เมื่อปีก่อนเราได้มีโอกาสทำความรู้จักกับ badego.bodega คอมมิวนิตีของคนรักศิลปะที่ชอบจัดกิจกรรมสนุกๆ อย่างการชวนช่างสักหลากสไตล์มาออกแบบลวดลายที่ได้แรงบันดาลใจมาจากบทเพลงของศิลปิน ด้วยความเชื่อที่ว่าบทเพลงเป็นเหมือนกับปัจจัยพื้นฐานที่มนุษย์จะต้องเสพมันอยู่แล้ว แต่หากได้ลองนำมันมาเล่นสนุกกับการสักที่ไม่ได้อยู่ในชีวิตประจำวันของหลายๆ คนขนาดนั้น มันคงเป็นงานที่น่าสนุกไม่เบา

ครั้งนี้พวกเขากลับมาอีกครั้งพร้อมกับศิลปินขวัญใจวัยรุ่นอย่าง Dept ใน ‘Tattoo Artists X Dept: TRACE No.17’ ที่แจกโจทย์ให้ช่างสักหยิบเพลงของสองหนุ่มมาตีความในแบบฉบับของตัวเอง และออกแบบมาเป็นลวดลายที่ให้ทั้งเหล่าแฟนคลับของศิลปินและช่างสักได้มาจับจองกันภายในงาน 

ด้วยความที่ a day ได้ไปด้อมๆ มองๆ งานนี้อยู่แล้วในปีก่อน ครั้งนี้คอลัมน์ Artist Talk จึงอยากหยิบเอาเรื่องรอยสักและดนตรี มาลองจับเข่าคุยกับ น่าน (ชื่อจริง) หนึ่งในทีมจัดงานพ่วงตำแหน่งช่างสัก และสองดูโอจาก Dept: เบนซ์ ภวัต โอภาสสิริโชติ และ ลุค ทาวน์เซน ศิลปินที่มีรอยสักเป็นเครื่องบันทึกทรงจำ  

ทำไมครั้งนี้ต้องเป็น Dept 

น่าน : จุดมุ่งหมายแรกที่อยากจะคอลแลบงานสักกับวงดนตรี เพราะเรารู้สึกว่าเพลงมันเป็นสิ่งที่ทุกคนฟังอยู่แล้ว อยู่ที่ว่าเราจะฟังวงไหนแค่นั้นเอง มันเป็นศิลปะที่เข้าถึงคนได้ง่ายกว่ารอยสักเมื่อลองเทียบกัน เราก็เลยรู้สึกว่าเสียงเพลงมันน่าจะเป็นสิ่งที่ดึงให้คนได้เห็นรอยสักมากขึ้น 

เราอยากเลือกวงที่เหมือนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เป็นวงที่พอพูดถึงชื่อเขาขึ้นมาแล้วนึกออกเลยว่าบรรยากาศมันเป็นประมาณไหน เช่น กลิ่น สี ความรู้สึก หรืออะไรต่างๆ เรารู้สึกว่า Dept เป็นวงที่จะสนุกก็ได้ หรือจะไปทางเศร้าก็ได้ มันเป็นมวลที่สามารถเข้าถึงกลุ่มวัยรุ่นได้ทั้งสองอย่างเลย เพลงสนุกก็ดัง เพลงเศร้าก็ดัง แล้วเราก็รู้สึกว่ามันน่าจะสนุกดีถ้าเลือก Dept มาในครั้งนี้ 

ส่วนตัวน่านเอง Dept เวลาที่เราฟังเพลงเขาแล้วเราจะรู้สึกว่ามันเบา มันฟุ้ง แต่จริงๆ แล้วมันลึกมากในแง่ของอารมณ์ ส่วนตัวน่านจะอินกับเพลง ‘ถ้ารู้ว่าจะหายไป’ มากๆ เพราะเรารู้สึกว่าดนตรีเขาไม่ได้ฟังยากขนาดนั้น มันไม่ใช่เพลงที่ดนตรีเป็นสิบๆ ชิ้น แต่ว่าพอเราฟังแล้วเราดำดิ่งลงไปเรื่อยๆ กับเนื้อหาที่เขาพยายามจะสื่อออกมา สำหรับน่าน Dept คือความรู้สึกประมาณนั้น 

เพราะฉะนั้นสิ่งที่ชัดเจนของ Dept คงจะเป็นความรู้สึก เราจะนึกออกว่ามันน่าจะเป็นประมาณนี้ แต่ว่ามันไม่ได้ตีกรอบจินตนาการของเราให้ออกมาเป็นรูปภาพขนาดนั้น ซึ่งมันเปิดโอกาสให้ช่างสักได้ตีความจากสิ่งที่เขารู้สึกจริงๆ

ลุคกับเบนซ์ และชั่วขณะของรอยสัก 

เบนซ์ : จริงๆ ตอนนั้นไม่ได้ตั้งใจจะไปสัก แต่ว่าตามติดไปกับเพื่อนและแฟน พอไปกันเยอะๆ เพื่อนก็เชียร์ให้สัก กลายเป็นว่าเราก็ได้สักด้วยกัน ความรู้สึกวันนั้น คือเป็นเพราะความคึกคะนองเลย แต่มันก็เป็นสไตล์ที่เราก็เปิดๆ ดูอยู่ตลอด เคยแพลนว่าอยากจะสักลงไป แต่ก็ยังไม่เคยเลือกจริงจัง เพราะเวลาดูมันนานๆ เรากลัวว่าเราจะเบื่อมัน แต่พอวันนั้นใจมันได้ก็จัดการเลยครับ (ตอนนี้ก็ยังไม่เบื่อ)

ลุค : สักครั้งแรกก็เหมือนเบนซ์เลยครับ จริงๆ ก็เป็นช่างเดียวกันกับเบนซ์เลย มันคือเหตุการณ์วันเดียวกัน แต่แค่ของผมยิ่งบังเอิญเข้าไปใหญ่ คือลายสักก็ได้มาด้วยความบังเอิญ ตอนแรกเราคิดไว้ว่าอยากสักลายนี้ แต่พอจะสักปุ๊บ เพื่อนก็บอกกับเราว่าลายนี้ดูไม่เป็นเราเลย แล้วเขาดันเหลือบไปเห็นรูปวอลเปเปอร์หน้าจอของผม แล้วก็บอกว่า “ลายนี้แหละ ดูเป็นมึงมากกว่าเยอะเลย” ขนานสีของรอยสักผมก็ไม่ได้เลือกเอง เพราะว่าช่างบอกว่าสีน้ำตาลเพิ่งสั่งมาใหม่ ยังไม่เคยใช้กับใครเลย “ขอลองใช้หน่อยดิ” 

แล้วตอนทำเพลงครั้งแรกล่ะ 

เบนซ์ : ความรู้สึกมันน่าจะคนละแบบกันเลย ตอนทำเพลงรู้สึกอยากเอาชนะมากกว่า เราอยากที่จะแตกต่าง แต่ไม่ได้อยากเอาชนะในแง่ของศัตรูนะ แค่ต้องมีแรงผลักดันให้ตัวเอง “เหมือนกับความกระหายอะไรประมาณนั้น” 

ด้วยความที่ตอนนั้นในวงการดนตรี เขามักจะทำเพลงในแบบหนึ่งเพราะมองว่ามันจะสำเร็จแน่นอน เราเคยไปอยู่ในจุดที่คนบอกว่าไอ้สิ่งที่เราชอบ สิ่งที่เราทำมันยาก มันขายไม่ได้ แต่เราก็รู้สึกว่า “เอ้า มันก็มีตั้งหลายวงนี่หว่าที่เขาเป็นตัวของตัวเองได้” เราแค่ต้องจับจุดให้เจอว่าเขาทำแบบไหน คนชอบแบบไหน เราชอบแบบไหน และเกลี่ยมันให้เข้ากัน คำว่าเอาชนะของผมคงหมายความแบบนี้ เหมือนกับว่าเป็นการเอาชนะกับคำสบประมาทมากกว่า 

ลุค : สำหรับผมการทำเพลงครั้งแรกมันคงเป็นความสนุก แล้วก็ความอยากที่จะทำมัน เราอยากจะนำเสนอสิ่งนี้ให้คนอื่นเห็น อาจจะต่างกับเบนซ์ด้วย ตอนนั้นผมยังไม่ได้คิดถึงอะไรเท่าไหร่ แค่รู้สึกว่าครั้งแรกมันสนุกมาก

ว่าด้วยเรื่องดนตรีและรอยสัก

ลุค : สำหรับผมรอยสักกับดนตรีมันคงเหมือนกันในแง่ของการเล่าเรื่อง ช่างสักเขาคงจะมีอะไรบางอย่างที่อยากจะเล่ามันออกมา ซึ่งคล้ายกับเพลงตรงที่เพลงก็มีเรื่องราวของมัน แต่ว่าแค่ย้ายจากตัวหนังสือ หรือเสียงเปลี่ยนมาเป็นร่องรอยที่อยู่บนตัวเรา 

เบนซ์ : อย่างเราชอบฟังเพลง เกิดวันหนึ่งเราไม่ได้ชอบ เราเลิกฟัง เราก็แค่เปลี่ยน แต่กับรอยสักมันจะอยู่ค้างอย่างนั้น ทำให้เวลาที่เราจะสักอะไรลงไปบนตัวเรา เราต้องรู้สึกชอบมันมากๆ หรือมันต้องมีความหมายกับเรามากๆ จนเราเลือกที่จะฝังมันลงไปตลอด “คือมันลบได้แหละ แต่มันเจ็บ” 

ถ้าเพลง 17 กลายมาเป็นรอยสัก 

เบนซ์ : ผมว่ามันต้องดูสนุกและดูทะเล้นหน่อย ความรู้สึกตอนนั้น คือตัวละครที่มันกำลังเล่าเรื่องอยู่มันมีความเขินแล้วก็มีความกะล่อนๆ ด้วย 

จริงๆ ออกมาเป็นคนเต้นก็ได้ เป็นอะไรที่มันดูกุ๊กกิ๊กๆ รู้สึกว่าถ้าเป็นสีก็คงมีหลายสีได้เลย 

ลุค : ตอนแรกจะตอบว่าคงเป็นรูปคนเต้นเหมือนกัน แต่ถ้าอีกแบบ (ครุ่นคิด) ผมคิดว่าอาจจะออกมาเป็นภาพจดหมายรักที่อยากจะบอก เหมือนกับในมิวสิกวิดีโอเลย

สิ่งที่อยากจะบอกคนมาสักครั้งแรกในงานนี้

เบนซ์ : จริงๆ งานนี้ก็อาจจะเป็นแรงจูงใจที่ดีที่ทำให้ใครที่ไม่เคยสักมาเลยได้รู้จักการสักมากขึ้น ถ้าเขามีศิลปินที่ชอบ และเพลงที่เขาชอบได้ถูกออกแบบมาเป็นรอยสัก ถ้าเจอลายที่ใช่ เขาอาจจะมั่นใจมากขึ้นในการตัดสินใจที่จะสักก็ได้ครับ 

ลุค : บางทีเขาก็อาจจะกลัวเจ็บด้วยจากการมาสักครั้งแรก อาจจะไม่มั่นใจ ผมเลยคิดว่าการที่มีศิลปินที่เขาชอบมาคอลเแลบด้วย อาจจะเป็นอีกก้าวหนึ่งที่ทำให้เขากลัวเจ็บน้อยลงมั้ง (หัวเราะ) 

เบนซ์ : ลองดูครับ ลองหาลายที่รู้สึกว่าเป็นตัวเองมากที่สุด เรื่องเจ็บมากเจ็บน้อยค่อยว่ากัน แต่เจ็บแน่นอน

ช่างสักเองก็รักงานนี้ 

มาลอง ‘สัก’ ทีมั้ย

น่าน : ภายในงานมีคนที่ไม่เคยสัก หรือไม่เคยสนใจเรื่องสักมาก่อนเลย งานนี้ทำให้เขาได้เข้าใกล้กับการสักมากขึ้น ลูกค้าบางส่วนที่มาในงานเขาก็สักเป็นครั้งแรก ซึ่งต่างกับงานครั้งก่อนๆ ที่เราอาจจะไม่ได้เจอเยอะขนาดนั้น แต่พอเป็นครั้งนี้เราก็เห็นมากขึ้น

เราก็เลยรู้สึกว่ามันเป็นสัญญาณ (หรือเปล่า) ที่งานนี้มันอาจจะเข้าถึงคนได้มากขึ้น แล้วก็รู้สึกว่าในแง่ของการจัดเตรียมงาน หรือกิจกรรมของงาน เราได้ทำอะไรเยอะขึ้น ได้มีคอนเทนต์สัมภาษณ์ช่างสัก ได้มีคอนเทนต์สัมภาษณ์วง Dept ซึ่งเราไม่เคยทำมาก่อนเลยในงานครั้งก่อนๆ 

ในมุมของช่างสักเอง เราก็รู้สึกว่าดีใจที่คนเห็นงานของเราแล้วเขาบอกว่าเขาชอบ เขาเดินทางมาเพื่อที่จะมาสักกับเรา เขาชอบลายนี้เพราะแบบนี้ หรือบางคนเพิ่งอกหักกับแฟนมาเขาเห็นความหมายของลายนี้แล้วมันฮีลใจเขาได้ เราจะรู้สึกดีกับอะไรแบบนี้ 

ในแง่ของการที่เป็นผู้จัด พอเห็นว่าช่างบางคนที่ยังมีคนติดตามไม่เยอะเท่าไหร่ ซึ่งมันแปลว่าคนอาจจะเห็นงานเขาน้อย การมีงานนี้เกิดขึ้นทำให้เขาได้เข้ามามีส่วนร่วมกับงาน เรารู้สึกดีใจที่คนมาสักกับเขาเยอะ หลักๆ ก็คือน่านดีใจ ที่พวกเราได้เปิดพื้นที่ให้ช่างสักไทยที่เก่งๆ ได้ถูกมองเห็นอย่างที่ควรจะเป็น 

จากใจคนที่ไม่ได้ไปสัก

หลังจากที่ได้พูดคุยกับน่านและสองหนุ่มวง Dept พวกเราเดินไปรอบๆ งานแล้วเข้าใจได้เลยว่าทำไมงาน Flash Tattoo ที่เกิดขึ้นจากคนกลุ่มเล็กๆ ถึงได้ถูกจัดมาแล้วตั้ง 4 ครั้ง แถมยังได้ร่วมงานกับศิลปินที่มีชื่อเสียงไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็น ‘ลานดอกไม้’, ‘ Whale&Dolph’ หรืออย่างครั้งนี้ก็เป็นทีของ ‘Dept’ 

บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยแฟนเพลงและแฟนคลับของช่างสักที่มารอต่อคิวจองลายสักกันตั้งcต่ 9 โมงเช้า เสียงสนทนาของคนไม่รู้จักที่ชวนกันคุยเรื่องรอยสัก คนรักศิลปินที่แม้ไม่ได้สักก็มาทำเวิร์กชอปร้อยลูกปัดเพื่อรอเจอศิลปิน งานนี้ไม่ได้มีสตาฟมากมาย มีแต่ความเป็นกันเอง ศิลปินมานั่งร้อยลูกปัด เดินถ่ายรูปคนไปทั้งงาน และยินดีมากๆ ที่เราจะเข้าไปพูดคุย หรือทักทาย เสมือนกับว่าพวกเขาเองก็เป็นส่วนหนึ่งของคอมมิวนิตีนี้ 

เราเองเป็นคนหนึ่งที่ไม่เคยคิดว่าอยากจะมีรอยสัก แต่ไปงานนี้ครั้งแรก เพราะศิลปินคนโปรดจะแวะมาในงาน ทว่าเมื่อลองได้มาพูดคุยกับช่างสัก ทีมจัดงาน และได้เห็นรอยสักที่ถูกออกแบบมาจากบทเพลงที่เราชอบ และเคยฝังส่วนเสี้ยวของความทรงจำไว้กับมัน ทันใดนั้นมันคือชั่วขณะที่คิดว่าอยากจะสักขึ้นมาจริงๆ เหมือนกัน

The post สนทนากับ Dept และช่างสักใน Tattoo Artists X Dept: TRACE No.17 งานสนุกๆ ของคนรักศิลปะ รอยสัก และเสียงเพลง appeared first on a day magazine.

หลังจากที่ได้แวะไปลิ้มลองอาหารจาก Jim’s Terrace ตามคำชักชวน ครั้งนี้คอลัมน์ ‘ที่ชอบ’ จึงอยากมาลองสาธยายให้ฟังถึงรสของอาหาร และความพิถีพิถันในการคัดสรรวัตถุดิบให้ลองจินตนาการไปพร้อมๆ กัน ไม่แน่หลังอ่านจบอาจมีคนน้ำลายไหลจนอยากวิ่งไปจองโต๊ะเลยทีเดียว

Jim’s Terrace

นักตีความอาหารไทยในแบบฉบับใหม่ๆ 

หากคุณรู้จัก ‘จิม ทอมป์สัน’ (Jim Thompson) คุณคงคุ้นเคยกับการสร้างสรรค์งานศิลปะในรูปแบบที่ดึงเอาความเป็นไทยออกมาสร้างสรรค์ได้อย่างออกรสและร่วมสมัย ไม่ต่างไปจากเรื่องอาหาร ‘Jim’s Terrace’ คือพื้นที่ในการรังสรรค์เมนูต่างๆ ที่ดึงเอาความเป็นอาหารไทย และรสชาติแบบดั้งเดิมออกมาตีความใหม่ให้มีความสนุก ไม่จำเจ และพิเศษยิ่งขึ้น ผ่านความสามารถของเชฟมากฝีมือที่ช่วยกันออกแบบความลงตัวใหม่ๆ ออกมาอย่างเอกลักษณ์ ไม่ซ้ำใคร แต่ยังคงความเป็นออริจินัลในรสชาติ และช่วยเปิดประสบการณ์ในการรับประทานอาหารไทยไปในอีกมิติ

ด้วยความพิถีพิถันในการรังสรรค์อาหารขึ้นมาสักจาน ทำให้รสมือในแบบของ Jim’s Terrace ครองใจทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ ทั้งในแง่ของรสชาติแบบออริจินัล และการนำเสนอเมนูอาหารท้องถิ่นที่พิเศษยิ่งขึ้น 

ครั้งนี้ Jim’s Terrace ได้เปิดตัวเมนูใหม่ในคอนเซปต์ ‘คอมฟอร์ตฟูด’ เมืองไทย ซึ่งนำเหล่าอาหารจานโปรดที่เราต่างก็คุ้นตา ไม่ว่าจะเป็น แกงเขียวหวาน ต้มข่าไก่ สารพัดอาหารอีสาน หรือของหวานอย่างข้าวเหนียวมะม่วง ที่ทำออกมาคล้ายกับรสมือของแม่ครัวที่บ้าน แต่ยกระดับคุณภาพด้วยการคัดสรรวัตถุดิบพรีเมียมสดใหม่ มาจากทุกภูมิภาคเพื่อสนับสนุนชาวประมงพื้นบ้านและเกษตรกรท้องถิ่น พร้อมรักษาเอกลักษณ์ด้านรสชาติอันจัดจ้าน และหลากมิติตามแบบฉบับไทยดั้งเดิมไว้อย่างครบถ้วน 

เสือข้างแคร่ ข่าไก่พริกแห้ง ลาบปลากะพงทอด

ไฮไลต์เมนูใหม่ที่ไม่ควรพลาด 

ทันทีที่เครื่องดื่มเสิร์ฟลงที่โต๊ะ เราเริ่มจิบน้ำฝรั่งสีชมพูสดใสเพื่อเป็นการเปิดต่อมรับรส พร้อมสัมผัสทุกความคาวหวานที่กำลังจะตามมา 

‘ไส้กรอกอีสาน’ คือเมนูแรกที่ลิ้มลอง และต้องบอกเลยว่าด้วยรสเปรี้ยวนัว กรอบนอกนุ่มใน เสิร์ฟในปริมาณที่พอดิบพอดี ทำให้เมนูนี้ถือเป็นเมนูเรียกน้ำย่อยชั้นดีที่ทุกโต๊ะต้องสั่ง เพราะจานนี้เขาคัดสรรเฉพาะวัตถุดิบชั้นดี นำกระเทียมชื่อดังจากเพชรบุรีมาหมักไส้กรอกหมูแท้ๆ ผสมเข้ากับข้าวหอมมะลิเกรดพรีเมียมจากศรีสะเกษ เสิร์ฟมาพร้อมกับผักเคียงสดกรอบ ทั้งกะหล่ำปลี ขิงสด ถั่วลิสง และสมุนไพรไทยที่เพิ่มมิติรสชาติให้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น ตามมาด้วย ‘ลาบปลากะพงทอด’ อีกหนึ่งจานยำสุดจัดจ้านสไตล์อีสาน ที่นำปลาทะเลจากประมงพื้นบ้านทั้งแถบอ่าวไทย และ
อันดามันมาทอดกรอบเป็นสีทอง โรยด้วยข้าวคั่วและสมุนไพรหอมๆ แบบครบเครื่อง 

ไปกันต่อกับอีกเมนูที่สายเนื้อพลาดไม่ได้ 

‘เสือข้างแคร่’ เนื้อเสือร้องไห้เกรดพรีเมียมท้องถิ่นจากหลากหลายแหล่งทั่วไทย ไม่ว่าจะเป็นจัสมินวากิวจากจังหวัดขอนแก่น จังหวัดราชบุรี และอำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา นำมาผ่านกรรมวิธีการย่างให้หอมกรุ่นจนได้ที่ เนื้อมีความนุ่มฉ่ำ แต่ก็หนุบหนับ ตีคู่มากับน้ำจิ้มแจ่วรสจัดจ้าน พร้อมเสิร์ฟในแคร่จิ๋วที่ยิ่งชวนให้น่าทานเข้าไปใหญ่ 

ลองของแซ่บกันมาอย่างต่อเนื่อง เรามาตัดรสเปรี้ยวด้วยแกงกะทิรสเข้มข้นกันต่อ ‘ต้มข่าไก่พริกแห้งบางช้าง’ อีกหนึ่งเมนูสุดลงตัวที่ติ๊กถูกตั้งแต่ซดน้ำแกง แถมเนื้อไก่ที่ใส่ลงไปก็ไม่ธรรมดา เพราะเขาเลือกใช้ไก่เลี้ยงแบบอิสระจากโคราชที่เนื้อนุ่ม และรสชาติโดดเด่น ต้มในซุปกะทิข่าหอมละมุน เติมด้วยเห็ดจากท้องถิ่น และพริกแห้งบางช้างสีแดงสวย เมื่อทานกับข้าวสวยร้อนๆ ยิ่งทำให้ครบเครื่องไปใหญ่ 

และหากใครเป็นแฟนคลับเครื่องแกงเราเองก็ขอแนะนำอีกเมนูที่ห้ามพลาดอย่าง ‘แกงคั่วคอหมูมะพร้าวอ่อน’ เมนูปักษ์ใต้ที่ได้แรงบันดาลใจจากบ้านดอน จ.สุราษฎร์ธานี แต่ใช้คอหมูคุโรบูตะจากภาคเหนือกับเครื่องแกงใต้รสจัดจ้าน เผ็ดร้อนกำลังดีเข้ากับเนื้อมะพร้าวอ่อนหวานหอมอย่างลงตัว เป็นอีกเมนูที่ต้องคดข้าวมาทานควบคู่กัน

กินคาวไม่กินหวาน (ได้ยังไง?)

เมื่อกระเพาะของคาวเริ่มเต็ม กระเพาะของหวานก็เริ่มทำงานทำที ตามประสาวัฒนธรรมการกินของคนไทย แน่นอนว่าเราต้องตบท้ายมื้ออาหารนี้ด้วยของหวานเป็นแน่อยู่แล้ว ซึ่งเมนูที่พลาดไม่ได้ คือ ‘ขนมปังไอติมน้ำแดง’ หรือหวานเย็นในความทรงจำของใครหลายๆ คน เสิร์ฟมาพร้อมกับขนมปังฟูนุ่ม ท็อปด้วยไอศกรีมชาไทยโฮมเมดสูตรพิเศษ ราดด้วยน้ำแดงสีจัดจ้าน เป็นของหวานเติมความสดชื่นที่ช่วยปิดมื้อได้อย่างลงตัว 

นอกจากอาหารและของหวานแสนอร่อย Jim’s Terrace ยังมีเครื่องดื่มมากมายที่รอให้ทุกท่านได้ไปลิ้มลอง ไม่ว่าจะเป็นไวน์ลิสต์ที่คัดสรรมาอย่างดี คราฟต์เบียร์หลากหลาย รวมถึงม็อกเทลและค็อกเทลซิกเนเจอร์ที่อินฟิวส์ด้วยผลไม้ สมุนไพร และดอกไม้เมืองไทย อีกทั้งยังมีกาแฟโครงการหลวง ชาพรีเมียม และช็อกโกแลตร้อนและเย็นจาก ‘Kad Kokoa’ แบรนด์โกโก้สัญชาติไทยอีกด้วย

สัมผัสประสบการณ์อาหารไทยแบบพรีเมียมได้แล้ววันนี้ที่ ‘Jim’s Terrace One Bangkok’ ตั้งอยู่ที่จิม ทอมป์สัน ไลฟ์สไตล์สโตร์ ณ The Storeys ชั้น G ที่ One Bangkok เปิดให้บริการทุกวันตั้งแต่ 11:00 น. – 21:00 น. (ออเดอร์สุดท้าย 20:00 น.)

