้เพียงเดินย่ำอยู่ในจังหวะซ้ำเดิมที่ไร้จุดหมาย สะท้อนความโหยต่อกติกาที่เป็นธรรม และความหวังต่อทิศทางใหม่ ที่จะพาสังคมก้าวออกจากวงจรเดิมๆ

ให้ศิลปะได้กลับมาทำหน้าที่ของมัน ให้ตั้งคำถามต่อสังคม และชวนให้ผู้คนมองอนาคตไปพร้อมกัน

เราอยากชวนชาว a day ผู้เคยอกหัก มาเดินเล่นเปิดใจ ให้สมองโล่ง รับความความเจ็บปวดผ่านการเรียนรู้ไปพร้อมกัน

 ‘นิทรรศการอกหักเชิญทางนี้’ เปิดแสดงตั้งแต่วันนี้ – 31 พฤษภาคม 2569 

ณ ห้องนิทรรศการหลัก ชั้น 7 หอศิลป์กรุงเทพฯ

ผมเดินนิทรรศการครบ จึงได้รู้ว่า ‘การอกหักเป็นเรื่องปกติ’

เมื่อเวลาผ่านไป ความเจ็บปวดจะค่อยๆ จางลงและได้เรียนรู้กับมันเอง

พื้นที่เล็กๆ ที่เปิดให้ได้รับชมในวันนี้

อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวหรือแรงบันดาลใจใหม่ๆ ในวันพรุ่งนี้ก็ได้

คงเป็นจริงดั่งที่เพลงพี่ตูน Bodyslam บอกไว้ว่า

‘เตือนตัวเองว่าถึงยังไง ฉันยังต้องอยู่’

‘ความรักลวงหลอกมันก็แค่เจ็บปวด ไม่มีค่า’

‘ให้มันทำลายชีวิตไม่ได้’

The post เพราะคำว่า ‘อกหัก’ เกิดได้กับทุกคน ส่องศิลปะภายใต้ความอกหักของคน 40 ยังแจ๋ว appeared first on a day magazine.