Inspired & Creative Content Creator พื้นที่รวมคอนเทนต์ว่าด้วยความคิดสร้างสรรค์และพลังของคนรุ่นใหม่

แซมมี่ : แมวรุ่นพี่ในบ้านเช่าของนักศึกษาปริญญาเอก

วันที่ฉันย้ายเข้ามาเป็นผู้เช่าคนใหม่ในบ้านหลังนี้
เป็นวันที่แมวน้อยอายุ 3 เดือนตัวหนึ่งได้เข้ามาเป็นสัตว์เลี้ยงแสนรักได้แล้วประมาณหนึ่งอาทิตย์
ดังนั้นฉันจึงเรียกแมวน้อยตัวนี้ว่า ‘แมวน้อยรุ่นพี่’

พอล
ลูกชายของคุณป้าเจ้าของบ้านเป็นคนชักจูงแมวน้อยตัวนี้เข้าสู่บ้าน ด้วยความเป็นห่วงว่าคุณแม่วัย
75 ปีของเขาจะเหงาเพราะท่านอยู่บ้านคนเดียวลำพัง การให้แมวน้อยในวัยที่เพิ่งหย่านมมารับหน้าที่นี้นับว่าเป็นภาระหน้าที่ที่ใหญ่เกินตัวทีเดียว
และเพื่อเป็นการเพิ่มความใกล้ชิดและความผูกพันกับครอบครัว พอลจึงเรียกแมวน้อยรุ่นพี่ด้วยชื่ออันศักดิ์สิทธิ์ว่า
‘แซมมี่’ ตามชื่อพ่อบังเกิดเกล้าของเขาหรือสามีคู่บุญของคุณป้าเจ้าของบ้านที่ล่วงลับไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน
…ถึงเวลาที่ได้รับแรงบันดาลใจนี้
ฉันผู้มาใหม่จึงรู้สึกเองว่าต่อไปนี้คงต้องให้ความเคารพรุ่นพี่มากกว่าเดิมเป็น 3 เท่า

ช่วงแรกๆ ที่เจอกัน รุ่นพี่แซมมี่ยังไม่อยู่ในสภาวะพร้อมเริ่มงาน
เขามีท่าทางหวาดกลัวต่อสิ่งแวดล้อมรอบตัว ตื่นตัวทุกครั้งที่มีเสียงดังจากนอกรั้ว คอยแอบซ่อนตัวเมื่อมีคนเดินไปหา
แม้จะมีของเล่นมากมายที่พอล-ผู้ซึ่งรักแมวเป็นพื้นฐาน-หามาบรรณาการ แต่แซมมี่ก็หาได้สนใจไม่
ฉัน-คนที่ไม่เคยเลี้ยงแมว-ได้ลองพยายามสานสัมพันธ์ด้วยการลองเอาของเล่นเหล่านั้นไปเล่นด้วย
แต่การยื่นไมตรีในช่วงนี้ไม่เป็นผล ซ้ำกลับไปทำให้แซมมี่รู้สึกระแวงมากขึ้นและวิ่งหนีไปแอบใต้โซฟาแบบหวั่นๆ ทุกครั้ง ดูแมวแล้วย้อนดูตัวเองก็พบว่าไม่ต่างกัน การจากบ้านเกิดมาอยู่ในบ้านเมืองแปลกใหม่ก็ต้องใช้เวลาปรับตัวสักพัก

กลางดึกคืนหนึ่ง ฉันฝันว่าได้ยินเสียงขู่กันของแมวมากกว่าหนึ่งตัว
มันชัดขึ้นเมื่อมีเสียงของการตะลุมบอนตามมา “โอ้ แมวกัดกัน” ฉันสะดุ้งตื่นพร้อมกับตระหนักได้ว่ารุ่นพี่ของฉันกำลังตกอยู่ในอันตราย
ต้องรีบไปช่วย พลันฉันพลิกตัว โครม! ตึง! “โอ้ย!” เสียงคนตกเตียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังกลบเสียงแมวทะเลาะกัน
เสียงแมวหายไป ความเงียบกลับมา ไม่มีเสียงถามไถ่จากคุณป้าห้องข้างๆ
(เข้าใจว่าท่านคงหลับลึกฝันหวานอยู่) ฉันรู้สึกทั้งขำทั้งเจ็บ พลางค่อยๆ
คลานกลับขึ้นเตียงพร้อมรอยฟกช้ำที่แขนไปฟาดกับโต๊ะข้างเตียง… กรรมของรุ่นน้อง!

ด้วยความเป็นห่วงในสวัสดิภาพและความปลอดภัยของรุ่นพี่แซมมี่ที่ถูกปล่อยให้อยู่ลำพังในโรงรถหลังบ้านทุกคืน
ฉันไม่รอช้าที่จะรายงานพอลในวันรุ่งขึ้น ซึ่งตรงกับวันที่เขามาเยี่ยมแม่ของเขาเป็นประจำทุกสัปดาห์
“สักวันหนึ่ง แซมมี่จะพัฒนาความกล้าของเขา เขาจะเติบโตเป็นแมวที่แข็งแรง”
พอลกล่าวกับฉัน หลังจากนั้น คืนไหนที่ได้ยินเสียงแมวทะเลาะกันอีก
ฉันจึงเชื่อว่ารุ่นพี่ของฉันจะเอาตัวรอดได้ และไม่ทำอะไรแม้แต่จะพลิกตัว