The post ยกระดับอาหารโลคัล ‘คุ้นตา’ สู่จานเด็ดรส ‘อร่อยไม่ธรรมดา’ ที่ Jim’s Terrace One Bangkok appeared first on a day magazine.

‘วังกรด’ อาจเป็นย่านที่ไม่คุ้นหูของใครหลายคน แต่สำหรับคนในพื้นที่ ชุมชนนี้คือหัวจิตหัวใจซึ่งกำลังจะเติบโตเป็นย่านประวัติศาสตร์ที่ยังมีชีวิตแห่งหนึ่งของเมืองพิจิตร 

โดยมีศูนย์กลางคือ ‘ตลาดวังกรด’ ย่านเศรษฐกิจเก่าแก่ริมแม่น้ำน่าน ซึ่งถือกำเนิดขึ้นมาราวรัชกาลที่ 5 และค่อยๆ เติบโตขึ้นตามความเจริญของการค้ามาเป็นลำดับ 

เป็นเพราะประวัติศาสตร์ และความเหนียวแน่นของชุมชน ย่านเก่าวังกรดจึงเป็นอีกหนึ่งสถานที่ซึ่งน่ามาเยือนอย่างยิ่ง ครั้งนี้ a day จึงอยากมาสาธยายความน่าสนใจของชุมชนนี้ผ่านซีรีส์ ‘Lost in Local’ ย่านการค้าเก่าแก่อายุกว่า 100 ปี จะมีอะไรต่อคิวรอแนะนำตัวกับทุกคนอยู่บ้าง อ่านบทความนี้จบแล้วขึ้นรถไฟตามกันมาได้เลย

บ้านหลวงประเทืองคดี 

บ้านฉาบปูนหลังแรกในชุมชนตลาดวังกรด

และจุดเริ่มต้นของศูนย์กลางการค้า 

หากย้อนเวลากลับไปเกือบ 100 ปีที่แล้ว เมื่อสัญจรมาทางน้ำ เราอาจพบกับอาคารบ้านไม้ และตลาดเก่าวังกรดก่อนเป็นอันดับแรก แต่หากเดินทางด้วยถนนหนทางทันสมัยอย่างในปัจจุบัน บ้านหลังแรกที่จะต้อนรับเราเมื่อย่างกรายเข้ามาถึงวังกรด คือบ้านฉาบปูนทรงฝรั่ง ซึ่งตั้งตระหง่านต้อนรับผู้มาเยือนเป็นด่านแรก 

บ้านหลวงประเทืองคดี หรือบ้านคุณนายแจง คือบ้านฉาบปูนหลังแรกของชุมชนตลาดวังกรด เป็นบ้านสไตล์ยุโรปที่ก่อสร้างโดยช่างชาวเวียดนาม เจ้าของบ้าน คือ หลวงประเทืองคดี อัยการคนแรกของจังหวัดพิจิตร เป็นคหบดีผู้ริเริ่ม และสนับสนุนให้คนในชุมชนสร้างตลาดวังกรดขึ้น 

ด้วยสถาปัตยกรรมสไตล์ยุโรปซึ่งดูโดดเด่นไปจากตึกรามบ้านช่องอื่นๆ ในละแวกนี้ ทำให้ในปัจจุบันบ้านของหลวงประเทืองคดี ถูกบูรณะให้กลับมามีชีวิตอย่างเก่า และถูกใช้เป็นพิพิธภัณฑ์ที่คอยบอกเล่าเรื่องราวของชุมชนวังกรดให้กับผู้มาเยือน ซึ่งได้รับความสนใจเป็นอย่างมากจากนักเดินทาง และผู้ที่หลงใหลในเรื่องราวประวัติศาสตร์ท้องถิ่น 

เมื่อมองจากภายนอกตัวอาคาร บ้านหลังนี้มีสีขาวนวล ประดับด้วยหน้าต่างบานประตูที่ทำมาจากไม้อย่างประณีต และร่มรื่นไปด้วยความเขียวชะอุ่มของต้นไม้ ภายในบ้านยังคงไว้ซึ่งข้าวของเครื่องใช้ของเจ้าของบ้าน ไม่ว่าจะเป็นตู้ ตั่ง ที่นอน หมอน มุ้ง รวมถึงตำแหน่งใช้สอยของห้องต่างๆ ยังคงถูกจัดวางไว้เช่นเคย 

นอกจากเฟอร์นิเจอร์ในบ้านที่ราวกับพาเราย้อนเวลาได้แล้ว ฟังก์ชันต่างๆ ภายในยังถูกออกแบบมาให้ตอบรับกับสถานการณ์บ้านเมืองในยุคสมัยนั้น 

เมื่อเดินมายังบริเวณโถงกลางบ้านจะพบกับทางเดินลงไปยังชั้นใต้ดิน ซึ่งถูกใช้เป็นที่เก็บทรัพย์สิน และเป็นหลุมหลบภัยในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 

เรื่องราวของ ‘ย่าแจง’

หญิงชาวเวียดนามที่กลายมาเป็น ‘แม่’ ของคนในชุมชน 

‘ย่าแจง’ หรือ นางแจง ไทยตรง คือหญิงชาวเวียดนาม เข้ามาอยู่ที่พิจิตรพร้อมๆ กับสามีชาวเวียดนามซึ่งตามมาทำงานกับ ‘โฮจิมินห์’ ในประเทศไทย ภายหลังที่สามีของเธอถูกอุ้มหายเพราะเหตุการณ์ทางการเมือง จึงทำให้ย่าแจงพบกับเส้นทางความรักใหม่อีกครั้งกับหลวงประเทืองคดี อัยการที่ทำหน้าที่ต่อสู้เกี่ยวกับคดีความให้กับครอบครัวของเธอ และท้ายที่สุดทั้งสองก็พบรักกัน

หลังจากย่าแจงเสียชีวิต บ้านหลังนี้ได้ตกเป็นของนายแพทย์วรสิทธิ์ ไทยตรง บุตรชายคนที่ 5 ของย่าแจงกับสามีชาวเวียดนาม ภายหลังนายแพทย์วรสิทธิ์ได้มอบบ้านหลังนี้ให้เป็นกรรมสิทธิ์ของเทศบาลเพื่อเป็นแหล่งเรียนรู้เกี่ยวกับสถาปัตยกรรม พร้อมฝากคำมั่นกับเทศบาลไว้ว่า “หากวันหนึ่งหลวงพอจะมีงบ ขอให้ช่วยสร้าง

รูปแม่ของเขาเอาไว้ที่หน้าบ้าน เพื่อเป็นอนุสรณ์ให้กับย่าแจง” 

วันคืนผ่านไปย่าแจงมีรูปปั้นของตนเองอยู่หน้าบ้านหลังเดิม บ้านที่เธอสร้าง และดูแลจนกลายเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์สำคัญของชุมชนวังกรด และย่าแจงก็ได้กลายมาเป็นอีกหนึ่งที่พึ่งทางจิตใจของผู้คนในชุมชน รวมถึงผู้ที่แวะเวียนมาเยี่ยมชมบ้านหลังนี้ 

“ถ้าอยากได้อะไรก็ขอย่าแจงได้เลย แกใจดีมาก” พี่ไกด์ชุมชนบอกกับพวกเราด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเล่าเหตุการณ์อัศจรรย์ที่คนในชุมชนเคยมีประสบการณ์จากการขอพรกับย่าแจง และทิ้งท้ายไว้ว่า “ย่าแจงแกชอบลิปสติกสีแดง” ย่าแจงจึงได้กลายมาเป็น ‘แม่’ ของลูกๆ ในชุมชนวังกรด

‘ตลาดเก่าวังกรด’ 

สัมผัสเสน่ห์ชุมชนผ่านผู้คน อาหาร และร้านรวง

เรือนไม้แถวเก่าแก่ทอดยาวทั้งสองฟากฝั่ง ซ้ายขวาคือกิจการร้านรวงของชาวจีนโพ้นทะเลที่เปิดกิจการกันมาหลายชั่วอายุคน 

แม้ตลาดเก่าวังกรดจะเสียหายอย่างมากจากช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และแม้หลายกิจการต่างล้มหายตายจากไปตามความเสื่อมโทรมของพื้นที่ แต่ทว่าด้วยความเป็นชุมชน เมื่อสงครามสงบตลาดก็ได้กลับมาครึกครื้น และมีชีวิตอีกครั้ง 

แน่นอนว่าย่านนี้จะครึกครื้นไม่ได้เลย หากขาดฟันเฟืองสำคัญอย่างผู้คนในชุมชน และร้านค้าร้านอาหารที่ตั้งตะหง่านหยัดยืนอยู่กับผู้คนในพื้นที่ 

อาคารไม้กว่าสิบห้องที่เรียงรายกันเป็นแถว ในแต่ละห้องจะประกอบไปด้วยกิจการร้านค้ามากมาย ไม่ว่าจะเป็นร้านขายของชำ ร้านตัดผม เสื้อผ้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งร้านอาหาร ซึ่งถือเป็นสีสันสำคัญที่แต่งแต้มให้ชุมชนนี้กลายเป็นย่านที่ห้ามพลาดเมื่อได้มาเยือนเมืองพิจิตร 

‘ตลาดวังกรด’ ขึ้นชื่อว่าเป็นสวรรค์ของสายกิน เพราะที่นี่คือตลาดเก่าแก่ที่รวมของอร่อยเมืองพิจิตรไว้มากที่สุดแห่งหนึ่ง สองข้างทางเต็มไปด้วยอาหารรสเด็ด สูตรที่ตกทอดจากรุ่นสู่รุ่น แถมราคาก็แสนถูก ไม่ว่าจะเป็นก๋วยเตี๋ยวต้มพริกสดโบราณที่พวกเราแวะไปฝากท้องกันตั้งแต่มื้อแรกที่ไปถึง หรือจะเป็นน้ำแข็งไสของหวานดับร้อน สูตรน้ำกะทิหวานมันกลมกล่อม เมื่อบวกกับบรรยากาศที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ย่านเก่าทำให้อร่อยขึ้นหลายเท่าตัว

ด้วยบรรยากาศในช่วงหน้าร้อน ทำให้เราเดินโซซัดโซเซไปซบน้ำมะนาวดองเย็นชื่นใจของคุณป้าร้านไซ้ลุ่ย ต้นตำหรับน้ำมะนาวดองแบบซัวเถาที่เอาชนะความร้อนแรงของแสงอาทิตย์ได้ชะงัก แต่ยิ่งชะงักมากไปกว่านั้น เมื่อเหลือบไปเห็นราคาน้ำหวานของร้านข้างๆ ที่ถามราคาซ้ำแล้วซ้ำเล่าคุณป้าก็ยังยืนยันว่าราคาเพียง 6 บาทเท่านั้น

นอกจากความอร่อย สิ่งที่ทำให้ตลาดวังกรดยังคงเป็นสถานที่ที่น่ามาเยือนเสมอ นั่นคือความดั้งเดิมแบบไม่เติมแต่งของพื้นที่ ความออริจินัลของผู้คนที่กินอยู่กันอย่างปกติ แม้ย่านนี้จะถูกผลักดันให้กลายเป็นย่านท่องเที่ยว ทว่าผู้มาเยือนอย่างเรากลับรู้สึกเหมือนกลับมาบ้านญาติผู้ใหญ่ อาจเพราะบรรยากาศที่ไม่เบียดเสียด ผู้คนไม่จอแจ และอาหารราคาไม่กี่สิบบาท ซึ่งแตกต่างจากแหล่งท่องเที่ยวอื่นๆ ที่เคยพบเจอมา 

ตั้งแต่ก้าวเข้ามาพวกเราถูกต้อนรับด้วยอาหารอร่อยๆ มีคุณลุงคุณป้าใจดีที่อยากให้เราลองชิมโน่นชิมนี่ และชวนพูดคุยถามสารทุกข์สุขดิบราวกับว่ารู้จักกันมานาน 

ศาลเจ้าพ่อวังกลม ศูนย์รวมใจของชาวตลาดวังกรด

เพราะสิ่งศักดิ์สิทธิ์คือหัวใจของชุมชนเสมอ ไม่แปลกที่ย่านการค้าอย่างวังกรดจะมีศูนย์รวมจิตใจที่ชาวบ้านนับถือมาอย่างยาวนาน 

เมื่อลัดไปทางริมน้ำน่าน เราจะพบกับสถาปัตยกรรมจีนที่ตั้งเด่นเป็นสง่า ‘ศาลเจ้าพ่อวังกลม’ หรือ ‘ปุนเถ่ากง’ คือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวบ้านเคารพนับถือ และเชื่อกันว่าหากได้มาเยือนวังกรดจะต้องแวะสักการะเพื่อความร่มเย็นเป็นสิริมงคล 

ชาวบ้านที่นี่เชื่อกันว่าเจ้าพ่อเจ้าแม่จะช่วยประทานโชคลาภ วาสนา และจะช่วยให้กิจการร้านค้ารุ่งเรือง มากไปกว่านั้นความศักดิ์สิทธิ์ของศาลเจ้าแห่งนี้ไม่ได้อยู่เพียงแต่ในจังหวัดพิจิตรเท่านั้น ทว่าชื่อเสียง และความศักดิ์สิทธิ์ของท่านยังกระฉ่อนไปไกลยังจังหวัดข้างเคียงด้วย 

วังกรด ชุมชนเล็กๆ ที่อัดแน่นไปด้วยเรื่องราว 

วังกรดเป็นหนึ่งในย่านที่เราได้แวะมาเยือน และกลับไปพร้อมกับเรื่องเล่าเต็มไปหมด ภาพของพิจิตรที่เคยจินตนาการ และสงสัยก่อนไปว่ามีสถานที่ไหนให้เราไปเที่ยวบ้างนะ กลับเกินคาดไปมากเมื่อได้แวะมาเยี่ยมชมชุมชนเก่าแก่แห่งนี้ด้วยตัวเอง ที่นี่ต้อนรับเราด้วยมื้ออาหารแสนอร่อยในราคาย่อมเยา อีกทั้งสารพัดของคาวหวานที่เดินไปกินไปอย่างเพลิดเพลิน ผู้คนที่เป็นมิตรราวกับญาติผู้ใหญ่ รวมถึงบ้านเก่าที่มีเรื่องเล่าอยู่ในทุกซอกทุกมุม

การเดินทางมายังพิจิตรในครั้งนี้ทำให้เราได้รู้จักเมืองเล็กๆ แห่งนี้ในมุมที่เปี่ยมด้วยวัฒนธรรม และความทรงจำ

เราได้พบกับผู้คนที่รักและหวงแหนบ้านเกิดของตนอย่างสุดหัวใจ และพยายามอย่างเต็มที่

เพื่อให้ “บ้านของเขา” กลายเป็น “บ้านของทุกคน” ที่แวะมาเยือน

The post ‘บ้านเก่าวังกรด’ ตลาดวังกรด ชุมชนเก่าริมน้ำน่านเมืองพิจิตร ย่านที่คลุกเคล้าไปด้วยเสน่ห์ของผู้คน อาหาร และบ้านเรือน appeared first on a day magazine.

วันหยุดสุดสัปดาห์ที่ฝนตกพรำๆ มนุษย์หลากหลายประเภทต่างก็มีกิจวัตรที่เป็นปัจเจกกันไป บ้างก็อยากนอนเอกขเนกไม่สนอะไรทั้งสิ้น บ้างก็ยังคงต้องกระเสือกกระสนฝ่าลมฝนไปทำงาน แต่บ้างก็อยากหาที่พักผ่อนหย่อนกายใจ ได้จิบกาแฟ สนทนากับเพื่อนคนโปรด และฟังเพลงคลอเบาๆ 

หากคุณคือมนุษย์คนหนึ่งที่กำลังมองหาสถานที่แบบนั้น คอลัมน์ ‘ที่ชอบ’ อยากแนะนำให้รู้จักกับ ‘The Living Room’ ห้องนั่งเล่นที่จะช่วยให้เวลาในวันพักผ่อนของคุณเดินไปอย่างช้าๆ เสมือนกับหยุดเวลาเอาไว้ชั่วขณะ ณ บ้านเก่าหลังหนึ่ง พื้นที่ซึ่งคุณจะถูกรายล้อมด้วยงานศิลปะ เฟอร์นิเจอร์สุดอาร์ต กลิ่นหอมคลุ้งของกาแฟ รสละมุนของมัทฉะ และมนต์สะกดของสารพัดข้าวของวินเทจที่ตั้งใจคัดสรรมาอย่างดี 

The Living Room

ร้านกาแฟที่หากเดินไปดุ่มๆ อาจหาตัวไม่เจอ

หนึ่งในนานับความน่าสนใจของ ‘The Living Room’ คือการที่คาเฟ่นี้ซ่อนตัวอยู่ภายใน ‘บ้านตรอกถั่วงอก’ บ้านเก่าแก่อายุกว่า 100 ปี ย่านเยาวราช 

ด้วยความที่บ้านตรอกถั่วงอกเองก็ตั้งอยู่ในระแวกที่เต็มไปด้วยอาคารเก่าแก่เรียงรายสลับดีไซน์กันไป ทำให้หากเราเดินดุ่มๆ จากทางเท้า และชื่นมื่นกับวิวซ้ายขวา โดยไม่ได้ตั้งใจมองให้ดี เราอาจพลาดเดินเลยไปก็ได้ และหากคุณไม่เคยมีประสบการณ์กับบ้านหลังนี้มาก่อน อาจเข้าใจว่าอาคารหลังใหญ่แห่งนี้ เป็นบ้านของผู้ดีมีเงินที่เราไม่อาจเอื้อมถึง แต่หากคุณได้ลองเข้าไปด้านในแล้วจะพบว่าสถานที่แห่งนี้เป็นเหมือนกับแหล่งรวมความชิคที่บอกผ่านร้านรวงต่างๆ ที่เปิดกิจการอยู่ด้านในตัวอาคาร ไม่ว่าจะเป็นบาร์ ร้านอาหารชาติพันธุ์ แกลเลอรี รวมถึง ‘The Living Room’ ร้านกาแฟที่เป็นส่วนหนึ่งของบ้านหลังนี้ 

‘บ้านตรอกถั่วงอก’ 

บ้านเก่าที่เอามาตีความใหม่

ก่อนจะไปทำความรู้จักกับห้องนั่งเล่นประจำบ้านกันให้มากขึ้น เราอยากชวนให้ทุกคนมารู้จักกับบ้านหลังนี้กันสักหน่อย 

เดิมทีบ้านหลังนี้เป็นบ้านของบรรพบุรุษตระกูล ‘อัสสกุล’ อดีตเคยใช้เป็นสำนักงาน โรงเรียนฝึกอบรม และสถานที่รวมตัวของครอบครัว บ้านหลังนี้เคยมีช่วงเวลาที่คึกคัก ก่อนจะทิ้งร้างไปนานกว่า 50 ปี จนกระทั่งทายาทรุ่นที่ 4 ของตระกูลอัสสกุล วินด์, ซัน, แซนด์ และซี ได้ตัดสินใจปลุกชีวิตของบ้านนี้อีกครั้ง หลังจากทิ้งร้างไปกว่า 50 ปี โดยได้ตั้งชื่อเป็น ‘บ้านตรอกถั่วงอก’ มีที่มาจาก ‘ตรอกถั่วงอก’ ตรอกเล็กๆ ที่อยู่ติดกับบ้าน 

ตั้งแต่อดีตจนกระทั่งปัจจุบันระแวกโดยรอบบ้านเป็นชุมชนชาวจีนที่มีความหนาแน่นของผู้คนรุ่นแล้วรุ่นเล่า ส่งผลให้พื้นที่นี้ยังคงเต็มไปด้วยร้านค้าเก่าแก่ที่ยังคงใช้สูตรอาหารจากบรรพบุรุษที่สืบทอดมากว่า 100 ปี ร้านขายกระดาษไหว้เจ้า และวัดวาอารามที่มีอายุหลายสิบปี 

ด้วยความที่บ้านหลังนี้ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของชุมชน การจะบูรณะบ้านหลังนี้จึงต้องเริ่มจากการทำความเข้าใจบริบทโดยรอบของละแวกนี้ และยังต้องคงเสน่ห์ของย่านเอาไว้โดยไม่ลืมรากฐาน แต่ก็ต้องอยู่ได้อย่างยั่งยืนทั้งในยุคปัจจุบัน และอนาคต อันเป็นนิยามของคำว่า “เปลี่ยนแปลง เติบโต แต่หยั่งรากจากอดีต”

ระยะ 2-3 ปีที่ผ่านมา ‘บ้านตรอกถั่วงอก’ เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะครีเอทีฟสเปซ อันเป็นพื้นที่ที่ผู้คนซึ่งหลงใหลในงานศิลปะมารวมตัวกัน เป็นสถานที่ที่ทำได้สารพัดสิ่ง ไม่ว่าจะเป็นแกลเลอรีจัดนิทรรศการ เคยมีตลาดงานอาร์ต และเคยเป็นลานสวิงแดนซ์มาด้วย จนกระทั่งในช่วงปี 2024 บ้านตรอกถั่วงอกได้ค่อยๆ ปรับเปลี่ยนตัวเองไปทีละนิด เริ่มมีธุรกิจร้านรวงต่างๆ มาเช่าพื้นที่ประกอบกิจการ แต่อย่างไรก็ตามสถานที่แห่งนี้ก็ยังคงไว้ซึ่งจิตวิญญาณของความอาร์ตไว้ได้อย่างดี 

เพราะห้องนั่งเล่นคือศูนย์รวมของทุกคนในบ้าน

ณ ปัจจุบันแต่ละชั้นของบ้านถูกใช้สอยอย่างคุ้มค่า และ ‘The Living Room’ ก็ได้จับจองพื้นที่บริเวณชั้น 4 ของบ้าน ซึ่งเดิมทีเคยเป็นสถานที่ไหว้บรรพบุรุษ ก่อนจะถูกปรับเปลี่ยนให้กลายมาเป็นคาเฟ่ที่เราสามารถเห็นวิวของชุมชนได้แบบใกล้ๆ 

ร้านกาแฟที่แอบหลบอยู่ในบ้านแห่งนี้ ได้รับแรงบันดาลใจจากแนวคิดที่ว่า ‘บ้านตรอกถั่วงอก’ เคยเป็นพื้นที่สำหรับการรวมตัวของครอบครัว เป็นพื้นที่ซึ่งความอบอุ่นยังคงตลบอบอวลอยู่ในความทรงจำของลูกหลาน ‘The Living Room’ จึงถูกสร้างขึ้นให้เป็นคาเฟ่ที่ยังคงไว้ซึ่งบรรยากาศของห้องนั่งเล่นในบ้าน ที่เปิดต้อนรับผู้คนให้มาพบปะ พูดคุย และเชื่อมโยงกันผ่านกาแฟ ศิลปะ เวิร์กช็อป 

เมื่ออยากให้บรรยากาศของร้านเหมือนกับห้องนั่งเล่นที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น การตามหาเฟอร์นิเจอร์ที่ใช่ดีไซน์ที่ชอบ จึงเป็นโจทย์สำคัญในการออกแบบให้ ‘The Living Room’ กลายเป็นห้องนั่งเล่นที่แท้จริง และหลังจากที่ใช้เวลาตามหาเฟอร์นิเจอร์เพื่อเติมเต็มพื้นที่แฮงเอาต์แห่งใหม่นี้อยู่นาน ทีมงานจึงได้พบกับชิ้นงานที่ลงตัวจาก Surround Living แหล่งรวมเฟอร์นิเจอร์ และของตกแต่งบ้านที่มีเซนส์ในการมองข้าวของอย่างเฉียบขาด 

ด้วยความเชี่ยวชาญในการคัดสรรเฟอร์นิเจอร์ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว Surround Living ได้ช่วยปลุกชีวิต เนรมิตบรรยากาศของคาเฟ่ให้ไม่เหมือนใคร เพราะหากได้ลองเพ่งมองไปที่เฟอร์นิเจอร์แต่ละชิ้น เราจะเห็นได้ว่าพวกมันเต็มไปด้วยรายละเอียดที่ซับซ้อน มีกลิ่นอายวัฒนธรรมเอเชีย และงานฝีมืออันประณีตที่ยิ่งทำให้ข้าวของเหล่านี้เป็นงานศิลปะชิ้นเอก ซึ่งเมื่อประกอบเข้ากันกับสถาปัตยกรรม และการออกแบบบ้าน ทั้งสองสิ่งจึงได้ทำงานร่วมกันอย่างลงตัว  เสมือนกับว่าเกิดมาเพื่อกันและกัน 

ความพิเศษอีกหนึ่งสิ่งคือเฟอร์นิเจอร์ในคาเฟ่แห่งนี้จะหมุนเวียนเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตามแต่จะมีผู้ปรารถนามัน เพราะหากคุณมาที่นี่แล้วเกิดตกหลุมรักเข้ากับโต๊ะเก้าอี้ชิ้นไหน คุณจะสามารถสู่ขอเฟอร์นิเจอร์เหล่านี้เข้าบ้านได้ และนั่นก็แปลว่า ‘The Living Room’ ไม่ได้เป็นเพียงคาเฟ่ หรือร้านกาแฟ แต่ยังเปรียบเทียบเท่ากันกับโชว์รูมที่เราจะได้มาสอดส่องไอเดียในการจัดวางข้าวของต่างๆ  และได้แรงบันดาลใจกลับไปจัดโน่นแต่งนี่ในมุมสักมุมของบ้านแน่นอน

