THE MONSTER Big into Energy Series และ MEGA SPACE MOLLY 100% x emoji

เพลิดเพลินไปกับการตกแต่งเดคอเรชันโฉมใหม่สีสันสดใสจี๊ดใจเต็มบีทในแบบ Color Pop ที่พร้อมให้ทุกคนเซลฟี่ได้ทุกมุมไม่มีเบื่อ พร้อมกับเปิดตัว NEW LAUNCH ใหม่ล่าสุด ของต้องมี สายขิงห้ามพลาด THE MONSTER Big into Energy Series หรือ ลาบูบู้ V3 มาในโฉมใหม่สีสันสดใส เข้ากับบรรยากาศคัลเลอร์ฟูล ลักษณะพิเศษมีขนนุ่มฟูและยาวกว่าและมีการไล่เฉดสีแบบไม่ซ้ำ โดยแต่ละตัวมีการไล่เฉดสีที่เป็นลายไม่เหมือนกัน โดยคอลเลคชั่นนี้ได้แรงบันดาลใจจากการที่เราทุกคนต่างก็มีเอนเนอจีอยู่ในตัวที่แตกต่างกัน เปรียบเหมือนสีสันหลากหลายสี ซึ่งแต่ละสีก็ให้เอเนอจีที่แตกต่างกันไปตามคาแรคเตอร์ของแต่ละคน และเมื่อมารวมกันก็จะยิ่งเพิ่มพลังบวก และ ยังมี MEGA SPACE MOLLY 100% x emoji ที่ทุกคนรอคอย! 

ภายในงานนี้ พบกับสินค้าไฮไลท์ ไอเท็มฮิต ไอเท็มแรร์ ที่รวบรวมมาไว้มากมาย แบบฟินไม่รู้จบ และยังมีความน่ารักโอเวอร์โหลดของ PLUSH COLLECTION และ KEYCHAIN พร้อมจัดเต็มแอคเซสซอรี แบบตัวแม่ สายแฟไฮแฟชั่นต้องรีบจัด

พบกันที่ POP MART POP-UP STORE @ SIAM CENTER ชั้น G  โซน Atrium 1 ตั้งแต่ 25 เมษายน – 13 กรกฎาคม 2568

รายละเอียดเพิ่มเติม Facebook, Instagram: SiamCenter

The post สยามเซ็นเตอร์ เปิดพื้นที่สร้างสรรค์ ต้อนรับ POP MART ที่กลับมาปลุกจังหวะความสนุกครั้งแรกในแบบ Color Pop appeared first on a day magazine.

‘a day Make a Zine : พิมพ์ พอสสิเบิล Tour’ ชวนมาเดินลัดเลาะในย่านเจริญกรุง พบปะ พูดคุย (อาจจะได้ร่วมทำอะไรสนุกๆ) กับ 3 ดีไซเนอร์และสตูดิโอที่หยิบจับสิ่งพิมพ์มาขยับไปในทิศทางใหม่ ที่ทำให้เห็นความเป็นไปได้ใหม่ๆ ของเจริญกรุงและย่านใกล้เคียง

ในงานนี้พบกับ…

• กวงฝ่า : โรงพิมพ์เก่าแก่อายุร้อยกว่าปีที่ยังยืนหยัดมั่นคงในการเรียงพิมพ์แบบ Letter Press เทคนิคที่แทบหายสาบสูญจากเมืองไทย ตามไปดูกันว่าพวกเขาต้องปรับตัวยังไงให้อยู่ได้และไปได้ดีในยุคที่การพิมพ์ดิจิทัลนั้นสะดวกรวดเร็วและทันใจ
• Tokyo Hot : ร้านโตเกียวของแก๊งดีไซเนอร์รุ่นใหม่มือซนที่เสิร์ฟกราฟิกดีไซน์พร้อมโตเกียว–ขนมวัยเด็กที่ทุกคนชื่นชอบ โดยนำมาดัดแปลงให้เข้ากับอาหารเม็กซิกันอย่างทาโก้
• The City & The City : นิทรรศการที่อาคารไปรษณีย์กลาง บางรัก ที่ศิลปินและสถาปนิกชวนกันหยิบเรื่องเมืองรอบๆ ตัวมาถ่ายทอดผ่าน installation art ซึ่งอาจทำให้เกิดไอเดียการแก้ปัญหาเรื่องเมืองด้วยวิธีใหม่ๆ

*ใครมาทัวร์นี้จะได้สิ่งพิมพ์พิเศษ 3 ฉบับจากดีไซเนอร์แต่ละจุดกลับบ้าน ส่วนใครอยากจะนำไปเข้าเล่มหาความเป็นไปได้ใหม่ๆ ของตัวเองก็ไม่ว่ากัน

วันและเวลาจัดกิจกรรม :
9 พฤษภาคม 2564
เวลา 13:00-17:00 น.
มาเจอกันที่ย่านเจริญกรุง (สถานที่นัดพบจะคอนเฟิร์มต่อไป)

จำนวนลูกทัวร์ที่รับสมัคร :
ผู้ที่สนใจสิ่งพิมพ์ งานดีไซน์ หรือย่านเจริญกรุงจำนวน 15 คน
(ไม่จำเป็นต้องมีพื้นฐานด้านสิ่งพิมพ์และงานดีไซน์มาก่อน)

ค่าใช้จ่าย : 800 บาท (ราคาพิเศษสำหรับนักเรียน/นักศึกษา 700 บาท)

กรอกใบสมัครได้ที่นี่ forms.gle/JKVryG1k6kX9bLWS9

The post รับสมัครลูกทัวร์เดินเที่ยวเจริญกรุงกับ Make a Zine : พิมพ์ พอสสิเบิล Tour appeared first on a day magazine.

‘a day Make a Zine : พิมพ์ พอสสิเบิล’ ขอเชิญชวนผู้มีใจรักในสิ่งพิมพ์และงานคอลลาจ มาร่วมตัด แปะนิตยสารหลายหัวและสิ่งพิมพ์หลากชนิดลงบนกระดาษหนึ่งแผ่น จากนั้นพิมพ์ด้วยเครื่องริโซ่กราฟ ก่อนจะตัด พับ หรือใช้เทคนิคลับเปลี่ยนกระดาษแผ่นเดียวนั้นให้กลายเป็นซีนได้เลย

กระซิบว่า ซีนของผู้เข้าร่วมเวิร์กช็อปนี้จะถูกนำไปจัดแสดงใน Zine Library ที่ TCDC ชั้น 5 อาคารไปรษณีย์กลาง บางรัก ด้วยแหละ (หรือใครจะเอาซีนไปซีร็อกซ์ต่อเพื่อแลกใน Zine Swap ก็พอสสิเบิลเช่นกันจ้ะ)

วันและเวลาจัดกิจกรรม :
8 พฤษภาคม 2564
13:00-16:00 น.

สถานที่ :
Haptic Editions
235/21 ซอยสุขุมวิท 31
goo.gl/maps/cRutF9WLfVxEZayD6

จำนวนคนที่รับสมัคร : 8 คน

ค่าใช้จ่าย : 500 บาท (ราคาพิเศษสำหรับนักเรียน/นักศึกษา 400 บาท)

กรอกใบสมัครได้ที่นี่ forms.gle/Hh8VWpHoCSu1WSkS8

The post รับสมัครมือใหม่หัดทำซีนร่วมเวิร์กช็อป Make a Zine : Riso-Ciety with Haptic Editions appeared first on a day magazine.

‘a day Make a Zine : พิมพ์ พอสสิเบิล’ ขอกวักมือเรียกทุกคนที่มีใจรักในสิ่งพิมพ์ ไม่จำเป็นต้องเป็นศิลปินหรือนักออกแบบ เพราะใครๆ ก็ทำซีนได้ มันพอสสิเบิ้ล! ทำซีนแบบไหนก็ได้ ไม่จำกัดเนื้อหา ไม่จำกัดเทคนิค ไม่จำกัดความเป็นไปได้ และไม่จำเป็นว่าจะต้องอยู่บนกระดาษเสมอไป

เงื่อนไขมีแค่ว่า ลงทะเบียนกับเราไว้ล่วงหน้า (จะได้จัดโต๊ะให้ถูกจ้ะ) จากนั้นจงไปซุ่มทำซีนมา 21 เล่ม เพื่อมาแลกกับนักทำซีนคนอื่นๆ แล้วกอดซีนไม่ซ้ำปก 20 เล่มกลับบ้านไปเลย (เราขอ 1 เล่มเก็บเป็น archive นะ)

วันและเวลาจัดกิจกรรม :
15 พฤษภาคม 2564
13:00 น. เปิดให้นำซีนมาลงทะเบียน
16:00 น. ปิดรับการลงทะเบียน สามารถเข้ามาเดินดูซีนที่เพื่อนๆ ทำมาได้ตั้งแต่ตอนนี้
17:00 น. เริ่มแลกซีน

สถานที่ :
ดาดฟ้าฝั่งสมาชิก TCDC ชั้น 5
อาคารไปรษณีย์กลาง บางรัก

จำนวนคนที่รับสมัคร : ไม่จำกัด

ค่าใช้จ่าย : ไม่มีค่าใช้จ่าย แต่ขอเก็บมัดจำ 200 บาทเพื่อจองที่ เราจะคืนให้เต็มจำนวนเมื่อมาแสดงตัวในงานพร้อมซีน 21 เล่ม โดยเราจะส่งรายละเอียดการโอนให้ทางอีเมล

กรอกใบสมัครได้ที่นี่ forms.gle/M13qnZWD8b86AJxV8

The post ใครอยากได้ซีน ก็ต้องมาลงทะเบียนแลกซีนใน Make a Zine : Zine Swap appeared first on a day magazine.

