“ทำไมการที่เราโกนหัวคนต้องมองว่าเพราะผู้ชายหรือความรัก การที่ผู้หญิงโกนหัวมันบ้าเหรอ มันก็ไม่ได้บ้า มันแค่เป็นชอยส์หนึ่ง” พัดชา กิจชัยเจริญ

‘พัดชา กิจชัยเจริญ’ คือช่างภาพอิสระ เธอบอกว่าการเปลี่ยนทรงผมก็เหมือนกับการเปลี่ยนชุด แต่ทำไมการโกนหัวของ และเส้นผมที่มีความยาวไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตรของผู้หญิง กลับมีถ้อยคำตัดสินต่างๆ ยาวลงไปถึงกลางหลังตามมา

ทรงผมที่ถูกต้องของผู้หญิงมีจริงๆ หรือ ผู้หญิงโกนหัวเพราะอกหักจริงไหม ให้พัดชาตอบ

_____

My hair,my choice คือวิดีโอซีรีส์โดย a team junior 16 ซีรีส์นี้จะพาคุณไปสำรวจจักรวาลเส้นผมผ่านตัวตนและสิทธิเหนือเส้นผมและขนของคนเรา

The post พัดชา กิจชัยเจริญ : ช่างภาพอิสระกับนิยามความเป็นหญิง | My hair, my choice appeared first on a day magazine.

แต่กับบางคน อาจหมายถึงการกลับไปเจอตัวตนเดิมของตัวเองที่เผลอทำหล่นหายในกาลเวลาที่ผ่าน

ย้อนกลับไปเมื่อปี 2007 วงอินดี้ป๊อปร็อกอย่าง Ten To Twelve ได้ถือกำเนิดขึ้นในฐานะวงที่มีลวดลายทางดนตรีน่าจับตา ด้วยท่วงทำนองที่สนุกและเนื้อหาของบทเพลงที่มีความซนของวัยรุ่นไฟแรง รวมทั้งน้ำเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของ มอร์–วสุพล เกรียงประภากิจ นักร้องนำที่หลายคนจดจำเจ้าตัวในคาแร็กเตอร์ชายหนุ่มมาดเซอร์

เรื่องที่แฟนๆ รู้กันดีคือช่วงชีวิตวัยหนุ่มของมอร์ นอกจากแวดวงดนตรีอินดี้แล้วเจ้าตัวยังวนเวียนอยู่ในแวดวงของคนทำหนังอีกด้วย มอร์เริ่มต้นอาชีพผู้ช่วยผู้กำกับในวัย 22 และวันนี้มอร์เติบโตเป็นผู้กำกับเต็มตัว ทำทั้งมิวสิกวิดีโอให้เพื่อนนักดนตรีในวงการ หนังโฆษณา และหนังสั้น เป็นเวลากว่า 12 ปีแล้วที่ชายหนุ่มตรงหน้าเราคนนี้โลดแล่นอยู่ในโลกทั้งสองใบอย่างไม่มีทีท่าว่าจะวางมือ

ทว่ากาลเวลาผ่านไป, ความเปลี่ยนแปลงเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ

การห่างหายจากงานเพลงกว่าสี่ปีของวงดนตรีขวัญใจวัยรุ่นในยุคหนึ่งคือสัญญาณของความเปลี่ยนแปลง สมาชิกวง Ten To Twelve ตัดสินใจร่วมกันว่าอยากขอพักเบรกจากงานเพลงอย่างไม่มีกำหนด

วันนี้มอร์เลือกที่จะกลับมาทำตามหัวใจของตัวเองในฐานะศิลปินเดี่ยวนามว่า ‘Morvasu’

เส้นทางต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร มาฟังเจ้าตัวเล่าพร้อมกันดีกว่า

จำได้ไหมว่าตัวเองหลงใหลดนตรีตั้งแต่เมื่อไหร่

น่าจะมาจากตอนเด็กๆ แม่ชอบเปิดเพลง The Beatles ให้ฟังเวลานั่งรถ พวก Elvis Presley หรือเพลงคลาสสิกทั้งหลายอย่าง Leaving On A Jet Plane หรือ Country Roads แต่ถ้าอยากทำเพลงจริงๆ คือช่วง ม.5 ไปแลกเปลี่ยนโครงการ AFS ที่อเมริกา เพื่อนที่นั่นมีอิทธิพลกับเรา เขาช่วยสอนกีตาร์เรา

เริ่มหัดเล่นกีตาร์แล้วก็รวมวงกับญาติที่อยู่ที่โน่น การรวมวงที่นั่นเป็นเรื่องปกติมากเหมือนชวนกันไปเตะบอล รวมวงแล้วทำเพลงตัวเอง เราเรียนรู้เรื่องการแต่งเพลงจากที่นั่น ที่อเมริกาเขาจะไม่ cover เพลงคนอื่นแต่จะเล่นเพลงตัวเอง ถึงแม้ว่าวงของเขาจะห่วยแค่ไหนแต่ก็ยังทำเพลงของตัวเองอยู่ดี เล่าเรื่องที่ตัวเองอยากเล่า ซึ่งทำให้เรารู้สึกว่ามันแปลกจากที่นี่

นอกจากเรื่องดนตรียังมีอีกสิ่งหนึ่งที่เราชอบมาก นั่นคือการดูมิวสิกวิดีโอ อิทธิพลจากภาพและเพลง ภาพและเสียงในตอนนั้นส่งผลให้เราเป็นทั้งนักร้องและผู้กำกับในตอนนี้ ตอนนั้นเราดูเอ็มวีทั้งวันจน host dad เรียกเราว่า mr.MTV บ้าง MTV man บ้าง (หัวเราะ) เราดูทั้งวันจนรู้สึกว่าการทำเพลงและมิวสิกวิดีโอมันเจ๋งมาก

กระบวนการทำงานเพลงตอนที่ยังอยู่ในวงกับตอนเป็นศิลปินเดี่ยวแตกต่างกันยังไง 

ข้อดีของการทำงานกับวงคือมันเป็นงานกลุ่ม เราไม่ถนัดเลข มาฉันคิดให้ เราไม่ถนัดทำพาวเวอร์พอยต์ มาๆ เดี๋ยวเราทำให้ ทุกคนในกลุ่มจะช่วยกัน ส่วนศิลปินเดี่ยวเราต้องคุยกับตัวเองเยอะมาก ช่วงแรกจะเหวอๆ นิดหนึ่งเพราะไม่มีใครมาช่วยดูให้ สนุกกันคนละแบบ

คิดแบบนี้มาตั้งแต่แรกเลยไหม

จริงๆ ไม่ได้คิดว่าจะโตมาในเวย์นี้ แต่ว่าเราเรียนรู้จากข้อเสียของตัวเอง เนื่องจากเราเป็นคนทำงานค่อนข้างหนัก ตัวเราเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาด้วยสิ่งต่างๆ คนรอบๆ ตัว โลก อายุที่รันไป แล้วก็ตัวเราเอง เราไม่อยากโกหกตัวเองว่าเป็นคนแบบเพลง ชิด (เพลงจากอัลบั้มแรก) อยู่ ยอมรับว่าเมื่อก่อนก็เคยพยายามทำเพลงในรูปแบบที่อิงจากเพลงที่ดังมาแล้ว มันก็เวิร์กในระดับหนึ่งแต่มันไม่ได้พาเราไปข้างหน้า

เหตุผลในการเขียนเพลงในช่วงแรกๆ คืออะไร

เริ่มต้นแต่งเพราะอกหัก (หัวเราะ) มันแน่นอนอยู่แล้ว เราไม่ได้คิดว่าจะต้องแต่งยังไง เรื่องไหนที่เรารู้สึกเราก็คิดว่าคนอื่นน่าจะรู้สึก สมัยก่อนเคยคิดว่าต้องไปที่ไหนสักแห่งเพื่อเขียนเพลง ตอนหลังก็บันทึกเก็บๆ ไว้เพื่อให้พอจำได้ บางครั้งเราหาเพลงจะเขียน เปิดมาดูก็จะเจอความรู้สึกบางอย่างที่ตอนนี้เราลืมไปแล้ว แล้ววันหนึ่งมันจะออกมา เหมือนสะสมให้มันเกิดขึ้นในหัว เรื่องที่เกิดขึ้นกับเราหรือเรื่องที่คิดว่าเราน่าจะเข้าใจ

หมายถึงให้ตัวเองรู้สึกก่อนหรือเปล่า

ใช่ เราเป็นมนุษย์ ในฐานะมนุษย์คนหนึ่งที่ไม่ได้ติสท์มากแต่ก็ไม่ได้แมสมาก แค่คิดว่าสิ่งที่เรารู้สึกน่าจะเชื่อมโยงกับคนบางคน อาจไม่ใช่ทุกคน เลยคิดว่าไม่เป็นไรหรอก มนุษย์เราก็รัก โลภ โกรธ หลง

เรียกได้ว่าเป็นคนที่ซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเองมากขึ้นไหม

(นิ่งคิด) ก็เคยไม่ซื่อสัตย์มาก่อนครับ จนเรารู้สึกว่าต้องซื่อสัตย์กับตัวเองเสียที

คุณเป็นทั้งนักร้องและผู้กำกับในเวลาเดียวกัน ทั้งสองอาชีพนี้มันเอื้อกันยังไงบ้าง

การเป็นนักร้องทำให้เราได้ยินเสียงละเอียดขึ้น ซึ่งมันช่วยในเรื่องการเป็นผู้กำกับ เรารู้สึกว่าเสียงมีผลกับภาพ มีคนบอกว่า 51 เปอร์เซ็นต์ของหนังมีแต่เสียงไม่ใช่ภาพ พอรู้อย่างนี้เราเลยให้ความสำคัญกับเสียงในการทำโฆษณาเพราะว่ามันช่วยดึงอารมณ์ เช่น การอ่านเสียงโฆษณาส่วนใหญ่เราจะอ่านเอง เพราะไม่รู้จะถ่ายทอดความรู้สึกบางอย่างให้คนมาพูดได้ยังไง มันมีความละเอียดอ่อนบางอย่าง พูดคำนี้ ตอนนี้ ด้วยน้ำเสียงแบบนี้ ทำให้คนรู้สึกแบบนี้ เลยให้ความสำคัญมากๆ เหมือนที่ทุกคนให้ความสำคัญกับการร้องเพลง