ของเก่าจะไม่ยอมเก็บอีกต่อไป 

นอกจากความละเอียดอ่อนในการคัดสรรของประดับตกแต่ง ‘The Living Room’ ยังได้นำชิ้นส่วนเก่าๆ ของบ้านมาประกอบเป็นส่วนหนึ่งในการประดับตกแต่งพื้นที่ในคาเฟ่อย่างร่วมสมัย อย่างการหยิบเอาระแนงไม้เก่ามาประดับเข้ากับบาร์ชงกาแฟ หรือการดัดแปลงกำแพงทึบแบบดั้งเดิม ให้กลายมาเป็นกระจกให้แสงธรรมชาติได้ส่องถึงพื้นที่ภายใน แต่ขณะเดียวกันก็ยังคงรักษาองค์ประกอบดั้งเดิม เช่น หน้าต่าง บานประตู เพื่อแสดงให้เห็นถึงการอยู่ร่วมกันอย่างกลมกลืนระหว่างอดีต และปัจจุบัน

แม้ตัวอาคารจะถูกรีโนเวทอันเนื่องมาจากเหตุผลในเชิงโครงสร้าง แต่รูปลักษณ์ของแบบแปลนภายในยังคงรักษาหน้าตาแบบดั้งเดิมเอาไว้ เพื่อเคารพทั้งประวัติศาสตร์ของบ้าน และบริบทของย่านเยาวราช การเปลี่ยนแปลงจึงเกิดขึ้นเพียงเล็กน้อย เพื่อคงความทรงจำของสถานที่ และความคุ้นเคยของชุมชนโดยรอบ

จิบกาแฟ ดื่มด่ำบรรยากาศ และชมงานอาร์ตไปด้วย

แน่นอนการได้ย่างก้าวเข้ามาภายในบ้านตรอกถั่วงอก และต่อเนื่องมายังคาเฟ่ ‘The Living Room’ ผู้ที่แวะมาเยือนจะได้สัมผัสกับสถาปัตยกรรมที่เชื่อมโยงอดีตกับปัจจุบันไว้ด้วยกันแล้ว พื้นที่ภายในคาเฟ่ยังรับบทเป็นแกลเลอรี ที่นำเสนอนิทรรศการงานศิลป์ซึ่งจัดแสดงอยู่บริเวณชั้น 3 ของบ้านตรอกถั่วงอก ซึ่งสารพัดภาพวาดเขียน รวมถึงงานศิลปะตั้งวางต่างๆ ก็จะสลับเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปตามแต่ช่วงเวลา 

ปัจจุบันนิทรรศการที่จัดแสดงอยู่ภายในคาเฟ่ คือนิทรรศการ ‘One Generation Plants the Trees, Another Gets the Shade’ โดย ไทวิจิต พึ่งเกษมสมบูรณ์​

นิทรรศการที่จะชวนให้ทุกคนฉุกคิดถึงการกระทำอันยั้งคิดจากเงื้อมมือของเรา ที่ท้ายที่สุดอาจส่งผลต่อสิ่งแวดล้อม และความเป็นอยู่ของคนรุ่นลูกรุ่นหลาน ผ่านมุมมองของศิลปินที่ถ่ายทอดออกมาในภาพวาด ประติมากรรม และผลงาน Mixed Media  ซึ่งชิ้นงานในคอลเลกชันนี้ได้ใช้สอย และจัดแสดงทั่วทุกพื้นที่ในบ้านตรอกถั่วงอกเป็นครั้งแรก  

การที่ใครสักคนหนึ่งจะเลือกมาที่นี่ด้วยความชอบในอะไรสักอย่าง ซึ่งอาจจะเป็นบ้าน กาแฟ หรืองานศิลปะ แต่ทันทีที่ได้สัมผัสกับสักองค์ประกอบในบ้านหลังนี้ สิ่งอื่นๆ ภายในบ้านจะเชื้อเชิญให้เราได้ทำความรู้จักกับมิติใหม่ๆ ที่อาจไม่คุ้นเคย อย่างเช่นคนคนหนึ่งอาจมา ‘The Living Room’ เพราะเป็นนักดื่มกาแฟ หรือเป็นสายคาเฟ่ฮอบปิงตัวยง แต่เมื่อมาถึงเขาคนนั้นจะได้มีประสบการณ์ร่วมกับบ้านเก่ากว่า 100 ปี ที่อวดเรื่องราว และดีไซน์ของมันอย่างสุดฤทธิ์ ได้ชื่นชมงานศิลปะที่โลดแล่นออกจากแกลเลอรี อีกทั้งยังได้เชยชมเฟอร์นิเจอร์เก๋ๆ ที่ไม่ได้เห็นได้ที่ไหนบ่อยๆ ในเวลาเดียวกัน 

ทั้งหมดนี้คือเสน่ห์ของ ‘The Living Room’ ห้องนั่งเล่นที่ไม่ได้เป็นเพียงคาเฟ่ในบ้านเก่า แต่ยังเป็นพื้นที่แห่งการส่งต่อแรงบันดาลใจที่เชื้อเชิญให้เราเปิดมุมมองต่อสิ่งใหม่ๆ และค้นพบความงามในสิ่งที่อาจไม่เคยมองเห็นมาก่อน

The Living Room บ้านตรอกถั่วงอก
เปิดให้บริการทุกวันพุธ – อาทิตย์ เวลา 10:00 – 18:00 น.

The post The Living Room ห้องนั่งเล่นในบ้านเก่ากับเฟอร์นิเจอร์สุดเก๋า คาเฟ่ที่พร้อมเสิร์ฟทั้งกาแฟ และแรงบันดาลใจในทุกมุม appeared first on a day magazine.

‘เด็กมีปัญหา’ 

คำพูดที่เราต่างใช้เรียกเยาวชนคนใดก็ตามที่ปฏิบัติตัวไม่ต้องตามครรลองคลองธรรมของสังคม หรือหนักกว่านั้นอาจใช้เรียกเด็กสักคนที่กระทำความผิดและต้องไปใช้ชีวิตอยู่ภายในรั้วหนาม ซึ่งนั่นเปรียบเสมือนกับกระดาษโพสต์อิตที่แปะไว้บนหน้าของ ‘แจ๊บ’ เด็กมีปัญหาที่ว่าคนนั้น หนึ่งในเยาวชนนับร้อยของศูนย์ฝึกเยาวชน ที่ถูกตราหน้าว่าชาตินี้ก็ไม่มีทางเป็นคนดีได้ กลับต้องกลายมาเป็นหัวหน้าทีมแกะสลักหิมะ ที่สมาชิกในทีมไม่มีใครเคยเห็นหิมะมาก่อน 

ทว่าความยากลำบากในการฝึกซ้อม อาจไม่ได้ยากเท่ากับการต่อสู้กับความหวังที่ไม่แน่ใจ เพราะไม่เชื่อว่าเด็กที่เคยทำผิดสามารถมีความฝันได้หรือเปล่า อีกทั้งแรงกดดันจากสังคมที่ตั้งคำถามต่อโอกาสของพวกเขา คือโจทย์สำคัญที่เด็กกลุ่มนี้จะต้องก้าวผ่านไปให้ได้

หากใครที่ได้รับชม ‘แก๊งหิมะเดือด’ ภาพยนตร์ของผู้กำกับเลือดใหม่ที่เพิ่งเข้า Netflix มาแบบสดๆ ร้อนๆ ความรู้สึกแรกหลังดูจบคงอบอวลไปด้วยแสงสว่างวาบในจิต และคงสัมผัสได้ถึงความเบียวอย่างตั้งใจ ที่สะท้อนออกมาจากทั้งตัวละคร บทพูด รวมถึงอีกสารพัดองค์ประกอบในภาพยนตร์ พร้อมกับพล็อตเรื่องสู้ฝันแบบโชเน็นเมนสตรีม จัดเต็มด้วยมุขฮาที่ทั้งธรรมชาติและเหนือธรรมชาติ แต่หากคนดูได้แหวกม่านผ่านความบันเทิงนั้นเข้ามาอีกขั้น จะพบว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ได้พยายามนำเสนอประเด็นสังคมที่ละเอียดอ่อนไว้อย่างระมัดระวัง อีกทั้งยังได้แรงบันดาลใจมาจากเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงๆ ซะด้วย

“ช้างมันอยู่ในนั้นอยู่แล้ว แค่แกะส่วนที่ไม่ใช่ช้างออกไป” 

บทสนทนาในเรื่อง ที่เปรียบเปรยว่า​​การแกะสลักหิมะอาจไม่ต่างจากการค้นหาตัวเองเท่าไหร่ เพราะบางทีตัวตนที่แท้จริงของเราก็แค่ซ่อนอยู่ลึกๆ ข้างใน รอเพียงบางสิ่งมากะเทาะส่วนที่ไม่ใช่ออกไปเท่านั้น 

ด้วยมิติที่น่าสนใจของเรื่องราวและตัวละคร คอลัมน์ ‘Artist Talk’ ในครั้งนี้จึงได้ชวน เป้-นฤบดี เวชกรรม, ปิ๊ปโป้-เปรมวิชช์ สีห์ชาติวงษ์ และ ดรีม-ธนกฤต กิตติอภิธาน เหล่าผู้ให้กำเนิด ‘แก๊งหิมะเดือด’ มาจับเข่าคุยถึงที่มาที่ไป แรงบันดาลใจ และประเด็นต่างๆ ที่สอดไส้อยู่ในภาพยนตร์รสเปรี้ยวนำขมตามเรื่องนี้ 

จากก้อนหิมะ สู่เด็กในรั้วหนาม
จุดตั้งต้นเส้นทางสุดทุลักทุเลของ ‘แก๊งหิมะเดือด’

ดรีม: เราได้ไอเดียเกี่ยวกับเรื่องทีมแกะสลักหิมะมาจากการโยนไอเดียกันในบริษัท ซึ่งเรามองว่าเป็นไอเดียที่น่าสนใจ เลยเริ่มไปรีเสิร์ชเรื่องนี้แล้วก็พบว่า มีข่าวเกี่ยวกับทีมคนไทยที่ไปแข่งแกะสลักหิมะเยอะมาก เวลาไปแข่งก็จะชนะตลอด เร็วๆ นี้ก็มีเด็กอาชีวะที่ไปแข่งที่ฮาร์บินแล้วก็ได้รางวัลดีๆ กลับมา เราเลยคิดว่าประเด็นนี้มันน่าสนใจนะ เด็กประเทศเมืองร้อนไปแข่งแกะสลักหิมะ แถมยังชนะได้รางวัลมาอีก ทั้งๆ ที่ทีมอื่นเขาเกิดมาก็เจอหิมะอยู่แล้วแต่พวกเราเจอแค่น้ำแข็งไสด้วยซ้ำ 

ปิ๊ปโป้: การแกะสลักหิมะมันก็เป็นสิ่งที่เราเห็นในข่าวเรื่อยๆ ว่าทีมไทยไปชนะการแข่งขันที่ฮาร์บินบ้าง ซัปโปโรบ้าง แต่เราก็รู้กันแค่นั้น เราแทบไม่เคยรู้เลยว่ากฎกติกาเป็นยังไง หรือเขาแข่งขันกันยังไง ซึ่งพอเราได้ไปรู้จักกับพี่ที่เขาเป็นโค้ชทีมแกะสลักหลายปีซ้อน ส่งเด็กไปทุกปี เราก็เลยได้ไปเห็นขั้นตอนการฝึกซ้อมแกะสลักหิมะ ‘ที่ไม่มีหิมะ’ ซึ่งเขาก็จะใช้น้ำแข็งแทน หรือไม่ก็สร้างมันขึ้นมาจากสูตรหิมะเทียม 

เรื่องนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่เรื่องที่โยนไอเดียมาแล้วมันฮุกเลย มันสนุก มันน่าสนใจ ประกอบกับส่วนตัวเคยไปดูเทศกาลหิมะที่ฮาร์บินแล้วเรารู้สึกว่ามันตรึงใจเรามาก ซึ่งเราก็อยากให้วิชวลแบบนั้นมันเกิดขึ้นในหนังบ้าง 

ดรีม: คิดว่าในแง่มุมภาพยนตร์ไทยมันยังไม่มีหนังที่เล่าเรื่องของการแกะสลักน้ำแข็งเลย เราเลยคิดว่ามันควรมีหนังเกี่ยวกับศิลปะแขนงนี้บ้าง มันเป็นสิ่งที่คนไทยเก่งมาก และไม่ได้เป็นสิ่งที่ไกลตัวขนาดนั้น 
ปิ๊ปโป้: ในแง่ของความเป็นเอนเทอร์เทนเมนต์เรื่องของเด็กเมืองร้อนที่ไม่เคยเจอหิมะ แต่ดันต้องไปแข่งแกะสลักหิมะ พอฟังดูแล้วมันน่าสนุกดี

เด็กมีปัญหา? 
ทำไมตัวละครหลักในเรื่องต้องเป็นเด็กในศูนย์ฝึกเยาวชน

ดรีม: เรื่องเด็กศูนย์ฝึกเยาวชนมันมักจะเป็นกระแสสังคมอยู่ตลอด ทุกครั้งที่มีเด็กกระทำความผิดคดีแรงๆ เราก็จะเห็นว่ามันมีกระแสที่มองว่า ‘เด็กควรได้รับโทษแบบผู้ใหญ่’ หรือความเห็นที่ว่า เด็กพวกนี้มันไม่มีโอกาสกลับตัวอีกแล้วเมื่อทำผิด ซึ่งจริงๆ แล้วมันควรเป็นแบบนั้นหรือเปล่า? 

ตัวละครหลายๆ ตัวในเรื่องเราสร้างเขามาจากเรื่องราวของคนจริงๆ หมดเลย เด็กทุกคนที่เราได้ไปพูดคุยส่วนมากเขาจะมีจุดร่วมกันก็คือพื้นฐานทางครอบครัวไม่ดี หรือไม่ก็ครอบครัวทำให้เขารู้สึกว่าเขาอยู่ตรงนั้นไม่ได้ ครอบครัวผลักให้เขาต้องเจอกับความผิด ต้องไปอยู่ในสังคมที่แย่ ต้องพัวพันกับยาเสพติด พอเขาถลำเข้ามาแล้ว เขาก็เชื่อว่าเขาไม่มีที่ให้กลับไป และเขาก็ไม่เชื่อว่าตัวเองเปลี่ยนได้ เหมือนเป็นจุดร่วมของแทบจะทุกคนเลยว่า “แล้วผมจะทำอะไรนอกจากนี้ได้” 

พอเรามีเวลาที่จะได้คุยกับเด็กๆ ข้างในเราก็เลยอยากเล่าสิ่งนี้ เราอยากให้คนมองเห็นฝันของเด็กที่มันไม่เชื่อว่าตัวเองจะทำอะไรได้มากกว่าสิ่งที่ตัวเองเคยทำมา และมันก็โดนสังคมย้ำอยู่ตลอดเวลาว่า “มึงมันก็แค่นี้”

เป้: บางทีเด็กที่ทำผิดเขาได้รับการส่งเสริมกันด้วยสังคมของเขา หรือกลุ่มเพื่อนของเขา ผมเชื่อว่าเด็กทุกคนมีฝัน มีความสามารถที่เขาไม่มีโอกาสได้แสดงออกมา หนังเรื่องนี้มันเหมือนชวนให้คนดูคิดว่า ถ้าคุณเองเคยทำผิดมาสักเรื่องแล้วมันย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้ คุณลองเอาอีกสิ่งหนึ่งที่พอจะทำได้มาทดแทนมันสิ บางทีมันอาจจะเปลี่ยนตัวตนข้างในให้มันดีขึ้นกว่าการจมอยู่กับสิ่งนั้นก็ได้

ความท้าทายต่อกระแสสังคม 
กับประเด็นการนำเสนอเรื่อง ‘เยาวชนที่กระทำความผิด’

ปิ๊ปโป้: เราคุยกันเยอะเหมือนกันว่าไม่อยากให้หนังมันไป ‘Romanticize’ เด็กที่ทำผิดเลย ซึ่งเราก็พยายามบาลานซ์ให้หนังมันไม่ไปตัดสิน มันคือเรื่องที่ยากเหมือนกันที่จะไม่ให้สังคมมาบอกว่า “พวกมึงทำหนังโลกสวย” 

ดรีม: เราเล่าเรื่องเด็กที่ทำความผิดเป็นหลักก็จริง แต่เราก็ไม่ได้เล่าแค่ในแง่มุมของเด็กเท่านั้น เราเองก็เล่าในมุมของคนอื่นที่มองเด็กเหล่านี้ด้วยเหมือนกัน และเราก็สะท้อนในหนังว่าพวกเขาคิดยังไงกับเด็กกลุ่มนี้

“ให้รู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำ แต่ก็ต้องเดินหน้าต่อไปเหมือนกัน” 

เราคิดว่าประโยคนั้นคือสิ่งที่เราอยากพูด แน่นอนว่าเขาทำผิดจริง มันผิดแน่ๆ แต่ว่าลองให้เด็กเหล่านี้ได้แก้ตัวไหม โอกาสก็เป็นสิ่งที่สำคัญเหมือนกัน เขารับโทษเสร็จเขาสามารถเลือกทางอื่นได้

เป้: ในมุมของผม หนังเรื่องนี้มันท้าทายตรงที่เป็นประเด็นสังคม แต่เราจะต้องเล่ายังไงให้มันสนุกด้วย เพราะหนังเรื่องนี้มันมีความเป็นดราม่า-คอเมดี้ ซึ่งมันก็ยากที่จะเล่าเรื่องเด็กในศูนย์ฝึกเยาวชน และทำให้ไม่รู้สึกว่ามันผิดกับการที่เอาเด็กกลุ่มนี้ออกมาจากรั้วที่ล้อมเขาอยู่ เราเลยต้องพยายามมองภาพว่าพวกเขาคือเด็ก เขาทำความผิดจริงแต่ข้างในของเขาก็ยังคงเป็นเด็กคนหนึ่งเหมือนกัน เขายังต้องการโอกาส และยังต้องการทำอะไรอีกตั้งเยอะ แต่ถ้าเราตัดสินจากสิ่งที่เขาทำเพียงครั้งเดียว มันก็จบเลย เราต้องบาลานซ์ให้ดี ต้องเล่าเรื่องให้สนุก แต่ก็ยังคงต้องให้พื้นที่ในการพูดถึงโอกาสของเด็กเหล่านี้ด้วย 

ดรีม: เราไปเจอเด็กข้างในนั้น ทุกคนเหมือนเพื่อนที่เราเคยเรียนด้วยกันสมัยมัธยม แต่ต่างกันตรงที่เขาเคยทำความผิดมา เขาต้องเข้ามาในนี้ และมันเปลี่ยนชีวิตของเขา เด็กที่เราไปเจอมา ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ เพื่อน หรือคนในสังคมของเขา ไม่มีใครบอกว่าเขากำลังทำสิ่งที่ผิดอยู่ แล้วพอต้องมาอยู่ข้างในถึงจะมีคนมาบอกว่าสิ่งนี้ไม่ดีนะ 

ซึ่งก็จะมีทั้งเด็กที่เข้าใจ แล้วก็มีเด็กที่กลับออกไปก็ยังทำผิดซ้ำซากเหมือนเดิม มันมีเด็กหลายแบบจริงๆ แต่เราคิดว่าเราอยากให้มีคนไปชี้ให้เขาเห็นสักครั้งหนึ่งก็ยังดีว่าเขาลองทำอีกทางได้นะ ส่วนเขาจะเลือกทางไหนมันก็สุดแท้แต่เขาแล้ว

ปิ๊ปโป้: เราเคยพานักแสดงไปที่ศูนย์ฝึกเยาวชนรอบหนึ่ง เพื่อที่จะให้นักแสดงเขาเห็นว่าเด็กกลุ่มนี้เป็นยังไง ซึ่งก็อย่างที่ดรีมบอกเลยว่า เขาก็เป็นเด็กคนหนึ่งจริงๆ 

แคะ แซะ แงะ
ความสัมพันธ์ของก้อนน้ำแข็ง และการขัดเกลาทางจิตใจ

ดรีม: เบื้องหลังของตัวละครต่างๆ เขาก็ถูกสร้างมาจากความเชื่อที่ไม่ได้คิดว่าจะเปลี่ยนตัวเองได้

การทำความผิดครั้งเดียวมันเปลี่ยนชีวิตของเด็กคนหนึ่งไปเลย ซึ่งบางทีเขาอาจจะต้องการคนที่มาบอกว่าสิ่งนี้มันจะไม่ใช่จุดจบของชีวิตนะ มันคล้ายกับการแกะสลักในแง่ที่ว่า จากก้อนน้ำแข็งทื่อๆ 1 ก้อนที่ไม่มีอะไรเลย ถ้ามีคนที่ถูกต้องเข้าไปแนะนำว่ามันควรที่จะแกะมันออกมายังไง มันก็จะออกมาอย่างถูกต้อง 

ปิ๊ปโป้: ตัวละคร ‘ป้าอัญ’ ที่เป็นผู้อำนวยการศูนย์ฝึกเยาวชน เราก็ได้แรงบันดาลใจมาจากคนจริงๆ ซึ่งก็คือ ‘ป้ามล’ ทิชา ณ นคร ผู้อํานวยการศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชน (ชาย) บ้านกาญจนาภิเษก องค์ประกอบหลายอย่างที่เราก็หยิบมาใช้ เช่น การกินหมูกระทะ ซึ่งก็เป็นกระบวนการที่บ้านกาญจนาฯ เขาใช้จริงๆ เพื่อที่จะให้เด็กที่เข้าไปรู้สึกว่าที่นี่ไม่ได้เป็นสถานที่ที่ไม่เชื่อใจเขา ซึ่งของจริงยิ่งกว่าในหนังอีกนะ เขาพาไปร้านจริงๆ ที่เด็กมันวิ่งหนีได้เลยนะ แต่ป้ามลเขาเชื่อใจเด็กๆ แล้วก็ไม่ได้มีใครวิ่งหนีออกไป 

เป้: บางทีเราอาจจะต้องยอมรับในตัวเองก่อนว่าสิ่งที่ตัวเองเป็นคืออะไร ต้องไปทำความรู้จักกับน้ำแข็งก้อนนี้ก่อน พื้นผิวมันเป็นยังไง รูปทรงมันเป็นยังไง ต้องเซาะตรงไหนเพื่อไม่ให้มันพลาด ต้องแงะตรงไหนเพื่อให้มันพอดี ซึ่งมันก็คือการฝึกฝนข้างในตัวเราเหมือนกัน

กว่าจะเป็น ‘Frozen Hot Boys’
เรื่องเล่าจากการขนกองไปถ่ายในต่างแดน

ดรีม: หนักสุดคืออากาศ ถ้าหนาวอย่างเดียวคือเราเตรียมตัวได้แหละ แต่ปัญหาคือเวลาเราถ่ายภาพยนตร์เราต้องการความต่อเนื่อง (Continue) แต่ที่ญี่ปุ่นมันอากาศเปลี่ยนแบบ 10 นาทีมี 4 ฤดู ซึ่งเป็นสิ่งที่เราค่อนข้างช็อกตอนที่ไปเจอ เช่น ถ่ายรับหน้าอยู่ หิมะตก ผ่านไปอีกสักแปป อ้าว แดดออก เราก็เลยต้องเตรียมตัวกับเรื่องนี้เยอะมาก เราก็คุยกันว่าจะทำยังไงให้มันต่อเนื่องกันโดยที่คนดูไม่ติดขัด ต้องคุยกับทีมญี่ปุ่นเยอะมากซึ่งเขาก็ชำนาญเกี่ยวกับสภาพอากาศบ้านเขา 

ปิ๊ปโป้: มันมีเรื่องตลกๆ อยู่เหมือนกัน ด้วยวัฒนธรรมของคนญี่ปุ่นเขาเป็นคนที่มีมารยาทมาก ซึ่งเราจะไปปิดถนนถ่ายทำ เขาไม่ให้นะ เขาบอกว่าเราต้องเคารพพลเมืองของเขา เราห้ามไปขวางทาง รถจะขับ หรือคนจะเดิน เขาก็ต้องมีสิทธิ์ ทีนี้เราก็ต้องจัดการยังไงก็ได้ที่จะให้คนไม่เดินเข้ากล้อง เพราะเราถ่ายติดเขาไม่ได้เหมือนกัน ก็เป็นประสบการณ์ที่สนุกดีครับ 

เป้: มีฉากตอนกลางคืนที่เราดูสถานที่ไว้ว่ามันจะต้องมีหิมะ 2 ข้างทาง ซึ่งมันสวยมาก แต่วันที่เราไปถ่ายจริงคือฝนตก หิมะจากสีขาวมันก็กลายเป็นสีขมุกขมัว ซึ่งเราก็ต้องขอความร่วมมือกับทีมงานญี่ปุ่นให้เขาเอาหิมะมาลงให้ใหม่เพื่อที่จะให้มันเป็นสีขาวทั้งสองข้างทาง (ซึ่งเขามีเครื่องทำหิมะ ทั้งๆ ที่ประเทศเขาก็มีหิมะ) พอเราได้ฉากที่อยากได้แล้ว แต่พอถึงตอนถ่ายจริงฝนตกลงมาอีก หิมะก็ดำอีก กลายเป็นว่าเราก็ต้องถ่ายท่ามกลางฝน กับอากาศ -10 องศาเซลเซียส จนถึงตี 2 – 3 ด้วยความทรหด