‘a day Make a Zine : พิมพ์ พอสสิเบิล’ ขอเชิญชวนเหล่านักเขียนเรื่องสั้นหน้าใหม่ มาเรียนเขียนเรื่องสั้นแบบข้ามศาสตร์ข้ามศิลป์กับ ‘เบนซ์–ธนชาติ ศิริภัทราชัย’ ผู้กำกับที่เพิ่งจะเคยเขียนเรื่องสั้นเหมือนกัน และมีผลงานรวมเล่มเรื่องสั้นคือ You Sadly Smile in the Profile Picture กับ The Morning Flight to Sad Francisco

บอกตรงนี้เลยว่าเรื่องสั้นที่เราจะชวนเขียนนั้นไร้กระบวนท่า ภาษาสบายตัว เน้นพล็อต หนักเรื่องราว หรือเอาจริงๆ คืออยากลองเขียนอะไร ก็มาเขียนเถอะ สนุกๆ จอยๆ ไม่จำเป็นต้องมีพื้นฐานการเขียนมาก่อน ขอแค่มีใจรักในสิ่งพิมพ์และการเล่าเรื่องเป็นพอ

งานนี้เดี๋ยวเราเตรียมอุปกรณ์ให้ มาตัวเปล่าได้เลย แต่ตอนกลับจะได้รับซีนของตัวเอง 1 เล่ม รวมถึงซีนของเพื่อนๆ แรนดอมๆ ในเวิร์กช็อปกลับไปด้วย แถมซีนของคุณจะถูกจัดแสดงใน Zine Library ที่ TCDC ชั้น 5 อาคารไปรษณีย์กลาง บางรัก ด้วยแหละ (หรือใครจะเอาซีนไปซีร็อกซ์ต่อเพื่อแลกใน Zine Swap ก็พอสสิเบิ้ลเช่นกันจ้ะ)

วันและเวลาจัดกิจกรรม :
8 พฤษภาคม 2564
13:00-16:00 น.

สถานที่ :
Arai Arai
goo.gl/maps/fsYjULDjR8axp5sU8

จำนวนคนแรนดอมที่รับสมัคร : 8 คน

ค่าใช้จ่าย : 500 บาท (ราคาพิเศษสำหรับนักเรียน/นักศึกษา 400 บาท)

กรอกใบสมัครได้ที่นี่ forms.gle/5pQubAA5LGByfntX9

The post รับสมัครนักหัดเขียนร่วมเวิร์กช็อป Writing random short stories with random people appeared first on a day magazine.

ก่อนจะตอบคำถามนั้น เราอยากชวนให้ย้อนกลับมาใคร่ครวญถึงประโยคคำถามข้างต้นก่อนว่า จริงหรือเปล่าที่งานวาดภาพประกอบค่อยๆ เฟดหายตามจำนวนสิ่งพิมพ์ เพราะในปัจจุบันมีนักวาดภาพประกอบหน้าใหม่ๆ ผุดขึ้นมามากมาย มีนักวาดฝีมือดีในวงการเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และไม่ว่าคอนเทนต์จะอยู่บนออนไลน์หรือแพลตฟอร์มใด งานวาดภาพประกอบก็ยังคงเป็นงานอีกแขนงที่สำคัญเสมอ

เนื่องในโอกาสครบรอบ 20 ปีนิตยสาร a day และส่วนหนึ่งใน a day 20th Anniversary Collaboration Project 28 กันยายนที่ผ่านมา a day จึงจับมือกับ ThaiGa เพื่อจัดทอล์กเกี่ยวกับงานวาดภาพประกอบในโลกสมัยใหม่ ให้ผู้สนใจได้มาฟังกลเม็ดเคล็ดลับจาก 3 อิลลัสเตรเตอร์มืออาชีพ ซึ่งโดดเด่นในแนวทางของตัวเอง เริ่มตั้งแต่ ‘เหนือ–จักรกฤษณ์ อนันตกุล’ อิลลัสเตรเตอร์เจ้าของตำแหน่ง Designer of the Year 2019 สาขา Illustration Design ผู้เคยร่วมงานกับแบรนด์ดังทั้งในและต่างประเทศ ไม่ว่าจะเป็นกูเกิล, เฟซบุ๊ก, KFC, Uniqlo, Freitag หรือกระทั่งวงดนตรีอย่าง POLYCAT

คนต่อมาคือ ‘จั๊ก–น้ำใส ศุภวงศ์’ กราฟิกดีไซเนอร์ที่นอกจากจะฝากฝีมือทำภาพประกอบให้กับสื่อหลายหัวทั้ง a day และ The MATTER แล้ว เธอยังเป็นมือหนึ่งในเรื่องข้อมูล ด้วยเก่งกาจในด้านการจัดการเนื้อหา ออกแบบอินโฟกราฟิกและภาพที่สื่อสารเนื้อหาในบทความออกมาได้อย่างเฉียบขาด และคนสุดท้าย ‘ซัน–อภิชาต ธีรวิทยานิพนธ์’ เจ้าของสติกเกอร์ไลน์ลายเส้นสุดกวนอย่าง ‘ดึ๊บ ดึ๊บ’ ที่สร้างเสียงหัวเราะให้ทั้งผู้ใช้และผู้ได้รับ แถมการันตีความตลกด้วยรางวัลสติกเกอร์สายฮา

ทั้ง 3 ได้มาแชร์ประสบการณ์การทำงานให้กับแบรนด์เล็กใหญ่ทั้งไทยและเทศ วิธีการทำภาพให้สวยและสื่อสาร รวมทั้งเคล็ดลับการทำงานให้อยู่รอดในยุคดิจิทัลกันอย่างสนุกสนาน

ใครพลาดไปคงน่าเสียดาย a day จึงเก็บเคล็ดลับบางส่วนจากวิทยากรทั้ง 3 คนมาฝากกัน

เหนือ–จักรกฤษณ์ อนันตกุล

• ถ้ารักในสายนี้จริงๆ การค้นหาสไตล์ของตัวเองสำคัญมาก เหนือเคยเป็นนักวาดภาพประกอบอยู่ช่วงหนึ่ง และหยุดไป 7 ปีเพราะหาสไตล์ตัวเองไม่เจอ ก่อนจะกลับเข้าสู่วงการอีกครั้งเมื่อสไตล์นิ่งแล้ว
• มองงานให้สนุก ถ้ามีประโยชน์กับคนอื่นยิ่งดี อย่าเพิ่งคิดว่าความคิดเล่นๆ นั้นไม่สำคัญ มีครั้งหนึ่ง เหนือเคยเข้าไปเล่าเรื่องให้เด็กในสถานพินิจฟังเล่นๆ ด้วยรูปวาด นั่นทำให้เขาได้ฝึกออกแบบคาแร็กเตอร์ในลายเส้นตัวเอง และเจอสไตล์ของตัวเองในที่สุด
• เปิดโอกาสให้ตัวเองอยู่เสมอ เหนือนำงานไปลงในเว็บไซต์ bahance.net เว็บไซต์สำหรับฟรีแลนซ์สายอิลลัสเตรเตอร์ที่ได้รับความนิยม การเผยแพร่งานทำให้เขาเจอกับผู้ว่าจ้างหลายคน
• งานที่ยิ่งใหญ่เริ่มจากจุดเล็กๆ ที่เราสร้างโอกาสให้ตัวเอง เหนือจะไม่มีทางถูกจ้างโดยกูเกิลหรือเฟซบุ๊กได้เลย ถ้าเขาไม่ได้เริ่มต้นทำงานเล็กๆ หรืองานที่มีการแก้หลายครั้ง
• เพราะเมื่อเวลาผ่านไป บริษัทจะเลือกเราเพราะสไตล์ของเราเอง จะไม่ค่อยมีงานแก้เพราะอาร์ตไดเรกเตอร์ของบริษัทนั้นเลือกเรามากับมือ

• นักวาดภาพประกอบที่ดีต้องนำเสนอให้เป็นนะ พรีเซนต์ให้ลูกค้าเข้าใจว่าเขาใช้ภาพที่เราวาดไปทำอะไรได้บ้าง
• อย่าคิดว่าภาพประกอบจะต้องผูกติดกับสื่อสิ่งพิมพ์เท่านั้น คาแร็กเตอร์สามารถแปรเป็นสินทรัพย์ได้ เช่น ไปอยู่บนผนัง ทำเป็นมาสคอต ไปอยู่บนถุงผ้า
• หนึ่งในวิธีการทำงานที่เหนือแนะนำ คือก่อนเริ่มงานออกแบบอะไรสักอย่างให้ย่อยข้อมูลทั้งหมดแล้วสรุปมาหนึ่งประโยค ได้คีย์เวิร์ดอะไรแล้วค่อยวาดเพื่อสื่อสาร
• การค้นหาตัวเองนั้นสำคัญ อยากให้นักวาดภาพประกอบทุกคนค้นหาสไตล์ของตัวเอง เมื่อเจอแล้วให้ยึดมั่น อย่าเพิ่งไปยึดติดกับยอดไลก์หรือฟีดแบ็กมาก
• คนไม่ชอบไม่เป็นไร แต่เราได้เรียนรู้อะไร นั่นคือสิ่งที่สำคัญ
• แบ่งเวลาอย่างไร เหนือบอกว่าการแบ่งเวลาทำงานที่ดีที่สุดคือการทำงานออนไลน์โดยไม่ต้องออนไลน์ (หมายถึงจำกัดเวลาเล่นโซเชียลให้ตัวเองแค่ตอนโปรโมตงาน และเวลานอกจากนั้นเอาไปทำงานดีกว่านะ)

จั๊ก–น้ำใส ศุภวงศ์

• การทำภาพประกอบสำหรับคอนเทนต์ที่ลงในสื่อใดๆ ก็ตามควรคำนึงถึงการสื่อสารว่าตรงกับเนื้อหาที่คนเขียนได้เขียนไว้ไหม
• การสร้างภาพที่จะสื่อสาร เริ่มจากการอ่านจนจับประเด็นสำคัญได้ จากนั้นจึงคิดต่อยอด
• ถ้าคิดอะไรไม่ออก ให้กลับไปอ่านบทความซ้ำๆ พยายามหาคีย์เวิร์ด เป็นคำที่ปิ๊งออกมาเป็นภาพได้
• ภาพประกอบที่ดีคือภาพประกอบที่ขยี้ใจความหลักของบทความ
• คอนเทนต์ที่ยากสำหรับจั๊กคือคอนเทนต์ที่พูดถึงสิ่งที่คนอื่นเคยพูดมาแล้วในมุมมองที่แตกต่างกัน (ซึ่งเป็นเรื่องที่ปฏิเสธไม่ได้) อย่างเช่นคอนเทนต์เกี่ยวกับหนังสือที่มาทุกปี เพราะงานหนังสือมีทุกปี ถ้าเจอสิ่งนี้จั๊กจะเริ่มคิดจากว่า “จะทำยังไงให้ต่าง ไม่วาดเป็นรูปหนังสือได้ไหม”