อาชีพผู้กำกับทำให้เราได้ทดลองเรื่อยๆ ทั้งด้านภาพ เสียง​ และการเล่าเรื่อง เหมือนซ้อมปั่นจักรยานแล้วมาซ้อมวิ่ง อาจจะไม่ตรงมากแต่มันก็คือการออกกำลังกายเหมือนกัน

มอร์ในฐานะนักดนตรีกับมอร์ในฐานะผู้กำกับ ถือว่าเป็นคนๆ เดียวกันไหม

สมัยก่อนรู้สึกว่าไม่เหมือนกันเลย ตอนที่ทำงานเป็นผู้กำกับเราจะเป็นคนหัวร้อน แต่ตอนนี้รู้สึกว่าการเป็นนักร้องกับผู้กำกับไม่ค่อยต่างกัน เหมือนตอนนี้เดินทางอยู่ใน sweet spot สำหรับเรานะ มันอาจจะไม่ดีก็ได้ (หัวเราะ) แต่รู้สึกว่ามันใกล้เคียงกัน

คนเป็นผู้กำกับจะต้องมีความ perfectionist ในระดับหนึ่ง คุณเป็นแบบนั้นไหม

ไม่มีเลย เรามีภาพไว้แต่ตั้งใจว่าอยากปรับเปลี่ยนทุกๆ ขั้นตอนอิงตามความเหมาะสม สำหรับผู้กำกับบางคนภาพในสตอรีบอร์ดกับภาพจริงๆ ตอนเซตต้องร้อยเปอร์เซ็นต์เป๊ะ เราโคตรอยากกราบเลย พี่แม่งใจแข็งมาก เรารู้สึกว่าเราไม่ได้เป็นคนแม่นเท่าเขา สมมติไปดูโลเคชั่นเราก็เปลี่ยนแล้ว ตอนถ่ายเจออะไรตรงหน้าแล้วชอบเราก็หยิบไปไว้ในหนัง ตอนตัดเราก็ชอบรื้อ ชอบรื้อโฆษณาตัวเอง ช่วงมิกซ์เสียงเราก็เปลี่ยนอีก เหมือน adjust ไปเรื่อยๆ อยากให้หนังมันดีที่สุดในรูปแบบของมัน งานเพลงก็เหมือนกัน บางทีรู้สึกว่าท่อนนี้แม่งเจ๋ง เปลี่ยนอย่างนี้ก็ได้ เราหมุนไปได้เรื่อยๆ

การเป็นผู้กำกับที่ตั้งใจหรือเป๊ะกับงานมากๆ มันจะทำให้เราได้งานที่ดีออกมาเสมอ แต่กับสายตาคนทั่วไปเขาอาจจะมองว่าไม่ค่อยน่ารัก แต่ว่าเพลงไม่ได้เลย สมมติเราเครียด เราร้องเพลงไม่ได้ ทางวิทยาศาสตร์คือกล้ามเนื้อบีบกันแล้วทำให้ร้องเพลงไม่ได้ ร้องเพลงต้องมีความสุข ต้องตั้งใจแบบไม่ตั้งใจ

คุณนิยามตัวเองว่าเป็นผู้กำกับหรือนักแต่งเพลง

ความจริงเรามีคำตอบจะตอบแต่อาจจะดูน่าหมั่นไส้หน่อย เป็นอาร์ทิสต์ครับ (หัวเราะ) มีคำอธิบายนะเพื่อไม่ให้น่าหมั่นไส้เกินไป เรารู้สึกว่างานโฆษณาที่เรามีโอกาสได้ทำ เราอยากให้มันไม่เป็นโฆษณาที่ฮาร์ดเซลอย่างชัดเจน เหมือนต้องมีความบันเทิงบางอย่างกลับไปให้คนดู หรือมีเมสเสจซ่อนเร้นบางอย่าง หรือว่าปรับไอเดียให้มีแอตติจูดบางอย่าง อยากให้โฆษณามีหัวใจเหมือนเพลงที่เราทำ ก็ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่มันเป็นสิ่งที่เรากำลังพยายามอยู่

แล้วซิงเกิลล่าสุดอย่าง Melbourne คุณได้แรงบันดาลใจมาจากไหน

ได้มาจากไป road trip กับแฟนที่ Melbourne เราทำงานหนักมาก เหมือนชีวิตเราอยู่กับอนาคตตลอด ตอนนั้นตัดสินใจไม่รับงานไปทำระหว่างทาง ทริปนั้นไปหลายวันมาก มันทำให้เราได้อยู่กับปัจจุบัน ขับรถไปตามหาดช้าๆ หัดเล่นเซิร์ฟ นั่งเล่นริมหาด มันดีจังเลยว่ะ เราไม่เคยรู้สึกอย่างนั้นมาก่อน เหมือนที่ผ่านมาเราพยายามตามหาอะไรบางอย่างมาตลอด จนกระทั่งรู้ว่าการได้ใช้เวลาแบบนั้นมันดีมากๆ

คุณเคยบอกว่าคุณใช้ชีวิตเป็น routine ที่เป๊ะมากๆ ตอนนี้ยังเป็นอยู่ไหม

ยังเป็นอยู่ แต่น้อยลงเพราะว่าทำงานน้อยลง ไม่ได้ทำตลอดเวลาเหมือนเมื่อก่อน ช่วงนั้นที่ทำงานเยอะๆ ก็รู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว คิดอะไรไม่ออกแล้ว ก็ต้องถอยออกมาบ้าง จุดที่ไม่ไหวคือจำได้ว่าเราทำงานชิ้นหนึ่ง ตอนนั้นกลับมาจากไหนไม่รู้แล้วต้องคิดงานให้ออกภายในคืนนั้น มันเหมือนเรารีดเค้นตัวเอง ตอนนั้นไม่ไหวแล้ว หลังจากทำงานนั้นเราคิดอะไรไม่ออกเลยประมาณสามเดือน เหมือนใช้ทุกอย่างที่เราประสบมาหมดแล้ว สามสิบปีแรกในชีวิตแม่งเกลี้ยงเลย

ช่วงนี้เราเลยพยายามลดงานตัวเองเรื่อยๆ หมายถึงว่าทำงานหนักนะ แต่ว่าจำนวนของชิ้นงานน้อยลง ไม่ใช่ว่าทำงานน้อยแล้วไม่ทำเลย พอรับงานน้อยลงเราก็โฟกัสกับมันมากขึ้น ละเอียดขึ้น

ปีที่แล้วเราเรียกมันว่า gap year คือทำงานน้อย คือทำแค่ 8-9 ชิ้น หารายได้ให้ตัวเองพออยู่ได้ แล้วก็รับสิ่งใหม่ๆ เข้ามาบ้าง ไม่งั้นงานก็จะไม่ไปไหน  

เราเคยเห็นตัวเองในเวอร์ชั่นไม่น่ารัก เป็นเวอร์ชั่นขี้หงุดหงิดซึ่งมันไม่ค่อยดี เราก็มาเรียนรู้ว่าความว่างมันคือ privilege อย่างหนึ่ง สมัยก่อนเราถูกปลูกฝังมาว่าต้องทำงานเยอะ ยิ่งทำงานเยอะก็จะยิ่งเก่ง จะยิ่งเป็นคนเจ๋ง เมื่อถึงเวลาหนึ่งเราไม่ต้องเก่งขนาดนั้นก็ได้นี่ เป็นเราแบบนี้ก็มีความสุขนะ (พูดเสียงเบา)

มองกลับไปตัวเราตอนนั้นรู้สึกขอบคุณหรือดีใจกับตัวเองไหมที่ผ่านช่วงหนักๆ มา

พูดอย่างนี้โลกสวยหรือเปล่า จริงๆ แล้วผ่านอะไรมามันได้เรียนรู้บางอย่าง ถ้าเราไม่ทำงานหนักวันนั้น เราก็อาจไม่มีหน้าที่การงานอย่างวันนี้ก็เป็นได้ เพราะ 7-8 ปีแรกในการทำงานเป็นช่วงที่เราทำงานหนักมาก มันก็อาจช่วยให้เรามีที่ยืนตอนนี้

คุณมองเป้าหมายต่อไปยังไง

ไม่ได้คิดเลย หมายถึงมันต้องนิยามว่าความสำเร็จคืออะไร อย่างบางคนต้องมีคอนเสิร์ตที่อิมแพกต์ เราแม่งแค่เดินไปแอร์พอร์ตแล้วมีคนมาบอกว่า ‘เราชอบเพลงนายมาก’ เราคิดว่าสำเร็จละ มันแล้วแต่ ไม่ได้หมายความว่าคนคิดแบบนั้นผิดนะ แค่เราไม่ได้มีปัญหากับเรื่องนี้มั้ง

เราแค่อยากทำเพลง ถ้ามีคนมาชอบแล้วมันจะพาเราไปถึงจุดไหน ไปไกลกว่านี้เราก็จะดีใจ ก็จะขอบคุณ ไม่ค่อยได้คิดเรื่องนี้เลย อาจเป็นเพราะเราไม่ต้องพึ่งเพลงอย่างเดียวมั้งเลยไม่เหมือนคนที่ต้องแบกสิ่งนี้สิ่งเดียว เราว่ามันไม่มีถูกมีผิด แต่ละคนก็มีทางของตัวเอง มีคนเคยพูดว่า ‘ยิ่งอยากทำเพลงให้ดังมันยิ่งไม่ดัง’ เหมือนถอดรูตสิ่งที่ทำมาประกบกัน ซึ่งมันไม่ค่อยมีหัวใจ ก็รู้สึกว่ามีเพลงหลายเพลงที่ไม่มีหัวใจแต่มันก็ดังเหมือนกันนะ แต่เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรถูกต้อง เราก็คงอยากทำเพลงของเราให้มีหัวใจมั้ง แค่นั้นแหละ อย่างอื่นเราไม่รู้

The post “เราอยากทำเพลงของเราให้มีหัวใจ” การกลับมาซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเองของ ‘มอร์ วสุพล’ appeared first on a day magazine.