Magic Moment ในกองถ่าย

ดรีม: ฉากที่สะพานตอนจบเป็นซีนที่ประทับใจมาก เพราะเราคิดกันแล้วว่าต้องไปถ่ายร้านหมูกระทะแน่นอน ซึ่งพอใกล้ถึงวัน กรมอุตุฯ เขาแจ้งว่ามันจะหิมะตกและพายุเข้า แต่สุดท้ายวันนั้นคือเราไปแล้วแดดออก แสงสวย เลยต้องรีบถ่ายให้ไวก่อนมันจะหายไป แล้วกลายเป็นว่าภาพมันก็ออกมาดีมาก

ปิ๊ปโป้: ซีนในสวนสาธารณะผมก็ชอบเหมือนกัน ฉากที่ครูชมไปเจอพ่อ เพราะตอนนั้นแสงมันสวยมาก 

เป้: แสงมันเปิดมาพอดี สวยอย่างกับถ่ายในสตูดิโอเลย 

ดรีม: เรายังแซวกันอยู่เลยว่าฉากนั้น CG แน่นอน มันสวยเกินไป แล้วก็มีซีนที่ไทยที่เราประทับใจ เป็นฉากตอนที่ไปแข่งคัดตัวกัน อันนั้นเราถ่ายกันเป็นคิวท้ายๆ แล้วตอนนั้นนักแสดงเขาสนิทกันมากๆ ณ โมเมนต์นั้นมุขอะไรต่างๆ ที่เราเห็นคือตัวละครเขาเล่นกันมาเอง โดยที่ไม่ได้ปรึกษาอะไรกันมาก่อนเลย แต่มันดีมาก ซึ่งเราก็นั่งขำกันหน้ากล้องและเราก็รู้สึกว่า เออ นี่มันคือ ‘Frozen Hot Boys’ จริงๆ

สิ่งที่ ‘เซาะ’ มาได้ ในฐานะคนทำหนัง

เป้: หลังจากที่ปิ๊ปโป้กับดรีมแล้วก็ทีมเขาทำบทเสร็จเรียบร้อย พี่เป็นคนที่มาท้ายสุด เข้ามาขั้นตอนของการทำโปรดักชันแล้ว เป็นเหมือนอีกทีมที่มาซัปพอร์ตทีม ‘Frozen Hot Boys’ ซึ่งก็ถือเป็นทีมที่เข้ากันได้ดีมาก ถึงแม้มันจะมีปัญหาเล็กๆ น้อยๆ อยู่บ้างแต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี พอทำไปทำมาภาพในหัวของพี่กับดรีมมันก็ไม่ได้แตกต่างกันเท่าไหร่ แล้วก็ถือว่าเราได้เรียนรู้จากน้องที่เป็นผู้กำกับรุ่นใหม่ ซึ่งมีวิธีคิดแบบนี้ มีมุมมองแบบนี้ เราเอามาแชร์กัน ก็ถือว่าได้มุมมองใหม่ๆ เยอะเหมือนกัน

ดรีม: นี่เป็นหนังเรื่องแรกของผมเลย แล้วก็ได้โอกาสมาทำงานร่วมกับพี่เป้ที่ทำหนังมาเยอะ แล้วก็ดูดวิชาเขามาเยอะเหมือนกัน เราดูวิธีการทำงานของเขา ได้วิธีการดีลกับทีมงาน นักแสดง ได้วิธีคิดจากการแปลงตัวอักษรให้กลายมาเป็นภาพ เราก็ซึมซับประสบการณ์เหล่านั้นมา 

ปิ๊ปโป้: ส่วนใหญ่เราทำซีรีส์กันมาตลอด แต่นี่ก็เป็นหนังเรื่องแรกที่เราทำและร่วมงานกับ Netflix ผมรู้สึกว่าการทำงานในครั้งนี้มันทำให้เราได้เห็นมาตรฐานที่ดีมากๆ จาก Netflix เหมือนกัน เราเห็นว่าเขาทำงานด้วยมาตรฐานแบบนี้ มีกระบวนการแบบนี้ เราเองก็เรียนรู้แล้วก็อยากทำให้ดีขึ้น แล้วก็โชคดีที่หนังเรื่องนี้มันมีทีมงานกับนักแสดงที่ค่อนข้างดี แน่นอนว่าปัญหาต่างๆ มันก็มีอยู่แล้ว แต่ภาพรวมเรารู้สึกว่ามันสนุก มันเป็นประสบการณ์ที่น่าจดจำ คงเป็นกองถ่ายหนึ่งที่พอย้อนกลับมามองแล้วคงมีความสุขกับมัน นักแสดงล่าสุดไปสัมภาษณ์มาก็บอกว่ากองเราบรรยากาศดีที่สุดเลย ซึ่งเราก็ดีใจนะ เพราะว่าเราก็อยากให้คนทำงานและนักแสดงเอนจอย แล้วงานก็ออกมาได้ผลลัพธ์ที่ดี 

ดรีม: เพราะเราทำเรื่องเกี่ยวกับเด็กศูนย์ฝึกเยาวชน เราเลยต้องไปคลุกคลีแล้วก็เข้าใจเขาขึ้นเยอะมาก ทำให้เราไม่ได้ไปตัดสินอะไรจากข่าวเพียงด้านเดียว บางทีเราฟังข่าวมา เราไม่รู้ภูมิหลังด้วยซ้ำว่าก่อนเขามาทำสิ่งนี้เขาเผชิญกับอะไรมา เรารู้สึกว่าการทำหนังเรื่องนี้ทำให้เราคิดลึกขึ้นมากๆ ว่าก่อนคนเราจะตัดสินใจทำอะไรสักอย่างมันเกิดขึ้นจากอะไร เขาทำไปทำไม และหลังจากนั้นมันจะเกิดอะไรขึ้นกับเขา การทำหนังเรื่องนี้มันให้กระบวนการนี้กับเรา เรามองมนุษย์มีมิติขึ้น ไม่คิดอะไรแค่ด้านเดียว และไม่คิดเอาเองว่ามันน่าจะเป็นแบบนั้นหรือควรจะเป็นแบบนั้น 

“สุดท้ายก็อยากให้คนดูสนุกไปกับหนัง”
ความบันเทิงเชิงสร้างสรรค์ที่อยากส่งต่อให้คนดู  

ปิ๊ปโป้: จริงๆ ที่เราคุยกันวันนี้สาระมันอาจจะเยอะหน่อย แต่เอาตรงๆ เราอยากให้คนดูหนังแล้วสนุกแหละ เราอยากให้คนดูเอนจอย แล้วก็สนุกไปกับมัน แต่ถ้าหากคนดูเขาดูจบแล้วหยิบจับอะไรกลับมาได้ มีประเด็นที่จุดประกายบางอย่างในใจ หรือหนังมันเสนอมุมมองใหม่ๆ ให้กับเขา ผมก็ถือว่ามันคือกำไรของเรานะ เราคาดหวังอะไรแค่นั้นเลย 

เป้: หนังมันเจตนาทำให้สนุก แล้วก็เป็นคอเมดี้อยู่แล้ว แต่ทีนี้ถ้าเกิดว่ามันมีบางซีนไปโดนใจคนดูแล้วทำให้รู้สึกว่ามันสะกิดอะไรบางอย่างในใจ อย่างในเรื่องคือ การได้มาซึ่งโอกาสของเด็กที่เคยทำผิดมา มันก็เป็นสิ่งยากนะ แต่เขายังลองพยายามเลย ถ้าหากคนดูได้เมสเซจนี้กลับไปคุยกับตัวเองเหมือนกันเราก็ดีใจ 

ดรีม: เราไม่ได้อยากจะชี้นิ้วว่าทุกคนจะต้องมีมุมมองต่อเด็กศูนย์ฝึกเป็นแบบนี้นะ เราแค่หวังว่าถ้าเกิดสังคมมองมุมที่กว้างกว่านี้ได้ก็ดีเหมือนกัน แต่ว่าจุดประสงค์หลักของเราก็คืออยากให้คนดูสนุกนั่นแหละ 

The post หิมะ ความฝัน และตราบาป Frozen Hot Boy เรื่องราวของแก๊งเด็ก(เคย)เดือด กับภารกิจพิชิตก้อนน้ำแข็ง   appeared first on a day magazine.

ผู้คนยังคงนั่งยิ้มลำพัง หัวเราะลำพังไปกับ เธอ… เธอทั้งนั้นที่ทำ ให้ช่วงชีวิตของฉันน่าจดจำ ตั้งแต่ได้เจอเธอ ยังร้อนรน อยู่บนเตียงในตอนนี้ ยังไม่มีท่าที ที่จะดีขึ้นเลย 

เสียงเพลงเหล่านี้เคยคลออยู่กับความเฟื่องฟูของ นิตยสาร รายการโทรทัศน์ และแฟชั่นสีฉูดฉาด ที่ตลบอบอวลไปด้วยความครึกครื้นในอุตสาหกรรมสื่อบันเทิง ในช่วงปี ค.ศ. 2000 เมื่อมองย้อนกลับไปในยุคสมัยนั้นสิ่งที่พบและตกค้างอยู่ในความทรงจำ คงหนีไม่พ้นหนังเรื่องโปรด ดวงรายเดือนในนิตยสาร และเพลงที่ฮิตก็ยังติดหูจนเหล่าคนเจนใหม่นำมาพร่ำร้องจนถึงทุกวันนี้ 

โลกที่ยังคงหมุนไปข้างหน้าอยู่ทุกวัน เทรนด์และแฟชั่น ก็เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา แต่สิ่งที่ยังคงอยู่คือความออริจินอลของศิลปะ ที่เวลาทำได้เพียงพัดผ่านไปแบบแผ่วๆ เท่านั้น อาจสั่นไหวแต่ไม่สั่นคลอน เพลงที่เราเคยชอบฟังเเม้เก่าเเค่ไหนเมื่อหวนกลับไปฟังมันก็ยังเพราะเเละทำงานกับความรู้สึกอยู่เสมอไป 

GROOVE RIDERS หนึ่งในวงดนตรีที่ชื่อของเขาไม่เคยเลือนหายไป เเม้จะมีคลื่นลูกใหม่ถาโถมเข้ามาอยู่บนเส้นทางดนตรีของประเทศไทย แต่เพลงของพวกเขายังคงอยู่ในเพลย์ลิสต์ของใครหลายๆ คนอยู่เลย 

แน่นอนว่าถ้อยความเหล่านี้ไม่ได้พูดขึ้นมาลอยๆ เพราะไม่ว่าจะในคอนเสิร์ต ร้านอาหาร หรือผับบาร์ เพลงของพวกเขายังคงเปิดดัง และมีคนร้องตามอยู่เสมอ แม้วงจะไม่ได้ออกเพลงมานาน แต่ทันทีที่โปสเตอร์โปรโมตคอนเสิร์ตของ GROOVE RIDERS ที่ห่างหายไปนานถึง 17 ปีถูกปล่อยออกมา พลังของความคิดถึงและผูกพันก็ทะลักล้นออกมาเต็มหน้าไทม์ไลน์โซเชียลมีเดีย

คงจะพูดได้ว่า ‘Ultra V presents GROOVE RIDERS RETURN OF THE GROOVE CONCERT’ คือคอนเสิร์ตที่ไม่ว่าจะรุ่นใหญ่หรือวัยเยาว์ก็ต่างรอคอยการกลับมาของเจ้าพ่อ Disco ในตำนานของวงการเพลง 

เนื่องในโอกาสการกลับมาร้อง เต้น เล่นดนตรีด้วยกันอีกครั้งของ GROOVE RIDERS คอลัมน์ Q and a day จึงได้ชวนสมาชิกวงทั้ง 4 ท่าน ได้แก่ บุรินทร์-บุรินทร์ บุญวิสุทธิ์, ก้อ-ณฐพล ศรีจอมขวัญ, กั้ง-อดิศักดิ์ หัตถกุลโกวิท และ มาตร-มาตรชัย มะกรูดทอง มาจับเข่าคุยกันถึงเรื่องวันวานที่ผ่านมาและการทำคอนเสิร์ตในครั้งใหม่นี้

เปิดห้องอัด เล่นดนตรี เลี้ยงหมา เพื่อรอวันกลับมาอีกครั้ง

การกลับมารวมตัวกันในรอบ 17 ปี ของ GROOVE RIDERS เกิดขึ้นจากอะไร 

มาตร : พวกเราก็ยังคงเป็นนักดนตรีอยู่ เพียงแต่แยกย้ายกันไปทำงานในเส้นทางของตัวเอง 

ผมก็ทำงานเบื้องหลังอยู่กับพี่ก้อและเล่นดนตรีให้กับวงอื่นๆ คู่ขนานไปกับการบันทึกเสียงให้ศิลปินหลายคนเลย

กั้ง : ส่วนผมก็เลี้ยงลูก เลี้ยงหมา และทำห้องอัดเสียงไปด้วย

ก้อ : ผมทำหน้าที่โปรดิวซ์เพลงให้กับศิลปินหลายๆ คน รวมถึงทำงานบริหารค่ายเพลงด้วย จริงๆ ก็มีโปรเจกต์ที่ถือไว้อยู่หลายโปรเจกต์เลยแหละ ทั้งของคนอื่นเเละของตัวเอง

บุรินทร์ : ตลอด 17 ปีที่ผ่านมา ผมก็ยังคงทัวร์คอนเสิร์ตอยู่สม่ำเสมอในฐานะศิลปินเดี่ยว เพิ่งมีคอนเสิร์ตใหญ่เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมานี่เอง

เพราะการทำวง GROOVE RIDERS คือสิ่งพิเศษที่หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว

ความยากในการกลับมารวมตัวทำคอนเสิร์ตด้วยกันคืออะไร

ก้อ : สำหรับผมยากอยู่เหมือนกันในการกลับมาทำคอนเสิร์ตครั้งนี้ ตัวผมเองก็มีงานหลายๆ อย่างที่ต้องรับผิดชอบ มีอีกหลายโปรเจกต์ที่เเพลนไว้ แต่คอนเสิร์ตครั้งนี้ก็ต้องการเวลาในการเตรียมพร้อมมากเหมือนกัน แต่เพราะเราคิดถึงช่วงเวลาที่เคยเล่นดนตรีด้วยกัน 4 คนมากๆ โหยหาความรู้สึกพิเศษในตอนนั้น หลังจากเราเลิกทำวงไปผมไม่เคยรู้สึกแบบตอนทำวง GROOVE RIDERS อีกเลย ดังนั้นเมื่อผ่านมา 17 ปี เราก็ต้องมุ่งมั่นทำมันจริงๆ

มาตร : ความยากก็คงเป็นเรื่องของเวลานี่แหละครับ พวกเราแต่ละคนต้องหาเวลาที่ดีและพร้อมในการจะทำคอนเสิร์ตใหญ่ ซึ่งแต่ละคนก็มีเงื่อนไขเรื่องเวลาแตกต่างกันไป ดังนั้นการจะทำสิ่งนี้เราต้องพักหลายๆ อย่างไว้ก่อนเลย

กั้ง : สำหรับผมคงเป็นเรื่องของดนตรี เพราะเราไม่ได้เล่นด้วยกันมานาน อาจต้องใช้เวลาในการซ้อมมากอยู่เหมือนกัน เราซ้อมกันมานานมากก่อนที่คอนเสิร์ตจะเกิดขึ้น จนมาถึงตอนนี้ก็เริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว

ตลอดช่วงเวลา 25 ปีของวงดนตรีสุดเก๋าที่ไม่เคยเก่าเลย

ตลอดเส้นทางสายดนตรีของ GROOVE RIDERS มีการเปลี่ยนแปลงยังไงบ้าง

บุรินทร์ : ผมคิดว่าแฟชั่นคือสิ่งที่ผ่านมาแล้วผ่านไป เมื่อก่อนแฟชั่นเกิดการเปลี่ยนแปลงทุกๆ 10 ปี และกลายมาเป็นทุกๆ 1 ปี มาถึงตอนนี้คือเปลี่ยนแทบจะทุกๆ เดือนด้วยซ้ำ ทุกอย่างมาเร็วไปเร็วมากๆ แต่สุดท้ายสิ่งที่คงอยู่คือสไตล์ ผมมองว่า GROOVE RIDERS เป็นวงที่มีสไตล์ที่ชัดเจน พวกเราตั้งใจที่จะเล่นดนตรีแนว Blues Funk Soul และ Disco เรามีจุดยืนที่แน่วเเน่และแข็งแรงมาเสมอ ตัวผมเองพอมาเป็นศิลปินเดี่ยวก็ยังคงยึดมั่นในดนตรีแนวนี้อยู่ เพียงเเต่ผสมผสานความสนุกใหม่ๆ เข้าไป รากฐานของพวกเรามาจากการเป็นคนชอบฟังดนตรีของคนผิวดำ เพราะฉะนั้นแก่นแกนในการทำเพลงจึงไม่เคยเปลี่ยน เพียงแต่ว่าฝีมือและประสบการณ์มีมากขึ้น 

ในช่วงเวลาหนึ่งพวกเราแยกย้ายกันไปสั่งสมหลายสิ่งหลายอย่างมา เพื่อกลับมารวมตัวกันแล้วมีความรู้และเทสต์ของดนตรีที่ลึกขึ้น มีคุณภาพในการผลิตงานที่มากขึ้น เราเป็นวงที่มีเพลงฮิตเยอะ แต่เป็นวงที่มีอัลบัมเพียงแค่ 2 อัลบัมครึ่ง ซึ่งมันก็เป็นสิ่งที่แปลกเพราะผมมองว่าส่วนใหญ่วงดนตรีวงหนึ่งออกเพลงมา 1 อัลบัม อาจจะทำงานสัก 1 – 4 เพลง แต่เรามีเพลงฮิตที่สามารถทำให้วงไม่ต้องออกอัลบัมใหม่ถึงเกือบ 7 ปี ผมก็ยังงงอยู่เลยว่าเพลง 2 อัลบัมนั้นมันยังทำงานอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ได้ยังไง

กั้ง : ปกติถ้าวงออกมาแล้วมีแค่ 2 อัลบัม ถ้าวงไม่เกาะกลุ่มกันดีๆ มันน่าจะดับไปแล้วนะ คือถ้าเพลงไม่นำไปเนี่ย วงก็คงจะอยู่ไม่ได้แล้ว อาจจะแยกกันไปแล้วด้วยซ้ำ 

The Godfather of Disco เจ้าเดียวในประเทศไทย

ทำไม GROOVE RIDERS ถึงไม่เคยเปลี่ยนแนวเพลงของตัวเองเพื่อตลาด 

ก้อ : สิ่งสำคัญสำหรับผมคือพวกเรารักและอยากที่จะทำเพลงแนวนี้อยู่แล้ว จนตอนนี้ผมพบว่ายังไม่มีใครทำเพลงแนวนี้อย่างจริงจังเลย เรายังคงเป็นวงเดียวที่ทำเพลง Disco Funk มาเสมอจนเกิดเป็นเอกลักษณ์ของวงไปแล้ว

ก้อ : เราไม่ได้มุ่งเป้าไปที่การตลาดว่าเขาฟังอะไรกัน เราสนใจอย่างเดียวว่าเราชอบอะไร และอยากจะนำเสนออะไรให้กับคนฟัง เราเลยอยากจะทำตรงนั้นให้มันดีที่สุด ให้มันเจ๋งที่สุด เท่าที่เราจะทำได้เท่านั้นเอง เราไม่เคยคิดว่าตอนนี้เพลงฮิปฮอปกำลังมา เราจะต้องทำเพลงตามกระแส เพราะ GROOVE RIDERS ก็คือ GROOVE RIDERS เรามีแนวเพลงที่ชัดเจน และเรามีจุดยืนที่ชัดเจน 

บุรินทร์ : ในยุคนั้นมันเป็นยุคของดนตรี Rock Alternative ซึ่งถ้าเราจะตามกระแสเราคงเป็นวง Alternative ไปแล้ว เราทำในสิ่งที่เรารัก ทำในสิ่งที่เราชอบ และทำมันให้ดีที่สุดในช่วงเวลานั้น และเราก็ยังคงเป็นเราจนถึงทุกวันนี้

บุรินทร์ : สำหรับผมศิลปะไม่มีเจเนอเรชัน มันอยู่ได้ตลอดกาล เป็นอะไรที่ยั่งยืน หากคุณลองกลับไปฟังเพลงที่ชอบเเม้จะเก่าแค่ไหนก็ยังชอบอยู่ 

การได้ทำวงด้วยกันคือที่สุดของชีวิต 

ได้ทัวร์ แยกย้าย และสุดท้ายกลับมาเล่นด้วยกันอีก

การทำวง GROOVE RIDERS มีความหมายกับพวกคุณยังไงบ้าง

บุรินทร์ : GROOVE RIDERS คือส่วนหนึ่งของชีวิตผมเลย จากคนคนหนึ่งที่ชอบฟังเพลง ได้กลายมาเป็นศิลปิน ผลิตผลงานเป็นของตัวเอง และมีแฟนเพลงมากขึ้นเรื่อยๆ ในทุกปีที่ได้ไปเล่นคอนเสิร์ต จนเราสามารถที่จะพูดได้อย่างเต็มปากว่า พวกเราเป็นศิลปินอินดี้ที่ Go mass ได้ และปัจจุบันเราก็ยังมีแฟนเพลงที่หนักแน่นอยู่ เป็นอะไรที่ปาฏิหาริย์เหมือนกัน

ก้อ : สำหรับผมการเป็นศิลปินคือความฝันตั้งแต่ตอนเป็นนักเรียนดนตรีแล้ว ว่าอยากจะมีวงเป็นของตัวเอง ที่เล่นเพลงเเนว Disco Funk และพอมันเกิดขึ้นจริง แน่นอนว่าเราภูมิใจจนกลายมาเป็นไฮไลต์หนึ่งของชีวิตเลย จริงๆ ผมก็ทำโปรเจกต์ดนตรีมาเยอะนะ แต่ GROOVE RIDERS ก็ยังเป็นอะไรที่สำคัญในอาชีพนักดนตรีของผมเสมอมา 

กั้ง : สำหรับผมมันเกินฝันไปมาก ผมเองเป็นคนเล่นดนตรีกลางคืนมาก่อน พอได้มาอยู่ในวงมันคือที่สุดในชีวิตเลย ได้ร่วมทำเพลงกับเพื่อน ได้ทัวร์ด้วยกัน แยกย้าย และสุดท้ายก็กลับมาเล่นดนตรีด้วยกันอีก เป็นอะไรที่มหัศจรรย์มากๆ 

บุรินทร์ : จากตอนแรกที่เพลงของเราถูกฟังโดยคนกลุ่มเล็กๆ จนก้าวข้ามมาจุดที่คนฟังกว้างเเละหลากหลายมากขึ้น จากผู้ชมหลักพันจนกลายมาเป็นหลักแสน เราเคยไปเล่นเฟสติวัลที่ต่างจังหวัดแล้วมีคนมาดู 2 แสนคน แต่พวกเรายังเอาอยู่ ทำให้พวกเขาสนุกได้ สิ่งเหล่านี้เติมพลังเราจนมาถึงวันนี้เลย

ผมมีความสุขที่เพลงของเราไปหาผู้ฟังได้มากขึ้นเรื่อยๆ ปัจจุบันนี้ผมไปเล่นคอนเสิร์ต แล้วเจอน้องๆ อายุ 14 – 16 มายืนร้องเพลงพวกเราได้ทุกเพลง ผมก็มีความสุขมากแล้ว สุดท้ายแล้วผมก็ดีใจที่เพลงของเรามันยังอยู่ได้จนถึงปัจจุบัน 

กั้ง : ดีใจที่น้องๆ หลายคนย้อนกลับไปฟังเพลงพวกเราและชอบเพลงของพวกเรา ในยุคนั้นมันไม่มีใครทำเพลงแบบนี้เลย มันมีอยู่วงเดียวโด่ๆ เขาก็ย้อนกลับไปฟังในดนตรีที่เราเล่นกัน พอรู้ว่าเพลงมันยังไปต่อได้ผมก็ดีใจ 

ยุคทองของวงการดนตรีไทย ใน พ.ศ. ที่การฟังเพลงเข้าถึงง่ายแค่ปลายนิ้ว

ในฐานะศิลปินรุ่นพี่ คุณมองวงการเพลงไทยตอนนี้เปลี่ยนแปลงไปยังไงบ้าง 

บุรินทร์ : สมัยพวกผมเวลาจะฟังเพลงสักเพลงต้องวิ่งไปที่แผงเทป สมัยนั้น Tower Record ในไทยก็ยังไม่มีเลย เราต้องไปดูในรายการทีวีว่ามันมีอัลบัมอะไรออก เวลาอยากจะซื้อสักอัลบัมหนึ่งต้องเก็บเงินค่าขนมตั้งนานกว่าจะได้มาซื้อเทป ซื้อซีดี ซึ่งซีดีในสมัยก่อนก็ 400 – 500 บาท มันไม่ได้ถูกเลยในยุคสมัยนั้น แต่ต้องบอกว่าด้วยความรักเราเลยทุ่มเทที่อยากจะฟัง เงินที่ผมเก็บมาทุกบาททุกสตางค์ผมเก็บมาเพื่อฟังเพลง

บุรินทร์ : ผมดีใจมากเลยที่ปัจจุบันโลกของดนตรีมัน Globalization ไปแล้ว ผมมองว่าน้องๆ ในยุคสมัยนี้เขาไปได้ไกลและไปได้กว้างกว่าเราเยอะ น้องๆ ในยุคปัจจุบันโชคดีมากที่ฟังเพลงจากที่ไหนก็ได้ และอยากจะหาเพลงอะไรก็ง่ายแค่ปลายนิ้ว เมื่อก่อนถ้าอยากรู้ว่าเพลงนี้เพลงอะไรก็ต้องจำๆ เอา แล้วก็เอาไปร้องให้ที่ร้านเทปฟัง ร้องก็ผิดบ้างถูกบ้าง แต่ตอนนี้ความรู้มันหาได้ง่ายมาก ซึ่งมันก็เป็นข้อดีในการที่เราจะผลิตนักดนตรีใหม่ๆ ในวงการเพลง

