เราเตร็ดเตร่อยู่ในแสงสีของโอซาก้ามา 3 วัน ต่อให้เป็นเมืองที่ใฝ่ฝันจะมาแค่ไหนก็มีเบื่อกันบ้าง เรารู้ใจตัวเองตั้งแต่ก่อนมาแล้ว เลยวางแผนไว้ว่าการมาญี่ปุ่นครั้งนี้ต้องมีวันหนึ่งที่เราจะเดินทางออกต่างจังหวัดอย่างเกียวโตแบบไปเช้าเย็นกลับเพื่อตัดเลี่ยน

วันที่ 4 ของการเดินทาง เราและแฟนนั่งรถไฟออกจากโอซาก้ามุ่งสู่เกียวโตแต่เช้า ในใจเห็นภาพตัวเองอยู่ท่ามกลางธรรมชาติสีเขียวร่มรื่น ลมเย็นพัดโชยลูบไล้ใบหน้า บรรยากาศน่ารักของต่างจังหวัดปลอดผู้คน พักสายตาจากแสงสีของตัวเมืองโอซาก้า โดยลืมนึกไปว่าเรากำลังหนีจากที่เที่ยวที่แมสที่สุดของโอซาก้าไปยังที่เที่ยวที่แมสที่สุดของเกียวโต…

ยิ่งไกลออกจากโอซาก้า ความเป็นต่างจังหวัดในอุดมคติ (ของเราเอง) ยิ่งยึดครองทิวทัศน์ที่นอกหน้าต่าง เราเห็นบ้านเรือนหลังเล็กหลังน้อยท่ามกลางทุ่งนากว้าง ดูน่ารักน่าชังเหมือนในหนังญี่ปุ่นที่เราคุ้นเคย ความตื่นเต้นมากขึ้นทุกขณะที่รถไฟวิ่งไปข้างหน้า จนกระทั่งเกียวโตใกล้เข้ามา ค่อยๆ แทนที่ด้วยตึกรามและความเจริญ แล้วความคิดหนึ่งก็เข้ามาในหัว

เกียวโตมันจะเป็นต่างจังหวัดในอุดมคติได้ยังไงในเมื่อมันเคยเป็นเมืองหลวง

สำหรับเรา เกียวโตคือความลงตัวระหว่างความเจริญสมัยใหม่กับบ้านเมืองดั้งเดิม การคมนาคมในเกียวโตสะดวกสบายเช่นเดียวกับเมืองใหญ่อื่นๆ ของญี่ปุ่น ในขณะที่ยังอนุรักษ์บ้านเรือนเก่าแก่ไว้มากมาย และที่ดีที่สุดคือเมืองหลวงเก่านี้ยังเต็มไปด้วยพื้นที่สีเขียวจำนวนมาก เพราะทั้งเมืองอยู่ท่ามกลางหุบเขา

เมื่อมาถึงสถานีเกียวโต เราเปลี่ยนรถไปยังสถานี Umahori และเดินต่ออีกเล็กน้อยไปสถานี Kameoka Torokko เพื่อนั่งรถไฟสายโรแมนติก เส้นทางรถไฟชมวิวธรรมชาติยอดฮิตที่วิ่งจากสถานี Kameoka Torokko ถึงสถานี Arashiyama Torokko

สถานี Kameoka Torokko เป็นทุ่งนาโล่งกว้างใกล้หุบเขาและแม่น้ำ อากาศช่วงสิงหาคมใบไม้ยังไม่แดงทำให้สีเขียวสดชื่นแผ่กว้างไปทุกที่ วันที่เราไปถึงเมฆหนาครึ้มแต่ฟ้าก็เป็นใจทำให้ฝนไม่ตกเลยจนเรากลับถึงโอซาก้า หลังจากกลับมาแล้ว เราคิดว่าเราชอบทุ่งนาและคูน้ำรอบสถานี Kameoka Torokko ไม่แพ้วิวบนรถไฟสายโรแมนติกเลย