• กระบวนการคิดเป็นสิ่งสำคัญที่สุดของการวาดภาพประกอบ หากเรามีเวลาเยอะ เราก็จะได้คิดเยอะ ทบทวนไอเดียซ้ำๆ หลายครั้งนั้นกลับไปเอาไอเดียแรก ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้บ่อยๆ แต่ข้อดีคืออย่างน้อยเราก็ได้ทบทวนมัน
• การออกแบบภาพประกอบให้สื่อต่างๆ นั้นแตกต่างกัน เช่น หากออกแบบปกหนังสือ เธอจะคิดถึงรูปที่ครอบคลุมใจความทั้งเล่ม หากเป็นออนไลน์จะเป็นรูปที่ดูง่าย เข้าใจง่าย เลื่อนผ่านแล้วเข้าใจเลย และหากเป็นนิตยสาร เธอจะเลือกใส่สิ่งที่อยู่ในออนไลน์ไม่ได้ มีกราฟิกที่เล่นกับเลย์เอาต์ เช่น การใส่กราฟิก transparency (โปร่งแสง) ให้ตัวหนังสือทับอยู่ ซึ่งออนไลน์ทำไม่ได้
• วินัยในการทำงานและการทำงานส่งตรงเวลาก็สำคัญไม่แพ้องค์ประกอบไหน เพราะคือหนึ่งปัจจัยที่ผู้ว่าจ้างจะจ้างเราต่อ

ซัน–อภิชาต ธีรวิทยานิพนธ์

• การสร้างสติกเกอร์ไลน์ของเขาเกิดจากความคิดเล่นๆ ที่ทำตอนเครียดจากงานประจำ
• การสร้างสติกเกอร์ไลน์ให้น่าจดจำคือการทำให้แตกต่างจากคนอื่น
• การทำให้แตกต่างจากคนอื่นที่ว่าคือ “ไม่ต้องทำสวย แต่ส่งให้เพื่อนแล้วโดนด่ากลับมา”
• เหตุการณ์ต่างๆ ในชีวิตประจำวันเป็นปัจจัยสำคัญของการสร้างสติกเกอร์ไลน์ที่คนเข้าถึงได้ เช่น สติกเกอร์ดึ๊บ ดึ๊บ จะมีท่าเด้งเอว ซึ่งเขาได้แรงบันดาลใจมาจากการไปเห็นคนเต้นหน้าเวทีหมอลำ
• การทำสติกเกอร์ที่ดี คุณไม่จำเป็นต้องวาดรูปสวย จะทำเป็นบอลลูนคำพูดก็ได้

• การเข้าใจกลุ่มลูกค้าเป้าหมายว่าจะขายให้ใคร และคนกลุ่มนั้นชอบอะไร คือสิ่งที่ควรทำ อย่างดึ๊บ ดึ๊บนั้นเน้นกลุ่มเป้าหมายที่เป็นวัยรุ่น เพราะฉะนั้นท่าทางหรือกิมมิกของสติกเกอร์ต้องเป็นสิ่งที่วัยรุ่นทำหรือเข้าถึงได้
• เมื่อทำงานเสร็จแล้ว ซันแนะนำให้ไม่คาดหวัง แม้จะทำได้ยากมากก็ตาม
• เริ่มแรกซันโปรโมตโดยการโพสต์ลงโซเชียล ทำแคมเปญใน Line และจัดโปรโมชั่นกับแม่ค้าขายสติกเกอร์ไลน์
• แต่การโปรโมตที่ดีที่สุดคือการบอกปากต่อปาก ปล่อยให้สติกเกอร์ได้ทำงาน ส่งต่อตัวมันเองไปเรื่อยๆ
• เปรี้ยงแล้วกินรายได้จากตัวเก่าๆ นั้นไม่ยั่งยืน การขยันทำงานออกมาอย่างสม่ำเสมอเป็นเรื่องที่สำคัญ

The post Illustration in The Digital Age วาดภาพประกอบอย่างไรให้อยู่รอดในยุคดิจิทัล appeared first on a day magazine.

หนังสือที่อัดอ้วนเรียงรายอยู่เต็มชั้นคล้ายกับกำลังอ้าแขนต้อนรับพวกเราทุกคนให้เข้ามาสำรวจน่านฟ้าอันกว้างใหญ่ที่เรียกว่าการอ่านและจักรวาลของหนังสือ

พวกเรานั่งกระชับวงเข้าหากัน เริ่มต้นแนะนำตัว และพูดคุยกันสบายๆ ก่อนจะเริ่มเสวนาและแนะนำหนังสือของแต่ละคน นักอ่านสองคนที่มาร่วมสนทนาและร่วมแบ่งปันประสบการณ์ในฐานะ ‘นักอ่าน’ คนแรกคือ วีรพร นิติประภา นักเขียนเจ้าของรางวัลซีไรต์ 2 สมัย ผู้เขียน ไส้เดือนตาบอดในเขาวงกต และ พุทธศักราชอัสดงกับทรงจำของทรงจำของแมวกุหลาบดำ และ คาลิล พิศสุวรรณ นักเขียน นักวิจารณ์ และคอลัมนิสต์คลื่นลูกใหม่ ที่จะมาร่วมชงบทสนทนาให้ข้นจนตกตะกอน

หนังสือคือสื่อสะท้อน

“เราจะรู้จักใครสักคนก็จากหนังสือที่เขาอ่าน”

หนังสือคือส่วนสำคัญที่หลอมและสร้างความเป็นคนคนหนึ่ง ถึงขนาดที่มีคนพูดว่าหากอยากรู้จักใครสักคนให้ลึกซึ้งแล้ว ให้ลองทำความรู้จักหนังสือที่เขาอ่านด้วย หนังสือและเจ้าของหนังสือจึงไม่ต่างกับกระจกฝ้าที่สะท้อนกันอยู่ หนังสือแต่ละเล่มรีเฟลกซ์ชีวิตและสะท้อนความคิดของคนคนนั้นได้ อาจจะไม่ใช่ทั้งหมด แต่อย่างน้อยหนังสือที่ถืออยู่ในมือก็สามารถสะท้อนมุมมองต่อตัวเองและโลกของคนคนหนึ่งไม่มากก็น้อย

วงสนทนาของเราจึงเริ่มต้นด้วยการแนะนำตัว การศึกษา อาชีพ และหนังสือที่เลือกมาแชร์เรื่องราวกัน เพราะแบ็กกราวนด์ชีวิตเป็นตัวแปรที่สามารถบอกได้ว่าคนคนหนึ่งจะมองหนังสือหนึ่งเล่มด้วยมุมมองแบบไหน

นักอ่านที่มาร่วมวงสนทนากับเราในครั้งนี้มีหลากช่วงวัยและหลายอาชีพ ทั้งนักศึกษา วิศวกร นักเขียน นักวาดภาพประกอบ ข้าราชการ บรรณาธิการ กราฟิกดีไซเนอร์ ฯลฯ ซึ่งกว่าครึ่งเป็นคนที่ทำอาชีพคลุกคลีอยู่กับหนังสือและเป็นหนอนหนังสือตัวยง จุดร่วมหนึ่งที่น่าสนใจสำหรับวงสนทนาในครั้งนี้คือ หนังสือที่แต่ละคนเลือกมาล้วนเกี่ยวกับ ‘ความฝัน’ ซึ่งไม่ว่าจะเป็นหนังสือบันทึกการเดินทาง การ์ตูน นวนิยาย กราฟิกโนเวล และหนังสือปรัชญาการใช้ชีวิต แต่ละเล่มล้วนยึดโยงกันด้วยธีมความฝันและการค้นหา

เราเปิดวงสนทนาด้วยนวนิยายเชิงปรัชญาเรื่อง โจนาธานลิฟวิงสตัน: นางนวล หนุ่มนักอ่านผู้เป็นวิศวกรแชร์เรื่องราวอย่างย่นย่อของนกนางนวลชื่อโจนาธานผู้มีฝันอยากบินให้สวยงามและสมบูรณ์แบบที่สุด ไม่ได้สักแต่คิดเรื่องหากินและทำรังวางไข่อย่างนกตัวอื่นๆ จนนกตัวอื่นมองว่าโจนาธานเป็นนกประหลาด จนสุดท้ายความฝันและการฝึกบินทำให้โจนาธานค้นพบและเข้าสู่สัจจะของชีวิต

ส่วนนักอ่านอีกคนนำหนังสือการ์ตูนเรื่อง Space Brothers ซึ่งเป็นหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพี่น้องที่มีความฝันอยากไปดวงจันทร์ ระหว่างเรื่องก็สอดแทรกเกร็ดความรู้เรื่องการเป็นนักบินอวกาศไปด้วย แม้เรื่องราวจะเน้นไปที่การเดินทางตามความฝันแบบ ‘From Zero to Hero’  แต่ก็เล่าเรื่องความสัมพันธ์อกมาได้ดี เมื่ออ่านการ์ตูนเรื่องนี้แล้ว นักอ่านคนนี้เล่าว่าเหมือนเธอได้ปลดล็อกอะไรบางอย่าง เพราะในเรื่องนี้พยายามส่งสารสำคัญที่ว่า ถ้าเรามีประสบการณ์ในการทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งสำเร็จแล้ว เราจะไม่กลัวการทำสิ่งใหม่ๆ