ก้อ : ผมมองว่ายุคนี้เป็นยุคทองของประเทศไทยและศิลปินคนไทย ความรู้และทรัพยากรต่างๆ มันหาได้ง่าย อยากเรียนรู้อะไร แค่ลองเข้าไปใน YouTube ก็รู้ทุกอย่างแล้ว ซึ่งมันก็ทำให้ศิลปินไทยพัฒนาไปได้ไกลมาก และผมเองก็เห็นศิลปินไทยหลายคนที่เก่ง มีความสามารถ แถมมีศิลปินหลายคนที่ตอนนี้ก็เริ่มมีแฟนเบสอยู่ต่างประเทศแล้วด้วย เพราะฉะนั้นผมมองว่ายุคนี้เป็นยุคทองของศิลปินไทยจริงๆ แต่ในขณะเดียวกันก็มีข้อเสียตรงที่ ศิลปินใหม่ๆ เองก็เกิดขึ้นยาก เพราะว่ามีศิลปินเยอะแยะไปหมด พอคนฟังมีตัวเลือกหลากหลาย การแข่งขันมันก็สูงขึ้น 

Ultra V presents GROOVE RIDERS RETURN OF THE GROOVE 

จะเป็นคอนเสิร์ตที่ดีที่สุดที่ GROOVE RIDERS เคยมีมา

คาดหวังอะไรในคอนเสิร์ตครั้งนี้บ้าง

ก้อ : ผมว่าความรู้สึกของเราและแฟนเพลงคงไม่ได้แตกต่างกัน เมื่อภาพที่เราถ่ายรูปด้วยกัน 4 คนถูกปล่อยออกมาเพื่อโปรโมตคอนเสิร์ต เเฟนๆ ก็ตื่นเต้นจนกระแสมันท่วมท้นจริงๆ

เราคาดหวังไว้ว่าคอนเสิร์ตในครั้งนี้จะเป็นคอนเสิร์ตที่ดีที่สุดของ GROOVE RIDERS ตั้งแต่เราตั้งวงมา การกลับมารวมตัวกันอีกครั้งในรอบ 17 ปี มันเป็นปรากฏการณ์ มันไม่ใช่สิ่งที่จะเกิดขึ้นได้ทุกวัน เพราะฉะนั้นสิ่งนี้ก็พิเศษในตัวมันอยู่แล้ว ในขณะเดียวกันเราก็คุยกันไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าเราจะทุ่มสุดตัวให้กับคอนเสิร์ตในครั้งนี้ ไม่ว่าจะเป็นทั้งพวกเรา 4 คน โปรดักชันต่างๆ แขกรับเชิญ และทุกสิ่งทุกอย่าง ผมมั่นใจว่าแฟนๆ ของพวกเราเขาจะได้รับสิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่เราจะมอบให้กับเขาได้ 

บุรินทร์ : มันจะเป็นคอนเสิร์ตที่ดีที่สุดของเราตั้งแต่เราเคยทำคอนเสิร์ตมา สิ่งที่แฟนๆ จะได้รับคือปรากฏการณ์ของการกลับมารวมกันอีกครั้งของ 4 คน ผมยังไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะได้กลับมารวมกับวงอีกครั้งหนึ่ง หากคุณพลาดครั้งนี้คุณอาจจะไม่ได้เห็นอีกแล้วชั่วชีวิต เพราะฉะนั้นอย่าพลาดเลย 

มาตร : อยากชวนแฟนเพลงที่ติดตามผลงานเรามา ต้องมาดูให้ได้นะครับ มันเป็นสิ่งที่เราตั้งใจกันมากจริงๆ 

กั้ง : เต็มที่ครับ ปรากฏการณ์นี้อาจไม่เกิดขึ้นแล้วก็ได้ ในอนาคตไม่รู้ว่าเราจะกลับมารวมกันได้อีกครั้งเมื่อไหร่ มาดูเถอะครับ

เสมอต้นเสมอปลาย อบอุ่น สนุก 

GROOVE RIDERS เป็นสิ่งมีชีวิตแบบไหน   

บุรินทร์ : ผมมองว่าตัวเป็นคน แต่หัวเป็น Disco Ball 

มาตร : อาจจะเหมือนกับเด็กผู้ชายที่ใส่ Walkman อยู่ที่หู แล้วก็ฟังเพลง Disco ปั่นจักรยานไปเรื่อยๆ 

ก้อ : ผมมองว่า GROOVE RIDERS ไม่ใช่คน แต่เป็นมนุษย์ต่างดาวที่มาจากดาวอื่น 

กั้ง : เทวดา (หัวเราะ)

กั้ง : GROOVE RIDERS คงเป็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังขับรถไปชิวๆ ไปเรื่อยๆ แหละครับ

“ตกลงพวกเราเป็นอะไรกันแน่ครับเนี่ย” 

The post เส้นทางดนตรีของวงสุดเก๋า ที่เพลงไม่เคยเก่าเลย GROOVE RIDERS The Godfather of Disco  appeared first on a day magazine.

หลังจากได้รับชมละครเวทีเรื่อง ‘The Blue Hole’ ยิ่งเน้นย้ำประโยคที่กล่าวมาข้างต้นเพราะหลังจากม่านปิดลงนักแสดงกลับเข้าไปยังหลังฉาก ความปั่นป่วนที่เคยมีสงัดลง มวลก้อนสารของความรู้สึกและคำถามอันหลากหลายหลั่งไหลเข้ามาภายในหัวของผู้ชมอย่างเราไม่รู้จบ 

ละครเวทีเรื่องนี้อาจทำหน้าที่ก่อสภาวะบางอย่างข้างในของคนดูเพื่อค่อยๆ กะเทาะท่อนส่วนบางชิ้นบางอันที่เราเองก็ไม่เคยรู้ว่ามีอยู่ แต่ไม่ว่าสภาวะนั้นคืออะไร เรามั่นใจว่าคุณจะต่อบทสนทนากับมันได้ยืดยาวมากเลยทีเดียว

‘The Blue Hole’ เรื่องราวสุดโกลาหลเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1982 ณ โรงพยาบาลเฉพาะทางด้านสุขภาพสตรีอันเงียบสงัดนอกเมืองซานฟรานซิสโก เมื่อ ‘Victoria’ หรือ ‘Vicky’ นักดำน้ำในถ้ำมืออาชีพผู้มุ่งมั่นอยากสร้างครอบครัวอันสมบูรณ์แบบ ได้เข้าไปปรึกษาปัญหาภาวะมีบุตรยากกับ ‘Doctor Elizabeth’ สูตินรีแพทย์ชื่อดัง แต่เรื่องราวกลับซับซ้อนขึ้นเมื่ออดีตของเธอค่อยๆ เผยถึงความใฝ่ฝันในวัยสาวซึ่งขัดแย้งกับความต้องการของสามีและสังคม ความชุลมุนวุ่นวายในบทละครจึงเกิดขึ้น เพราะตัวละครต่างตั้งคำถามต่อมายาคติของสังคมและความจริง ยึดติดกับความฝันและอัตตา แต่ขณะเดียวกันพวกเขากลับไม่รู้ตัวเลยว่า ระหว่างที่กำลังต่อสู้กับความซับซ้อนทางความคิดและจิตใจเหล่านี้ พวกเขาเองกำลังเป็นส่วนหนึ่งของโครงการทดลองลับชื่อ ‘The Blue Hole’ 

ละครเวทีซึ่งมีพล็อตเรื่องสลับซับซ้อน มีเนื้อหาที่ลุ่มลึก และมีบทพูดที่ร้อยเรียงไปด้วยปรัชญามากมายนี้ เป็นผลงานการกำกับและเขียนบท โดย ครูส้ม-ณัฐวรา หงษ์สุวรรณ และ ครูเอ็ม-ดารัณ เมธาพุทธคุณ สองครูสอนการแสดงจาก The Cave Studio ซึ่งทำงานในโปรเจกต์นี้กับเหล่านักแสดงร่วมปี เพื่อนำเสนอละครเวทีที่ผสานศาสตร์ภาพยนตร์อันสมจริงเพื่อกระชาก เขย่า และกะเทาะความเป็นจริงของมนุษย์

ครั้งนี้ a day ได้มีโอกาสในการพูดคุยกับทั้งสองคน เพื่อขุดคุ้ยถึงจุดเริ่มต้นของไอเดีย และแนวคิดเบื้องหลังการแสดงที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกนี้ 

แรงบันดาลใจก่อนพาไปดำดิ่ง

ระหว่างถ่ายภาพยนตร์เรื่อง ‘Thirteen Lives’ ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับนักดำน้ำในถ้ำ ทำให้ ครูส้ม-ณัฐวรา หงษ์สุวรรณ ต้องใช้เวลาไปกับการทำความรู้จักนักดำน้ำ ศึกษาเรื่องของถ้ำต่างๆ จนกระทั่งได้ไปรู้จักกับ ‘The Blue Hole’ 

โดยปกติแล้ว ‘The Great Blue Hole’ คือหลุมลึกกลางทะเลที่ใหญ่ที่สุดในโลก ตั้งอยู่ห่างจากชายฝั่งของประเทศเบลีซ ราว 70 กิโลเมตร พื้นที่บริเวณนี้เป็นจุดมุ่งหมายของนักดำน้ำ รวมถึงนักสำรวจถ้ำทั่วโลก เนื่องด้วยความสวยงาม และความน่าพิศวงของมัน 

แม้จะมีเรื่องเล่าขานมากมายที่กล่าวว่าหลุมนี้เป็นเสมือนกับดักที่ลวงล่อเหล่าคนมีฝันมากมายให้ไปจบชีวิตลงในก้นมหาสมุทรนั้น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าแม้จะรู้ว่าชีวิตอาจถึงจุดจบได้ แต่เพราะความงดงามของมัน มนุษย์ก็พร้อมที่จะดำดิ่งลงไปในหลุมยักษ์นั้นอยู่ดี 

“The Blue Hole เป็นเหมือนพื้นที่ต้องคำสาป เพราะเมื่อนักดำน้ำดำลงไปแล้ว พอไปถึงจุดหนึ่งเขาจะไม่แน่ใจว่าควรดำลงต่อไปหรือควรกลับดี และบางทีสารฮีเลียมในถังออกซิเจนที่ทำให้เกิดภาวะ  Nitrogen Narcosis ซึ่งเป็นอาการทางสมอง ทำให้เกิดภาพหลอน หรืออยู่ๆ ก็เบลอในตัวเอง และอาจเข้าใจว่าก้นมหาสมุทรคือทางขึ้นแล้วก็ดำดิ่งลงไป แต่พอถึงก้นมหาสมุทรออกซิเจนที่มีก็ไม่พอที่จะขึ้นมาได้อีกแล้ว” 

ครูส้มเล่าถึงความน่าสนใจของหลุมลึกกลางทะเลนี้ให้พวกเราฟัง ก่อนที่จะแบ่งปันมุมมองในชีวิตของเธอซึ่งเป็นอีกหนึ่งแรงบันดาลใจในการสร้างละครเวทีเรื่องนี้เช่นเดียวกัน 

“ส้มเองด้วยความเป็นผู้หญิง พอถึงจุดที่อายุเข้าวัย 35 – 36 ปี เราเกิดภาวะที่ตั้งคำถามกับตัวเองต่อเรื่องของการมีครอบครัว การมีลูก หรือว่าจริงๆ แล้วเราอยากจะทำตามความฝันของเราในฐานะศิลปิน ครู นักแสดง จริงๆ ไม่ใช่แค่เรา แต่คนรอบข้าง และสังคมก็เริ่มตั้งคำถามนี้กับเราเหมือนกัน คือเราไม่ได้อยากคิดตอนนี้หรอก แต่เพราะนาฬิกาชีวภาพ และคำถามเหล่านี้มันกดดันให้เราต้องคิดถึงสิ่งนี้” 

“พอทั้งสองเรื่องนี้เป็นประสบการณ์ที่เราสั่งสมมาเป็นปีๆ จนกระทั่งเราได้ตกผลึกกับมัน เราก็เลยรู้สึกว่าเรื่องนี้มันเหมือนกับสภาวะของผู้หญิงที่ต้องตัดสินใจและไม่แน่ใจว่าทางไหนคือทางขึ้นหรือทางลงกันแน่ เราเลยอยากทำละครสักเรื่องที่ลึกซึ้ง เป็นบทละครที่สื่อความเป็นจริงของมนุษย์ และความเป็นผู้หญิงออกมา”

ดำดิ่งลงไปในความลวง เพื่อหวนสู่คำถามถึงความจริง 

“ผมเคยได้ยินคำพูดที่ว่า มนุษย์คือสิ่งที่พระเจ้าสร้างขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบจนน่าทึ่ง จนบางครั้งแม้แต่เทพเจ้าเองยังอดอิจฉามนุษย์ไม่ได้ แน่นอนว่าเราไม่มีพลัง ไม่มีอะไรเทียบเท่ากับเหล่าเทพได้เลย แต่สิ่งหนึ่งที่มนุษย์มีคือทางเลือก เรามีเจตจำนงเสรี (Free will) เรามีความสามารถในการที่จะพิจารณามันก่อนเลือกเสมอ”

ครูเอ็มได้อ้างอิงถึงแนวคิดทางปรัชญาและศาสนาเพื่อที่เราจะเข้าสู่การอธิบายว่า ถึงแม้มนุษย์เองจะแสนเปราะบางแต่เรายังคงมีเจตจำนงเสรีอยู่เสมอ ซึ่งประเด็นเรื่อง ‘อิสรภาพ’ และ ‘ทางเลือก’ คือสารสำคัญที่ละครเวทีเรื่องนี้กำลังพยายามตั้งคำถามถึง ขณะเดียวกันครูส้มเองก็พยายามอธิบายถึงสิ่งที่จะตามมา 

“การเลือกชอยซ์ การทำในสิ่งที่อยากทำบางทีอาจฟังดูง่าย แต่การเลือกของเรามันมีความรับผิดชอบที่ต้องตามมาเสมอ อย่างตัวส้มเอง เราไม่ได้ตามหาอิสรภาพแบบที่บางคนเข้าใจว่ามันคือความเป็นศิลปินแบบสุขนิยม ชิลๆ ใช้ชีวิตสบายๆ แต่เอาเข้าจริงแล้ว มันไม่มีคำว่าสุขนิยมนะ ในการทำงานทุกๆ วัน และทุกๆ วินาที มันไม่ใช่เรื่องง่าย แต่พอเราเลือกชอยซ์ด้วยตัวเอง ถึงแม้มันจะเป็นโซ่บางอย่างที่คล้องตัวเราไว้ แต่อย่างน้อยมันคือโซ่ที่เราคล้องด้วยตัวเราเอง ซึ่งแน่นอนว่ามันก็มาพร้อมกับการทำงานที่จะต้องเข้มข้น ต้องอุทิศตัวให้กับงาน แล้วก็ต้องตามมาด้วยวิธีการที่จะทำงานศิลปะนั้นให้สำเร็จด้วย” 

การเข้าถึงอิสรภาพที่แท้จริงอาจดูเป็นสิ่งที่นามธรรมมากเสียจนผู้อ่านบางคนอาจไม่สามารถเข้าใจได้เลย หรืออันที่จริงแล้วเป็นเพราะสังคมที่ห่มคลุมเราอยู่นั้นไม่ได้สนับสนุนให้เรารู้สึก เข้าถึง หรือเข้าใจในอิสระได้อย่างแท้จริง ซึ่งนอกเสียจากสังคมจะมีความสัมพันธ์อย่างตรงไปตรงมากับอิสระทางกายของมนุษย์แล้ว สังคมยังเป็นส่วนหนึ่งที่หล่อหลอมกรอบทางจิตใจให้มนุษย์สร้างขึ้นมาเพื่อกักขังตัวเองจากอิสรภาพด้วยเช่นกัน

“กรอบทางสังคม และกรอบทางความคิดของตัวเรา ที่เข้ามามีอิทธิพลจนทำให้เราไม่สามารถเข้าถึงอิสรภาพได้อย่างแท้จริง ผู้หญิงในยุคนี้เราอาจจะมีอิสรภาพมากกว่าแต่ก่อน เราอาจจะไม่ได้ถูกกดดันขนาดนั้นแล้ว แต่อิสรภาพที่เรามีทุกวันนี้มันต้องผ่านอะไรมาหลายอย่างเหลือเกิน และจริงๆ แล้วภาพมายาคติที่เราสร้างขึ้นจากความทรงจำ หรือความเจ็บปวดในอดีตบางอย่างก็เป็นกรอบที่ครอบตัวเราไว้อีกทีเหมือนกัน ส้มเลยลองตั้งคำถามว่า ‘แล้วในตัวเราเองมันมีอะไรที่จริงบ้างไหม?’ ถ้าหากในความทรงจำของเรามันประกอบไปด้วยภาพลวงตาเยอะมากเลย แล้วสุดท้ายอะไรคือความจริงที่แท้จริงกันแน่” 

การตั้งคำถามเกี่ยวกับความจริงและจิตวิญญาณ เป็นสิ่งที่มนุษย์หลายพันปีมาแล้วก็ได้พยายามให้นิยามและตอบคำถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ นักปรัชญามากมายพยายามให้คำอธิบาย เช่นเดียวกับคำถามที่ว่าแล้วสิ่งที่จับต้องไม่ได้มันมีอยู่จริงหรือเปล่า โดยในเนื้อเรื่องก็เป็นการต่อสู่กันระหว่างความเป็นจริง กับสิ่งที่จับต้องไม่ได้ และเพราะความทรงจำทำให้เราเป็นเราจนถึงทุกวันนี้ แต่เมื่อตัวเราถูกประกอบสร้างมาด้วยหลายสิ่งหลายอย่าง ทั้งความทรงจำ ภาพมายาคติของสังคม รวมถึงคาดหวังของผู้อื่น หากเป็นเช่นนั้น ครูส้มจึงตั้งคำถามถึงความจริงหลากหลายชุดที่มันผสมปนเปกันในตัวตนของเรา ก่อนจะทิ้งคำถามให้ชวนสงสัยว่าแล้วความจริงที่ว่านั้นมีจริงหรือไม่กันแน่

“หัวใจสำคัญของละครเราก็คือการตั้งคำถาม เราตั้งคำถามว่าจริงๆ แล้วกรอบเหล่านั้นมีจริงไหมสำหรับเรา และมีจริงแค่ไหน ซึ่งแน่นอนว่าคนที่อยู่ในสังคมต่างกัน บริบทต่างกัน ก็มีกรอบที่ไม่เท่ากันอยู่แล้ว บางครั้งเราคิดว่าเราถูกกรอบอะไรบางอย่างครอบไว้ แต่ปรากฏว่าพอเราได้เลือกชอยซ์ ได้ลองทำในสิ่งที่อยากทำ กลับกลายเป็นว่ากรอบนั้นมันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด” ครูเอ็มทิ้งท้ายถึงมายาคติที่สังคมได้สร้างขึ้นผ่านทัศนะของละครเวทีเรื่องนี้  

โรงพยาบาลแห่งความป่วยไข้ พื้นที่ปลอดภัยในเบื้องลึกจิตใจมนุษย์

โรงพยาบาลจิตเวชอาจดูไม่ใช่พื้นที่ซึ่งน่าอภิรมณ์เท่าไหร่ เพราะคนนอกอาจมองว่ามันคือแหล่งพักฟื้นของคนป่วยไข้ทางใจ แต่หากพูดถึงพื้นที่ที่เราสามารถดำดิ่งลงไปในความรู้สึกนึกคิดและจิตใจ โรงพยาบาลจิตเวชอาจเป็นสถานที่ที่น่าสนใจไม่น้อย ในการเป็นฉากหลังของเรื่องราวโกลาหลทั้งหมดที่จะเกิดขึ้นในละครเวทีเรื่องนี้ 

“ด้วยความที่ละครเรื่องนี้มันกำลังพูดถึงสิ่งที่อยู่ในจิตใจ เราก็เลยเล่าผ่านพื้นที่ของโรงพยาบาลที่รักษาทางด้านสูตินรีเวชและจิตเวชในเวลาเดียวกัน พอสร้างฉากมาเป็นแบบนี้แล้วมันกลายเป็นว่า เรามีพื้นที่ในการให้ตัวละครได้สื่อสารถึงสิ่งที่อยู่ในจิตใจของพวกเขาได้จริงๆ มนุษย์เรามันมีสิ่งที่เรียกว่าจิตสำนึก และจิตไร้สำนึกอยู่ และในโรงพยาบาลจิตเวช หลายๆ ครั้งสิ่งนั้นมันหายไป กรอบต่างๆ การตัดสิน เราจึงมองว่าพื้นที่ตรงนี้มันปลอดภัยในการพูดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ตัวละครเองได้เผชิญมา” 

“ในฐานะของผู้หญิง บางครั้งเราอาจจะมีอารมณ์ความรู้สึกร่วมในการสนทนา ส้มเคยพูดคุยกับผู้ชายคนหนึ่ง แล้วแค่เราสื่อสารออกมาด้วยความรู้สึก ด้วยจิตวิญญาณของเรา ไม่ต้องถึงขั้นมีอาการทางจิตหรอก เราแค่พูดความจริงที่เรารู้สึก คู่สนทนาเขาก็พูดขึ้นมาเลยว่า ‘นี่จะเป็นประจำเดือนหรือเปล่า ฮอร์โมนกำลังมาหรือเปล่า’ ซึ่งการสื่อสารเรื่องภายในจิตใจแบบนี้มันถูกตีความว่าเป็นสภาวะผิดปกติของฮอร์โมน ในขณะที่เราเป็นแค่มนุษย์ที่สื่อความจริงจากหัวใจเองนะ” 

ฉากหลังของละคร คือการย้อนกลับไปในยุคสมัย 1980s ซึ่งเป็นช่วงยุคเปลี่ยนผ่านของเทคโนโลยี ความก้าวหน้าทางการแพทย์ และการต่อสู้ทางสังคม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องของสิทธิสตรี เพราะฉะนั้นในทางหนึ่งนอกจากพื้นที่ของโรงพยาบาลจะปลอดภัยสำหรับตัวละครที่อยากปลดปล่อยเบื้องลึกในจิตใจแล้ว ในแง่ของการสังเคราะห์และตีความ โรงพยาบาลแห่งนี้ยังเปรียบเสมือนกับสังคมหนึ่งๆ ด้วยเช่นกัน 

“ในมุมมองของส้ม โรงพยาบาลแห่งนี้มันก็เป็นสัญญะที่สื่อถึงองค์กรต่างๆ ที่ควบคุมเราอยู่ในทุก ระดับ ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียน มหาวิทยาลัย รัฐบาล ระบบทุนนิยม ทุกอย่างที่ควบคุมมนุษย์อยู่ ซึ่งการพูดถึงผู้หญิงก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องพูดถึงสังคมด้วย” ครูส้มเปรียบเปรยขึ้นมาเพื่อชวนให้เราคิดถึงภาพใหญ่อีกภาพที่ละครเรื่องนี้ได้นำเสนอต่อผู้ชม 

ปล่อยให้ชีวิตของตัวละครได้โลดเเล่น

ในด้านของกระบวนการสร้างสรรค์งาน ครูส้มและครูเอ็มให้ความสำคัญกับความสมเหตุสมผลในการตัดสินใจของตัวละคร พวกเขาจะถอยออกมาเพื่อดูว่าตัวละครควรจะมีเส้นทางชีวิตแบบไหนผ่านความน่าจะเป็นในทางออกของตัวละครเอง ดังนั้นในการเเคสติงนักแสดงจึงสำคัญมากๆ นักแสดงในเรื่องนี้ต้องผ่านการวิเคราะห์บท ทำความเข้าใจตัวละคร ศึกษาในอาชีพที่พวกเขารับบทอยู่จริงๆ

“ละครเวทีเรื่องนี้มีนักแสดง 2 ชุดเพื่อสร้างความหลากหลายให้กับบทละคร นักแสดงที่รับบทเป็น ’วิกกี้’ (ตัวละครเอกที่เป็นนักดำน้ำหญิง) ต้องไปเรียนดำน้ำจริงๆ เพื่อทำความเข้าใจว่าคนที่ทำอาชีพนี้เขาเผชิญกับอะไรบ้าง ด้านนักแสดงอีกคนเป็นนักดำน้ำจริงๆ แต่เขาก็ยังต้องไปศึกษาการดำน้ำในถ้ำ เพราะทั้งสองศาสตร์มีข้อแตกต่างกันอยู่” ครูเอ็มเล่าถึงการทำงานกับนักแสดงที่ต้องมีความจริงจังในเรื่องการทำรีเสริชและเวิร์กช็อปเป็นอย่างมาก

“เราให้นักแสดงที่รับบทเป็น ‘เท็ด’ (ตัวละครศาสตราจารย์ด้านอักษรศาสตร์และสามีของวิกกี้) ไปอ่านปรัชญาที่ถูกพูดถึงในบท และกลับมาเลกเชอร์ให้ทุกคนฟังจริงๆ เพราะตัวละครของเขาพิจารณาในสิ่งนั้นอยู่” ครูส้มช่วยเสริมถึงกระบวนการที่ทำให้นักแสดงเข้าใจตัวละครมากยิ่งขึ้น