บ่ายวันหนึ่งเรามีนัดพูดคุยกับ วนะ วรรลยางกูร

หลายคนคงคุ้นกับนามสกุลนี้ ใช่ เขาคือลูกชายของวัฒน์ วรรลยางกูร นักเขียนผู้มีผลงานสะท้อนการเมืองเป็นเวลากว่า 47 ปี และลี้ภัยอยู่ที่ฝรั่งเศสเพราะปฏิเสธอำนาจของคณะรัฐประหารด้วยการไม่ไปรายงานตัวตามคำสั่ง

แน่นอนว่าการเป็นลูกนักเขียนผู้โด่งดังย่อมทำให้กลายเป็นจุดสนใจ แต่สำหรับสิ่งที่วนะทำ เขาเป็นมากกว่านั้น ปัจจุบันเขาทำงานศิลปะที่พยายามสะท้อนปัญหาสังคมที่ยังไม่เปลี่ยนแปลงด้วยการถ่ายทอดผ่านฝีแปรงที่หนักแน่น

ทั้งหมดนี้เองคือสิ่งที่นำพาให้เรามาเจอกับเขา

วนะหลงรักการวาดรูปมาตั้งแต่เด็ก เมื่อโตขึ้นเขาจึงวาดรูปเพื่อสื่อสารประเด็นสังคมเรื่อยมาตั้งแต่สมัยเรียนจนถึงปัจจุบัน เขาเป็นอาจารย์สอนศิลปะพร้อมทั้งทำงานศิลปะของตัวเองควบคู่กันไป ผลงานส่วนใหญ่ของวนะมักสะท้อนเรื่องการเมืองผ่านการเทียบเคียงประวัติศาสตร์ 

ไม่แปลกที่ชายหนุ่มผู้เติบโตมาในครอบครัวศิลปินจะหลงใหลในศาสตร์แห่งความสุนทรีนี้ แต่สิ่งที่แปลกคือทุกวันนี้เขาไม่สามารถใช้ศิลปะสื่อสารความคิดและความรู้สึกได้อย่างที่เคยทำมาตลอด

ดังนั้นตอนนี้เขาจึงยืนอยู่บนเวทีของการต่อสู้

อาวุธที่มีไม่ใช่ปืน ไม่ใช่กระสุน แต่เป็นพู่กัน สี และเฟรมผ้าใบ

เขาสู้ในวันที่เสียงของศิลปะเบาเหมือนขนนก

และสู้ในวันที่ความไม่ปกติของสังคมค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความปกติ

 1

เรานัดกันที่แผนสำเร็จ Co-Creative Space & Gallery แกลเลอรีย่านเมืองเก่าในกรุงเทพฯ อันเป็นที่จัดแสดง Momentos/Monuments & reMinders นิทรรศการศิลปะว่าด้วยการตีความอนุสาวรีย์และวีรบุรุษผ่านวิธีคิดของวนะที่มีต่อประวัติศาสตร์ชาติสมัยใหม่

ด้วยความที่แกลเลอรีอากาศค่อนข้างร้อน เมื่อไปถึงวนะจึงเชิญชวนเราให้ไปนั่งสนทนากันที่ร้านกาแฟใกล้ๆ เราตอบรับคำชวนนั้นแล้วเดินไปตามคำแนะนำของเขา

“เรียกตัวเองว่าศิลปินไหม” หลังจากสั่งเครื่องดื่ม เราเอ่ยถามคำถามแรกที่อยากรู้

“ถ้าโดยอาชีพผมยังครึ่งๆ กลางๆ นะ เพราะผมหาเลี้ยงชีพจากการทำงานศิลปะทุกประเภทที่เป็นคอมเมอร์เชียลอาร์ต 

“งานหลักๆ ของผมคือการรับจ้างเพนต์ผนังทุกรูปแบบ งานศิลปะแบบอื่นก็ทำ ส่วนการจัดแสดงงานมีแค่เป็นครั้งคราว เดิมทีไม่เคยมีอยู่ในหัวด้วยซ้ำ แต่ด้วยความที่ผมวาดรูปเก็บไว้ตลอดเวลาว่าง กลายเป็นว่าพอวาดสะสมมาเรื่อยๆ การจัดแสดงงานจึงกลายเป็นอีกหนึ่งอย่างที่ทำควบคู่กับงานที่หากิน”

งานนิทรรศการครั้งนี้เป็นงานที่ต่อเนื่องจากการเรียนปริญญาโทสาขาวิชาศิลปะจินตทัศน์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เขาตั้งใจจับเอาเรื่องวีรบุรุษหลังสงครามเย็นมาเป็นแรงบันดาลใจ การถูก propaganda ด้านเดียวด้วยการสร้างชาติ วัตถุอย่างอนุสาวรีย์และรูปปั้นทำให้วนะเคลือบแคลงสงสัยในประวัติศาสตร์ว่าทำไมไม่มีใครพูดเหมือนกันเลยสักคน และงานนี้ก็ทำให้เขาได้นั่งจับผิดประวัติศาสตร์จนพบว่าวิธีคิดทางประวัติศาสตร์ไม่ได้มีเพียงวิธีเดียว

“เช่น เรื่องนโปเลียน ผมค้นเจอว่านโปเลียนมีลูกหลานที่ถูกส่งไปปกครองเมืองที่ตัวเองยึดได้ แต่ใช้ชื่อเดียวกันคือนโปเลียนที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 สิ่งนี้เป็นแรงบันดาลใจให้ผมวาดนโปเลียนที่มี 3 ร่างแต่ใช้หัวเดียวกัน ยิ่งการมาถึงของช่วงล่มสลาย สิ่งที่สะท้อนออกมาชัดเจนจากเรื่องนี้คืออำนาจไม่ได้สืบทอดกันทางสายเลือด อำนาจมาจากความเป็นปัจเจกบุคคลจริงๆ มันพิสูจน์ว่าความยิ่งใหญ่ทั้งหมดมาจากนโปเลียนที่ 1 ผู้เก่งกาจด้านการสู้รบ ส่วนนโปเลียนที่ 2 และนโปเลียนที่ 3 ก็เก่งเหมือนกันแต่ไม่สามารถเทียบนโปเลียนที่ 1 ได้เลย 

“วิธีคิดเรื่องการเมืองของคุณมีผลกับงานยังไง” เราสงสัย

“ผมว่านานวันไปก็ยิ่งลงลึกมากขึ้น จากเมื่อก่อนที่ผมมองการเมืองเป็นเรื่องผิวเผิน เช่น ชนชั้น ทุนนิยม และแรงงาน งานในอดีตของผมจึงพูดเรื่องนี้ แต่ด้วยระยะเวลาทางการเมือง ผมก็เป็นเพียงคนหนึ่งในอีกหลายคนที่ไปเจอกับชุดความคิดที่ไม่ใช่ชุดความคิดหลัก ไปเจอโลกคู่ขนานทางประวัติศาสตร์ที่ประชากรส่วนใหญ่ของประเทศด้วยซ้ำที่คิดคล้ายๆ กันกับเรา 

“เขาได้เห็นว่าโครงสร้างทางสังคมบิดเบี้ยว ผิดเพี้ยน เขารู้ต้นตอว่าประเทศไทยไม่ได้มีปัญหาแค่นายทุน แต่ถูกทับซ้อนด้วยเรื่องของการเมืองการปกครองที่เปลี่ยนแปลงไม่สำเร็จ ทั้งหมดลากยาวมาถึงทุกวันนี้เพราะว่าคนกลัวที่จะต้องกลับไปถึงจุดนั้นอีก สิ่งนี้ค่อยๆ มีผลกับงานของผมจนออกมาเป็นอย่างที่เห็น”      

2

จากที่สังเกตงานของวนะ เรารู้สึกได้ถึงความดิบและความหนักแน่นในการลงสีและฝีแปรง ทั้งหมดช่างเข้ากับเรื่องราวที่เขาพยายามสื่อสาร ความรู้สึกในใจเขาส่งผลไปถึงตัวงานอย่างเห็นได้ชัด

“ทำไมถึงสนใจศิลปะ” ภาพทั้งหมดทำให้เราสงสัยเกี่ยวกับจุดเริ่มต้น

“ผมโตมากับพ่อที่เป็นนักเขียน ที่บ้านมีหนังสือเยอะ ส่วนใหญ่เป็นหนังสือที่มีภาพประกอบ ในวัยเด็กผมชอบงานภาพประกอบ ชอบการ์ตูน ก็เลยหัดวาด โตขึ้นมาก็เริ่มฝึกทักษะ พอจริงจังมากเข้าผมก็ตัดสินใจเรียนจิตรกรรมในมหาวิทยาลัยช่วงปี 2548”