ในวงสนทนามีนักอ่านอีกหลายคนที่เคยอ่านเล่มเดียวกันนี้ หลายคนจึงร่วมแชร์ประสบการณ์และความรู้สึกที่มีต่อเล่ม Space Brothers เช่น เหตุการณ์หลายตอนที่ทำให้ซาบซึ้ง การได้เห็นมิติ การพัฒนาของตัวละคร และความสัมพันธ์ของพี่น้องที่มีเลเยอร์ลึกลงไปอีก ซึ่งแต่ละคนอ่านหนังสือเล่มเดียวกันก็จริง แต่ตกตะกอนออกมาเป็นมุมมองและบทเรียนเฉพาะตัว ซึ่งทำให้วงสนทนาจุดติดไปได้เรื่อยๆ จากประเด็นที่แต่ละคนร่วมกันโยนเข้ามา

การอ่านจึงไม่ใช่กิจกรรมที่น่าโดดเดี่ยว เพราะเรากำลังร่วมผจญภัยในโลกเดียวกันกับคนอีกหลากหลาย การได้แชร์ประสบการณ์ต่อหนังสือเล่มหนึ่ง จึงเหมือนการเอาโลกของแต่ละคนมาแลกกัน

โยนไอเดียสลับ แล้วจับมาขมวด

รูปแบบของวงสนทนาของเราจึงดำเนินไปในรูปแบบที่มีการโยนสลับไปมา หนังสือเล่มไหนที่เชื่อมโยงกับเล่มอื่นของเพื่อนๆ นักอ่านก็จะร่วมกันถาม-ตอบจนแตกยอดไปสู่ประเด็นอื่นๆ การสนทนานี้จึงไม่ใช่การแชร์ไอเดียแค่หนังสือที่แต่ละคนนำมาเท่านั้น แต่กลายเป็นวงสนทนาที่มาโยนและรับไอเดียจากคนต่างมุมมอง ซึ่งการพูดคุยเรื่องหนังสือได้ขยายไปถึงพฤติกรรมการอ่านของแต่ละคน หนังสือที่อ่านในวัยเด็ก เรื่องแพลตฟอร์มการอ่านที่เปลี่ยนไป ทั้งการอ่านในออนไลน์และรูปแบบวรรณกรรมแบบห้องแชต รวมถึงประเด็นเวลาที่หายไปสำหรับการอ่านหนังสือ

นักอ่านหลายคนยอมรับว่าไม่สามารถแบ่งเวลาให้กับการอ่านหนังสือแบบเมื่อก่อน สาเหตุหลักๆ ที่ยกขึ้นมาคือเวลางานที่พรากเวลาส่วนตัวไป และไม่สามารถมีสมาธิจดจ่อกับการอ่านได้อย่างเมื่อก่อน ทำให้นักอ่านสารภาพว่าชั่วโมงในการอ่านหนังสือลดลงอย่างมีนัยสำคัญ การอ่านเรียกร้องเวลาและพลังมากกว่าจะเป็นงานอดิเรก ในขณะเดียวกันก็มีนักอ่านบางคนแชร์ว่า ถ้าถึงขนาดจะจับคำว่าวินัยไปอยู่บรรทัดเดียวกับการอ่านก็คงจะไม่ใช่ เพราะอะไรที่ต้องทำโดยหน้าที่หรือเป็นระเบียบบังคับจะทำให้สูญเสียสุนทรีย์ไปอย่างน่าเสียดาย ซึ่งนักอ่านหลายคนก็ร่วมแลกเปลี่ยนเรื่องการทวงคืนเวลาอ่านหนังสือกลับมาในแบบของแต่ละคน บ้างพยายามพกหนังสือติดตัวไปอ่านในที่สาธารณะ บนรถโดยสาร หรือพวกไปอ่านในห้องน้ำ

วีรพรได้แชร์ความลับของการเป็นนักอ่านของเธอว่า เราน่าจะทำการอ่านให้เป็นเหมือนพิธีกรรมรูปแบบหนึ่ง นักอ่านต้องตั้งใจจดจ่อที่จะอยู่กับหนังสือเล่มหนึ่งและจะไม่ลุกไปไหนเหมือนให้คำมั่นสัญญาต่อกัน ในนวนิยายของเธอเองก็มีการใส่บทเพลงสำหรับฟังประกอบบทบทหนึ่ง เพื่ออยากให้นักอ่านนั่งลงนิ่งๆ จัดแจงเตรียมเปิดเพลงนั้นคลอไปกับการอ่านหนังสือ เพราะนักเขียนเขียนหนังสือขึ้นมาแรมปีเพื่อให้คนอ่าน คนอ่านก็น่าจะตั้งใจและจดจ่ออยู่กับเรื่องราวนั้นเพื่อดื่มด่ำอรรถรสด้วยเช่นกัน ในฐานะที่วีรพรเป็นทั้งนักเขียนและนักอ่าน เธอบอกว่าใจความง่ายๆ ของการหาเวลาอ่านหนังสือนั้นแสนเรียบง่ายคือการนั่งลงและอ่านมัน

นักอ่านหลายคนเสนอว่าการอ่านหนังสือเหมือนความสัมพันธ์ระยะยาวที่ต้องมีคำมั่นสัญญาต่อกัน เมื่อเลือกกันแล้วก็ควรจะเปิดอ่านและทำความรู้จักอย่างจริงจัง แต่สิ่งที่น่าจะทำให้เกิดขึ้นในสังคมการอ่านในเมืองไทยคือ การจัดกิจกรรมสนทนาเกี่ยวกับหนังสือให้มากขึ้น จัดบุ๊กคลับที่เปิดโอกาสให้คนอ่านคอเดียวกันมาร่วมแลกเปลี่ยนกัน การได้พบเพื่อนร่วมทางในถนนหนังสือน่าจะทำให้การอ่านไม่โดดเดี่ยวจนเกินไปนัก แถมยังได้เพื่อนร่วมทางที่จะคอยสนับสนุนเรื่องการอ่านต่อๆ ไปด้วย

ภาพถ่าย : ณัฐนิช ชนะฤทธิชัย

The post a day experience: The Reader’s Secret ใจความง่ายๆ ของหนังสือ คือมีไว้ให้อ่าน appeared first on a day magazine.

บนชั้น 3 ของ The Quarter โคเวิร์กกิ้งสเปซที่ตั้งอยู่ในตึกแถวหัวมุมถนนพญาไทและเพชรบุรี ฉันกับเพื่อนสนิทและคนแปลกหน้าอีก 6 คู่ ซึ่งมีทั้งคู่เพื่อนรักเช่นเดียวกันกับฉัน, คู่มิตรภาพออนไลน์ที่เพิ่งมาพบกันเป็นครั้งแรกในวันนี้, คู่รักวัยรุ่น และคู่ชีวิตที่มาพร้อมกับลูกในท้อง ทุกคู่ต่างชักชวนกันมาร่วมกิจกรรม a day experience : Heart Listener ฝึก-ฟัง-ใจ เพื่อเรียนรู้และฝึกฝนทักษะการสื่อสารให้ดียิ่งขึ้น โดยมีจุดหมายปลายทางเป็นความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกว่าเดิม

การฝึก-ฟัง-ใจ ครั้งนี้ดำเนินกิจกรรมโดยนักจิตวิเคราะห์และนักศิลปกรรมบำบัดอย่าง วี–วรภาดา วรธนัญชัย ก่อนกิจกรรมจะเริ่มต้น วีตกลงกับทุกคนว่า ที่นี่คือพื้นที่ปลอดภัย ทุกคนสามารถพูดสิ่งที่อยากพูดออกมาได้ และในทางกลับกันก็ไม่ต้องฝืนใจพูดในสิ่งที่ไม่อยากพูด เรื่องราวทุกเรื่องที่ถูกบอกเล่าในพื้นที่นี้จะเป็นความลับที่รู้กันแค่ในวง ไม่มีการนำออกไปเล่าต่อ จากนั้นก็เข้าสู่ช่วงการแนะนำตัว แต่จะให้แต่ละคนแนะนำตัวเองก็คงไม่เข้าธีม วีจึงให้โจทย์ว่า ให้ทุกคนแนะนำคู่ที่มาด้วยกันโดยไม่มีรูปแบบตายตัว

ฉันสังเกตว่า การแนะนำแบบนี้ทำให้ทุกคนได้รู้จักเพื่อนในวงมากกว่าแค่ชื่อ อาชีพ และอายุ เพราะดูเหมือนเราจะได้รู้จักพวกเขาในมุมมองที่ใกล้ชิดและน่ารักกว่าปกติ แถมยังมองเห็นถึงความสัมพันธ์และเรื่องราวระหว่างแต่ละคน เพราะสิ่งที่หลายคนรวมทั้งตัวฉันเลือกเล่าออกมามักจะเป็นรายละเอียดปลีกย่อย เช่นว่า เขาเจอกับเราที่ไหน มีความชอบอะไร เป็นคนอย่างไร และเมื่อถึงคิวของตัวเอง ฉันก็รู้สึกเขินอยู่หน่อยๆ เพราะมันดูมีแต่คำชมที่แม้แต่ฉันเองยังไม่กล้าคิดว่าตัวเองเป็นอย่างนั้น

พอทุกคนแนะนำตัวจบ วีก็อธิบายให้เราฟังว่าการแนะนำคนข้างๆ แบบนี้จะทำให้เราได้รู้จักกับตัวเองในมุมที่เราอาจหลงลืมไป ซึ่งจะโยงเข้าสู่กิจกรรมแรก นั่นคือการทำความรู้จักกับตัวเอง

วีแจกกระดาษม้วนใหญ่ให้พวกเราคนละม้วน และนำปากกาหลากสีมาตั้งกลางวง เรากำลังจะทำไทม์ไลน์ของตัวเองตั้งแต่เด็กจนถึงปัจจุบัน โดยไม่จำกัดรูปแบบและธีม ขอเพียงแค่เกี่ยวกับตัวเองเท่านั้น