รถไฟรอบ 10 โมงกำลังจะออก แต่บรรยากาศสงบเงียบรอบสถานีทำให้เราไม่อยากรีบจากไป เราจองรถไฟรอบถัดไปเป็นคู่แรก ทำให้ได้ที่นั่งติดหน้าต่างในตู้หน้าสุดซึ่งเป็นตู้กึ่งเอาต์ดอร์ พนักงานขายตั๋วแนะนำว่าเป็นที่นั่งที่ดีที่สุดในขบวน ก่อนขึ้นรถไฟเราจึงมีเวลาเดินเล่นรอบสถานีพักใหญ่ และกินราเม็งในร้านของสถานีที่ถ้าพูดอย่างจริงใจคือไม่ได้อร่อยมากมายอะไร

รถไฟสายโรแมนติกคือหนึ่งในที่เที่ยวที่แมสที่สุดของเกียวโต ถึงแม้สิงหาคมจะไม่ใช่จุดพีคของฤดูท่องเที่ยว แต่จำนวนคนมาใช้บริการก็ทำให้ความโรแมนติกของรถไฟลดลงไปโข โชคดีที่เราได้ที่นั่งดี ทำให้การมองออกไปเห็นวิวสองข้างทางแบ่งเบาความแออัดในขบวนรถได้บ้าง เมื่อรถไฟวิ่งออกจากสถานี ผู้โดยสารเริ่มลุกขึ้นหามุมถ่ายรูปสลับข้างกันไปมา และถ้าจะแนะนำ เราว่าควรนั่งทางซ้ายของขบวน (ถ้าเริ่มสถานีแรกที่สถานี Kameoka Torokko) เราคิดว่าเห็นวิวเยอะกว่าฝั่งขวาประมาณหนึ่ง

รถไฟลัดเลาะไปตามหุบเขาเคียงคู่ไปกับชาวล่องแก่งในแม่น้ำด้านล่าง (ซึ่งน่าสนใจทีเดียวถ้าเราได้มาอีกรอบ) รถไฟวิ่งแหวกอากาศอย่างไม่รีบร้อนทำให้ทั้งตู้โดยสารปะทะลมเย็นสบาย ไม่นานนักเมื่อใกล้ถึงสถานีปลายทาง เจ้าหน้าที่บนรถไฟคว้าไมค์ประกาศบางอย่างกับผู้โดยสารและจบลงด้วยการร้องเพลง เราไม่เคยฟังคนญี่ปุ่นร้องเพลงญี่ปุ่นสดมาก่อนจึงเซอร์ไพรส์ทีเดียว เพลงจบพอดีกับที่รถไฟจอด รถไฟสายโรแมนติกของเราจึงโรแมนติกที่สุดตอนมันถึงสถานีปลายทางนี่เอง

เราลงจากรถไฟที่สถานี Arashiyama Torokko แล้วตั้งต้นเดินเท้าเที่ยวไปยังวัดโจยักโกแบบไม่ได้วางแผนไว้ หลังจากเสียค่าเข้าเล็กน้อยที่ทางเข้า เราพบว่าในวัดเงียบสงบมากและเต็มไปด้วยต้นเมเปิล มอส และต้นไม้อื่นๆ ขึ้นหนาแน่นปกคลุมทั่วบริเวณ ในวัดยังมีทางเดินหินคดเคี้ยวที่สามารถเดินขึ้นไปบนเนินเขาเพื่อเห็นวิวเกียวโตมุมกว้างได้

และราวกับไม่มีบุญ สิ่งเดียวที่เราไม่เจอในวัดโจยักโกคือพระสงฆ์หรือพระพุทธรูปสักองค์ เพราะทุกอาคารในวัดปิดประตูไว้และเราไม่กล้าเปิดเข้าไป (ทั้งนี้ทั้งนั้นอาจจะเป็นปกติของวัดอยู่แล้วก็ได้)

เราเดินออกจากวัดโจยักโกเพื่อไปสะพานโทเง็ตสึเคียว โดยเดินผ่านเส้นทางป่าไผ่ (อีกหนึ่งความแมส) ทางเดินป่าไผ่ไม่ยาวมาก ทำให้การหามุมถ่ายรูปต้องเร็วและอาศัยการหลบหลีกคนประมาณหนึ่ง ตอนนี้เวลาบ่ายแล้ว เราและแฟนเริ่มหิวทำให้ไม่ได้แวะถ่ายรูปนานนัก