การได้เรียนศิลปะอย่างที่ตั้งใจเป็นอีกภาพฝันหนึ่งที่วนะหวังไว้ ยิ่งเมื่อรู้ว่าจะได้เรียนสิ่งที่ชอบที่สุดในช่วงเวลานั้น เขาจึงคิดหวังว่าจะได้เจอกับสังคมและคนที่ไปในทางเดียวกัน นั่นคือการมีเสรีภาพทางความคิด แต่กลับกลายเป็นว่าพอได้เข้าไปเรียน ประโยคที่ว่า ‘มาเรียนศิลปะ เสรีภาพไปใช้ที่อื่น’ คือประโยคหนึ่งที่เขาต้องบอกกับตัวเองอยู่เสมอ

แล้วปี 2549 ก็เกิดเหตุการณ์รัฐประหาร

เหตุการณ์รัฐประหารปี 2549 ส่งผลต่อการเรียนของวนะมาก มีหลายเรื่องที่เขาไม่สามารถแสดงความคิดเห็นผ่านงานศิลปะได้ หรือเมื่อไหร่ที่แสดงออก วนะจะถูกมองว่าโง่ในสายตาของคนอีกกลุ่มหนึ่งที่มีความคิดว่าคนที่เรียนศิลปะมีพื้นฐานจิตใจสูงกว่าคนทั่วไป

“ผมไม่เห็นด้วยนะที่บอกว่าศิลปะยกระดับจิตใจคน ผมว่าอยู่ที่พื้นฐานความคิด สิ่งแวดล้อม และอีกหลายอย่างมากกว่าที่จะบอกว่าเรามีพื้นฐานจิตใจที่ดีกว่าเพื่อนมนุษย์คนอื่น ศิลปะไม่ใช่องคาพยพเดียว”

“แล้วตอนนั้นคุณได้แสดงความคิดเห็นไหม”

“มีครับ คือผมสนใจเรื่องสังคม แล้วตอนนั้นมีเรื่องม็อบการเมืองพอดี พอสังเกตการณ์มากเข้าผมก็ไปลงพื้นที่กับเขาด้วย 

“ผมไปพัทยาเพราะมีคดีเรื่องปิดประชุมอาเซียน ตอนนั้นผมไม่รู้จักใครสักคนแต่ก็ไป เพราะผมสงสัยว่า เฮ้ย เวลาที่เราไปเล่าเรื่องที่สงสัยให้คนอื่นฟังแล้วเขาบอกว่าเราถูกหลอก มันจริงไหม ผมตามไปดูจนได้เห็นที่เขาตีกัน ผมไปขอลังกระดาษนอนหน้าร้านสะดวกซื้อและเจอคนมาก่อกวนตลอดเวลาจนเช้า ถ้าดูทีวีผมคงไม่เห็นอะไรพวกนี้

“หลังจากวันนั้นความรู้สึกผมไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ผมไม่ใช่ผู้ร่วมชุมนุมแล้ว ไม่ใช่แค่คนไปสังเกตการณ์ ผมเป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์ เป็นส่วนหนึ่งของการถูกกระทำ เป็นส่วนหนึ่งที่ถูกวาทกรรมบางอย่างกลบไม่ให้ใครเห็น เพราะงั้นเวลาทำงานผมก็เริ่มสเกตช์ภาพงานที่เกี่ยวกับการเมืองมากขึ้น ใครจะว่าอะไรก็ช่าง อาจารย์จะว่าอะไรก็ช่าง

“แต่…” เขาทิ้งช่วง 

“อาจารย์ก็ไม่เห็นด้วย”

“ไม่เห็นด้วยในเชิงความคิด หรือไม่เห็นด้วยในการแสดงออก” เราถามให้เขาคิด

“ไม่เห็นด้วยในเชิงความคิดตั้งแต่แรกเลย เช่น เวลาต้องจับกลุ่มส่งสเกตช์ อาจารย์จะคว่ำชาร์ตของผม เอาด้านหลังออก คือไม่พูดถึงงานแบบนี้ ไม่ตรวจ และไม่ให้คนอื่นเห็นงานนี้ ตอนนั้นผมเกิดคำถามว่าทำไมทำอย่างนี้วะ

“ตอนเริ่มต้นเรียนศิลปะ ผมคิดว่าศิลปะเป็นเรื่องการสื่อสาร และการสื่อสารก็อยู่บนสิทธิเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญถ้าเราไม่ได้ไปล่วงล้ำใคร การทำงานศิลปะเป็นการพูดที่เสียงโคตรจะเบาอยู่แล้วเพราะคนดูต้องตีความ แต่นี่อาจารย์กลับไม่ให้ผมแสดงภาพด้วยซ้ำ แม้งานการเมืองของผมในตอนนั้นจะยังเป็นความไร้เดียงสา ผมยังมองโลกด้านเดียว คิดเรื่องสังคมชนชั้นธรรมดาทั่วไป เช่น การถูกกดทับของคนรวยคนจน แต่ถึงกระนั้นอาจารย์ก็ไม่ตอบสนองเลย ผมจึงดื้อด้วยการไม่เข้าเรียนแต่ส่งงาน สุดท้ายก็ได้เกรดมาเพราะตัดสินกันที่ตัวงาน”

“ตอนนั้นรู้สึกยังไง”

“อึดอัด เพราะถ้าพูดกันตรงๆ ม็อบช่วงปี 2548-2549 เป็นม็อบเสื้อแดงที่ไม่มีใครพูดอะไรได้อยู่แล้ว แต่นี่ผมยังไม่ทันพูดเรื่องสีทางการเมืองด้วยซ้ำ แค่พูดเรื่องการเมือง สังคม แรงงาน แต่อาจารย์ยังไม่ให้ผมพูดในห้องเรียน มันเลยทั้งโกรธและอึดอัด”

วนะเล่าว่างานที่ถูกอาจารย์คว่ำสเกตช์นั้นได้ reference มาจาก Diego Rivera ศิลปินเม็กซิกันที่เล่าเรื่องชนชั้นกรรมาชีพ ภาพของวนะจึงเป็นภาพชาวนาและชาวไร่ หรืออย่างภาพทีสิสของเขาก็เป็นภาพชนชั้นแรงงานในกรุงเทพฯ เสริมด้วยสัญลักษณ์อย่างนกพิราบ และมีแบ็กกราวนด์เป็นไซต์ก่อสร้างที่กำลังสู้กับเครื่องจักร

“ชีวิตมหา’ลัยเจอกับเหตุการณ์แบบนั้น ความรู้สึกเปลี่ยนไปไหมจากตอนแรกที่คาดหวัง”

 เขายิ้มแล้วเล่าต่อ

“เปลี่ยนไปมาก ตอนปีสุดท้ายเขาให้เขียนบทความขอทุน ช่วงนั้นผมรู้สึกอึดอัดที่ทำงานจิตรกรรมก็ไม่ได้ อาจารย์ไม่โอเค พอมีโอกาสให้เขียนบทความผมจึงเขียนส่งไป ปรากฏว่างานชิ้นนั้นทำให้ผมได้ทุน แต่อาจารย์ที่เขียนคำนิยมให้บอกว่านี่เป็นงานที่มีเสียงแบบเก่าที่ไม่ถูกพูดถึงนานแล้ว

“อาจารย์เขียนต่อไปว่า ‘งานเขียนของวนะก็เหมือนกับเสียงแมลงหวี่ตอมหู’”

แม้เจออุปสรรคในช่วงมหาวิทยาลัย แต่หลังเรียนจบวนะก็ยังยืนยันวิธีคิดแบบเดิม 

เขาออกไปรวมกลุ่มกับคนรู้จักเพื่อต่อต้านเหตุการณ์รัฐประหารปี 2549 และร่วมกันแสดงออกโดยตั้งคัตเอาต์ต้านเผด็จการกลางถนน งานชิ้นแรกที่วนะทำคือการนำบทกวีของทวีป วรดิลก มาวาดภาพประกอบ วนะเล่าว่านี่เป็นการแสดงออกที่ง่ายที่สุดเพราะแค่มีคนมายืนอ่านกวีและดูภาพก็เพียงพอแล้ว 

ในเวลานั้นเขาสนุกที่งานศิลปะได้ตอบสนองคนโดยไม่ต้องอยู่ในแกลเลอรี ไม่ต้องถูกประเมินค่าด้วยอาจารย์ที่มีคุณวุฒิทางศิลปะ แต่ศิลปะก็ได้ทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มที่ 

“พ่อผมบอกเสมอว่า ถ้าเราทำงานที่พูดเรื่องคนอื่น พูดเรื่องคนในวงกว้าง เดี๋ยวจะมีคนที่พร้อมโอบกอดเรา คือคุณอาจจะไม่รวยแต่คุณไม่เดียวดายแน่ๆ”

เวลาผ่านไป หลังจากเหตุการณ์รัฐประหารปี 2549 สงบลง วนะกับกลุ่มคนที่รู้จักจึงแยกย้ายไปตามเส้นทางของตัวเอง แกนนำและมวลชนบางคนติดคุก บ้างถูกไล่ล่า บ้างสูญเสีย บ้างต้องมารับชะตากรรมกันต่อในช่วงที่ทุกอย่างเป็นสุญญากาศทางการเมือง ส่วนวนะเองตัดสินใจกลับไปเป็นครูสอนศิลปะที่โรงเรียนแถวบ้านด้วยคำสั่งเสียของแม่ก่อนตายว่าอยากให้เขาอยู่กับพ่อ และด้วยอีกเหตุผลคือลูกคนโตอย่างเขาอยากให้น้องสาวและน้องชายใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพฯ ต่อ

วนะตัดสินใจเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่บ้านเกิดภายใต้ชายคาเดียวกับพ่ออีกครั้ง ตอนนั้นเองที่เขาคิดว่าชีวิตตัวเองคงมั่นคงถาวรที่ตรงนี้ เขาอยู่ในที่ที่สบายใจแล้ว เขากำลังได้กลับไปอยู่กับคนที่เขารัก ได้ใช้ชีวิตปกติ กลางวันทำงาน ตกเย็นร่ำสุรา ย่ำค่ำคุยการเมืองกับบิดาของตัวเอง