ทันทีกางกระดาษออกมา ในหัวของฉันว่างโล่งไปหมด ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไร ยิ่งไม่กำหนดรูปแบบฉันยิ่งนึกอะไรไม่ออก แต่ด้วยความที่ชอบวาดรูป ฉันจึงตัดสินใจวาดทุกอย่างที่ผุดขึ้นมาในหัวเมื่อนึกถึงตัวเองในวัยเด็กลงไปและเขียนโน้ตทดเอาไว้หากเรื่องที่นึกได้ซับซ้อนเกินกว่าจะวาด ฉันวาดอาหารที่พ่อแม่ชอบซื้อมาให้กินตอนอนุบาล วาดหมาหลากหลายเจเนอเรชั่นที่บ้านเราเลี้ยง วาดตัวเองในวัยมัธยมฯ ต้นที่นอนดูทีวีหลังเลิกเรียน วาดชุดนักเรียนที่เปลี่ยนไปตอนย้ายโรงเรียน และอีกสารพัดสิ่ง ความทรงจำของฉันกระโดดไปมา และในบางช่วงเวลาฉันก็แทบจะนึกอะไรเกี่ยวกับมันไม่ออกเลยสักนิด

วาดเสร็จเราทุกคนก็ม้วนกระดาษกลับมานั่งล้อมวงเหมือนเดิม วีอธิบายว่ากิจกรรมนี้มีขึ้นเพื่อให้เราได้ลองทบทวนเรื่องราวของตัวเอง ก่อนจะให้เราเลือก 3 คำ (ไม่ใช่ 3 พยางค์นะ) ที่สามารถนิยามตัวเองได้ดีที่สุด ให้เวลาเราทบทวนตัวเอง และเล่ามันออกมาให้เพื่อนในวงฟัง สำหรับฉันคือคำว่า บ้าน การเติบโต และความสบายใจ ซึ่งฉันตีความออกมาจากภาพวาดขยุกขยิกอีกที

สาเหตุที่เรานั่งเขียนไทม์ไลน์ ทำความรู้จักและคุยกับตัวเอง นั่นเป็นเพราะความสัมพันธ์นั้นประกอบไปด้วยคนสองคน และ ‘ตัวฉัน’ ก็คือฐานด้านหนึ่งของความสัมพันธ์ วีเฉลยให้เราฟังอย่างนั้น ดังนั้นการพัฒนาการสื่อสารและความสัมพันธ์ เราเลยจำเป็นต้องเข้าใจว่าเราให้ความสำคัญกับอะไร มีความคาดหวังต่อตัวเองอย่างไร

เมื่อเข้าใจตัวเองแล้ว ก็ได้เวลาขยับไปสู่ความสัมพันธ์ และนี่ก็เป็นสาเหตุที่เราต้องมากันเป็นคู่ เพราะคราวนี้วีให้ทุกคนเขียนความคาดหวังที่เรามีต่อคู่ที่มาด้วยกันลงบนกระดาษ และทบทวนว่าเราอยากบอกอีกฝ่ายไหม ก่อนจะให้คู่ที่พร้อมเล่าความคาดหวังต่ออีกฝ่ายให้ทุกคนฟังกลางวง

เพื่อนสนิทบอกว่า สิ่งที่เธอคาดหวังจากฉันคือกำลังใจ การรับฟัง และอยากให้ฉันให้เวลากับเธอบ้าง ส่วนสิ่งที่ฉันคาดหวังจากเธอก็คล้ายๆ กัน คืออยากให้เธอยังรับฟังฉันโดยไม่ตัดสินและอยากให้เธอไว้ใจเล่าสิ่งต่างๆ ให้ฉันฟังอย่างนี้ต่อไป อยากให้เธอกล้าตักเตือนหากฉันเหลวไหลเกเร และอยากไปเที่ยวด้วยกันอีกครั้ง เพราะนับตั้งแต่เราเรียนจบและทำงาน เราก็ไม่ได้ออกเดินทางไปไหนไกลๆ ด้วยกันอีก ซึ่งวีก็ชี้ให้เห็นว่า นี่คือสาเหตุที่เราต้องกล้าบอกความต้องการที่เรามีต่ออีกฝ่ายออกไป เพราะหากฉันอยากไปเที่ยวกับเพื่อนแต่เก็บมันเอาไว้คนเดียว มันก็จะไม่มีทางเกิดขึ้น

ในกิจกรรมต่อมา ต้องเขียนว่าเราได้ให้อะไร หรือเป็นอะไรให้อีกฝ่ายได้บ้าง แล้วเมื่อมาเทียบกับความคาดหวังแล้วเราพร้อมไหมที่จะเติมเต็มความคาดหวังของเขา เพื่อเข้าใจถึงภาพรวมของความสัมพันธ์และเห็นความชัดเจนของทั้งสองฝ่าย โดยวีย้ำกับทุกคนว่าไม่ได้ต้องการให้ใครคิดว่าตัวเองดีไม่พอ แต่จะเป็นการนำไปสู่กิจกรรมต่อไปที่จะจับคู่แลกเปลี่ยนกันว่า มีอะไรบ้างที่เราทำตามความคาดหวังของกันและกันได้ ก็จงรักษามันต่อไป และมีอะไรบ้างที่ตอนนี้เรายังทำไม่ได้ แต่จะร่วมด้วยช่วยกันปรับปรุงเพื่อพัฒนาความสัมพันธ์ ซึ่งในคู่ของฉันอาจจะง่ายอยู่สักหน่อย เพราะสิ่งที่เรามีอยู่แล้วคือการรับฟังซึ่งกันและกันอย่างไม่ตัดสิน ส่วนสิ่งที่เราคาดหวังคือการใช้เวลาด้วยกันให้มากขึ้น ที่เราตีความครอบคลุมทั้งการนัดกินข้าวเมาท์มอย และการไปเที่ยวกัน

หลังจากที่แวะกินขนมและพักเบรก วีเปิดสไลด์ทฤษฎีภูเขาน้ำแข็งที่หลายคนคุ้นเคยและอธิบายไล่จากล่างขึ้นบน ส่วนที่อยู่ใต้สุดของภูเขาคือความต้องการ ถัดขึ้นมาจึงเป็นประสบการณ์ พื้นเพ วัฒนธรรม ส่วนที่ปริ่มอยู่ระหว่างบนน้ำและใต้น้ำคือความต้องการพื้นฐานและความเชื่อ อันนำไปสู่การกระทำและพฤติกรรม ส่วนยอดสูงสุดของภูเขาน้ำแข็งคือผลลัพธ์ ซึ่งสามคำที่เราเลือกมานิยามตัวเองในช่วงแรกนั้นเทียบได้กับส่วนที่อยู่ใต้ภูเขาน้ำแข็ง

หากทั้งสองฝ่ายต่างรู้จักให้พลังใจตัวเอง ให้คุณค่ากับคนข้างๆ ก็จะเกิดเป็นความสัมพันธ์ที่ดีนั่นเอง

ต่อมาวีอธิบายให้ฟังถึง empathic communication นั่นคือการสื่อสารแบบเอาใจเขามาใส่ใจเรา ว่าเป็นการพยายามที่จะเข้าใจ เปิดใจรับฟัง รับรู้ความรู้สึกของอีกฝ่าย พยายามเชื่อมโยงกับสิ่งที่อีกฝ่ายสื่อสารออกมาผ่านคำพูดและภาษากาย เพื่อให้สื่อสารกันได้ตรงประเด็น ไม่เผลอไปทำร้ายอีกฝ่าย และทำให้อีกฝ่ายเปิดใจรับฟัง

สิ่งที่มาด้วยกันกับ empathic communication คือ deep listening นั่นคือการรับฟังอย่างตั้งใจจริงๆ รับรู้ความรู้สึกของผู้พูดอย่างไม่มีอคติหรือข้อแม้ ตั้งใจฟังจนจบ หากมีอะไรสงสัยหรือแย้งก็ทดเอาไว้ในใจก่อน วีบอกกับเราว่าเพราะคนเราสามารถโฟกัสอะไรได้แค่ทีละอย่างเดียว หากเราทำอย่างอื่นขณะฟัง หรือเราพยายามพูด คิดอะไรในหัวไปด้วยขณะฟัง เราก็จะไม่ได้ยิน ไม่ได้รับสารอย่างแท้จริง ไม่ได้สังเกตเห็นน้ำเสียง การแสดงออก ภาษากายของผู้พูดที่อาจจะลึกซึ้งหรือมีอะไรมากกว่าถ้อยคำที่พูดออกมา เมื่อฟังแล้วมีตรงไหนไม่เข้าใจก็ถาม ถามทั้งตัวเองว่ากำลังรู้สึกอย่างไร ถามอีกฝ่ายว่าสิ่งที่พูดหมายความตามที่เราเข้าใจไหม เพื่อป้องกันการเข้าใจผิด

วีเสริมว่า หากใครนึกภาพไม่ออก ให้ลองจินตนาการตัวเองให้ว่างเปล่า และพร้อมที่จะซึมซับอีกฝ่ายอย่างเต็มที่ ลดความคิดทุกอย่าง ลดตัวฉันออกไป แม้เราจะไม่เข้าใจและไม่เห็นด้วย แต่ก็เปิดใจฟังให้รับรู้ความคิด ความรู้สึกของอีกฝ่าย

มาถึงตอนนี้ หนึ่งในผู้ร่วมกิจกรรมก็รู้สึกสงสัยว่า เราจะเอาไปใช้ในชีวิตจริงได้ตอนไหน เพราะเอาเข้าจริงเราคงไม่สามารถละทิ้งกิจกรรมทุกอย่างเพื่อมาฟังใครสักคนได้ตลอด คำตอบที่ได้คือเราอาจจะหยิบการสื่อสารแบบนี้ออกมาใช้ในเวลาที่รู้สึกไม่เข้าใจกัน มีความไม่สบายใจเกิดขึ้น อยากปรับจูนเข้าหากัน แต่ในสถานการณ์ทั่วไปหากเราสื่อสารอย่างมี empathy ก็จะทำให้เกิดผลดีได้เช่นกัน โดยวียกตัวอย่างว่าทุกครั้งที่พ่อของเธอโทรมา เธอจะตั้งสติและพักจากสิ่งที่ทำเพื่อมาฟังพ่อ และการตั้งใจฟัง ตอบกลับอย่างตรงประเด็น ไม่มีอารมณ์เกี่ยวข้อง ก็ทำให้พ่อของเปิดใจรับฟังสิ่งที่เธอจะพูดมากยิ่งขึ้น เป็นต้น