ที่สำคัญผู้สร้าง The Blue Hole เลือกตัดสินใจทำในสิ่งที่ยากและท้าทายอย่างการนำศาสตร์การเเสดงแบบภาพยนตร์มาใช้กับละครเวทีเรื่องนี้ นักแสดงในเรื่องจะใช้เสียงในแบบที่คนธรรมดาใช้บนเวที ซึ่งโดยปกติแล้วนักแสดงละครเวทีจะต้องโปรเจกต์เสียงเพื่อให้คนดูได้ยินชัดเจน แต่ในเรื่องนี้ตัวละครต้องเผชิญกับสภาวะ Blue Hole ที่เกิดความขัดแย้งอยู่ภายในจิตใจ สิ่งเหล่านี้จะไม่มีทางปรากฏตนออกมาผ่านเสียงที่ดังฟังชัด ดังนั้นเมื่อทำการแสดงการพูดเสียงเบาบ้าง ดังบ้าง หรือกระทั่งงึมงำไปเลยอาจจะสะท้อนสภาวะภายในของตัวละครได้มากกว่า แต่ความยากคือทีมงานต้องวางแผนเรื่องเสียงกันอย่างหนักภายใต้ข้อจำกัดที่มี 

‘Psychological Thriller’ 

กลอุบายที่กระชากเราออกจากความเชื่อเดิม

คงไม่ใช่เรื่องง่ายที่ใครสักคนจะสามารถถ่ายทอดสิ่งที่จับต้องไม่ได้อย่างความรู้สึกภายในของมนุษย์ ให้ไหลโอนไปสู่ใครอีกหลายคนได้ แรกเริ่มเดิมทีละครเวทีเรื่องนี้เป็นบทกวีที่มีความนามธรรมมาก่อน หลังจากนั้นพวกเขาจึงค่อยๆ ช่วยกันก่อร่างนามธรรมให้กลายมาเป็นรูปธรรมที่พอจะจับต้องได้ออกมา ผ่านนักแสดง ฉาก เรื่องราว โดยที่ยังคงความรู้สึกภายในที่มีความละเอียดอ่อนสูงซึ่งเป็นสารตั้งต้นเอาไว้ จากนั้นจึงพบว่าพวกเขาควรจะเล่าเรื่องแบบ Realistic ที่บ่มรอช่วงระเบิดความ Surreal ออกมาผ่านการแสดงอารมณ์ที่เข้มข้นสูงของนักแสดง 

ทั้งคู่คิดว่าการเล่าเรื่องแบบ Thriller จังหวะที่ลุ้นระลึก ความหวาดหวั่นในฉากถัดไป สิ่งเหล่านี้จะค่อยๆ ทลายกำแพงในใจของคนดู ซึ่งเป็นธรรมชาติที่ความตื่นเต้นตกใจจะพาเราออกจากความปลอดภัยเดิมที่ตัวเองกอดเอาไว้อยู่ และจังหวะนั้นแหละที่เรื่องเล่าหรือสารที่ผู้สร้างต้องการถ่ายโอนจะเจาะทะลุเข้าไปในจิตใจผู้คนได้ 

แต่การที่จะสร้างความรู้สึกเหล่านั้นให้เกิดขึ้นกับคนดูก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้นสิ่งที่ทั้งสองคนต้องทำการบ้านอย่างหนักเลยคือเรื่องความจริงของสิ่งต่างๆ ที่พวกเขาหยิบจับมาใช้ 

“Psychology คือการที่เราใช้จิตวิทยาและอารมณ์ที่ซับซ้อนของมนุษย์แสดงออกไปให้คนดูรับรู้ ในระหว่างที่ความเป็น Thriller จะเข้ามาสร้างสภาวะที่กะเทาะบางอย่างในใจเขาออกไปเเล้ว” ครูส้มอธิบายสิ่งที่เธอพยายามใช้เป็นกลอุบายในการถ่ายทอดประเด็นที่ละครเวทีเรื่องนี้อยากจะเล่า

คราบน้ำตา และการพังทลายภายใน 
ซากปรักหักพังของอาชีพนักแสดง

ฉากกรีดร้องโหยหวนและเสียงร่ำไห้ติดตรึงตกค้างอยู่ในห้องแสดงละครจบลง เหล่านักแสดงถอดหมวกของมนุษย์ผู้ล่มสลายวางทิ้งไว้บนเวทีและเดินกลับเข้าหลังม่านไปด้วยใจที่เบิกบาน

 นี่คือหมุดหมายและความตั้งใจของครูส้มและครูเอ็มที่ตั้งใจก่อตั้ง The Cave Studio มาเพื่อให้เหล่านักแสดงเลือดใหม่ไม่ต้องมีบาดเจ็บทางใจจากการถอดตัวละครไม่ออก ตัวครูส้มเอง เธอก็เป็นนักแสดงตั้งแต่ยังเด็กและแตกสลายทางจิตใจจากการเข้าไปเป็นตัวละคร นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอต้องพาตัวเองออกไปศึกษาเทคนิคที่นักแสดงจะไม่ต้องเผชิญกับความรู้สึกแบบเดียวกับที่เธอเจอ และกลับมาเพื่อส่งต่อเทคนิคเหล่านั้นให้กับคนรุ่นใหม่ เธอตั้งใจที่จะลบล้างความเชื่อที่ว่านักแสดงต้องยอมให้ตัวละครกลืนกินตัวเองเข้าไปเพื่อมุ่งไปสู่ความสมจริง

สิ่งเหล่านี้ถูกพิสูจน์ด้วยการที่นักแสดงของเธอในเรื่องนี้ล้วนรับบทที่รุนแรง แต่เมื่อพวกเขาเล่นจบก็สามารถที่จะเดินออกมาจากตัวละครได้อย่างสบายใจ

“ที่ The Cave Studio เราให้ความสำคัญกับเรื่องความทรงจำ เพราะการที่เราจะกลายเป็นใครสักคน ขึ้นอยู่กับว่าเรามีความทรงจำของเขาไหม ที่ทุกวันนี้เราเป็นเรา เพราะความทรงจำที่ผ่านมาของตัวเองฝังอยู่ในห้วงความคิด ในศาสตร์ของการเเสดงจะมีวิธีการฝึกสร้างความทรงจำ เพื่อให้นักแสดงสามารถหยิบสิ่งเหล่านั้นมาใช้ตอนเป็นตัวละครได้ จริงๆ แล้วความรู้สึกของการพังทลายมักจะเกิดจากภาพความทรงจำที่ดีนั่นแหละ เช่น เมื่อเราสูญเสียคนที่รัก ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นอาจคือการที่เราคิดถึงความทรงจำดีๆ ที่มีร่วมกัน การที่นักแสดงจะรู้สึกเสียใจ เราต้องทำให้เขามีความทรงจำที่ดีอยู่ภายในก่อน” ครูเอ็มเล่าถึงวิธีทำงานที่สร้างความเข้นข้นให้กับอารมณ์ของตัวละคร ในขณะเดียวกันก็ทำให้นักแสดงไม่ใช้ตัวเองเข้าไปอยู่ในบท

และอีกหนึ่งหมุดหมายสำคัญของ The Cave Studio คืออยากสร้างพื้นที่ให้คนรุ่นใหม่ได้มีโอกาสโชว์ของและการสร้างสรรค์งานศิลปะของตัวเอง ครูส้มและครูเอ็มเองรู้สึกว่านักเรียนของพวกเขาฝึกมานานและมีฝีมือมากๆ ทั้งคู่จึงอยากให้พวกเขาได้เล่นเป็นตัวละครที่ซับซ้อนและมีความลุ่มลึก นับเป็นอีกเหตุผลที่พวกเขาตัดสินใจสร้างละครเวทีเรื่องนี้ขึ้นมา

การตกผลึกทางความคิดของคนดู ของขวัญของคนทำงานศิลปะ

เพราะการทำละครเวทีได้สร้างความสัมพันธ์บางอย่างระหว่างผู้สร้างและผู้ดู ไม่ว่าต้นทางจะคืออะไร หากคนดูรับเอาส่วนเสี้ยวที่ผู้สร้างได้หว่านเมล็ดไว้ให้โตงอกงามภายในของเขา จะถูกต้องตรงกันหรือเฉไปคนละทาง อาจไม่สำคัญเท่ากับการที่พวกเขาต่อยอดอะไรบางอย่างจากสิ่งที่คนทำได้บ่มก่อเอาไว้ เพียงเท่านี้ก็เป็นของขวัญสำหรับคนสร้างสรรค์งานศิลปะแล้ว 

“รู้สึกมีความสุขที่ได้เห็นไอเดียที่เราทำมีชีวิตของเขาเอง และยังสามารถส่งต่ออะไรบางอย่างไปให้คนอื่นๆ ได้ แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ ผมได้ตกหลุมรักการเเสดง เพราะทำให้เราได้เข้าใจความเป็นมนุษย์มากขึ้น” ครูเอ็มบอกเล่าด้วยสายตาที่เป็นประกาย ณ วินาทีนั้นเราเชื่อว่าเขาศรัทธาในสิ่งเหล่านี้จริงๆ 

“ผู้ชมหลายคนเดินเข้ามาคุยกับเราว่าเขาแบลงก์ไปหลังจากละครจบ แต่พอสักพักเมื่อความคิดอุ่นมากขึ้นเขาก็มีความคิดมากมายเกิดขึ้น รู้สึกมีความสุขที่ผลงานของเราทำให้เขาได้มองโลกในมุมใหม่ๆ หรือแม้กระทั่งมองเห็นมุมที่มีอยู่แล้วแต่เผลอลืมเลือนไป การที่ได้ฟังว่าคนดูคิดอะไรเป็นเหมือนของขวัญที่ทำให้หายเหนื่อยไปเลย เพราะบางสิ่งที่เขาพูดมามันอยู่ในจิตใต้สำนึกของเราด้วยซ้ำ แต่เขาสัมผัสได้ สิ่งนี้          มันมหัศจรรย์สำหรับเรามากๆ และการได้ทำงานกับคนรุ่นใหม่ทำให้เราศรัทธากับโลกใบนี้ เพราะพวกเขาลึกซึ้ง มุ่งมั่น มันคุ้มค่ามากๆ กับผลตอบเเทนที่เราได้รับกลับมา” ครูส้มพูดถึงของขวัญที่เธอได้รับจากการสร้างละครเวทีเรื่องนี้ด้วยความสุข

The Blue Hole อันลื่นไหลที่เปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา

ไม่ว่าสุดท้ายแล้ว The Blue Hole จะคืออะไรในละครเวทีเรื่องนี้ แต่ทันทีที่ดูจบทุกคนก็คงจะมีความหมายเกี่ยวกับสิ่งนี้เป็นของตัวเอง และสำหรับตัวคนเขียนบทละครเองก็ได้ตกผลึกเกี่ยวกับสภาวะนี้ไปไกลมากกว่าตอนเริ่มต้นแล้ว ไม่ว่าพวกเขาจะก้าวไปถึง Blue Hole ที่ตั้งไว้หรือไม่ แต่ระหว่างทางก็ได้ฝากฝังความหมายที่สำคัญต่อตัวตนเเละอัตตาของพวกเขาแน่นอน

“ผมมองว่าทุกคนมีสภาวะ Blue Hole นี้อยู่ในตัว บางคนอาจจะมองว่ามันเป็นหลุมดำหรืออะไรบางอย่างที่ทำร้ายตัวเอง เป็น High Pressure ที่เกิดขึ้น แต่สำหรับผม ทุกครั้งที่ผมเจอสถานการณ์ที่ยากลำบากกลับทำให้ผมพัฒนาขึ้น เลยนึกได้ว่าบางครั้งปัญหาหรือวิกฤตก็ส่งผลดีต่อตัวเรา สำหรับผมแล้ว Blue Hole จะเป็นสถานที่ที่สวยงาม เป็นแรงบันดาลใจใหม่ๆ หรือเป็นหลุมดำที่กลืนกินตัวเรา สำหรับผม Blue Hole มันเลยเป็นอะไรที่เปลี่ยนเเปลงได้ตลอดเวลา สุดท้ายมันคืออิสรภาพและทางเลือกที่เราจะเลือกว่าให้สิ่งนี้เป็นอะไร”

“ณ ตอนนี้ของชีวิต ส้มกำลังพยายามพิจารณาถึงสภาวะที่ไร้ตัวตนของสิ่งที่จับต้องไม่ได้ การทำงานสร้างสรรค์ที่เรากำลังทำอยู่ มันคือทางเลือกที่เอาโซ่มาคล้องคอตัวเองด้วยตัวเอง แน่นอนว่าคนทำงานเหล่านี้มันมีอัตตาอยู่แล้ว เราจึงพยายามเข้าสู่สภาวะ Blue Hole ในเชิงละวางอัตตาตัวเองมากกว่า เราจะวางตัวตนได้อย่างไร ในขณะที่ยังคงทำงานต่างๆ ได้อยู่ นี่คือสเต็ปถัดไปที่เราเองกำลังจะพาตัวเองไป จริงๆ สิ่งที่ช่วยได้มากๆ คือกัลยาณมิตรที่ช่วยชี้ให้เห็นว่าเราถืออัตตาแบบไหนไว้บ้าง พอเริ่มมองเห็นสิ่งเหล่านี้ เราก็จะเริ่มเเก้ปัญหาไปได้”

The post สั่นสะเทือนความจริงที่เคยเชื่อ ไปกับ The Blue Hole ละครเวทีที่พาคุณดำดิ่งลงสู่หลุมลึกในจิตใจของมนุษย์  appeared first on a day magazine.

ระหว่างเดินทางมาเที่ยวเมืองหลวงแห่งมณฑลกวางตุ้ง เราแบ่งเวลาอีก 1 วันเพื่อเดินทางไปเยี่ยมชม ‘ฝอซาน’ (Foshan) เมืองใกล้เคียงที่อยู่ติดกับกวางโจว โดยใช้เวลาเดินทางด้วยรถไฟฟ้าใต้ดินเพียงแค่ 1 ชั่วโมงกว่าเท่านั้น แต่ทว่าสิ่งที่ได้พบกลับคุ้มค่าราวกับว่าเราเดินทางมาไกลลิบเพื่อสัมผัสกับบรรยากาศที่ไม่ได้คาดหวังเลยสักนิด 

‘ฝอซาน’ (佛山) หรือความหมายที่แปลว่าหุบเขาแห่งพุทธะ เมืองรองที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ในมณฑลกวางตุ้ง ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้ของจีนแผ่นดินใหญ่ ก่อนเดินทางมายังเมืองนี้ เรารับรู้อย่างคร่าวๆ ว่า ที่นี่เป็นเมืองที่เด่นดังเรื่องกังฟู เซรามิก แล้วก็ยังเป็นเมืองที่ถูกผลักดันให้กลายเป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมเฟอร์นิเจอร์ เมื่อได้ยินดังนั้น ภาพที่เราจินตนาการถึงฝอซานจึงดูห่างไกลกับความเป็นจริงที่รออยู่นัก 

แน่นอนว่าหลายๆ เมืองย่อมมีย่านที่ได้รับการพัฒนา และย่านที่ยังคงอนุรักษ์ความงดงามของประวัติศาสตร์ไว้ แต่การได้มาเยี่ยมฝอซานในครั้งนี้เรากลับได้สัมผัสฝอซานในมุมที่เฟื่องฟูไปด้วยประวัติศาสตร์อันยาวนาน สถาปัตยกรรมที่วิจิตร และงานหัตถกรรมท้องถิ่นที่ยังคงหล่อเลี้ยงชีวิตของผู้คนในเมืองเอาไว้

ด้วยความตื่นเต้นตามประสานักเดินทาง คอลัมน์ ‘ที่ชอบ’ ในครั้งนี้จึงอยากเชื้อเชิญชาว a day มาจัด One Day Trip ลองเดินเล่นและสัมผัสกลิ่นอายของเมืองฝอซานไปพร้อมๆ กัน เมืองนี้จะมีความตื่นตาตื่นใจแบบไหนที่รอเราอยู่บ้าง ขอเชิญนักสำรวจผูกเชือกรองเท้าแล้วตามกันมาได้เลย

1

Zumiao Temple (祖庙)

วัดเก่าแก่ที่เป็นจิตวิญญาณ และศูนย์กลางวัฒนธรรม

จุดเริ่มต้นในการเดินทางเข้ามายังฝอซานครั้งนี้ เราไม่ลังเลสักนิดที่จะเริ่มต้นด้วยการเข้ามาขอพรกับองค์พระ และเยี่ยมชมความงดงามของสถาปัตยกรรมอันเก่าแก่ที่อยู่คู่บ้านคู่เมืองมากว่า 600 ปี มากไปกว่านั้น วัดนี้ยังเป็นสถานที่ซึ่งรวบรวมมรดกทางวัฒนธรรมของเมืองไว้ในที่เดียว ไม่ว่าจะเป็นพิพิธภัณฑ์ที่เล่าเรื่องราวศิลปะการต่อสู้ของจีนอย่าง ‘กังฟู’ อีกทั้งยังมีการจัดแสดงประวัติความเป็นมาของ ‘งิ้วกวางตุ้ง’ ซึ่งเป็นการแสดงพื้นเมืองที่ยังคงอนุรักษ์ไว้ เอาเป็นว่า แค่ก้าวเท้าเข้ามาในวัดนี้ก็มีประสบการณ์หลากหลายชุดต่อคิวรอเจอนักเดินทางอย่างเราๆ อีกเพียบ 

จากการอ่านป้ายโน้นทีป้ายนี้ทีเพื่อศึกษาประวัติความเป็นมาของวัดแห่งนี้ เราสามารถสรุปได้สั้นๆ ว่าวัดซูเมียว (Zumiao) ถูกก่อตั้งขึ้นในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ (Northern Song) ราว ค.ศ. 1078 – 1085 โดยเริ่มแรกเป็นศาลเจ้าที่อุทิศให้กับ ‘เทพเจ้าเป่ยตี้’ (Beidi, 北帝) หรือมีชื่อเต็มว่า ‘เสวียนอู่ต้าตี้’ (Xuanwu Dadi, 玄武大帝) เทพเจ้าแห่งน้ำและการปกป้องคุ้มครอง จนกระทั่งในปลายราชวงศ์หยวน อาคารดั้งเดิมถูกเผาทำลาย และในสมัยในราชวงศ์หมิงและชิง วัดได้รับการขยับขยาย เติมสิ่งโน้นสิ่งนี้เข้าไป และปรับปรุงจนกลายมาเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมของฝอซานจนกระทั่งปัจจุบัน 

เมื่อมาถึงวัดนี้แล้วสิ่งที่พลาดไม่ได้คือการเข้าไปเยี่ยมชมและสักการะ ‘เทพเบ้ากง’ ซึ่งสถิตอยู่ที่ศาลเจ้าภายในวัด (Beidi Hall) แต่หากใครที่ไม่ได้อินกับเรื่องศาสตร์การขอพรขนาดนั้น ความวิจิตรของสถาปัตยกรรมทั้งภายในและภายนอกศาลเจ้า ก็ถือเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่เรียกร้องความสนใจได้เป็นอย่างดีไม่แพ้กัน ไม่ว่าจะเป็นลวดลายไม้แกะสลัก รูปปั้นเทพเจ้า หรือกระเบื้องเคลือบหลากสีที่นำมาประดับตัวอาคาร ถือเป็นงานศิลปะชั้นสูงที่ควรค่าแก่การมาสัมผัสด้วยสายตาสักครั้งจริงๆ  

หลังจากขอพรกับองค์เทพกันไปยกใหญ่ และได้ย่างก้าวออกมาทางด้านหน้าศาลเจ้า หลากหลายสายตาต้องหันไปจับจ้องกับต้นทางของเสียงโห่ร้องดีใจ ซึ่งมาจากบ่อน้ำที่ประดับตัวเองอยู่บริเวณลานโล่งแจ้งหน้าศาลเจ้า ด้วยความสนใจตามประสาคนไทย เราจึงเดินดุ่มเข้าไปมุงดูเช่นกันว่า กิจกรรมตรงบ่อน้ำนั้นลุ้นระทึกถึงเพียงไหน ก่อนจะพบว่ามันคือบ่อน้ำซึ่งมีรูปปั้นเต่าที่มีงูอยู่บนหลัง หรือที่รู้จักกันในชื่อ ‘เสวียนอู่’ (玄武) สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ในตำนานตามความเชื่อแบบจีน อีกทั้งในบ่อยังประดับไปด้วยธนบัตรและเศษเหรียญมากมาย แถมยังมีเต่าจริงๆ ถูกเลี้ยงอยู่ในนั้นด้วย 

จากการสังเกตพฤติกรรมของชาวจีนท้องถิ่นโดยรอบ เราพบว่าพวกเขาจะโห่ร้องดีใจก็ต่อเมื่อสามารถโยนเหรียญให้อยู่บนตัวของรูปปั้นเต่านั้นได้ อาจเป็นความเชื่อที่ว่า หากเหรียญไม่หล่นลงน้ำไปเสียก่อน พรที่เราขออาจสัมฤทธิผลก็เป็นได้ 

ไม่น่าเชื่อว่าชาวจีนเองก็มีความเชื่อและพิธีกรรมการโยนเหรียญในบ่อเต่าที่คลับคล้ายคลับคลากับชาวไทยด้วยเหมือนกัน

*** อย่างไรก็ตามการโยนเหรียญหรือสิ่งของอย่างอื่นซึ่งไม่ใช่อาหารลงไปในพื้นที่เลี้ยงสัตว์ เป็นสิ่งที่ไม่ควรกระทำ เนื่องจากอาจทำให้สิ่งมีชีวิตได้รับอันตรายจากสิ่งแปลกปลอมเหล่านั้นได้ *** 

นอกเสียจากความสวยงามของสิ่งปลูกสร้างภายในวัด และเรื่องราวอันศักดิ์สิทธิ์แล้ว วัดซูเมียวยังเป็นพื้นที่ที่ว่าด้วยเรื่องราวของศิลปะการต่อสู้อันโด่งดังในวัฒนธรรมจีนอย่าง ‘กังฟู’ ผ่านปรมาจารย์กังฟูในตำนานของจีน ‘หวงเฟยหง’ โดยจัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์ซึ่งตั้งอยู่ภายในบริเวณวัด (Huang Feihong Memorial Hall, 黄飞鸿纪念馆) โดยภายในนิทรรศการจะประกอบไปด้วย ชีวประวัติของหวงเฟยหง ศิลปะการต่อสู้แบบกังฟู อีกทั้งยังมีการจัดแสดงภาพยนตร์และละครที่สร้างจากตำนานของเขาอีกด้วย 

หากใครที่เป็นสายเนิร์ดภาพยนตร์และประวัติศาสตร์ รับรองได้เลยว่าจะต้องชอบการเล่าเรื่องของที่นี่แน่นอน

วิธีการเดินทาง: รถไฟฟ้าใต้ดิน Guangfo Line 1 (广佛线) 
ลงที่สถานี Zumiao (祖庙) ทางออก D, C และเดินต่อประมาณ 400 เมตร 

2

Lingnan Tiandi (岭南天地)

ย่านตึกเก่า และแหล่งชิลล์เอาต์ของชาวฝอซาน

เมื่อข้ามฝั่งจากวัดซูเมียวมายังถนนเทียนตี้ (Tiandi Road) เพียงเดินเท้าไม่กี่ร้อยเมตร เราก็จะพบกับกลุ่มอาคารสีอิฐสะอาดตาที่ผู้คนดูพลุกพล่านจนชวนสงสัยว่าด้านในกลุ่มอาคารนั้นมีอะไรกันแน่ 

สถานที่แห่งนี้มีชื่อเรียกว่า ‘Foshan Lingnan World’ ซึ่งเป็นโครงการพัฒนาพื้นที่ย่านฉานเชิง (Chancheng) ให้กลายเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรม ไลฟ์สไตล์ และการท่องเที่ยว โดยผสมผสานสถาปัตยกรรมแบบดั้งเดิมของมณฑลกวางตุ้ง หรือ ‘หลิงหนาน’ (Lingnan Architecture) เข้ากับสิ่งอำนวยความสะดวกสมัยใหม่ ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหาร ร้านของฝาก รวมไปถึงงานคราฟต์ท้องถิ่น จึงทำให้พื้นที่บริเวณนี้จัดเป็นย่านที่มีเอกลักษณ์ และเป็นย่านประวัติศาสตร์ที่ผู้คนสามารถเข้ามาทำกิจกรรมต่างๆ ในวันหยุดได้ ไม่ว่าจะเป็นการเดินเที่ยวชมสถาปัตยกรรม หรือใช้เวลาไปกับร้านหนังสือที่อยู่ภายในโครงการ 

ไม่แน่ใจว่าโครงการนี้มีอาณาเขตกว้างขวางแค่ไหน แต่เท่าที่เราพลางเดินพลางถ่ายรูปมากว่า 1 ชั่วโมง เรากลับพบว่า ไม่ว่าจะเดินเข้าไปซอยไหนก็จะพบกับบริเวณใหม่ให้เดินสำรวจเข้าไปอีก มากไปกว่านั้น ในแต่ละซอกซอยของโครงการนี้ยังเต็มไปด้วยร้านรวงที่เรียกร้องความสนใจของเรา ตั้งแต่การตกแต่งร้านให้เข้ากับเสน่ห์ของสถาปัตยกรรมโบราณ รวมถึงความสวยงามและสร้างสรรค์ในสินค้าที่วางขายก็ดึงดูดให้เราต้องแวะชมเช่นเดียวกัน 