เราเดินออกจากป่าไผ่ผ่านย่านการค้ามาถึงสะพานโทเง็ตสึเคียว วิวแม่น้ำและภูเขารอบสะพานเหมือนหนังคนละม้วนกับทางเดินที่เราผ่านมา ขณะที่ทางเดินผ่านป่าไผ่โอบล้อมด้วยร่มเงาต้นไม้ สะพานโทเง็ตสึเคียวตัดข้ามแม่น้ำโอบล้อมด้วยท้องฟ้าและหุบเขา เราเดินชมวิวสบายๆ สักพักแล้วเดินกลับไปสุ่มหาร้านอาหารในย่านการค้าที่อยู่ติดกัน

เราเจอร้านอาหารญี่ปุ่นเล็กๆ ที่หน้าร้านสวยกว่าด้านในมาก จบลงด้วยการที่เราได้กินข้าวไก่คาราเกะที่อร่อยที่สุดในชีวิต และแฟนเราได้กินซุปอูด้งหวานเจี๊ยบ ไม่อร่อยเลย 

หลังจากอิ่มหนำ เรานั่งรถไฟมาถึงศาลเจ้าฟูชิมิ อินาริ หรือศาลเจ้าแดง ศาลเจ้าจิ้งจอก (แล้วแต่จะเรียก) อีกหนึ่งแลนด์มาร์กที่มีภาพจำคือประตูโทริอิสีแดงเรียงรายเป็นซุ้มประตูทางเดินวนขึ้นไปบนเขา แน่นอน ที่ตีนเขาคนมาเที่ยวกราบไหว้เทพเจ้าอินาริกันคับคั่ง แต่ยิ่งเดินขึ้นเขาสูงเท่าไหร่คนกลับยิ่งบางตาลงเท่านั้น เราและแฟนเดินมาถึงศาลเจ้าที่อยู่กลางทางก่อนจะตัดสินใจแยกกันเดินเพราะความเหนื่อยจู่โจม สุดท้ายเราตัดสินใจเดินขึ้นเขาต่อไปคนเดียวเพราะอยากขึ้นให้ถึงยอดเขาที่อยู่ไม่ไกล

ไม่ไกลก็แย่แล้ว

ยิ่งเดินสูงขึ้นไปคนยิ่งน้อยลงจาก 20 เหลือ 15 10 จนเหลือไม่ถึง 5 คน คือเราและนักท่องเที่ยวกลุ่มเล็กๆ อีกกลุ่ม ฟ้าเริ่มมืดเร็วกว่าปกติเพราะรอบๆ มีแต่ป่า สมาชิกที่เหลือบนทางเดินล้อมวงอยู่รอบป้ายบอกทางและพบว่า (อย่างน้อยก็เราเองที่พบว่า) เราเพิ่งเดินมาได้ประมาณ 30 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น ไม่ได้ใกล้คำว่ากลางทาง ถ้าจะขึ้นให้ถึงยอดคงอีก 1-2 ชั่วโมงและคงมืดแล้ว โอเค ลงเถอะ

ยอมรับว่าผิดหวังไม่น้อยเพราะเราตั้งใจมากว่าจะขึ้นให้ถึงยอด (ดรามาติกขนาดน้ำตาซึมเล็กน้อย) เราเดินลงมาที่ตีนเขาแข่งกับความมืด ผ่านป่า ศาลเจ้า และสุสาน ก่อนจะพบว่าศาลเจ้าจิ้งจอกมีอะไรรอเซอร์ไพรส์เราอยู่ข้างทาง