วนะเล่าด้วยเสียงหัวเราะว่าเขาชอบชีวิตแบบนี้และคิดว่าการเดินทางของชีวิตคงจบลงตรงนี้

“ตอนอยู่บ้านผมไปเป็นครูและตั้งใจว่าจะไม่ทำกับใครแบบที่เคยโดนมา ผมพยายามอย่างที่สุดที่จะไม่ไปขีดกรอบเด็ก ตอนนั้นชีวิตผมโดยรวมถือว่าดีมาก ผมได้เป็นคนธรรมดาที่ใช้ชีวิตแบบที่อยากใช้ ไม่จำเป็นต้องเป็นศิลปินก็ได้เพราะบ้านนี้มีศิลปินคนเดียวก็พอแล้ว นั่นก็คือพ่อ 

“จนมารัฐประหารปี 2557”

3

เดือนสิงหาคมปีนั้น สน.ชนะสงคราม ออกหมายจับวัฒน์ วรรลยางกูร หลังจากมีหมายเรียกให้วัฒน์ไปรายงานตัวกับทางการ ไม่ถึง 2 สัปดาห์ก็มีคนมาที่บ้าน เวลาผ่านไปก็ยิ่งเริ่มมาถี่ขึ้น จากหมายเรียกกลายเป็นหมายจับ หรือแม้กระทั่งการเอาคนงานของบ้านไปตระเวนดูว่าพ่อเขาอยู่ที่ไหน สิ่งที่เกิดขึ้นพลิกทุกชีวิตในครอบครัววรรลยางกูร ทุกสิ่งทุกอย่างล่มสลาย บ้านที่กำลังปรับปรุงต้องค้างเติ่ง เช่นเดียวกับความฝันที่จะปักหลักชีวิต ณ บ้านหลังนี้ รวมถึงห้องเขียนหนังสือของพ่อและห้องวาดรูปของวนะ รัฐประหารทำให้พวกเขาแตกกระสานซ่านเซ็นราวผึ้งแตกรัง พ่อต้องหนีข้ามประเทศ ส่วนวนะเองก็ต้องหนีออกจากบ้านและไม่ได้กลับไปอาศัยอยู่ที่นั่นอีกเลย 

เขาทิ้งทุกอย่างไว้อย่างนั้น

ในวันที่พ่อของวนะลี้ภัยอยู่ในช่วงเดือนเดียวกับที่เขาสมัครเรียนปริญญาโทพอดี เขาเหลือเงินติดตัวเพียง 500 บาท และรถที่พ่อทิ้งเอาไว้หนึ่งคันที่มีงวดผ่อนอีก 4 ปี วนะหัวเราะเบาๆ เมื่อนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์นั้น 500 บาทจะเอาไปจ่ายค่าเทอมและเติมน้ำมันได้ยังไง

“ตอนนั้นท้อไหม” เราถามไปโดยคิดภาพตามสิ่งที่เขาเจอ แต่คำตอบของเขาทำให้เราแปลกใจ

“มันไม่ได้ลำบากกายอะไรเลยนะ” วนะยิ้มก่อนอธิบายต่อ

“ผมไม่ได้ถูกควบคุมตัว ไม่ได้ถูกใครเอาไปสอบสวนเรื่องพ่อ อีกอย่างคือผมรู้อยู่แล้วว่าวันหนึ่งอาจต้องเจอแบบนี้ ก่อนหน้านี้มีตัวอย่างเยอะมาก นั่งอยู่ที่บ้านดีๆ แล้วโดนจับไป อยู่ดีๆ ติดคุกฟรี 2-3 ปี ผมไม่ต้องการอยู่ในสถานะนั้น แต่ก็ไม่ได้อยากอยู่เงียบๆ จึงเลือกเดินออกมาและใช้ชีวิตแบบนี้แทน อย่างการแสดงงานครั้งนี้ผมมีงานอยู่แค่ 7 ชิ้น แต่เมื่อมีโอกาสที่จะได้แสดงผมก็อยากพูดในสิ่งที่คิดและอัดอั้นเสมอมา 

“ทำไมในสังคมปัจจุบันคนที่พูดความจริงถึงอยู่ไม่ได้ ทำไมสังคมไทยไม่เคยเปลี่ยนเลย หมุนวนอยู่อย่างนี้ เพราะอำนาจของโครงสร้างเป็นแบบเดิม ผลักให้สังคมวนกลับไปอยู่ที่เดิมอยู่วันยังค่ำ คนรุ่นใหม่ก็เดินหน้าไม่ได้ เพราะถูกฉุดกระชากด้วยอำนาจโบราณ ดังนั้นถ้ามีโอกาสพูดเรื่องนี้ผมเอาคืนแน่นอน จะเป็นงานจิตรกรรมหรือบทกวีก็ได้ ผมสู้ในสาขาอาชีพ ผมสู้ด้วยความถนัดของตัวเอง”

 “สู้ด้วยเครื่องมือของเรา” เราสรุปตามที่ได้ยิน

 “ใช่ครับ ด้วยเครื่องมือของเรา”

4

“ยังเห็นความหวังไหม” ด้วยเหตุการณ์ที่เขาเจอ เราจึงเอ่ยถามไปแบบนั้น

“เห็นความหวังแน่นอน ผมเชื่อว่ามีสิทธิที่จะเปลี่ยนแปลงสังคมได้ในทางใดทางหนึ่ง ต่อให้เราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์กระแสหลักได้ แต่เราก็สร้างโลกคู่ขนานไปด้วยกันได้ มันขึ้นอยู่กับการให้พื้นที่กัน

“ผมยังหวังแบบจับต้องได้ ความหวังเป็นเรื่องที่จับต้องยากมาก กับการเมืองไทยยิ่งแล้วใหญ่ มันแทบจับต้องไม่ได้อยู่แล้ว แต่ผมก็หวังให้มีเสรีภาพที่ไม่ทำร้ายร่างกายหรือชีวิตใคร ผมหวังให้สิ่งนี้ถูกผลักออกไปให้สุดทางเพราะสิ่งที่เป็นปกติควรจะเป็นปกติ ความจริงต้องเป็นความจริง ฆาตกรรมคือฆาตกรรม มันเป็นเรื่องที่ง่ายมากแต่ยาก (เน้นเสียง) เพราะตอนนี้สังคมเรากลับขัดแย้งในตัวเอง

“ผมขอแค่ความปกติคืนมา ขอความปกติให้ชีวิตผม ขอความปกติให้กับคนอื่นๆ ขอความปกติให้กับความจริง เท่านี้เองคือความหวัง ผมไม่ได้ขอให้ทุกคนคิดเหมือนผมด้วยซ้ำ เพราะผมมองว่าทุกสังคมถูกออกแบบมาให้ความเห็นต่างอยู่ได้อยู่แล้วตามหลักประชาธิปไตย”

 “เหมือนพื้นฐานคือการมองคนให้เท่ากันก่อน” เราถามกลับ

“ใช่ แล้วเราไปวัดกันด้วยวิทยาศาสตร์ เหตุผล หรือการนับเลข เราไม่ต้องมาประจานกันออกโซเชียลหรือไปหาพวก เราพึ่งวิทยาศาสตร์ พึ่งการเลือกตั้ง และพึ่งประชาธิปไตย เรามีกติกาอยู่แล้ว แต่เราเคารพมันไหม ทำไมเสรีภาพในตอนนี้กลายเป็นการห้ามพูดบางสิ่งบางอย่าง ซึ่งผมว่าไม่ใช่สามัญสำนึกของมนุษย์”

เมื่อไม่กี่วันก่อนที่เราจะพบกัน วนะได้เปลี่ยนสถานะเป็นคุณพ่อมือใหม่ ลูกสาวของเขายังมีอายุไม่ถึงเดือนดี ท่ามกลางเหตุการณ์ต่างๆ ของสังคมปัจจุบันกับคำพูดของคนส่วนใหญ่ที่บอกว่าไม่อยากมีลูกยุคนี้ เราถามวนะต่อถึงสถานะที่เขากำลังเผชิญ เขาคิดยังไงกับสภาพสังคมที่ต้องมีผลกับลูกน้อยที่เขารักแน่ๆ

“ผมคิดทุกวันตั้งแต่แฟนตั้งท้องจนตอนนี้ลูกเกิดมาเลยนะ ว่าถ้าผมมีความไม่พอใจในสังคม ผมก็ต้องพยายามทำอะไรบางอย่าง ไม่อย่างนั้นลูกผมต้องโตมาในสังคมที่เราไม่ชอบ เขาอาจโตมาเจอยุคที่กลับไปกลับมาแบบนี้ หรืออยู่ในยุคเดียวกันกับปู่ของเขา 

“พ่อผมเคยหนีเข้าป่า ทุกวันนี้ลี้ภัย ผมเป็นผู้ได้รับผลกระทบเต็มๆ ทำไมลูกผมยังต้องมาเสี่ยงเจออะไรอย่างนี้อยู่อีก ผมไม่เข้าใจเลย อีก 12 ปีข้างหน้าก็จะครบ 100 ปีการเปลี่ยนแปลงการปกครองแล้ว เราเปลี่ยนอะไรได้บ้างจากวันนั้น แล้ว 12 ปีที่เหลือจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไหม ดังนั้นผมต้องทำเท่าที่ทำได้”

“ตอนนี้ในฐานะพ่อ คุณเข้าใจพ่อของคุณมากขึ้นไหม”