แต่ถ้ายังไม่พร้อมจะฟังจริงๆ ก็ควรสื่อสารออกไปเช่นกัน เพราะหากเรารับฟังแบบปล่อยผ่าน ไม่ตั้งใจฟัง ฟังแล้วไม่เข้าหัว ก็อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดความหงุดหงิดหรือผิดใจกันได้

ในช่วงท้ายของกิจกรรม วีเปิดโอกาสให้ผู้ร่วมกิจกรรมแลกเปลี่ยนกันถึงสถานการณ์การสื่อสารผิดพลาดหรือความไม่เข้าใจกันที่ได้พบเจอมา ก่อนจะสรุปให้ฟังว่าในความสัมพันธ์เราควรหมั่นทบทวนสิ่งที่สื่อสารกันมา คุยกันถึงความคาดหวังและความเข้าใจว่าเรายังอยู่ในหน้าเดียวกันใช่ไหม ตั้งคำถามถึงความต้องการและทิศทางที่จะเดินไปอยู่บ่อยๆ เพราะมีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา ก่อนจะให้ทุกคนลงมือทำเครื่องเตือนใจให้ตัวเองหรือคู่ที่มาด้วยกันถึงสิ่งที่เราได้แลกเปลี่ยนกันในวันนี้ ซึ่งฉันและเพื่อนสนิทตกลงว่าเราจะทำแลกกัน ฉันตัดกระดาษเป็นตัวอักษรขึ้นต้นชื่อของเราทั้งสองคน, มือที่ทำท่าเลิฟ, โทรศัพท์มือถือที่สื่อว่าฉันพร้อมจะรับสายและรับฟังเธอเสมอ, กระเป๋าเป้เพื่อเตือนใจเธอว่าเราต้องมีทริปหน้าด้วยกันอีก พร้อมกันโน้ตแผ่นเล็กๆ ใส่ซองจดหมายและมอบให้เธอ ส่วนเธอยื่นห่อกระดาษสีชมพูผูกโบว์มาให้ฉัน

แน่นอนว่าฉันรู้สึกดีใจที่ได้ชวนเพื่อนสนิทมาด้วยกัน และรู้สึกว่าเราเข้าใจกันมากขึ้น แต่ฉันเชื่อว่าไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ของฉันกับเพื่อนเท่านั้นที่จะได้ประโยชน์จากเวิร์กช็อปนี้ เพราะฉันจะลองฝึกฟังใจคนรอบข้างให้มากขึ้นด้วยเหมือนกัน

The post a day experience : Heart Listener ฝึก-ฟัง-ใจ เวิร์กช็อปที่สอนให้ฉันอยากเปิดใจรับฟังคนรอบข้างให้ดีขึ้นกว่าเดิม appeared first on a day magazine.

เมื่อเปรียบเทียบกันโดยผิวเผินแล้ว มนุษย์มีชีวิตอันสั้น แต่โบราณสถานยืนยาวอยู่ได้นับร้อยปี ชีวิตของมนุษย์และโบราณสถานล้วนมีการก่อเกิด เติบใหญ่ แก่ชรา และเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา

วันเสาร์ที่ 12 มกราคมที่ผ่านมา a day และ UddC อาสาพาผู้ร่วมทริป ‘a day experience : เดินดีที่กุฎีจีน’ ทั้ง 29 คน ไปย้อนรอยเส้นทางประวัติศาสตร์ ดูการก่อเกิด เติบใหญ่ และการเปลี่ยนแปลงของโบราณสถานในย่านฝั่งธน เดินลัดเลาะเข้าซอยนั้นออกซอยนี้บนเส้นทางเลียบแม่น้ำเจ้าพระยาในย่านกุฎีจีน ฝั่งธนบุรี

ในย่านกุฎีจีนนั้น ไม่ว่าจะเป็นวัดพุทธ โบสถ์คริสต์ มัสยิดอิสลาม หรือแม้กระทั่งศาลเจ้าของชาวจีน ล้วนมีเรื่องราวซุกซ่อนอยู่ และอยู่บนพื้นที่เดียวกันแบบ ‘พหุวัฒนธรรม’ โดยแท้ โบราณสถานมีความหลังและในความหลังก็มีชีวิต เราขออาสาสรุปทริปเพื่อทบทวนความทรงจำ เลาะเล็มถึงที่มาและความหลังของแต่ละสถานที่ซึ่งเป็นหมุดหมายสำคัญของประวัติศาสตร์ชุมชนธนบุรีที่ยังคงคุณค่าและความงามแม้จะผ่านเงื้อมเงาของกาลเวลามาเป็นร้อยๆ ปี

กุฎีจีนเป็นชุมชนเก่าแก่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่มีสถานที่สำคัญหลายแห่งซึ่งเป็นเหมือนแลนด์มาร์กในย่านธนบุรี โดยสถานที่ที่เรานัดพบกับผู้ร่วมทริปเพื่อเป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางในครั้งนี้คือ ‘อุทยานเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนคริทราบรมราชนนี’ หรือที่รู้จักกันทั่วไปในนาม ‘อุทยานสมเด็จย่า’ ทางเข้าด้านหน้าอุทยานมีต้นไม้ใหญ่โน้มกิ่งใบราวกับอ้าแขนต้อนรับผู้มาเยือนและเชื้อเชิญให้เข้ามาแวะพักในสวนสงบแห่งนี้

คณะผู้ร่วมทริปค่อยๆ เดินเข้าไปเยี่ยมชมอุทยานภายในโดยมีวิทยากร อาจารย์ธีรนันต์ ช่วงพิชิต ประธานมูลนิธิประชาคมย่านกะดีจีน-คลองสาน และผู้ก่อตั้งศูนย์ข้อมูลประวัติศาสตร์ชุมชนธนบุรี คอยให้ความรู้เชิงลึกในย่านกุฎีจีนแก่พวกเราตลอดทริป และยังมีวิทยากรคนพิเศษอย่าง แหม่ม–วีรพร นิติประภา นักเขียนนวนิยายรางวัลซีไรต์ พุทธศักราชอัสดงกับทรงจำของทรงจำของแมวกุหลาบดำ ซึ่งบางช่วงบางฉากของนิยายเล่มนี้มีการเล่าถึงสถานที่ที่เป็นจุดหมายในทริปที่เรากำลังจะไปเยือนในครั้งนี้ด้วย

เดิมทีพื้นที่ตรงอุทยานสมเด็จย่าเคยเป็นที่ดินเก่าแก่ของเจ้าพระยาศรีพิพัฒน์รันตราชโกษาธิบดี (แพ บุนนาค) อธิบดีกรมพระคลังสินค้าสมัยรัชกาลที่ 4 ภายหลังเปลี่ยนมือมาอยู่ในความครอบครองของตระกูลนานาซึ่งเป็นตระกูลแขกมุสลิม และได้น้อมเกล้าฯ ถวายแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 9 ด้วยเหตุที่พระองค์มีพระราชดำริจะทรงสร้างเป็นสวนสาธารณะและอุทิศให้เป็นอุทยานแด่พระมารดา ด้วยทรงเห็นว่าที่บริเวณนี้พระมารดาเคยประทับอยู่ครั้งยังทรงพระเยาว์ ปัจจุบันอุทยานนี้อยู่ในความดูแลของมูลนิธิชัยพัฒนา

ภายในอุทยานมีอาคารพิพิธภัณฑ์ซึ่งมีการจัดแสดงซากเรือโบราณ ด้านนอกมีซุ้มประตูแขก แผ่นหินแกะสลัก บ่อน้ำโบราณ และทิมบริวารซึ่งเป็นไฮไลต์ของอุทยานแห่งนี้ 

ทิมบริวารนี้สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 3 ด้วยสถาปัตยกรรมแบบจีน โดยสร้างเป็นตึกแถวก่ออิฐถือปูนชั้นเดียว หลังคามุงกระเบื้องเกล็ด ผนังทึบแต่มีช่องแสงด้านบน บริเวณผนังมีต้นเฟิร์นโบราณหลากหลายพันธุ์อายุกว่าร้อยปี ทั้งเฟิร์นขนนก เฟิร์นกนกนารี เฟิร์นผักกูด เฟิร์นข้าหลวง ฯลฯ เขียวขจีสวยงามน่าทึ่ง แลดูคล้ายพรมสีเขียวผืนใหญ่ปูลาดยาวไปจนจรดยังผนังอีกด้านหนึ่ง

จากนั้นเราเดินผ่านลานต้นมะกล่ำด้านหลังอุทยานเพื่อเดินทะลุไปยังศาลเจ้ากวนอู บริเวณนี้เป็นย่านชุมชนชาวจีนที่นั่งเรือกำปั่นมาค้าขายและตั้งรกรากตั้งแต่สมัยธนบุรี คณะเรามาหยุดแวะที่ด้านหน้าเพื่อชื่นชมความสวยงามอลังการของศาลเจ้ากวนอูที่ซ่อนตัวอย่างสมถะในซอยเล็กๆ ภายในศาลเจ้ามีเทพกวนอูเป็นองค์เทพประธาน ซึ่งชาวจีนเชื่อว่ากวนอูเป็นเทพผู้ผดุงความซื่อสัตย์และเป็นที่ยึดเหนี่ยวของชาวจีนโพ้นทะเล ด้านข้างองค์มีสระเสือและสระมังกรขนาบข้างซ้ายขวาตามคติความเชื่อของการตั้งศาลเจ้าตามขนบจีน ตัวอาคารหลักเป็นการนำไม้มาประกอบเข้าลิ่ม หรือที่เรียกว่า ‘เรือนแบบเครื่องสับ’ สะท้อนให้เห็นภูมิปัญญาจีนดั้งเดิมในการสร้างที่อยู่อาศัย ตัวอาคารหลักของศาลเจ้าที่นี่จึงสามารถถอดประกอบได้ง่ายดายเมื่อต้องการเคลื่อนย้ายหรือซ่อมแซม ผู้ร่วมทริปของเราไม่พลาดเข้าไปสำรวจภายในศาลเจ้า ไหว้สักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ และขอพรเพื่อความเป็นสิริมงคล