หายเหนื่อยแล้วล่ะ เจอเทพเจ้าจิ๋ว

พอออกมาจากป่า ฟ้ากลับสว่างขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ใกล้จะมืดแล้วอยู่ดี แลนด์มาร์กสุดท้ายของเราคือย่านกิออน แหล่งเกอิชาของเกียวโต แต่วันที่เราไปถึงกิออนกลับไม่ได้คึกคักอย่างที่คิด เวลาและความเหนื่อยทำให้เราเดินเล่นไม่นาน สิ่งที่เราได้จากกิออนจริงๆ คือได้เรียนรู้ว่าวัฒนธรรมและมารยาทการกินอาหารในคาเฟ่รวมถึงร้านอาหารอื่นๆ ของญี่ปุ่น คือมากี่คนต้องสั่งเท่านั้น ไม่มีการสั่งบิงซูชาเขียวถ้วยใหญ่มาแบ่งกันกิน มาสองคนต้องสั่งสองอย่างล่ะ จะมาทำแบบที่ไทยไม่ได้นะ

เรากลับมาถึงโอซาก้าตอนฟ้ามืดแล้ว ในที่สุดฟ้าที่อึมครึมตลอดทั้งวันก็ปล่อยฝนตกลงมาจนได้ เราวิ่งตากฝนเข้าร้านเนื้อย่างแห่งหนึ่งที่ต้อนรับเราอย่างอบอุ่นแบบคนญี่ปุ่น แถมเนื้อย่างยังอร่อยชนิดแสงพุ่งออกจากปาก

การเดินทางไปแลนด์มาร์กที่ไม่อินดี้ที่สุดของเกียวโตจบลงด้วยดี แม้จะเป็นสถานที่ยอดนิยม ไม่มีบาร์หลืบ ไม่มีคาเฟ่ลับ ไม่มีอะไรที่ผู้คนไม่เคยไป แต่มันยังมีแง่งามบางอย่างให้เราเก็บเกี่ยวกลับไปได้ แม้ในสถานที่ที่โด่งดังที่สุดก็ยังมีมุมเล็กๆ ที่เงียบพอให้เราได้ซึมซับเสน่ห์แปลกประหลาดของมัน เสน่ห์ที่ทำให้เรารู้ว่าเราอยู่ไกลจากบ้านและโลกนี้ยังมีอีกหลายที่ให้ไปก่อนตาย สำหรับเรา เกียวโตจะเป็นความทรงจำที่ดีเสมอทั้งเส้นทางที่ไปและคนที่ไปด้วย การเดินทางไปพักสายตาของเราทำงานถูกต้อง เพราะเรากลับมามองแสงสีของโอซาก้าสวยงามอีกครั้ง

เกียวโต

The post แง่งามตามจริงของแลนด์มาร์กใน ‘เกียวโต’ เมืองหลวงเก่าของญี่ปุ่น appeared first on a day magazine.

ต้องยอมรับก่อนเลยว่าเราหยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาเพราะสะดุดตากับหน้าปกสีชมพูเป็นอย่างแรก รองลงมาคือลายเส้นที่วาดรูปเมืองออกมาได้อย่างน่ารัก และชื่อหนังสือที่เล่นกับความชอบส่วนตัวของเรา นั่นคือ หนังสือ เมืองเล็ก ความรัก เรียกได้ว่าแทบทั้งชีวิตของเราผูกติดกับสามสิ่งนี้มาตลอด เราชอบใช้เวลาอยู่กับหนังสือ อยากอยู่ในเมืองเล็กที่สงบ และเป็นธรรมดาที่จะถวิลหาความรักที่สุขสม    

หนังสือ/เมืองเล็ก/ความรัก นักอ่านชาวโบรกเคนวีลแนะนำ เป็นหนังสือที่เล่าเกี่ยวกับ ‘ซาร่า’ ผู้หญิงที่เคยทำงานอยู่ในร้านหนังสือ เธอรักการอ่านหนังสือและใช้หนังสือเพื่อซ่อนตัวเองให้พ้นจากชีวิตจริง แทบจะเรียกได้ว่าหนังสือคืออวัยวะที่ 33 ของเธอ ซาร่าเดินทางจากสวีเดนมายังเมืองโบรกเคนวีลเพื่อมาพบกับ ‘เอมี่’ มิตรภาพทางจดหมาย แต่เมื่อเดินทางมาถึงก็พบว่าเอมี่เสียชีวิตแล้ว ทิ้งเธอให้อยู่กับกองหนังสือ และอยู่ในเมืองที่ใครหลายคนต่างบอกว่ากำลังจะตาย   