ตลอดเวลาที่ผ่านมา แซมมี่เป็นเพื่อนที่ใกล้ชิดที่สุดของฉันในบ้านหลังนี้
แซมมี่จะตามฉันไปบุกเบิกสวนผักหลังบ้านทุกครั้ง
วันที่ฉันเริ่มจับจอบเสียมไปถางหญ้าพรวนดินก็นับเป็นก้าวแรกๆ ของแซมมี่ที่พาตัวเองออกจากโรงรถไปเผชิญสิ่งแวดล้อมในบริเวณรั้วบ้าน
รุ่นพี่ค่อยๆ พัฒนาความซนและความน่ารัก
ส่วนความสามารถของเขาฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าแตกต่างจากแมวเด็กทั่วไปหรือไม่ แต่แซมมี่เล่นกับต้นไม้ใบหญ้า
แมลง กองดิน และมีความสุขได้ด้วยตัวเอง ฉันแอบสังเกตตอนกำลังพรวนดิน… ความสัมพันธ์ของเราพัฒนาขึ้น

ผ่านไปประมาณหนึ่งเดือน แซมมี่เริ่มห่างเหิน
บ่อยครั้งในวันที่ฉันไปสวนหลังบ้านเขาไม่อยู่ ฉันเดาเองว่าแซมมี่คงเริ่มออกไปสำรวจนอกรั้วบ้านบ้างอะไรบ้างแล้ว
ส่วนสวนของฉันก็ค่อยเป็นค่อยไป เริ่มมีต้นกล้าเล็กๆ เติบโตและดูท่าจะไปได้ด้วยดี
จนกระทั่งได้พบหลักฐานสำคัญด้วยตาของตัวเอง ภาพของแซมมี่นอนราบบนกระบะต้นกล้าน้อยๆ ของฉัน… แม้ว่าจะรักและหวงแหนต้นกล้างอกใหม่เหล่านี้เพียงใด แต่ฉันก็ไม่อาจโกรธรุ่นพี่ได้ลง
“รุ่นพี่ไม่ได้ตั้งใจ รุ่นพี่ไร้เดียงสา รุ่นพี่แค่ร้อน รุ่นพี่ ฯลฯ” ฉันปลอบใจตัวเอง
และเมื่อได้เปิดตำราหาความรู้การปลูกผักเบื้องต้นจึงได้รู้ว่าคนเขาจัดรุ่นพี่เป็นหนึ่งในศัตรูพืชยอดฮิต 12 อันดับแรก พอรู้อย่างนี้ฉันจึงเลือกใช้มาตรการป้องกันแทนแล้ว และหวังว่ารุ่นพี่จะเข้าใจกัน ดูเหมือนช่วงนี้เราทั้งสองจะปรับตัวเข้ากับบ้านหลังใหม่ได้แล้ว

เริ่มเข้าเดือนที่สาม ฉันเริ่มเรียนหนัก
รุ่นพี่ตัวโตขึ้นและมีแววตาที่ดูดุดันมากขึ้น แต่ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับรุ่นพี่ถือว่ายังไปไม่ถึงไหน
บางครั้งรุ่นพี่มาออเซาะ แต่บางครั้งรุ่นพี่ก็ทำหมางเมินเพียงมองผ่านด้วยหางตา เราไม่ค่อยได้คุยกันมากนัก และฉันก็ยังไม่ชินกับการใกล้ชิดแมว
แต่ถึงยังไงรุ่นพี่ก็ยังครองตำแหน่งเพื่อนผู้ใกล้ชิดของฉันอยู่ และทุกครั้งที่มองไป ฉันเชื่อมั่นว่าฉันจะพบรุ่นพี่นั่งอยู่ตรงนั้น
ความสัมพันธ์ของฉันกับรุ่นพี่คงจะดีขึ้นเรื่อย ๆ ตราบใดที่ฉันยังไม่ย้ายไปไหน
เพราะเรามีสิ่งหนึ่งที่ต้องจัดการเหมือนๆ กัน นั่นคือ ‘ความเหงา’

วันนี้ฉันไปถ่ายรูปรุ่นพี่มาประกอบบทความ
พลันนึกถึงข้อความของพอล

“ใช่ แล้วเราจะแข็งแกร่งไปด้วยกัน”ฉันนึกในใจ

Owner’s name: Au Orratai (ไม่ใช่เจ้าของ เป็นเพื่อนกันเฉยๆ)
Occupation: นักเรียนต่างแดน
Cat’s name: แซมมี่

ใครอยากอวดแมวในเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

Author

อรทัย วลีวงศ์

เธอเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ในการเคลื่อนย้ายตัวเองจากจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่ง แต่เนื่องจากมีความสันโดษเป็นโชคชะตา เธอจึงมักต้องเดินทางคนเดียวบ่อยครั้ง ล่าสุดโชคชะตาส่งให้เธอไปใช้ชีวิตสันโดษเป็นนักศึกษาปริญญาเอกที่เมลเบิร์น และที่นี่เองที่ทำให้เธอมีโอกาสในการพัฒนาพรสวรรค์ของเธอมากขึ้นโดยมีห้องสมุดและรถไฟเป็นเครื่องมือหลัก

x

ขอบคุณที่สมัครใช้บริการ
E-Newsletter ของ a day
กรุณาเช็คอีเมลของคุณ
เพื่อเปิดใช้งานได้เลย :-)

Thank you for joining our community.
Please check your e-mail
to activate our E-Newsletter.
Enjoy! :-)