ด้านข้างศาลเจ้ามีเก๋งจีนประดับกระเบื้องเคลือบสีสันจัดจ้าน และตกแต่งด้วยรูปปั้นมังกรด้านบนตามสไตล์จีนแท้ๆ

ถัดกันไปไม่กี่สิบก้าวก็จะพบ ‘โรงน้ำปลาทั่งง่วนฮะ’ ตัวอาคารสร้างตามสถาปัตยกรรมแบบพระราชนิยมในสมัยรัชกาลที่ 3 ซึ่งถอดแบบมาจากศิลปะจีนเป็นส่วนใหญ่ หากเงยหน้ามองจากด้านล่างของโรงน้ำปลาแห่งนี้ขึ้นไปจะเห็นหลังคาเป็นชั้นลดหลั่นลงมา คล้ายกับเสือเผ่นลงมาจากภูเขา จึงได้ชื่อว่า ‘หลังคาเสือเผ่น’ ด้านข้างมีหอรีและหอขวางขนาบสองข้างตัวอาคารหลัก อาจารย์ธีรนันต์เล่าประวัติโรงน้ำปลาโบราณแห่งนี้ให้ชาวทริปของเราฟังว่า สมัยก่อนคนจีนเข้ามาค้าขายน้ำปลาจนร่ำรวย เพราะส่วนประกอบหลักของน้ำปลาคือเกลือ และเกลือเป็นวัตถุดิบที่มีค่ามากในสมัยนั้น เพราะชาวบ้านต้องใช้ปรุงอาหารและถนอมอาหาร จึงทำให้การค้าของชาวจีนในย่านนี้เติบโตและเฟื่องฟูสุดขีด อาจารย์ธีรนันต์ยังตั้งข้อสังเกตว่า ธุรกิจรายรอบชุนนี้ ไม่ว่าจะเป็นโรงเต้าเจี้ยวหรือโรงย้อมผ้า ล้วนแต่เป็นธุรกิจที่ชาวจีนเป็นเจ้าของ และยังตกทอดเป็นมรดกทางธุรกิจให้แก่ลูกหลานสืบมาจนถึงปัจจุบันด้วย

จุดหมายต่อไปที่เราเดินลัดเลาะเข้าซอยเพื่อไปเยือนก็คือ ‘มัสยิดกูวติลอิสลาม’ หรือที่รู้จักกันในนาม ‘สุเหร่าตึกแดง’ เดิมพื้นที่ตรงนี้เป็นอาคารคลังสินค้าของสมเด็จเจ้าพระยาองค์น้อย (ทัต บุนนาค) มาก่อน ภายหลังท่านได้ประทานที่ดินให้สร้างสุเหร่าขึ้น โดยเกิดจากความร่วมมือของชาวมุสลิมสองกลุ่มคือ กลุ่มมุสลิมไทรบุรีจากปัตตานีและกลุ่มพ่อค้ามุสลิมจากเมืองสุรัตในอินเดีย จึงไม่แปลกใจที่ศิลปะในสุเหร่านี้จะมีทั้งศิลปะอินเดียและมลายูผสมรวมกัน ทั้งการวาดลวดลายบานประตูด้วยศิลปะแบบอินเดีย และการประดับตกแต่งภายในแบบมลายู ที่พอมาอยู่ด้วยกันแล้วสวยงามกลมกลืน

จากนั้นเราเดินต่อไปยัง ‘ตรอกดิลกจันทร์’ ซึ่งเป็นชุมชนย่อยของต้นตระกูลบุนนาค อาจารย์ธีรนันต์เล่าเปรียบเทียบให้เห็นว่า เมื่อก่อนย่านนี้เคยเจริญจนถึงขีดสุดจนต้องขนานนามว่าเป็น ‘The Beverly Hills’ ของชาวธนบุรี เพราะมีทั้งโรงประชุมมหรสพ โรงภาพยนตร์ และสถานีวิทยุสำคัญ

 ไอเทมที่น่าสนใจซึ่งแทบทุกบ้านในตรอกนี้นิยมนำมาติดหน้าประตูก็คือ ‘โป๊ยก่วย’ หรือยันต์แปดเหลี่ยมที่ชาวจีนเชื่อว่าสามารถสะท้อนสิ่งอัปมงคลออกไปได้ สามารถติดไว้ในทิศทางที่ตั้งบ้านเรือน ทิศทางการเดินรถและเรือเพื่อปิดทางสิ่งชั่วร้ายและเบิกทางให้สิ่งดีๆ เข้ามา 

เมื่อเดินต่อมายังด้านหน้าตรอกจะเห็นงานสตรีทอาร์ตที่ศิลปินวาดเป็นยันต์โป๊ยก่วยยักษ์ โดย ไตรภัค สุภวัฒนา หรือ Puck ศิลปินสตรีทอาร์ตที่สร้างสรรค์ผลงานนี้ เล่าถึงที่มาให้เราฟังว่า “ผมสนใจศิลปะในชุมชนอยู่แล้ว โป๊ยก่วยนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากศาลเจ้าพ่อเสือซึ่งชาวบ้านที่นี่ให้ความเคารพมาก ผมเลยตั้งชื่อผลงานนี้ว่า ‘เสือคาบดาบ’ แล้วก็วาดแมวลงไปข้างๆ ด้วย เพราะตรอกนี้มีแมวเยอะ ผมมองว่าแมวเองก็เป็นเสือตัวเล็กๆ และที่วาดโป๊ยก่วยไม่ได้หมายความว่าชุมชนเรามีสิ่งไม่ดีนะ แต่ตั้งใจจะสื่อว่าเป็นการเก็บสิ่งดีๆ ไว้ในชุมชนครับ” 

สตรีทอาร์ตชิ้นนี้ทำให้พวกเราชาวทริปเห็นถึงการนำศิลปะดั้งเดิมมาสรรค์สร้างและต่อยอดเป็นโป๊ยก่วยของคนรุ่นใหม่ ที่สอดแทรกเรื่องราวเฉพาะของชุมชนชาวตรอกจันทน์ลงไปได้อย่างมีเสน่ห์เฉพาะตัว

เราออกมาจากตรอกดิลกจันทร์เพื่อเดินต่อไปยัง ‘วัดประยุรวงศาวาส’ โดยใช้เส้นทางเดินเลียบริมน้ำใต้สะพานพุทธ-สะพานพระปกเกล้า ชาวบ้านนิยมเรียกวัดประยุรวงศาวาส ว่า ‘วัดรั้วเหล็ก’ เพราะมีรั้วเหล็กเป็นกำแพงวัดอยู่เป็นบางตอน จุดที่เราเข้าไปเยี่ยมชมภายในวัดคือบริเวณเขามอซึ่งมีมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 3 รูปทรงเขาที่เป็นชั้นหินลดหลั่นทับซ้อนกันนั้นได้แรงบันดาลใจมาจากการเกาะตัวเป็นชั้นๆ ของน้ำตาเทียนที่สูงจนตั้งเป็นทรง ผู้ร่วมทริปได้ร่วมกันให้อาหารเต่า แวะพักตามอัธยาศัย และเดินเยี่ยมชมโดยรอบเขามอ

ภายในวัดมีการจัดงานสมโภชครบรอบ 191 ปี ที่บริเวณพระบรมธาตุเจดีย์สีขาวสูงตระหง่านซึ่งบริเวณโดยรอบมีช่องคูหาเรียงรายล้อมชั้นล่างของพระเจดีย์ ซึ่งเจดีย์แห่งนี้ได้รับยกย่องจากองค์การยูเนสโกให้เป็นเจดีย์มรดกโลกอีกด้วย

จากนั้นเราเดินเลาะไปยัง ‘วัดซางตาครู้ส’ ซึ่งเป็นวัดคริสต์ของชาวโปรตุเกสที่สร้างตั้งแต่สมัยธนบุรี คณะเราเดินสำรวจอาคารโดยรอบและชื่นชมความงามของสถาปัตยกรรมภายใน บานหน้าต่างทั้งสองฝั่งตกแต่งด้วยกระจกสีที่บอกเล่าเรื่องราวของพระเจ้าที่ปรากฏในพระคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาเก่า ส่วนหน้าต่างอีกด้านหนึ่งเล่าประวัติของพระเยซูหรือพระผู้ไถ่ในภาคพันธสัญญาใหม่ แม้ภายในจะประดับประดาอย่างหรูหราตามแบบศิลปะตะวันตก ทั้งเสาที่ตกแต่งอย่างชดช้อย เพดานโค้ง โถงทรงโดม โคมระย้า ฯลฯ แต่เมื่อเข้ามานั่งลงเพื่อซึมซับบรรยากาศ กลับทำให้รู้สึกสงบอย่างน่าประหลาด

เดินถัดมาอีกเล็กน้อยก็จะเป็นซอยทางเข้าชุมชนกุฎีจีน หลายคนอาจสงสัยว่าทำไมต้องชื่อ ‘กุฎีจีน’ 

แต่เดิมชาวบ้านที่อยู่แถบฝั่งธนนั้นจะเรียกฝรั่งที่เข้ามาอยู่หลังชุมชนของชาวจีนว่า ‘ฝรั่งหลังกะดีจีน’ กะดีหรือกุฎิ เป็นคำที่เพี้ยนมาจาก กุฏิ ซึ่งหมายถึงศาลเจ้าหรือกุฏิของพระจีนที่มีมาอยู่ก่อนแล้ว นั่นจึงเป็นที่มาว่าทำไมถึงเรียกชุมชนนี้ว่า ‘กะดีจีน/กุฎีจีน’ สืบมาตั้งแต่บัดนั้น