หนังสือหาเราพบ 

แม้จะหนาถึง 400 หน้า แต่เราก็ใช้เวลาเพียงไม่นานในการอ่านหนังสือเล่มนี้จนจบ และพบว่าหนังสือเล่มนี้พาเราไปรู้จักหนังสือในแง่งามอื่นๆ ที่บางครั้งเราก็คิดไม่ถึงหรือบางครั้งอาจมองข้ามไป ทั้งยังแอบสอดแทรกแนะนำหนังสือน่าอ่านตามชื่อเรื่องที่ว่า นักอ่านชาวโบรกเคนวีลแนะนำ

ในเรื่อง ซาร่าสามารถใช้เวลาอยู่กับหนังสือที่เธอชอบได้เป็นเวลานาน ด้วยเชื่อว่าการอ่านหนังสือทำให้ไม่ต้องตัดสินใจหรือต้องทำอะไร ถ้าจะบอกว่าหนังสือเหมือนโลกทั้งใบของเธอก็คงจะไม่ผิดนัก เธอไม่ชอบสุงสิงกับใคร แม้หนังสือจะปกป้องซาร่าจากโลกรอบตัว แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นม่านมัวๆ กั้นเธอออกจากโลกแห่งการผจญภัย แต่ด้วยเพื่อนทางจดหมายที่มักจะแนะนำหนังสือและคอยส่งหนังสือให้เธออ่านอยู่เรื่อยๆ เธอจึงกล้าตัดสินใจออกเดินทางมายังเมืองที่ไม่รู้จักเพื่อมาเยี่ยมเอมี่และเพื่ออ่านหนังสือ

คำว่าหนังสือหาเราพบในที่นี้ไม่ได้หมายความว่าหนังสือมีพลังวิเศษแต่อย่างใด แต่มันคือการที่หนังสือพาเราไปพบตัวตนเราในอีกเวอร์ชั่นหนึ่ง นี่แหละมั้งคือสิ่งที่หนังสือเล่มนี้พยายามจะบอกเรา

ผู้คนในเมืองเล็กกับร้านหนังสือ 

ถึงโบรกเคนวีลจะไม่ค่อยมีคนมาอยู่ แต่ในความเงียบเหงาเรากลับพบความอบอุ่นที่ซุกซ่อนอยู่ภายในเมืองนี้ ตัวละครที่ผู้เขียนใส่เข้ามามีสิ่งที่น่าค้นหาอยู่ในตัวเอง แต่ละคนผ่านเรื่องราวในชีวิตมาไม่เหมือนกัน มีข้อดี-ข้อเสียต่างกันไป แต่เมื่อมาอยู่ด้วยกันแล้วความน่ารักของพวกเขาไม่ได้แปรผันตรงตามขนาดของเมืองเลย

ร้านหนังสือเกิดขึ้นมาจากความร่วมมือกันคนละนิดคนละหน่อยของคนในเมือง และหลังจากนั้นไม่นานบรรยากาศเมืองที่เคยเงียบเหงาก็กลับมามีสีสันอีกครั้ง ในตอนแรกชาวเมืองไม่ได้อยากอ่านหนังสือ แต่รู้สึกสงสัยมากกว่าว่าร้านหนังสือจะอยู่ได้ยังไงในเมืองที่เป็นเช่นนี้ กระนั้นการร่วมแรงร่วมใจของพวกเขาก็ทำให้บรรยากาศของเมืองเปลี่ยนไป มีกิจกรรมและความมุ่งมั่นใหม่ๆ เกิดขึ้น  

ในจุดนี้เราชอบความคิดของซาร่าที่มุ่งมั่นจะเปิดร้านหนังสือให้ได้ เพราะเธอเชื่ออย่างยิ่งว่าทุกคนอ่านหนังสือได้ หนังสือไม่เคยทำร้ายใคร และหนังสือนี่แหละที่จะนำการเปลี่ยนแปลงที่ถึงแม้ไม่ได้ยิ่งใหญ่ แต่ค่อยเป็นค่อยไป ซึ่งก็ถือว่าเป็นการตอบแทนชาวเมืองที่ดีกับเธอแล้ว  