ขณะที่เดินเล่นในซอกตึกเหล่านี้ในวันที่อุณหภูมิแตะ 28 องศาเซลเซียส แต่กลับรู้สึกเย็นสบายราวกับว่าก้อนอิฐในละแวกนี้อาจช่วยคลายความร้อนก็เป็นได้

วิธีการเดินทาง: รถไฟฟ้าใต้ดิน Guangfo Line 1 (广佛线)
ลงที่สถานี Zumiao (祖庙) ทางออก D, C อยู่ตรงข้าม Zumiao Temple ฝั่งถนน Tiandi Road

ศิลปะแบบ ‘หลิงหนาน’ 

เอกลักษณ์ที่พบได้ในกวางตุ้ง

หลังจากเยี่ยมชม 2 สถานที่ใกล้ๆ กับสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน Zumiao แล้ว สิ่งที่น่าสนใจซึ่งเราพบได้ทั้งในวัดซูเมียวและ Lingnan World คือเอกลักษณ์ในสถาปัตยกรรมแบบ ‘หลิงหนาน’ (Lingnan Architecture) ที่พบได้ทั้งในกวางโจว ฝอซาน และเมืองทางตอนใต้ของจีนที่ยังคงอนุรักษ์อาคารโบราณเอาไว้

ลักษณะโดดเด่นของสถาปัตยกรรมแบบหลิงหนานสามารถสังเกตได้จากรูปแบบของหลังคาที่มีความโค้งมน เพดานสูง ซึ่งเป็นการออกแบบอาคารที่ได้รับอิทธิพลมาจากสภาพอากาศในเขตมณฑลกวางตุ้ง ที่มีความร้อนชื้นสูง อีกทั้งการใช้อิฐเผาซึ่งมีสีเทาและสีเขียว ยังเป็นส่วนช่วยในการระบายความร้อนให้ตัวอาคารได้ นอกจากนี้การใช้กระเบื้องเคลือบในการประดับตกแต่งทั้งภายในและภายนอกอาคารยังถือเป็นอีกหนึ่งเอกลักษณ์ที่พบได้ในสถาปัตยกรรมแบบหลิงหนานเช่นกัน 

หากใครที่ชื่นชอบในสถาปัตยกรรมหลิงหนาน นอกจาก 2 แลนด์มาร์กในฝอซานแล้ว เมืองใกล้เคียงอย่างกวางโจวก็ยังมี ‘บ้านตระกูลเฉิน’ (Chen Clan Academy) ซึ่งเป็นโบราณสถานที่ยังคงอนุรักษ์ความงดงาม และครบถ้วนของศิลปะแบบหลิงหนานไว้ได้อย่างดี อีกทั้งเมืองอื่นๆ ในทางตอนใต้อย่างเซินเจิ้น หรือฮ่องกง ก็มีลักษณะของสถาปัตยกรรมเช่นนี้ให้ได้เยี่ยมชมด้วยเหมือนกัน 

3

Shiwan Ceramics Street (石湾陶瓷街)

เส้นถนนที่เต็มไปด้วยเซรามิก 

หากคุณคือคนที่ชอบไปเดินช็อปปิงตามร้านญี่ปุ่นมือสองเพื่อเฟ้นหาถ้วยแก้วที่มีเอกลักษณ์ ไม่เหมือนใคร แถมราคาถูก เราเองก็อยากชวนให้แวะมาลองหยิบจับงานเซรามิกที่ ‘Shiwan Ceramic Street’ ดูสักครั้ง เพราะงานกระเบื้องเคลือบของที่นี่มีหลากหลายรูปแบบ ตั้งแต่ถ้วยแก้วธรรมดา กาน้ำชา ไปจนถึงโอ่งมังกร รูปปั้นองค์เทพ หรือแม้แต่บรรดาสรรพสัตว์เขาก็ปั้นเป็นเซรามิกขึ้นมาได้ นอกจากนี้ถนนเส้นนี้ก็ยังมีอาคารที่ออกแบบมาอย่างสวยงามตามสไตล์หลิงหนานให้ได้เยี่ยมชม แถมยังมีโซนพักผ่อนหย่อนใจให้ได้เดินแกว่งแขนริมสระน้ำขนาดใหญ่ มีร้านกาแฟ และซุ้มขายของกิฟต์ช็อปเล็กๆ ให้ได้จับจ่ายใช้สอยเช่นกัน 

บริเวณถนนเส้นนี้เต็มไปด้วยร้านรวงที่ประกอบกิจการค้าเครื่องเคลือบเซรามิก ซึ่งเอกลักษณ์ของแต่ละร้านก็อาจแตกต่างกันไป บ้างก็เป็นร้านที่ขายเฉพาะเครื่องน้ำชา บ้างก็ขายเพียงโหล แจกันขนาดใหญ่ บางร้านก็เฉพาะเจาะจงแค่เครื่องประดับ อย่างกำไลเซรามิก ในขณะที่บางร้านก็ผสมปนเปทุกอย่างเข้าไว้ด้วยกันซะเลย แต่กระนั้นทุกร้านก็ยังเต็มไปด้วยลูกค้าที่แวะมาหยิบจับเลือกซื้อสินค้ากันอย่างระมัดระวัง พร้อมทั้งต่อราคากันอย่างสุดฤทธิ์ โดยรวมถือเป็นบรรยากาศที่ครึกครื้นพอสมควร และดูเหมือนว่านักท่องเที่ยวบางคนก็ตั้งใจมาเดินเล่นพักผ่อนกับสัตว์เลี้ยงคู่ใจเท่านั้น 

ความสวยงามของกระเบื้อง และสีสันสีแวววับของเซรามิกแต่ละชิ้นบนถนนเส้นนี้ เมื่อถูกประกอบกับอาคารเก่าสุดคลาสสิก ทำให้ผู้แวะมาเยี่ยมชมแบบเรารู้สึกราวกับว่าย่านนี้เป็นตลาดค้าเซรามิกที่เหมือนกับพิพิธภัณฑ์อวดงานศิลปะยังไงอย่างงั้น แถมยังเป็นพื้นที่ซึ่งเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ผู้คนจอแจ และมีสีสันไปด้วยวิถีชีวิตของพ่อค้าแม่ขายที่พลางขายของพลางจิบน้ำชาไปในเวลาเดียวกัน 

วิธีการเดินทาง: รถไฟฟ้าใต้ดิน Guangfo Line 2 (广佛线) 
ลงที่สถานี Shiwan | 石湾 ทางออก D 

请进, 请坐, 请喝茶 

วัฒนธรรมการ ‘ชวนดื่มชา’ ของชาวจีน

请进, 请坐, 请喝茶 หรือ เชิญเข้ามา เชิญนั่ง เชิญดื่มชา ประโยคคลาสสิกในแบบเรียนภาษาจีนที่เคยผ่านหูผ่านตามาตั้งแต่ประถม กลับได้มาเห็นภาพเข้าจริงๆ ก็ตอนมาเยือนแผ่นดินจีนนี่แหละ 

ดูเหมือนว่าร้านค้าแต่ละร้านทั้งเล็กใหญ่ มักมีชุดน้ำชาตั้งไว้อยู่เสมอ พร้อมกับสหายวงน้ำชาที่พูดคุยกันอย่างออกรส โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากร้านนั้นเป็นร้านจำหน่ายใบชา หรือย่านที่เต็มไปด้วยถ้วยแก้วเซรามิกอย่าง ‘Shiwan Ceramic Street’ เราสามารถพบเจ้าของร้านที่ชวนลูกค้าดื่มชาได้ไม่ยากเลย 

อันที่จริงแล้วการชวนลูกค้าดื่มน้ำชาเป็นวัฒนธรรมจีนดั้งเดิมที่แสดงถึงมารยาททางสังคม และความจริงใจของผู้ทำมาค้าขาย อีกทั้งการชวนดื่มชายังแฝงความหมายที่ลึกซึ้งในบริบทต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการแสดงถึงความยินดีที่จะต้อนรับ การสร้างบรรยากาศในการพูดคุยให้ผ่อนคลาย อีกทั้งในสมัยก่อนยังถือว่าการชวนดื่มชาเป็นการสื่อความหมายถึงความไว้เนื้อเชื่อใจและไม่มีอะไรปิดบัง ดังนั้นการชวนผู้ที่แวะเวียนมาชมสินค้าได้นั่งพักและจิบชาสักครู่ จึงไม่ได้เป็นเพียงการเสิร์ฟเครื่องดื่มเท่านั้น แต่ยังถือเป็นพิธีกรรมที่สะท้อนถึงมารยาท ความจริงใจ และกลยุทธ์ทางธุรกิจ แถมยังช่วยกระชับความสัมพันธ์จากการสร้างบทสนทนาระหว่างจิบน้ำชาด้วยเหมือนกัน 

4 

Ancient Nanfeng Kiln (南风古灶)

เตาเผามังกร 500 ปี ที่สมบูรณ์ที่สุดในโลก

ในระยะเดินเท้าจากละแวก ‘Shiwan Ceramic Street’ ยังมีอีกหนึ่งสถานที่ซึ่งต้องแวะไปชมสักครั้งให้ได้ และถือเป็นหมุดหมายของการมายังฝอซานในครั้งนี้ นั่นก็คือการได้มาสัมผัสกับเตาเผาเซรามิกที่มีอายุมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง หรือราวๆ 500 ปีก่อน ซึ่งเราแทบจินตนาการไม่ออกเลยว่ามนุษย์เอเชียนแบบเราๆ สามารถสร้างสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาด้วยมือเปล่าได้อย่างไรกัน 

‘Nanfeng Kiln’ คือเตาเผาเซรามิกที่เก่าแก่ที่สุดในจีน แน่นอนว่าเตาเผามังกรแห่งนี้อยู่คู่บ้านคู่เมืองฝอซานมาอย่างยาวนาน และยังคงเป็นเตาเผาที่ใช้งานได้มาจนกระทั่งปัจจุบัน มากไปกว่านั้นยังเป็นโบราณสถานที่ได้รับการจดทะเบียนว่าเป็นมรดกทางวัฒนธรรมระดับชาติของจีน ซึ่งนอกจากบริเวณนี้จะมีไฮไลต์เป็นเตาเผามังกรที่ใครๆ ต่างก็แวะมาชื่นชมแล้ว บริเวณโดยรอบยังเต็มไปด้วยอาคารอิฐแดงโบราณคล้ายบ้านเรือนของผู้คนในสมัยก่อน ซึ่งปัจจุบันถูกดัดแปลงให้กลายมาเป็นสตูดิโอศิลปะ สถานที่ทำเวิร์กช็อป ร้านค้าของที่ระลึก รวมไปถึงร้านของทานเล่นอย่างขนมหวาน น้ำชา และไอศกรีม 

ในเย็นวันเสาร์นั้น ผู้คนพลุกพล่านเป็นพิเศษ ดูเหมือนว่าพื้นที่ตรงนี้จะเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมของชาวจีนด้วยเช่นกัน ระหว่างที่เดินเล่นตามร้านและตรอกซอกซอยต่างๆ เราพบทั้งวัยรุ่นที่แต่งกายแฟนซีมาถ่ายภาพกับอาคารโบราณ พบผู้สูงอายุที่เดินย่องๆ มาชมความสวยงามของเตาเผา แวะชมของกระจุกกระจิกที่ค้าขายในบ้านหลังเก่า และพบกับครอบครัวที่พาลูกหลานมาเดินเล่นพักผ่อนหย่อนใจ 

เสน่ห์ของ Nanfeng Kiln ที่เราสัมผัสได้ คือการปลุกให้ย่านเก่า และสถานที่โบราณกลับมามีชีวิตอีกครั้ง เป็นพื้นที่ประวัติศาสตร์ซึ่งผู้คนสามารถเข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง และมีประสบการณ์ร่วมกับสิ่งของเหล่านั้นได้ หลายครั้งที่เรามักเห็นของเก่าแก่กลายเป็นของเก่าเก็บ ซึ่งอาจเป็นเพราะความเปราะบางและข้อจำกัดของพวกมัน จึงเป็นเรื่องน่าเสียดายที่ผู้คนรุ่นหลังๆ อาจไม่ได้มีโอกาสในการชื่นชมสมบัติของชาติมากนัก แต่ไม่ใช่กับเตาเผาโบราณและบ้านหลังเล็กหลังใหญ่ในสถานที่แห่งนี้

วิธีการเดินทาง: รถไฟฟ้าใต้ดิน Guangfo Line 2 (广佛线) 
ลงที่สถานี Shiwan | 石湾 ทางออก D 

.

.

การเดินทางในครั้งนี้ทำให้เราได้รู้จักฝอซานในฐานะเมืองที่เต็มไปด้วยร่องรอยทางประวัติศาสตร์ และสะดุดตาด้วยศิลปะท้องถิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ แม้เมืองจะปรับตัวไปตามการเปลี่ยนแปลงของผู้คน แต่ก็ยังคงรักษาความเป็นตัวตนของตนเองเอาไว้ได้อย่างงดงาม

สำหรับใครที่อ่านมาถึงตรงนี้อาจลืมไปแล้วว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียง ‘One Day Trip’ ในฝอซานเท่านั้น แต่หากมีเวลาสัก 2 – 3 วันในการสำรวจเมืองนี้อย่างจริงจัง เราเชื่อว่าฝอซานยังมีตัวตนอีกหลายมิติที่ทั้งเราเองและนักเดินทางอีกหลายๆ ท่านยังไม่ได้ค้นพบ และหากวันไหนที่มีโอกาสได้กลับมาเยือนเมืองนี้อีกครั้ง ฝอซานอาจพาเราไปค้นพบกับมุมมองใหม่ๆ แบบที่เราไม่ได้คาดหวังแต่กลับคุ้มค่าคล้ายกับประสบการณ์ในครั้งนี้ก็ได้ 

The post Foshan 佛山 เมืองแห่งศิลปะหลิงหนาน หมู่บ้านโบราณ วัดเก่า เตาเผา เซรามิก appeared first on a day magazine.

เพราะเมื่อมนุษย์เดินทางผ่านช่วงเวลาต่างๆ เราล้วนต้องมีเรื่องให้เฉลิมฉลองเป็นวิถีของชีวิตตั้งแต่เกิดยันเติบโต งานศพและความตายจึงคือการฉลองครั้งสุดท้าย เป็นจุดที่บอกว่าชีวิตได้ดำเนินมาอย่างครบถ้วนเรียบร้อยแล้ว 

และเเม้ว่าความตายอาจคือการดับสูญไปตลอดกาล การหลงเหลือกายภาพคงเป็นเพียงสิ่งเดียวที่พอจะยึดเหนี่ยวจิตใจคนที่ยังอยู่ให้รู้สึกว่าคนที่เขารักจะมีที่ไป ได้ลาจากกันโดยที่เราจะยังพอจับต้องอะไรได้บ้าง ผ่านเถ้ากระดูกซึ่งพำนักอยู่สักที่สักแห่ง 

ครั้งนี้คอลัมน์ที่ชอบ จึงอยากชวนคุณไปเดินเล่น ที่ชอบๆ กันที่สุสานคอนเซ็ปชัญ สถานที่ฝังร่างของผู้คนในชุมชนบ้านญวนสามเสนที่ตั้งอยู่บริเวณตีนสะพานกรุงธน ติดริมแม่น้ำเจ้าพระยาในฝั่งพระนคร เป็นชุมชนเก่าแก่แห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ มีผู้คนหลายชนชาติผสมปนเปกันอยู่ ตั้งแต่ชาวโปรตุเกสที่อพยพมาตั้งแต่สมัยอยุธยา ตามมาด้วยคนคริสต์ชาวเขมร ชาวญวน รวมถึงชาวจีนด้วยเช่นกัน  

วัดคอนเซ็ปชัญและสุสาน ตั้งขึ้นราวปี 1674 หรือราวๆ สมัยอยุธยาตอนปลายที่มีการพระราชทานที่ดินในบางกอกแก่ สังฆราช หลุยส์ ลาโน มาเพื่อสร้างวัดสำหรับชาวคริสต์ สถานที่แห่งนี้จึงเก่าแก่จนน่าทึ่ง ทั้งอาคารบ้านเรือนและกุฏิที่ตั้งอยู่ในสุสานยังคงฝากร่องรอยของยุคสมัยก่อนไว้ให้เห็น 

กลิ่นคลุ้งของความตายอยู่ใกล้เเค่ปลายจมูก

***ก่อนเข้าไปในสุสานจำเป็นต้องขออนุญาตกับทางเจ้าอาวาสวัดก่อนทุกครั้ง***

ทันทีที่ก้าวขาเข้าไปบนผืนดินที่อัดแน่นไปด้วยหลุมฝังศพซึ่งเบียดเสียดกันจนไม่เหลือพื้นที่ว่าง เราถูกต้อนรับโดยความเยาว์วัย เด็กน้อย 2 คนวิ่งกรูเข้ามาอย่างสดใส อาจเพราะสุสานเองเป็นส่วนหนึ่งของชุมชน มันจึงเป็นทั้งสถานที่อันปกคลุมไปด้วยความรักและการลาจาก เพราะร่างที่อยู่ใต้ผืนดินเหล่านี้ก็เคยเป็นใครสักคนที่มีความสำคัญในบ้านสักหลังของชุมชนนี้ แต่สำหรับเด็กน้อย ที่นี่อาจเป็นสวนเด็กเล่นใกล้ฉัน เพราะสุสานเเห่งนี้อยู่ใกล้ชิดชุมชนจนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน จึงเป็นเหมือนการอนุญาตให้ผู้คนรู้จักกับความตายตั้งแต่ยังไม่รู้ประสา เด็กน้อยกับหลุมศพ ไม้กางเขน รูปปั้นพระเยซู อยู่ด้วยกันอย่างเป็นธรรมชาติ อาจจะดีที่ความตายและการลาลับแทรกซึมอยู่ในชีวิตประจำวันของคนในชุมชน ใบหญ้าและดอกไม้ห่มคลุมคนที่พวกเขารักอยู่

จริงๆ ไม่ใช่เพียงแค่สุสาน เเต่รวมไปถึงโบสถ์ด้วยเช่นเดียวกัน เพราะยังมีความสำคัญและเป็นศูนย์รวมจิตใจให้กับผู้คน จากการที่เดินลัดเลาะในซอยเล็กๆ ของชุมชนบ้านญวนสามเสนนี้ จะเห็นได้ชัดเลยว่าศาสนาและพระเจ้ายังคงมีบทบาทในชีวิตของพวกเขา ผ่านข้าวของเครื่องใช้ รูปเคารพ บทเพลงที่ดังออกมาจากบ้านหลังเล็ก

แน่นอนว่าเมื่อกาลเวลาหมุนไปข้างหน้า ความคิดความเชื่อก่อนเก่าเริ่มซีดจางหายไปพร้อมๆ กับการปรากฏตัวของข้อมูลชุดใหม่ ความจริงเกี่ยวกับโลกชัดเเจ้งมากขึ้น เด็กน้อย 2 คนที่เข้ามาวิ่งเล่นในสุสาน อาจเติบโตไปมีความคิดความเชื่ออื่นหรืออาจจะยึดถือวิถีปฏิบัติดั้งเดิม แต่สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วคือสวนแห่งนี้เป็นพื้นที่ที่ทำให้พวกเขาได้สบตากับความตายเป็นครั้งแรก 

เราหันไปถาม ‘น้องไบร์ท’ ผู้รับหน้าที่เป็นไกด์พาเราเดินเที่ยวในชุมชนแห่งนี้ ผู้ซึ่งเกิด วิ่งเล่น และเติบใหญ่ในสภาพแวดล้อมที่อยู่ใกล้ชิดกับสถานที่ ว่าหากตายไปจะนำศพตัวเองมาฝังที่นี่ไหม เขาตอบเพียงว่า ‘ไม่รู้’ คงเป็นหน้าที่ของคนอยู่แล้วแหละว่าจะทำอย่างไร

ความตายถึงความเยาว์

การได้มีโอกาสเข้าไปเดินลัดเลาะในสถานที่แห่งนี้ ในฐานะคนนอกชุมชนหรือนอกศาสนา สิ่งที่เราสัมผัสได้คือความเป็นกันเองของพื้นที่ ซึ่งมีความแตกต่างกับป่าช้าในความเคยชินของเราเป็นอย่างมาก เพราะสถาปัตยกรรมที่มีความเรียบง่าย ไม้กางเขนสีขาวเปรอะคราบขุ่นของกาลเวลาเรียงตัวกันอย่างสงบนิ่งบนหญ้าสีเขียวที่ถูกตัดแต่งดูแลอย่างดี หรือกระทั่งสุสานคอนโด 3 ชั้นที่ตกแต่งอย่างมีอารมณ์ขัน แตกต่างกันไปแล้วแต่ความชอบของเจ้าของ รูปปั้นพระเยซูถูกตรึงกางเขนซึ่งเป็นจุดเด่นของพื้นที่ก็โอบรับให้คนเข้าไปเดินเล่นได้ อาจเพราะไม่ได้วางท่าขึงขังน่ากลัวจนเกินไป ดอกไม้หย่อมเล็กใหญ่ ก่อมวลให้ผู้ผ่านไปผ่านมาสบายใจด้วยความชื่นมื่นของมัน สิ่งเหล่านี้ถูกโอบล้อมโดยอาคารบ้านเรือนของชาวบ้าน มีผ้าตากแขวนที่ระเบียง เสาสัญญาณโทรทัศน์ ชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนทำให้ดินผืนหญ้าและไม้กางเขนยังคงมีชีวิต

ทั้งหมดทั้งมวลทำให้บรรยากาศของสุสานและการรับรู้เกี่ยวกับความตายไม่หดหู่จนเกินไป ทันทีที่เข้าไปข้างใน เสียงหัวเราะของเด็กน้อยแว่วมาให้ได้ยิน ไม่ใช่วิญญาณแต่เป็นคนจริงๆ ที่วิ่งเล่นราวกับไม่รู้ว่าชีวิตจะมีจุดสิ้นสุดลง แวบเเรกในความคิดรู้สึกว่าดีจังที่ได้รู้จักกับความตายตั้งแต่ยังไม่รู้ความ แต่พอนึกดีๆ ความเยาว์วัยคงทำให้เรามองโลกอีกแบบหนึ่ง รูปปั้นพระเยซูหรือไม้กางเขนคงทำงานแตกต่างออกไปทางความรู้สึกของเด็กน้อย แม้กลิ่นความตายจะอยู่ใกล้แค่ปลายจมูก แต่อาจจะต้องรอความเข้าใจและมองเห็นสักสิ่งสักอันก่อน กลิ่นนั้นถึงจะคละคลุ้ง แต่ไม่ว่าอย่างไร การมีชีวิตอยู่ด้วยสภาพเเวดล้อมที่อิงแอบแนบซบกับสิ่งเหล่านี้ก็คงจะก่อบ่มอะไรสักอย่างขึ้นมา เหมือนกับเราเองที่เดินก้าวขาเข้าไปในสุสานและเดินออกมาด้วยความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิมเลย

ในวันที่ผืนดินแทบไม่เพียงพอให้มนุษย์หวนย้อนกลับคืน

ศาสนาคริสต์มีความเชื่อว่ามนุษย์เกิดจากดิน เมื่อตายก็ควรกลับไปเป็นดินดังเดิม ดังนั้นการฝังร่างของคนตายจึงเป็นพิธีกรรมที่ทำกันมานาน แต่จำนวนประชากรที่เกิดขึ้นมาอาจจะไม่สัมพันธ์กับกระบวนการย่อยสลายร่างเอาเสียเลย เมื่อพื้นที่ฝังศพตามสุสานต่างๆ ลดน้อยลง ในปัจจุบันไม่อนุญาตให้ขุดหลุมใหม่มานานแล้ว เพราะมีร่างของบรรพบุรุษมาจับจองจนเต็มพื้นที่ ทางวัดจึงแก้ปัญหาด้วยการสร้างสุสานคอนโดต่อกันเป็นแนวตั้ง 3 ชั้นสูงขึ้นไป

จะว่าไปไม่ว่าจะคนเป็นหรือคนตายก็ต้องปรับตัวตามการขยับขยายจำนวนของมวลมนุษย์ หากมองไปรอบๆ อาคารบ้านเรือนของชุมชนแห่งนี้กับสุสานก็สัมพันธ์กันในแง่ของสิ่งปลูกสร้างที่อยู่ใกล้ชิดติดกันแบบที่เดินออกมาจากบ้านเพียงก้าวเดียวก็หายใจรดต้นคอกันแล้ว ส่วนสุสานคอนโดเองก็ฝังใกล้ชิดกันเป็นครอบครัวเดียวกัน หากตายไปรับรองว่าไม่มีทางเหงาแน่นอน 

ระหว่างที่เดินๆ อยู่ภายในชุมชนก็รู้สึกได้ว่าสิ่งปลูกสร้างคงสร้างลักษณะความเป็นอยู่ของผู้คนไม่มากก็น้อย เพราะในทุกขณะที่เดินไปตามตรอกซอกซอย น้องไบร์ท ไกด์ของเราก็จะถูกทักทายตั้งแต่ต้นซอยไปยันท้ายซอย และชาวบ้านเองก็ออกมานั่งพูดคุยกันตามม้านั่ง ศาลา ร้านอาหารเพื่อพูดคุยกันอย่างใกล้ชิด เป็นบรรยากาศที่แตกต่างจากกรุงเทพฯ ในโซนอื่นๆ อย่างสิ้นเชิง

ในอนาคตหากสุสานคอนโดเต็มทาง วัดก็คงต้องปรับเปลี่ยนกลยุทธ์วิธีการกักเก็บผู้วายชนม์ด้วยหนทางอื่นๆ ความน่าสนใจอาจคืออนาคตของความเชื่อในการหวนคืนสู่ดินในศาสนาคริสต์จะวิวัฒน์ไปในทิศทางไหน เมื่อเจอกับสายธารแห่งความเปลี่ยนแปลงและเงื่อนไขของยุคสมัยที่ใหม่กว่า ก็คงไม่อาจมีใครทราบใด  

ข้อมูลอ้างอิง

วัดคอนเซ็ปชัญ : ในวันที่ไม่เหลือผืนดินให้ฝังร่าง ‘สุสานคอนโด’ จึงเป็นบ้านหลังสุดท้าย

วัดคอนเซ็ปชัญ

“สุสานวัดคอนเซ็ปชัญ” เราเห็นอะไรในท่ามกลางผู้ล่วงลับ

The post ‘สุสานวัดคอนเซ็ปชัญ’ ด้วยรัก ความตาย และพื้นที่สุดท้ายของชีวิต appeared first on a day magazine.