“ผมว่าเข้าใจไม่เท่านะ พ่อผมเจอความรุนแรงทางการเมืองแบบถึงตัวมาหลายครั้ง เขาต้องเข้าป่าแบบหนัง Che Guevara ซึ่งเราไม่ได้อยู่ในสังคมแบบนั้นแล้ว ตอนนี้สิ่งที่เราทำได้คือหลบอยู่ในป่าทางความคิด ผมไม่ต้องหนีเข้าป่าจริง ไม่ถึงกับว่าต้องอยู่เป็น แต่ว่าในสังคมที่ความจริงพูดได้ไม่ถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ ผมต้องหลบอยู่ภายใต้ต้นไม้ทางความคิดบางอย่างเพื่อรอบางวันที่จะได้ออกมา

“ส่วนความเป็นพ่อถามว่าเหมือนกันไหม ผมว่าต่างกันที่ยุคสมัยอยู่แล้ว เพียงแค่ว่าเรายังสู้กับปัญหาคล้ายๆ กัน แต่ผมอาจจะมองไม่เหมือนพ่อผม พ่อผมมองเรื่องการเปลี่ยนแปลงสังคมตลอดเวลา ผมขอแค่คืนความปกติเท่านั้นเอง อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่แบบนี้

“ผมเป็นคนแพ้เป็น เพราะผมว่าความคิดผมไม่มีวันถูกตลอดหรอก ผมส่งเสียงดังตลอดไม่ได้หรอก แต่ก็ต้องส่งเสียง”

5

“เห็นคุณอัพสเตตัสว่าเพิ่งคุยกับพ่อเมื่อเช้านี้ อยากบอกอะไรกับพ่อไหม ถ้าเป็นความรู้สึก ณ ตอนนี้” เราชวนวนะคุยถึงพ่อที่อยู่แดนไกล

“กับพ่อในมุมโรแมนติกผมบอกรักเขาไม่รู้กี่ครั้งแล้วครับ ดังนั้นผมไม่ต้องบอกอะไรพ่อเลย แล้วยิ่งผมกับพ่อเป็นนักดื่มด้วยกันทั้งคู่ เราคุยกันเยอะมาก” คำตอบของวนะธรรมดาเสียจนผิดคาดไปจากที่เราคิด

“เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนเพิ่งมีข่าวการอุ้มหาย พูดได้ว่าคุณเป็นคนที่อาจเคยได้รับผลกระทบกับเรื่องนี้เต็มๆ รู้สึกยังไงที่เห็นว่ามันเกิดขึ้นอีกแล้ว”

“ให้จินตนาการตอนที่คนอื่นถูกอุ้มผมอาจจะไม่รู้ แต่ตอนที่ผมไปอยู่กับพ่อที่ลาวช่วงที่อาจารย์สุรชัย แซ่ด่าน โดนอุ้มและเป็นศพไป (สุรชัย แซ่ด่าน อดีตนักเคลื่อนไหวและนักโทษการเมืองคดีคอมมิวนิสต์คนสุดท้ายของประเทศไทย) ผมพอเข้าใจความกลัวว่าจะไม่มีชีวิตอยู่มันรู้สึกยังไง         

“ตอนนั้นผมถูกอัดด้วยข้อมูลว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับพ่อตลอดเวลา บางวันที่คลับคล้ายคลับคลาว่าอาจจะใช่ ผมกลัวถึงขนาดที่ว่านั่งอยู่เฉยๆ ยังขนลุก มันขนลุกด้วยความรู้สึกที่ว่าถึงวันนี้แล้วเหรอ ถึงตัวเราแล้วเหรอ (นิ่งคิด) แต่ก็ยังดีว่าไม่ใช่ จนพ่อได้ลี้ภัย แต่ผมคิดว่าครอบครัวอื่นๆ ที่ถูกอุ้มหายคงรู้สึกหนักกว่านี้เป็นร้อยเท่าแน่ๆ พวกเขาเข้าสู่สุดทางของความกลัวแล้ว ญาติเขาสูญหายหรือเสียชีวิต แต่ผมโชคดีที่ยังรอดและได้มานั่งคุยกันแบบนี้ ผมยังกล้าพูดเรื่องนี้ในงานศิลปะเพราะเรายังไม่ถูกกระทำขนาดนั้น”

ท่ามกลางร้านกาแฟที่มีลูกค้าเข้ามานั่งไม่ขาดสาย แต่ถ้อยคำทุกประโยคของวนะชัดเจนจนทุกคนในร้านได้ยิน

“มีคำสอนไหนของพ่อที่เป็นแกนให้คุณดำเนินชีวิตมาถึงตอนนี้”

“อย่าเรียกว่าคำสอน เรียกว่าคำด่าดีกว่า (หัวเราะ) มีวันหนึ่งผมทะเลาะกับแฟนเก่าเรื่องความก้าวหน้าในชีวิต วันนั้นคุยกับพ่อแล้วก็ดื่มกันไป พ่อด่าผมว่ามึงมันกระจอก (เน้นเสียง) หัวใจมึงมันไม่ได้ ถ้ามึงจะทำงานศิลปะที่พูดเรื่องประชาชน หัวใจมึงต้องได้

“ตอนนั้นมีช่วงที่เขวเหมือนกันนะ พยายามไปเขียนนก เขียนก้อนหิน พ่อก็บอกว่าสวยนะ แต่ไปไม่รอดหรอก ไม่เชิงเป็นคำสอนแต่เขาเห็นอยู่แล้วว่ามันไม่ใช่ธรรมชาติของเรา”

“เหมือนพ่อให้คุณซื่อสัตย์กับความเป็นตัวเอง”

“ใช่ครับ ก็น่าจะอย่างนั้น (หัวเราะ)”

ตั้งแต่เราคุยกันมานี่คงเป็นหัวข้อบทสนทนาที่ทำให้วนะหัวเราะได้เต็มเสียงที่สุด

“คุณบอกว่าเวลาอยู่กับพ่อส่วนใหญ่จะเป็นวงดื่ม คุณคิดถึงช่วงเวลาแบบนั้นไหม”

“ชัดเจนเสมอ พ่อเป็นความทรงจำที่ชัดเจนสำหรับผมตลอดเวลา”

“ทุกวันนี้ยังคิดถึงบ้านอยู่ไหม ยังกลับไปบ้านอยู่หรือเปล่า” ก่อนจบการสนทนา เราตัดสินใจถามคำถามสุดท้าย

“ไปครับ อย่างตอนดู ไกลบ้าน (ภาพยนตร์สารคดีที่เล่าถึงความห่างไกลบ้านของวัฒน์ วรรลยางกูร หลังเหตุการณ์ลี้ภัยทางการเมือง) ผมได้เห็นบ้านตัวเองในสารคดี ผมยังรู้สึกถึงไอแดด รู้สึกถึงเสียงจักจั่นในไร่ เพราะผมก็อยู่อย่างนั้น รู้สึกถึงความร้อน รู้สึกถึงใบไผ่ รู้สึกถึงเสียงคางคกกระโดดอยู่ในกล่องไผ่

“ผมเขียนกวีเป็นงานอดิเรกด้วยนะ ผมเขียนถึงบ้านบ่อยมากเพราะสะเทือนใจ แต่พ่อก็บอกว่าเขียนน่ะดีแล้ว ดีกว่ามึงมาเล่าให้กูฟัง เขียนไปเลย อยากเขียนอะไรก็เขียน ผมก็เริ่มเขียนมาตั้งแต่ปี 2557 เขียนตั้งแต่พ่อไม่อยู่”

  “เบื้องหลังมองเห็นเพียงทางลูกรัง
  ข้าวของที่เก็บออกมาจากบ้านร่วงหล่นรายทาง
  ชิ้นแล้วชิ้นเล่า
  บนเกวียนหลังนี้จะเหลือสิ่งใดอีก
  เมื่อถึงที่หมาย

  ความหวังหรือ ยังรออยู่
  ความฝันหรือ ฉันคงลืมมันระหว่างทาง
  ทำได้เพียงจดจำใบหน้าของแม่ไว้
  แม้ไม่อาจพบอีก
  ส่วนพ่อนะหรือ เป็นสีน้ำมันที่เขียนไม่เสร็จ
  ตัวฉัน คนนั้นที่อยู่ในกระจก น้องๆ เป็นผีเสื้อและสายรุ้ง
   เขาไม่ได้อยู่ในภาพขาวดำ
  ภาพหมู่ของครอบครัวที่คิดถึง
  ภาพที่คุณลืมมันเป็นอย่างไร

(บทกวีที่วนะเขียนถึงพ่อ 16 มิถุนายน 2559)

“วันที่ออกมาจากบ้านผมไม่ได้เก็บอะไรไปเลยเพราะที่บ้านไม่มีของมีค่าแล้ว ผมแค่เอาหนังสือออกมาบางเล่ม เอาภาพสีน้ำมันที่วาดพ่อออกมาเพราะเป็นภาพเหมือนพ่อเพียงภาพเดียว และเอาภาพดรอว์อิ้งแม่ภาพเดียวออกมาด้วย ก็แค่นั้นเอง อาจไม่ได้มีคุณค่าอะไรแต่ผมก็เก็บออกมา หรืออย่างวันที่ว่างผมก็แอบเข้าไปที่บ้าน ยืมรถกระบะเพื่อนไปขนตู้หนังสือใบเก่าๆ ของพ่อออกมา 

“เพราะหนังสือเก่าๆ ยังไปหามือสองได้ แต่ผมหาตู้ใบนี้ไม่ได้แล้ว”

เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะสั้นๆ แล้ววนะจึงเล่าต่อ

“ตอนนี้เหมือนทุกคนออกจากบ้านไปเช้าวันนี้แล้วกลับเข้าบ้านอีกทีหลายปีต่อมา เราจะจำได้ว่าวันนั้น วันที่เราออกไป แก้วที่เราไม่ได้ล้างเรากินอะไรไว้ ตู้ปลาที่น้ำเต็มตู้กลับไปอีกทีน้ำแห้งหมด มันมีปลาอยู่ มีอะไรที่เราใส่ไว้ มันเคยเสียบไฟเอาไว้จนไฟโดนตัด ออกซิเจนในตู้ปลาไม่ทำงานแล้ว หรือรองเท้าเก่าๆ คู่นี้เราก็จำได้ว่าชอบใส่ มันมีภาพจำเกี่ยวกับหลายวัตถุ