ความรักอยู่รอบตัวเรา 

สิ่งที่เราชอบในนวนิยายแปลเรื่องนี้คือการนำเสนอเรื่องราวความรักหลายรูปแบบผสมผสานกับเรื่องเพศสภาพไว้ได้อย่างลงตัวและน่าสนใจ ไม่ว่าจะเป็นหญิงสาวที่คิดว่าทั้งชีวิตนี้ตัวเองคงไม่รักใครและไม่มีใครมารัก แต่สุดท้ายเธอก็ต้องยอมพ่ายแพ้ต่อความคิดนี้ ชาวเมืองที่เปิดใจต่อคู่รักเพศเดียวกัน ความรักของพ่อที่มักจะคุยกับลูกในใจเสมอ รวมทั้งความรักธรรมดาๆ ของชายหนุ่มกับหญิงสาว  

พาร์ตที่เราประทับใจคือความรักของพ่อกับลูกที่เสนอแง่มุมของคนเป็นพ่อที่ใครๆ ต่างมองว่าไร้ค่า เขาเลิกเหล้าและพยายามทำทุกอย่างเพื่อลูก สิ่งนี้เองที่แสดงให้เห็นถึงความรักของคนเป็นพ่อที่ผู้เขียนไม่ได้ยัดเยียดมาจนเกินงาม อีกพาร์ตที่ชอบคือความรักของซาร่าและทอม ที่อาจไม่ได้มีบทสนทนาหวานเลี่ยนแต่ก็มีความน่ารักในตัวเอง ความพูดน้อยของทอม และด้วยความที่ซาร่าใช้ชีวิตอยู่กับหนังสือมาตลอด ทำให้บางครั้งเธออาจจะงกๆ เงิ่นๆ ไม่รู้จะทำตัวยังไง หรือไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร ส่วนนี้เองทำให้เราอ่านไป อมยิ้มไป   

ผู้เขียนชวนเราสังเกตและตั้งคำถามเกี่ยวกับความรักของทั้งคู่รักต่างเพศและคู่รักเพศเดียวกัน สถานะทางเพศมีผลต่อความรักหรือไม่ ความรักขึ้นอยู่กับศาสนาหรืออายุไหม ระหว่างอ่านเราก็คิดไปพลางว่าความรักอยู่รอบตัวเราจริงๆ และบางครั้งเราอาจจะตกหลุมรักใครคนหนึ่งได้ง่ายๆ เพียงเพราะเขาชอบอ่านหนังสือเล่มเดียวกับเรา ชอบดูเขาตอนกำลังอ่านหนังสือ หรือบังเอิญสบตากันในร้านหนังสือก็ได้ ความรักมันง่ายๆ แค่นี้เอง   

หลังจากอ่านหนังสือเล่มนี้จบ เราได้เข้าใจว่า นอกจากเราจะเป็นฝ่ายเลือกหนังสือแล้ว หนังสือเองก็เลือกเราด้วยเหมือนกัน รวมถึงนำเสนอประเด็นความรักไว้ได้อย่างมองโลกในแง่ดี ไม่หวือหวา ไม่โรแมนติกจนเลี่ยน แต่สัมผัสได้ถึงความรักที่อบอวลอยู่ในเมืองเล็กๆ อย่างโบรกเคนวีล หนังสือเล่มนี้ทำให้เราเชื่อจริงๆ ว่า หนังสือหาเราพบ ชักนำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง และเชื่อมโยงผู้คนเข้าด้วยกัน 

อ่านจบแล้วอยากพาพ่อแม่และเพื่อนไปร้านหนังสือ ต่างคนต่างแนะนำหนังสือที่ตัวเองชอบก็คงดีไม่น้อย หรือวันว่างๆ ชวนคนรักไปร้านหนังสือก็คงน่ารักไม่หยอก 

ร้านหนังสือเป็นอีกสถานที่ที่เรียบง่าย ธรรมดา แต่แฝงไปด้วยความโรแมนติกจริงๆ นะ 

The post หนังสือ/เมืองเล็ก/ความรัก : หนังสือหาเราพบและเชื่อมโยงผู้คนเข้าด้วยกัน appeared first on a day magazine.