บางทีอาจจะมีเพียงแม่น้ำเท่านั้นที่รู้ความจริง”

.

ตำนานรักรสขมของ ‘เจ้าศุขเกษม’ และ ‘มะเมียะ’ โศกนาฏกรรมรักต่างชนชั้นที่ผู้คนยังคงถกเถียงกันอยู่ว่า ‘มะเมียะ’ มีตัวตนอยู่จริงหรือไม่ แต่ไม่ว่าคำตอบคืออะไรอาจไม่ใช่สาระสำคัญสำหรับผู้สร้างละครเวทีเรื่อง ‘กมล’ 

เพราะความพร่าเลือนของความไม่รู้ สร้างพื้นที่ว่างให้ผู้กำกับเกิดไอเดียที่จะหยิบยืมเอาเส้นเรื่องสุดคลาสสิกมาสร้างสรรค์ใหม่ โดยเล่นล้อตั้งคำถามถึงอำนาจของผู้เล่าในเรื่องเล่าใดๆ ด้วยการสร้างบทละครที่อนุญาตให้ตัวละครออกมาแล่นโลด เล่าเรื่องราวในมุมมองของตัวเอง สลับสับเปลี่ยนกันเป็นตัวเอกของเรื่องเพื่อ ‘เล่า’ ในสิ่งที่ตัวเองจดจำหรืออยากจะจำเพื่อให้ผู้ชมเลือกจะเชื่อในสิ่งที่เชื่อมโยงกับตัวเอง

.

‘มะเมียะ’ ตำนานรักแห่งสองฟากฝั่งแม่น้ำ 

ณ เมืองเมาะละแหม่ง เจ้าศุขเกษมได้ตกหลุมรักหญิงสาวชาวพม่า ซึ่งต่างกันทั้งชนชั้นและเชื้อชาติ แต่เพราะความรักอันร้อนแรงของหนุ่มสาวไม่อาจต้านทานได้ด้วยกฎเกณฑ์ใดๆ เมื่อยามที่เจ้าน้อยต้องกลับบ้าน เขาได้พาหญิงอันเป็นที่รักกลับมาด้วย เธอรวบผมแสร้งเป็นชาย และใช้ชีวิตอยู่กับเขาอย่างสหายคนหนึ่ง จนกระทั่งการหมั้นหมายของเจ้าน้อยและหญิงอีกคนมาถึง ทำให้มะเมียะต้องพรากจากชายอันเป็นที่รักของเขาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา 

แม้จะเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นมาแล้วกว่า 100 ปี แต่ตำนานความรักของมะเมียะถูกเล่าอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งในรูปแบบหนังสือ เพลง หรือละคร และครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งเช่นกัน ที่ความรักของทั้งคู่จะถูกนำกลับมาเปลี่ยนเสียงปรับสีให้เกิดเป็นเรื่องราวในอีกมุมหนึ่งอีกครั้ง ผ่านละครเวทีที่มีชื่อว่า  ‘กมล’  

ก่อนที่จะได้รับชม ‘กมล’ ในเวอร์ชันปี พ.ศ. 2568 นี้  aday ได้เปิดบทสนทนากับ ส้มโอ-ธัญญรัตน์ ประดิษฐ์แท่น ผู้กำกับละคร เพื่อสืบสาวถึงแนวคิดเบื้องหลังการเขียนบทละครเรื่องนี้ จะเป็นอย่างไรไปหาคำตอบพร้อมกัน

จุดเริ่มต้นของ ‘กมล’ เกิดขึ้นได้อย่างไร

เริ่มจากเราทำงานกับพี่แน็ต (แน็ต-ชาติชาย เกษนัส) แห่ง White Light Post ซึ่งเป็นโปรดักชันที่ทำงานเกี่ยวกับภาพยนตร์ เรามีโอกาสได้ทำงานร่วมกับพี่เเน็ตบ่อยครั้ง ตั้งแต่ จากเจ้าพระยาสู่อิรวดี จนไปถึงภาพยนตร์ต่างๆ หากใครได้เคยดูงานของเขาก็จะรู้ได้ว่า ผลงานที่ผ่านมามักจะมีความชัดเจนในประเด็นเกี่ยวกับพื้นที่บริเวณฟากฝั่งเอเชีย เช่น เรื่องพม่า-ไทย อะไรเเนวๆ นี้   

เราทั้งสองคนกำลังอยากทำภาพยนตร์เรื่องต่อไป โดยมีความตั้งใจว่าจะทำในเรื่องที่เรารักและอยากจะเล่าจริงๆ จนมีอยู่วันหนึ่งพี่แน็ตก็เปรยมาว่าสนใจเรื่อง ตำนานมะเมียะ ซึ่งเราเองก็เคยได้ยินเรื่องนี้จากเพลงของ จรัล มโนเพ็ชร แล้วเราก็มีความประทับใจในเรื่องนี้อยู่แล้วเลยรู้สึกสนใจมากๆ ประกอบกับเราอยากทำอะไรเกี่ยวกับเรื่องความรัก และเราในฐานะของคนที่เรียนและทำงานละครมาจะรู้สึกได้ว่าตำนานเรื่องนี้เทียบเท่า โรมิโอ & จูเลียต เลยนะ 

ต่อมาพี่แน็ตก็พูดขึ้นว่า “ถ้ามะเมียะเป็นผู้ชายล่ะ จะเป็นยังไง?” ซึ่งเรามองว่ามันเป็นคำถามที่น่าสนใจเหมือนกัน พอเราได้วิ่งกลับไปหาเพลงที่เคยฟัง เรื่องเล่าที่เราอิน ลองกลับไปค้นข้อมูลว่าตำนานเรื่องนี้เป็นมายังไง แล้วเราก็พบว่าพวกเขาหาตัวตนที่แท้จริงของมะเมียะไม่เจอ ซึ่งก็ยิ่งทำให้เราสนใจเข้าไปใหญ่ ท่ามกลางความจริงไม่จริงนั้น เราเลยได้แรงบันดาลใจที่อยากจะทดลองพื้นที่ว่างตรงนั้น คิดว่าหากจะเขียนบทละครขึ้นมาสักเรื่องหนึ่ง ตำนานมะเมียะ คือวัตถุดิบที่ดีมากทีเดียว

ตัวละคร ‘มะเมียะ’ ที่เป็นผู้ชายในเวอร์ชันนี้ มีความน่าสนใจอย่างไร

สำหรับเราการที่ตัวละครมะเมียะกลายเป็นผู้ชาย เป็นสิ่งที่น่าสนใจมาก ในเรื่องเล่าเราจำได้ถึงฉากการปลอมตัวเป็นผู้ชายของมะเมียะ จึงลองคิดว่าถ้าหากเขาไม่ได้ปลอมตัวแต่เป็นผู้ชายอยู่แล้วล่ะจะเป็นยังไง 

เรากำลังพูดถึงเรื่องความรัก ที่เดิมแล้วอยู่ในช่วงปี พ.ศ. 2440 ถ้าเราลองเทียบกับการเมืองการปกครองของบ้านเราในฝั่งสยาม คือช่วงปลายรัชกาลที่ 5 ซึ่งเรื่องความรักของคนเพศเดียวกันในตอนนั้นไม่เหมือนทุกวันนี้ ก็แปลว่าความรักของคนคู่นี้มีเงื่อนไขสำคัญมากเหมือนกัน นี่แหละคือความน่าสนใจ คู่รักคู่นี้เขาจะรักกันได้ยังไง แล้วความรักเขาจำเป็นต้องมาอยู่กินแบบผู้ชาย-ผู้หญิงไหม จุดจบของเขาจะเป็นแบบไหน หรือแม้กระทั่งการตัดสินใจในสิ่งที่สำคัญจะแตกต่างกันไปอย่างไร เราสนใจในความเป็นมนุษย์เหล่านี้มากๆ 

ความท้าทายในการเปลี่ยน ‘ตำนาน’ ให้กลายเป็น ‘บทละคร’ คืออะไร

สิ่งนี้เป็นความโชคดีของเราเหมือนกัน อย่างที่บอกไปว่า ‘กมล’ ได้รับแรงบันดาลใจมาจากเรื่องของมะเมียะ ซึ่งตามตำนานเดิมมีพล็อตและโครงเรื่องที่ถูกวางไว้อยู่แล้ว ถ้าในทางละครเราจะเรียกว่า ‘ครบองก์’ เรื่องราวมันมีความขัดแย้งในตัวเอง ขัดแย้งระหว่างตัวละคร และขัดแย้งกับบริบทสังคม ซึ่งฉากและวัตถุดิบที่อยู่ตรงนั้นเป็นสิ่งที่เราเรียกว่าวัตถุดิบที่ดี และเราก็หยิบวัตถุดิบตรงนั้นย้ายมาวางไว้ในพื้นที่ว่างของเรา เพื่อหาวิธีการทำงานกับบท 

ต่อมาเราได้คุณพิช (พิช-วิชญ์วิสิฐ หิรัญวงษ์กุล) และ คุณโมสต์ (โมสต์-วิศรุต หิมรัตน์) มาเป็นตัวละครหลักอย่าง ‘ใจวิน’ และ ‘กมล’ เราก็รู้เลยว่าใครจะรับบทเป็นใคร ซึ่งขั้นตอนต่อไปของเราก็คือการทำ Devised Theatre เพื่อสร้างบทละคร

การเขียนบทแบบ Devised Theatre  เป็นอย่างไร

ด้วยความที่เราสนใจในรายละเอียดว่ามนุษย์แต่ละคนมีทางเลือกยังไง จึงเลือกใช้วิธีการเขียนบทโดยหยิบยืมการทำละครแบบ ‘Devised Theatre’ ซึ่งเป็นกระบวนการสร้างตัวบทจากตัวละครและนักแสดง เมื่อเราได้วัตถุดิบจากตัวละคร ทั้งฉากหลังและบริบทสังคมครบถ้วนแล้ว เราจึงโยนนักแสดงทั้งสองคนเข้าไปในพื้นที่นั้น และให้เงื่อนไขต่างๆ กับเขา หลังจากนั้นจึงเก็บข้อมูลต่างๆ จากสิ่งที่นักแสดงด้นสด (Improvise) ออกมา เพื่อนำมาเขียนเป็นบทละคร ซึ่งไดอะล็อก (Dialogue) และแอกชัน (Action) คือสิ่งที่ได้มาในช่วงเวลานี้เลย ในกระบวนการนี้เราจะเห็นได้ชัดเลยว่าตัวละครทั้งสอง ปฏิบัติต่อกันอย่างไร เคมีระหว่างกันของ 2 ตัวละครจะมาปรากฏในช่วงเวลานี้แหละ คิดว่าสิ่งนี้คือจุดหลักในกระบวนการทดลองของเรา

แต่ถึงแม้ว่าบทละครของเราจะปรับสีเปลี่ยนเสียงไปมากแค่ไหน แต่เรายังต้องเคารพในสิ่งที่คุณปราณี (ปราณี-ศิริธร ณ พัทลุง) ท่านเขียนมา งั้นเราเลยเลือกเล่าเป็น 2 พาร์ตแล้วกัน พาร์ตแรกคือเรื่องราวที่คล้ายๆ ว่าจะเป็นโครงเรื่องและตัวละครลักษณะเดิม ส่วนพาร์ตที่สอง คือการเติมรายละเอียดที่ได้จากการด้นสด (Improvise) ของนักแสดงเข้ามา ดังนั้นตัวละคร ‘กมล’ ของเราไม่ได้เท่ากับเจ้าน้อยศุขเกษม เจ้าเฟื่องฟ้าเองก็ไม่ใช่ เจ้าบัวชุม แต่เราได้ทำการหยิบยืมตัวละครเหล่านั้นเพื่อมาสร้างเป็นตัวละครใหม่ 

Magic Moment ที่เกิดขึ้นระหว่างการ Improvise ของนักแสดง

ตอนที่ทำ Devised Theatre ฉากในโรงเรียนซึ่งมีนักแสดงนำชาย 2 คน และลูกศิษย์ที่เรียนการแสดงกับเรา 2 คน เข้าฉากไปด้วยกัน ฉากนั้นเป็นฉากง่ายๆ ไม่มีความขัดแย้งอะไรด้วย แต่ว่าเราได้ชื่อ ‘กมล’ มาด้วยความบังเอิญ ตอนนั้นยังไม่มีชื่อนักแสดงเลย เราเรียกเขาว่า ‘ชายผู้เป็นที่รัก’ กับ ‘ชายที่รัก’ 

ระหว่างการซ้อมลูกศิษย์เราที่เข้าไปร่วมเล่นด้วย เขาเดินเข้าไปหานักแสดง แล้วถามว่า “นายชื่ออะไร” นักแสดงก็ตอบไม่ได้ เพราะไม่ทันได้คิดถึงตรงนี้ พอเบรกแล้ว เราก็มาเล่นเเซวกันว่าชื่อกมลดีไหม เพราะจำได้ว่ากมลแปลว่าดวงใจ พวกเราเลยตกลงกันว่าเป็นชื่อกมล และบังเอิญว่าพี่เเน็ตซึ่งเป็นโปรดิวเซอร์กำลังเขียนโปรเจกต์เพื่อหาทุน ก็ได้ตั้งชื่อตัวละครตัวนี้ว่ากมลโดยบังเอิญเหมือนกัน ดังนั้นชื่อของละครเรื่องนี้ก็ควรจะเป็นชื่อกมลแล้วแหละ เพราะรู้สึกว่าไม่มีอะไรเหมาะไปกว่านี้แล้ว

ละครเวทีเรื่อง ‘กมล’ จะทำให้คนดูกลับไปตกตะกอนในเรื่องอะไรได้บ้าง

เราสนใจเกี่ยวกับ ‘ตำนานมะเมียะ’ ที่ผู้คนยังถกเถียงกันอยู่ว่าตัวละครของมะเมียะมีอยู่จริงหรือไม่ แต่ไม่ว่าตัวละครนี้จะมีอยู่จริงไหม ข้อสำคัญคือเรื่องราวเหล่านี้ทำให้คนจดจำและมีความรู้สึกร่วมมากๆ เราจึงสนใจในเรื่องอำนาจของการเล่าเรื่อง เพราะผู้เล่าเรื่องสามารถเลือกที่จะไฮไลต์บางส่วน และลบส่วนที่ไม่อยากเล่าออกไปได้ ทำให้เราคิดไปถึงการบันทึกประวัติศาสตร์ต่างๆ ไปด้วยว่า เรื่องราวเหล่านั้นอาจจะมีแง่มุมและความเป็นไปได้อื่นๆ เกิดขึ้นได้อีกมากมาย เพียงแต่ไม่ได้ถูกนำเสนอ เราว่าตรงนี้เป็นจุดกำเนิดของการได้มองลึกลงไปในเรื่องราวต่างๆ อย่างพินิจพิเคราะห์โดยไม่ตัดสินเร็วเกินไป 

เราใช้ตัวโครงสร้างตรงนี้มาพัฒนาบทละคร โดยให้ตัวละครซึ่งเป็นผู้ดำเนินเรื่องสลับสับเปลี่ยนกันขึ้นมาเล่าในมุมมองของตัวเอง ซึ่งแต่ละคนจะเล่าไม่เหมือนกันเลย

ละครเวทีเรื่อง ‘กมล’ เวอร์ชันนี้เล่าเรื่องนอกเหนือจากในตำนานอย่างไรบ้าง

ในละครเวทีเรื่อง ‘กมล’ จะเปิดเวทีให้ผู้เล่าเรื่องมาเล่าในมุมมองที่แตกต่างกัน ดังนั้นในเหตุการณ์เดียวกัน เราจะได้เห็นการพลิกมุมกลับ ปรับมุมมองไปเรื่อยๆ ไม่ใช่เพียงการเล่าเรื่องเป็นเส้นตรงของคนคนเดียว แต่เราจะได้เห็นเลเยอร์ที่หลากหลายมากๆ ในเรื่องเดียวกัน โดยไม่ได้บอกว่าเรื่องไหนจริงหรือไม่จริง เเล้วเเต่ว่าผู้ชมจะมีความคิด ความเชื่อเชื่อมโยงอยู่กับเลเยอร์ไหน เป็นสิทธิ์ของคนดูในการเลือกแล้ว 

เหมือนกับคำที่เขาบอกว่า ‘ประวัติศาสตร์เป็นเรื่องเล่าของผู้ชนะ’ เพราะจริงๆ ในเรื่องราวใดๆ มีสิ่งอื่นที่ถูกซ่อนไว้โดยไม่ได้ถูกบันทึก เราไม่ได้จะบอกว่าใครเป็นคนดีหรือคนร้าย แต่อยู่ที่ว่าผู้เล่าจะดำเนินเรื่องไปอย่างไร อะไรคือเหตุการณ์หลักที่เขาอยากนำเสนอ ใครเป็นผู้กระทำการอะไรในนั้น 

ทำให้เรานึกไปถึงเวลามีความรัก ตอนที่เราเลิกกับเเฟน สิ่งที่เราเอาไปเล่าให้เพื่อนฟังมักจะเป็นมุมมองของเราเพียงด้านเดียว คู่รักของเราเขาอาจจะไม่ได้รู้สึกว่าเรื่องราวเป็นแบบนี้ ดังนั้นในเรื่องราวเดียวกันเมื่อเปลี่ยนตัวละครหลัก เส้นเรื่องอาจเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง 

หากไม่รู้จัก ‘ตำนานมะเมียะ’ จะสามารถเชื่อมโยงกับละครเรื่องนี้ได้ไหม

เรายืนยันว่าดูได้และเข้าใจแน่นอน เพราะโครงสร้างบทที่เราบอกไปทำให้คนสามารถติดตามเหตุการณ์ไปได้เรื่อยๆ และที่สำคัญคือละครเวทีเรื่องนี้ถูกดำเนินไปด้วยคนที่รักกันและความรักซึ่งเป็นสิ่งที่เชื่อมโยงกับคนทุกคนได้อยู่แล้ว

ผู้สร้างได้รับอะไรจากการทำละครเรื่องนี้บ้าง 

การทำละครทำให้เราได้เรียนรู้ชีวิตเพิ่ม จากตัวละคร พื้นที่ บริบทที่เราจำเป็นต้องเข้าไปคลุกวงใน ดังนั้นทำให้เราได้เข้าใจความเปราะบางของเพื่อนมนุษย์มากขึ้น

แต่ถ้าเป็นในเชิงสกิลของการเป็นผู้กำกับและคนเขียนบท เราได้สกิลในการแก้ปัญหาและการมองเห็นความเป็นไปได้ต่างๆ มากขึ้น การทำละครโรงเล็ก เป็นงานที่ได้เงินไม่เยอะ เรามีเพื่อนร่วมทีมจำนวนมาก เพราะเราจำเป็นต้องมีทีมซัปพอร์ต ดังนั้นต้นทุนของการทำงานจึงสูงมาก ในขณะที่รายได้คือค่าตั๋วซึ่งไม่ควรที่จะแพงเกินกว่ากำลังซื้อของคนดู และจำนวนบัตรที่ขายได้ก็ไม่ได้มากเพราะที่นั่งอาจจะไม่ได้เยอะ หากเราคิดว่าสิ่งที่ได้คือเรื่องเงินจะไม่มีทางคุ้มค่าเลย

แต่งานของเรากำลังปลูกความคิดอะไรบางอย่าง การที่คนดูเขาดูจบไปแล้วยังมีบทสนทนาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน ส่วนนี้แหละที่มีค่าสำหรับเรา คือการได้สร้างความคิดที่คนจะได้แชร์กัน ในฐานะคนทำละคร ฟังก์ชันตรงนี้ทำให้เรารู้สึกว่าเราได้รับอะไรบางอย่างกลับคืนมาจากการทำงาน

อีกข้อที่สำคัญคือเราได้เรียนรู้ที่จะคาดหวังและไม่คาดหวัง เราได้เรียนรู้ว่าตัวเองทำอะไรได้มากแค่ไหน ควรทำหรือไม่ควรทำอะไร เราเพียงทำสิ่งเหล่านี้ออกมาอย่างเต็มกำลังมากที่สุด ทั้งทางความคิดและกำลังกาย และไม่คาดหวังเมื่อคนที่มาดูอาจจะมีจุดที่ไม่ชอบ เราไม่สามารถทำให้ทุกคนได้รับในสิ่งที่เราอยากให้ทั้งหมดได้ เมื่อเราทำอะไรออกไป หลังจากนั้นเป็นเรื่องของคนดูแล้วว่าจะรับอะไรกลับบ้านไปได้บ้าง

ความรักมีอิทธิพลมากแค่ไหนสำหรับมนุษย์

สำหรับเรา ความรักมีอิทธิพลต่อการใช้ชีวิตมากๆ เพราะเราเชื่อว่า ถ้าทำอะไรด้วยความรักเราจะยังคงก้าวเดินต่อไปได้เรื่อยๆ เช่น เวลาที่สอนนิสิต บางครั้งหากอยากจะตักเตือนเขา เราจะตั้งมั่นไว้ก่อนเลยว่าทุกอย่างที่เรากำลังจะทำ เราทำด้วยความรัก ดังนั้นหากสารตั้งต้นคือความรัก ทุกอย่างจะมีความสมเหตุสมผลที่เข้าใจได้ว่าทำไมเราต้องบอกต้องพูด สำหรับเราความรักคือลมหายใจเลย (หัวเราะ)

เรื่องราวของ ‘กมล’ ยังคงมีผลกระทบต่อสังคมในปัจจุบันอย่างไรบ้าง

ส่วนตัวเราคิดว่าในโลกมนุษย์ที่เราดำเนินชีวิตไป เราพบปะ เจอะเจอคน ไม่ว่าจะเป็นร้อยสองร้อยปีที่ผ่านมา ณ ตอนนี้ หรือในอนาคตข้างหน้า สิ่งที่ยังเหมือนเดิมคือ มนุษย์เป็นสัตว์สังคมที่ต้องการมีปฏิสัมพันธ์ มีตัวตน และมีความรัก ดังนั้นเรื่องความรักความสัมพันธ์จึงเป็นเรื่องคลาสสิกมาก 

ถ้าเราหยิบทั้ง 2 คนนี้มาไว้ในยุคปัจจุบัน แล้วตั้งคำถามว่าเขาจะเจอหรือไม่เจออุปสรรค เราอาจจะต้องระบุเลยว่าเขาทั้ง 2 คนเป็นใครในสังคมนี้ เพราะแต่ละคนก็จะมีกระบวนการในการก้าวข้าม หรือเจอในสิ่งที่ต้องรับมือด้วยแตกต่างกันไป แล้วตำแหน่งแห่งที่ที่เราอยู่นี่แหละจะบอกเราเองว่าเงื่อนไขของความรักนี้คืออะไร อาจจะมีอุปสรรคหรือไม่มีก็ได้ หรือแม้กระทั่งเป็นสิ่งที่ทำให้ยิ่งรักกันมากกว่าเดิมก็เป็นไปได้ 

 สมัยก่อนไม่ได้มีเงื่อนไขที่มากไปกว่าปัจจุบันนี้นะ เพียงแต่ในช่วงเวลานั้นมีกฎหมายบังคับใช้อย่างเป็นกิจจะลักษณะ ทำให้เราเห็นชัดเจนว่าปัญหาคืออะไรบ้าง ในปัจจุบันนี้เงื่อนไขอาจจะถูกซุกซ่อนอยู่ แต่ไม่ได้เเปลว่าไม่มีอยู่ แค่ว่าในทุกวันนี้ผู้คนในสังคมเริ่มตระหนักรู้และเข้าใจมากขึ้นว่า มนุษย์มีความแตกต่างหลากหลาย อย่างเช่นในเรื่องเพศคนในสังคมปัจจุบันก็เปิดกว้างมากขึ้น สังคมได้เรียนรู้ว่าทุกคนคือมนุษย์เหมือนกัน เราไม่จำเป็นต้องแบ่งแยก โลกไม่ได้มีเพียง 2 เพศอีกต่อไป สำหรับเราความรักคืออยู่ที่ว่าเรารักใคร บางทีอาจจะไม่ได้ขึ้นอยู่กับเรื่องเพศเลยด้วยซ้ำ 

ดังนั้นเราก็เลยคิดว่าไม่ว่าจะในยุคสมัยไหนเรื่องของกมล และ ใจวิน ยังคงทำงานกับสังคมนี้อยู่

The post ‘กมล’ เรื่องเล่าอีกมุมมองของตำนานรักจากสองฝั่งแม่น้ำสาละวิน appeared first on a day magazine.