“ทุกอย่างเหมือนถูกหยุดเวลาเอาไว้หมด มีอย่างเดียวที่โตขึ้นคือต้นไม้ ต้นไผ่แทงกิ่งสอดเข้าไปใต้หลังคาจนหลังคาแตกหมดแล้ว”

“ที่นั่นยังเป็นบ้านสำหรับคุณไหม”

“เป็นบ้านครับ แล้วผมก็ไม่คิดไปอยู่ที่อื่นด้วย เคยมีคนมาขอซื้อเป็นล้านผมก็ไม่ขาย เพราะถ้าผมอยากขายผมคงไม่เอาตู้หนังสือเก่าๆ ออกมาจากบ้านหรอก ทุกอย่างที่นั่นเป็นประวัติศาสตร์ส่วนตัว คนอื่นอาจไม่รู้แต่ผมรู้ และผมคิดว่ามันคงเศร้ามากเลยที่เรากลับไปบ้านแล้วเข้าไปในพื้นที่ของเราไม่ได้ 

“ผมมีความฝันตลอดเวลาคือการกลับไปอยู่บ้านครับ ผมอยากคืนความปกติให้ตัวเอง 

“และในความฝัน พ่อผมจะได้กลับมาอยู่ที่นี่”

ไม่มีน้ำตาจากชายตรงหน้า สิ้นสุดประโยคมีเพียงน้ำเสียงแผ่วๆ และหลังจากสนทนากันเสร็จ เรากับวนะเดินกลับมาชมผลงานของเขาที่แกลเลอรี พื้นด้านหน้ามีใบไม้แห้งร่วงหล่น เต็ม พื้นไปหมด

ตอนนั้นเองที่ทำให้เราคิดว่าความเปลี่ยนแปลงเดียวที่วนะไม่คิดจะต่อสู้

คงเป็นต้นไผ่ที่โตขึ้นในบ้านของเขานั่นเอง                                                           

The post “ในความฝัน พ่อผมจะได้กลับมาอยู่บ้าน” ศิลปะของวนะ ลูกชายของวัฒน์ วรรลยางกูร appeared first on a day magazine.

แสงแดดอุ่นยามบ่ายส่องผ่านกระจก ตรงหน้าของเราคือโต๊ะขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเส้นพาสต้าหลากหลายประเภท แป้งก้อนหนึ่งถูกโยนลงบนโต๊ะ และคนที่กำลังจะเริ่มต้นนวดแป้งก้อนนั้นอย่างขะมักเขม้นคือ น้ำ–ปุณฑริก พงษ์พานิช หญิงสาวเจ้าของร้าน Ñam Ñam Pasta and Tapas ผู้มีนัดกับเราในวันนี้

“ยัมยัม เราออกเสียงชื่อร้านถูกไหม” คือประโยคแรกที่เราถามเธอ น้ำยิ้มให้แล้วตอบว่าจะอ่านเป็น ‘น้ำน้ำ’ ที่มาจากชื่อของเธอ หรือจะออกเสียงเป็น ‘ยัมยัม’ ที่แปลว่าอร่อยในภาษาสเปนก็ได้ น้ำยินดีให้เรียกทั้งสองชื่อ

ถึงชื่อร้านจะเป็นภาษาสเปน แต่น้ำบอกเราว่าอาหารสเปนเป็นแค่ส่วนหนึ่งในเมนูร้านเท่านั้น ตัวเอกของที่นี่คือเส้นพาสต้ากว่า 10 ประเภท ที่ทำสดๆ ทุกวันบนโต๊ะซึ่งตั้งเด่นอยู่หน้าร้านให้ลูกค้ากับคนที่เดินผ่านไปมาได้มองเห็น

แต่ที่พิเศษยิ่งกว่าเส้นพาสต้าคือเรื่องราวเบื้องหลังของคนทำที่อยู่ตรงหน้าเรา

อาหาร-บ้าน-เพื่อน

ย้อนกลับไปยังความทรงจำแรกสุดเกี่ยวกับจานอาหาร น้ำรู้ตัวว่าชอบเข้าครัวมาตั้งแต่ชั้นประถม

“เวลาโรงเรียนเลิกแล้วกลับบ้านมาเราก็จะพุ่งเข้าครัวก่อน เพื่อไปดูว่าเขาทำอาหารอะไรกันอยู่ แล้วก็ขอทำด้วย” เธอเล่าความหลังให้ฟัง “เราเคยดูรายการทำอาหารของ Jamie Oliver แล้วทำตาม เมนูแรกที่ทำคือรีซอตโต้ เราทำตามแบบหาวัตถุดิบผิดเพี้ยนไปหมดเพราะไม่รู้จะหาจากที่ไหน ใช้ข้าวไทย แอบเอาไวน์ขาวของพ่อมาใส่ ทำเสร็จก็เอาไปให้เพื่อนกิน รสชาติแปลกๆ แต่สนุกดี”

ตอนเรียนจบมัธยมปลาย น้ำมีความคิดอยากมุ่งไปเรียนด้านการทำอาหารโดยตรง แต่ที่บ้านก็ตั้งคำถามว่าเธอจริงจังกับสิ่งนี้จนสามารถประกอบอาชีพได้จริงๆ หรือ น้ำจึงเลือกเรียนคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แต่ 4 ปีผ่านไป ความฝันในการเป็นคนทำอาหารก็ยังชัดเจน

น้ำตัดสินใจบินไปเรียนต่อด้านการทำอาหารอย่างจริงจังที่ Culinary Institute of America ที่นั่นเธอเรียนรู้การทำอาหาร การจัดการร้าน และได้ทำอาหารเสิร์ฟให้เพื่อนร่วมชั้นกินเหมือนตอนเธอเด็กๆ (และคราวนี้รสชาติไม่แปลกเหมือนเดิมแล้ว) เมื่อเรียนจบ เธอทำงานต่อที่ db Bistro ร้านอาหารอิตาเลียนกึ่งอเมริกันของเชฟดังระดับมิชลินสตาร์ Daniel Boulu จนหมดวีซ่า ย้ายมาทำร้านเดียวกันในสาขาสิงคโปร์ ก่อนจะโดดมาเป็นหัวหน้าเชฟที่ร้านอาหารไทยฟิวชั่นชื่อ ‘Soi 60’

ระหว่าง 6 ปีที่ไกลบ้าน น้ำค้นพบว่าสิ่งที่ตัวเองชอบมากที่สุดในครัวมี 2 อย่าง หนึ่งคือแป้งพาสต้า สองคือการจับวัตถุดิบในครัวมาสร้างสรรค์เมนูใหม่อย่างสนุกสนาน

ความชอบสองอย่างคือแรงบันดาลใจสำคัญของการเปิดร้าน Ñam Ñam ในเวลาต่อมา

เรียนทำพาสต้าจากจุดกำเนิด

หลังจาก 6 ปีที่สั่งสมประสบการณ์ น้ำตัดสินใจว่าควรกลับมาเปิดร้านของตัวเองที่บ้านเกิดสักที

แต่ก่อนจะกลับมาอยู่ยาว น้ำตัดสินใจบินไปยังจุดหมายสุดท้ายอย่างเมืองโบโลญญา ประเทศอิตาลี เพื่อฝึกฝนการทำเส้นพาสต้าอย่างจริงจัง

“ตอนอยู่อเมริกา เราเคยอ่านคุกบุ๊กเล่มหนึ่งที่คนเขียนเขาไปเรียนทำเส้นพาสต้าที่โบโลญญา ที่นี่จะมีร้านค้าที่เรียกว่า la salumeria ที่ปกติจะขายเนื้อ แฮม ของสด และพาสต้าเพื่อให้คนเอากลับไปทำอาหารเองที่บ้าน ร้านแบบนี้แตกต่างจากร้านพาสต้าทั่วไปคือเขาจะทำเส้นพาสต้าด้วยมือ คนเขียนก็แนะนำร้านหนึ่งมา เป็นร้านที่ทำเส้นพาสต้าอยู่หลังร้านโดยผู้หญิงรุ่นคุณป้าคุณยายประมาณ 7-8 คน เราก็ไปสมัคร จริงๆ ก็คือการไปช่วยเขาทำเส้นขาย และเขาก็สอนเราไปในตัว” น้ำเล่า

“ตอนกลับไทยมาเราก็ไม่ได้รู้ที่รู้ทางมาก แต่คิดว่าอยากลงทุนทำอะไรสักอย่าง เลยไปเปิดบูทป๊อปอัพขายพาสต้าเส้นสดที่งาน Farmers’ Market” เมนูของน้ำในตอนนั้นเน้นความครีเอทีฟเป็นสำคัญ เช่น พาสต้าไส้แกงฮังเล เส้นโซบะ ซอสบราวน์บัตเตอร์ “ตอนนั้นเราอยากไปให้สุด สนุกมาก แต่สนุกอยู่คนเดียว คนไม่เก็ต สุดท้ายเลยต้องกลับมาทำอะไรที่คนทั่วไปเขากินกัน ซอสเพสโต้ ซอสมะเขือ ครีมซอส” เชฟสาวเจ้าของร้านหัวเราะ

จากการออกงาน Farmers’ Market นั้นเอง น้ำได้ผูกสัมพันธ์ฉันมิตรกับเจ้าของร้านผลไม้คนหนึ่งที่ส่งผลไม้ให้เชฟพลอย–ฐาติกานต์ ตัณฑจินนะ แห่งรายการ Top Chef  ซึ่งทำเบเกอรีอยู่ในซอยศูนย์วิจัย เชฟพลอยได้แนะนำบ้านใกล้ๆ ที่เปิดให้เช่า และเมื่อมาดูพื้นที่ น้ำก็มองเห็นทันทีว่านี่แหละโลเคชั่นที่กำลังมองหา