ชาวทริปได้หยุดแวะซื้อขนมกับชาวบ้านในละแวกนั้น และซักถามเรื่องราวความเป็นมาเกี่ยวกับขนมสูตรเฉพาะของกุฎีจีนซึ่งเป็นขนมที่หากินได้แค่ที่นี่เท่านั้น เช่น ขนมฝรั่งกุฎีจีนหรือขนมไข่ที่เป็นขนมอบซึ่งทำจากแป้งสาลี ไข่เป็ด และน้ำตาลเป็นหลัก กรอบนอกนุ่มใน เนื้อเบาร่วน, ขนมหน้านวลที่เป็นการต่อยอดโดยนำเอาขนมไข่มาเคลือบด้านหน้าด้วยน้ำตาลไอซิ่งและโรยถั่วด้านบน, ขนมกุสลังซึ่งทำมาจากแป้งสาลีปั้นเป็นแท่งแล้วนำมาบิดม้วนเป็นเกลียว โรยน้ำตาล ให้รสชาติหวานมันกรุบกรอบ นิยมกินกันในหน้าเทศกาลหรือโอกาสพิเศษอย่างวันคริสต์มาส, ขนมก๋วยตั๊สซึ่งเดิมเป็นขนมทาร์ตของโปรตุเกสที่กินกันอย่างแพร่หลายในสิงคโปร์ ปีนัง และแถบมะละกา เมื่อก๋วยตั๊สเข้ามาในไทย ชาวบ้านกุฎีจีนได้ปรับเปลี่ยนสูตรให้มีความเฉพาะตัว คือแทนที่จะนำไปอบเหมือนทาร์ตทั่วไป แต่นำไปทอดในน้ำมัน ซึ่งตัวแป้งจะจีบเป็นริ้วรอบๆ แล้วใส่ไส้สับปะรดลงไปทีหลัง

เราเดินต่อเข้าไปในซอยเพื่อเยี่ยมชม ‘พิพิธภัณฑ์บ้านกุฎีจีน’ เหตุที่มีการตั้งพิพิธภัณฑ์ขึ้นที่นี่ก็เพื่อเป็นแหล่งรวบรวมข้อมูลชุมชนชาวสยาม-โปรตุเกสตั้งแต่สมัยอยุธยาจนถึงปัจจุบัน และเป็นแหล่งเรียนรู้วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียม ศาสนา และรากเหง้าของชาวชุมชน โดยที่คนในชุมชนสามารถเข้ามามีส่วนร่วมได้ ภายในจัดแสดงสิ่งของเครื่องใช้ รวมถึงสิ่งละอันพันละน้อยที่คนกุฎีจีนสมัยก่อนใช้ในชีวิตประจำวัน เช่น เครื่องโถโอชาม เครื่องมือดักสัตว์ จานชาม เครื่องสังคโลกของชาวจีน สิ่งของสำหรับประกอบพิธีกรรมของชาวคริสต์ รวมถึงโซนให้ข้อมูลทางประวัติศาสตร์ ‘กำเนิดสยามโปรตุเกส’ สำหรับผู้ที่ต้องการทราบข้อมูลแน่นๆ ของบ่อเกิดและผลพวงของความสัมพันธ์ไทย-โปรตุเกส

จากนั้นเราเดินเลียบริมแม่น้ำเจ้าพระยาเพื่อไปยัง ‘ศาลเจ้าเกียนอันเกง’ ซึ่งเป็นสถานที่ฉากหลังบางส่วนในนวนิยายรางวัลซีไรต์ ‘พุทธศักราชอัสดงกับทรงจำของทรงจำของแมวกุหลาบดำ’ โดย แหม่ม–วีรพร นิติประภา หากจะเรียกได้ว่าการมาเยือนศาลเจ้าแห่งนี้เป็นการตามรอยวรรณกรรมก็อาจจะไม่ผิดนัก

ศาลเจ้าเกียนอังเกงแห่งนี้มีคุณด้วง–บุณยนิธย์ สิมะเสถียร ทายาทซึ่งเป็นผู้ดูและเป็นผู้จัดการปกครองศาลเจ้า อธิบายชื่อ ‘เกียนอันเกง’ ให้ฟังว่า หมายถึง ‘อาคารที่สร้างความสงบสุขร่มเย็นแก่ชาวฮกเกี้ยน’ เนื่องด้วยศาลเจ้าแห่งนี้สร้างโดยชาวจีนฮกเกี้ยน โดยจะสังเกตเห็นได้จากหลังคาที่ลาดเอียงมากกว่าศาลเจ้าของชาวจีนอื่นๆ 

คุณด้วงอธิบายที่มาของการตั้งศาลเจ้าต่อ ว่ามีปรากฏเรื่องการสร้างศาสนสถานของชาวจีนมาตั้งแต่สมัยโบราณ พบหลักฐานจากบันทึกความทรงจำของกรมพระยาดำรงราชานุภาพ ใน สานส์สมเด็จ ว่าชาวจีนมาตั้งรกรากในไทยและสร้างศาลเจ้ามาตั้งแต่ต้นยุคกรุงศรีอยุธยาจนถึงตอนปลายกรุงศรี สืบมาจนสมัยธนบุรีชาวจีนฮกเกี้ยนก็ได้มาสร้างศาลเจ้าขึ้นที่นี่ซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมแบบ ‘สี่เรือนล้อมลาน’ เป็นอาคารสี่ทิศล้อมลานว่างตรงกลาง เปิดปล่องหลังคาโล่ง รอบนอกมีงานไม้แกะสลักที่สร้างขึ้นอย่างประณีต หากพิจารณาดูก็จะเห็นความงามและความอ่อนช้อยของฝีมือช่างโบราณ นอกจากงานไม้แกะสลักแล้วยังมีงานปูนปั้นซึ่งลงสีน้ำเงินด้วยเทคนิคงานช่างแบบดั้งเดิม บานประตูหรือทวารบาลมีภาพวาดเขียนสีขนาดสูงใหญ่กว่าศาลเจ้าที่สร้างในยุคเดียวกัน  ทั้งยังเป็นลายเส้นที่ละเอียดยิบชนิดที่ว่าสามารถจำแนกชนิดของขนสัตว์บนเสื้อผ้าในภาพนั้นได้ ด้านในมีองค์ประธานพระแม่โพธิสัตว์กวนอิมปางสมาธิ และรูปหล่อสิบแปดพระอรหันต์ทั้งวางเรียงรายอยู่

ภายในมีภาพเขียนจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราว สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลังหน ซึ่งภาพเขียนแบ่งตอนออกเป็นช่องๆ ขนาบซ้ายขวา คุณด้วงกล่าวเสริมแกมกังวลว่าเนื่องจากความชื้นที่สะสมมาเป็นร้อยๆ ปี ทำให้ภาพจิตรกรรมแตกล่อนเสียหาย ซึ่งตอนนี้อยู่ในขั้นตอนของการอนุรักษ์และบูรณะซ่อมแซมภาพจิตรกรรมฝาผนังให้คงสภาพเดิมไว้มากที่สุด 

สุดท้ายก่อนจะจบทริป เราร่วมกันรับประทานอาหารค่ำซึ่งเป็นอาหารตำรับชุมชนกุฎีจีนแท้ๆ ณ พิพิธภัณฑ์บ้านกุฎีจีน เมนูหลักมีขนมจีนแกงคั่วไก่ซึ่งใส่เครื่องในและไก่สับ กินคู่กับพริกน้ำส้ม ทำให้รสชาติกลมกล่อมและเผ็ดกำลังดี อีกเมนูหนึ่งที่ทุกคนลงความเห็นตรงกันว่าเด็ดสุดๆ ก็คือ ยำใหญ่สูตรกุฎีจีนซึ่งใส่เครื่องหลากหลาย ทั้งหมู กุ้งสด เต้าหู้ เห็ดหูหนู หอมใหญ่ แตงกวา และผักสารพัดชนิด ราดด้วยน้ำยำรสเปรี้ยวหวาน ด้วยความหลากหลายของวัตถุดิบในจานนี้ทำให้รสชาติออกมาอร่อยนัวอย่างถึงที่สุด นอกจากนี้ก็มีของหวานตบท้ายอย่างบัวลอยญวนซึ่งสอดไส้ด้วยถั่วบดรสชาติหอมนัว โรยงา และราดด้วยน้ำกะทิ ปิดท้ายด้วยน้ำตะไคร้ใบเตยหอมชื่นใจก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันกลับบ้านโดยสวัสดิภาพ

นอกเหนือคุณค่าความงามของอดีตอันประเมินค่าไม่ได้ สิ่งที่ผู้ร่วมทริปน่าจะได้รับกลับไปและรู้สึกร่วมกันคือ ชีวิตที่ยังโลดเต้นอยู่ในนั้น แม้เส้นทางประวัติศาสตร์ย่านกุฎีจีนฝั่งธนบุรีที่เราได้ไปเยือนจะมีการเปลี่ยนแปลงไปบ้างตามกาลเวลา แต่ทุกสถานที่ล้วนมีเรื่องราวในตัวเอง ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นย่านธนบุรีได้ชี้ให้เห็นแล้วว่าไม่ว่าจะวัดพุทธ โบสถ์คริสต์ มัสยิดอิสลาม ศาลเจ้า หรือศาสนสถานของศาสนาไหน ก็อยู่ร่วมกันได้อย่างสันติสุขบนพื้นฐานการเคารพและอาศัยเกื้อกูลกัน แม้แต่ในลวดลายฉลุของช่องลม บนบานประตูหรือบานหน้าต่าง หากเพ่งพินิจให้ละเอียดก็จะเห็นถึงความอ่อนช้อยแห่งฝีมือช่างและเห็นวิถีชีวิตที่ตกทอดมาเป็นมรดกทางภูมิปัญญาให้คนรุ่นได้เรียนรู้และสืบทอดต่อไป

The post a day experience ชวนเดินเท้าสำรวจชุมชนเก่าย่านฝั่งธนในทริปเดินดีที่กุฎีจีน appeared first on a day magazine.