ร้าน Ñam Ñam ก็ถูกสร้างขึ้นอย่างเป็นหลักเป็นแหล่งตั้งแต่ตอนนั้น

นักสะสมรสชาติ

“เราเป็นคนชอบเที่ยว” น้ำเผยความชอบส่วนตัวที่ส่งผลต่อการทำร้านให้เราฟัง “ไปเที่ยวที่ไหนก็จะชอบไปกินอาหารของประเทศนั้น และจากทุกประเทศที่เคยไปเที่ยวแล้วชิมอาหารมา เราชอบสเปนที่สุด

“อาหารของเขาจะทำง่ายๆ สบายๆ แต่อร่อย บางทีแค่แฮมกับชีสก็เอาอยู่แล้ว อีกอย่างคือเราเคยมีเพื่อนเป็นเชฟสเปน เวลาเขาจะเขียนชมอาหารของใคร เขาจะเขียนว่า Ñam Ñam แบบอร่อยดีนะ เราก็เอาคำนี้มาตั้งเป็นชื่อร้าน และหยิบคอนเซปต์การทำอาหารง่ายๆ แต่อร่อยมาเป็นคอนเซปต์หลัก”

เพราะชื่อเป็นภาษาสเปน การตกแต่งของร้านจึงแปรผันไปตามชื่ออย่างช่วยไม่ได้ น้ำเลือกเฟอร์นิเจอร์สีน้ำตาล แดง และครีม เพื่อให้เข้ากับไฟสีส้มนวลและสีเขียวจากต้นไม้ที่ปลูกอยู่รอบๆ เป็นบรรยากาศที่บิลด์ให้เกิดบทสนทนาระหว่างคุย คล้ายอารมณ์ไปกินข้าวบ้านเพื่อน

“เราอยากให้ดูโฮมี่หน่อยๆ เป็นบรรยากาศสนุกๆ สบายๆ เข้าถึงได้ง่าย” สาวเจ้าของร้านบอกความตั้งใจ ความเข้าถึงง่ายที่ว่าครอบคลุมไปถึงเมนูอาหารที่มีทั้งเมนูหลักคือพาสต้าเส้นต่างๆ และของกินเล่นจำพวกทาปาสสไตล์สเปน เพื่อตอบโจทย์ให้คนรักพาสต้าและคนไม่อยากกินพาสต้าให้มาด้วยกันได้

และแม้จะบอกว่าจุดขายคือเส้นพาสต้า น้ำก็ยืนยันที่นี่ไม่ใช่ร้านอาหารอิตาเลียนอย่างที่หลายคนเข้าใจ

“เราเรียกที่นี่ว่า universal cuisine เน้นพาสต้าเป็นตัวหลักที่เปิดให้เราได้เล่นกับรสชาติอย่างหลากหลาย ส่วนตัวแล้ว เราชอบอาหารทุกๆ ประเทศ ไม่ได้เน้นว่าชอบอะไรเป็นพิเศษ เพราะแต่ละประเทศก็มีเสน่ห์ในตัวมันเอง พอได้มาทำร้านเราเลยอยากเล่นกับอะไรก็ได้ เมนูไหนที่เราชอบ เราก็หยิบมาผสมผสาน เอามาใส่ในเมนู หลักของเราคือการทำอาหารไม่ควรมีกฎตายตัว มันทำให้เราอยากคิดอะไรต่อได้ ไม่เบื่อดี”

น้ำยังอธิบายเพิ่มเติมอีกว่า นอกจากเส้นสดที่มีมากกว่า 10 ประเภท ซึ่งเราไม่ค่อยเห็นจำนวนที่เยอะขนาดนี้ในร้านไหน Ñam Ñam ยังเน้นย้ำเรื่องรสชาติเข้มข้น ถูกปากคนไทย โดยเฉพาะในเมนูคลาสสิกทั้งหลายอย่างซอสเพสโต้ ซอสมะเขือเทศ หรือคาโบนาร่า

แต่พูดไปกลัวว่าคงไม่เห็นภาพและรส น้ำจึงเข็นเมนูเด่นของที่นี่มาให้เราชิมถึงโต๊ะ เริ่มจาก Corn Cake ทาปาสเรียกน้ำย่อยที่เธอคิดสูตรเองตั้งแต่ทำงานที่สิงคโปร์ น้ำคิดถึงข้าวโพดทอดของไทย แต่เธอไม่อยากกินแบบธรรมดาจึงหยิบแอ็กเซสซอรีเสริมมาใส่ ทั้งเบคอน พริกเผา ซาวร์ครีม และอะโวคาโด แต่ละองค์ประกอบก็จะให้รสชาติกับสัมผัสที่แตกต่างแต่กลับเข้ากันดี

Corn Cake

Roasted Veggie Salad

จานที่สองคือ Roasted Veggie Salad หรือสลัดผักอบ เมนูที่น้ำคิดจากไอเดียว่าทำไมสลัดต้องเป็นผักเย็นๆ เธอจึงหยิบผักทั้งหลายไปอบให้มีรสหวาน คลุกกับทรัฟเฟิลและครีมของเม็ดมะม่วงหิมพานต์ ที่สำคัญคือเป็นเมนูวีแกนหนึ่งเดียวของร้านที่ไม่มีส่วนผสมของผลิตภัณฑ์จากสัตว์เลย

Spagettini Black Ink Ebiko with Seafood

Porkchop with Gnocchi in Creamy Pesto Sauce

เรียกน้ำย่อยกันพอแล้ว จานหลักก็ถูกยกมาเสิร์ฟ Spagettini Black Ink Ebiko with Seafood คือส่วนผสมของสปาเกตตินี่เส้นเล็กกับผัดพริกสดรสจัดจ้านแบบไทยๆ ใส่ไข่กุ้งให้ได้สัมผัสกรุบกรอบ สลับกินกับ Porkchop with Gnocchi in Creamy Pesto Sauce เนื้อหมูนุ่มกินคู่กับแป้งย็อกกี้หนึบๆ และซอสเพสโต้เผ็ดนิดๆ เข้ากันดี

Bucatini Cacio e Pepe

ส่วนจานที่เรารักที่สุดคือ Bucatini Cacio e Pepe เมนูพาสต้าดังจากอิตาลีที่ได้ความเผ็ดร้อนจากพริกไทยกับความเค็มๆ มันๆ ของชีสมารวมกัน ตบท้ายด้วยเมนูเครื่องดื่มที่อยากบอกต่ออย่าง Apple Aomori น้ำแอปเปิลปั่นที่ได้สูตรจากเมืองที่ขึ้นชื่อเรื่องแอปเปิลอย่างอาโอโมริ สดชื่นจนเปลี่ยนวันที่เหนื่อยๆ กลายเป็นวันดีๆ ขึ้นมาได้เลย

Apple Aomori

ส่วนผสมลับในจานอร่อย

ตอนนี้ร้าน Ñam Ñam มีลูกค้าแวะเวียนมาไม่ขาดจึงจำเป็นต้องแบ่งช่วงเวลาเปิดเป็นวันละ 2 รอบเพื่อเธอจะได้ตระเตรียมทุกเมนูให้ได้คุณภาพ ในทางกลับกัน การแบ่งเวลาก็ทำให้คนทำงานสามารถทำงานไม่เหนื่อยเกินไป และนั่นคือสิ่งที่น้ำเชื่อว่าเป็นจุดเริ่มต้นของจานอาหารที่ดี

“แต่ก่อนเราทำงานเป็นคนในครัว เชฟไม่เห็นจะมาสนใจเลยว่าเราทำงานกี่ชั่วโมง เราเลยรู้สึกว่าถ้าอยู่ในตำแหน่งที่ทำได้ เราอยากให้พนักงานของเราไม่โหลดมากจนเกินไป ส่วนหนึ่งก็คิดถึงประสิทธิภาพ การดูแลลูกค้า ถ้าทำงานหนักเกินไปลูกน้องไม่มีความสุข อาหารไม่อร่อย มันเป็นวงกลมที่สัมพันธ์กันหมด” เธอเฉลยส่วนผสมลับในจานอาหารอ้อมๆ

“เป้าหมายของเราคือการได้เห็นคนกินมีความสุข บางทีเห็นคนกินจนเกลี้ยงจานเราก็ดีใจแล้ว เป็นคำตอบที่คลิเช่นะ แต่สำหรับเรามันจบแค่นั้นจริงๆ“

พาสต้าเส้นสดที่ดีขึ้นอยู่กับอะไร แป้ง เวลาพักเส้น อุณหภูมิน้ำ หรือขั้นตอนการต้มที่ไม่นานจนเกินไป

ถ้าถามน้ำ เธอจะตอบว่าความรักและการเอาใจใส่ ทั้งเส้นพาสต้าและคนทำ

Ñam Ñam

address: 5/6 ซอยศูนย์วิจัย ถนนเพชรบุรี กรุงเทพมหานคร

hours: เปิดวันอังคาร-อาทิตย์ (หยุดทุกวันจันทร์) แบ่งเป็น 2 ช่วงเวลา
ช่วงแรก มื้อกลางวัน 11:00-15:00 น.
ช่วงที่สอง มื้อเย็น 17:00-22:00 น. 

tel: 098 520 8026

facebook: เฟซบุ๊กแฟนเพจ Ñam Ñam

The post Ñam Ñam ร้านพาสต้าเส้นสดที่หยิบสูตรเด็ดจากหลายชาติมาปรุงเป็นจานอร่อยจนต้องร้อง ‘ยัมยัม’ appeared first on a day magazine.