“บางครั้งฉันรู้สึกว่าฉันจะมั่นใจถ้าได้เป็นอีกคนหนึ่ง ฉันจะมีพลัง สามารถเปล่งเสียงได้ดังกว่าเดิม” ไจ๋ ซีร่า

‘ไจ๋ ซีร่า’ หรือ ‘ศิรวิชญ์ กมลวรวุฒิ’ คือแดร็กควีนตัวแม่ฉายามาดอนน่าเมืองไทยและเจ้าของแบรนด์วิกผม SiraWigs ที่ชาวแดร็กและนักแต่งหญิงทุกคนยอมรับในความเนี้ยบระดับมิลลิเมตรจนมีคนบอกว่า “จะให้แก้ผ้าเข้างานก็ได้ถ้าได้ใส่วิกของไจ๋ ซีร่า”

นอกจากการใส่วิกจะทำให้สวยเจิดจ้า ไจ๋ยังเชื่อว่าวิกผม–หรือพูดให้ชัดกว่านั้น–‘ผม’ คือเครื่องเสริมสร้างคาแร็กเตอร์และกดบูสต์ความมั่นใจ เช่น แดร็กควีนที่เปลี่ยนคาแร็กเตอร์ของตัวเองไปเรื่อยๆ ด้วยวิกผม หรือจะเป็นคนทั่วไปที่ผมร่วง ป่วย หรือแม้แต่แค่อยากเปลี่ยนตัวเองสักห้วงหนึ่งก็ตาม

_____

My Hair, My Choice วิดีโอซีรีส์โดย a team junior 16 ที่จะพาทุกคนไปสำรวจมุมมองในเรื่องของเส้นผมผ่านตัวตนและสิทธิเหนือเส้นผมและเส้นขนของคนเรา

The post ศิรวิชญ์ กมลวรวุฒิ : ให้แก้ผ้าเข้างานก็ได้ถ้าได้ใส่วิกของไจ๋ ซีร่า | My hair, my choice appeared first on a day magazine.

เพราะอย่างนี้ เราจึงอยากคุยกับ นิหน่า–สุฐิตา ปัญญายงค์ นักข่าวกีฬาสาวที่เหล่าเดอะค็อปหรือแฟนตัวยงของสโมสรลิเวอร์พูลรู้กันดีว่าเป็นพวกเดียวกัน แถมเธอยังเป็นนักข่าวภาคภาษาไทยอย่างเป็นทางการคนแรกของ LFCTV อีกด้วย

ที่สำคัญ ทุกจังหวะสำคัญในชีวิตของผู้หญิงคนนี้ ล้วนมีลิเวอร์พูลเป็นแรงผลักดันอยู่เบื้องหลัง ไม่ว่าจะเป็นโอกาสทางหน้าที่การงาน จุดเริ่มต้นของความรัก และแรงใจในวันที่เหนื่อยล้า

นิหน่านัดเรามาเจอที่สถานีโทรทัศน์แห่งหนึ่ง เธอปรากฏตัวในเสื้อสีแดงที่มีสัญลักษณ์ของลิเวอร์พูล หลังจากถ่ายรายการเสร็จเธอก็เดินตรงมาหาเราด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เป็นสัญญาณให้เราวอร์มร่างกายให้พร้อม แล้วไปตามติดชีวิตของเธอแบบติดขอบสนามกัน

จากแฟนลิเวอร์พูลสู่พิธีกรภาษาไทยคนแรกแห่ง LFCTV 

คล้ายกับเด็กสาวหลายๆ คน นิหน่าเริ่มต้นดูฟุตบอลตามคำบอกเล่าของเพื่อนๆ ที่บอกว่านักฟุตบอลคนนั้นคนนี้หน้าตาดี

“เราเริ่มดูฟุตบอลในยุค Spice Boys (ยุครุ่งเรืองของสี่หนุ่มนักฟุตบอลทีมลิเวอร์พูล Robbie Fowler, Jamie Redknapp, Steve McManaman และ Jason McAteer) เพราะว่าเพื่อนผู้หญิงในกลุ่มชอบมาเมาท์กันว่านักฟุตบอลหล่อ แต่เราคุยกับเขาไม่รู้เรื่อง จึงลองหัดดูฟุตบอล ซึ่งทีมแรกที่ดูอย่างจริงจังก็คือลิเวอร์พูล ยุคนั้นมันสนุกมาก โดยเฉพาะในวันที่ทีมเราฟอร์มดี และเราก็หลงเสน่ห์ของฟุตบอลมานับแต่นั้น” 

จากเริ่มต้นดูเพียงเพราะอยากคุยกับเพื่อนให้รู้เรื่อง กลายเป็นว่าเธอแทบจะเป็นเด็กผู้หญิงคนเดียวในโรงเรียนที่ดูฟุตบอลอย่างจริงจัง “เราถึงขนาดไปต่อแถวซื้อหนังสือพิมพ์ฟุตบอล ตกดึกก็แอบแม่ฟังวิทยุ เพราะจะมีนักข่าวรายงานสดบรรยากาศช่วงพักครึ่งจากสนามแอนฟีลด์ ตอนนั้นถึงกับมีความใฝ่ฝันลึกๆ ว่าอยากไปรายงานข่าวที่แอนฟีลด์ คอยอัพเดตผลคะแนนกลับมาที่ไทยบ้าง” 

ถึงอย่างนั้นชีวิตก็นำพาโอกาสอื่นๆ เข้ามา นิหน่าได้เข้าวงการในฐานะนักร้องนักแสดงตั้งแต่ตอนที่ยังเรียนอยู่ที่คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน ธรรมศาสตร์ อีกทั้งหลังจบการศึกษาเธอยังทำงานเป็นโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์อยู่หลายปี แต่กระนั้นเธอก็ไม่เคยเลิกเชียร์ทีมที่เธอรัก 

“รู้ตัวอีกทีก็เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเราไปแล้ว” เธอว่าอย่างนั้น

ภาพปกอัลบั้มแรก gmember.com

และแล้วสุดท้ายโชคชะตาก็นำพานิหน่ากลับมาหาสิ่งที่เธอรักอยู่ดี ช่วงปี 2549 ช่อง 7 เปิดรับสมัครนักข่าวกีฬาผู้หญิง ซึ่งแดง–สุรางค์ เปรมปรีดิ์) ผู้เป็นกรรมการผู้จัดการช่อง 7 ในเวลานั้นเห็นแววความเป็นผู้ประกาศข่าวสายกีฬา เพราะนิหน่ามีผลงานในวงการอยู่แล้ว แถมยังขึ้นชื่อลือชาว่าเป็นแฟนลิเวอร์พูล ซึ่งเป็นส่วนผสมที่หาได้ยาก จึงเรียกหญิงสาวไปคัดตัวด้วย

“เขาให้เราลองอ่านข่าวลิเวอร์พูล เราก็พูดได้คล่องเพราะเราดูมาตลอด แต่ก็ยอมรับว่าตอนนั้นเรามีความรู้แค่ฟุตบอล จึงต้องทำการบ้านกับกีฬาอื่นๆ เยอะ แต่สุดท้ายแล้วก็ต้องบอกว่าลิเวอร์พูลทำให้เราได้ทำในสิ่งที่รัก ทำให้เราได้เข้าใกล้สิ่งที่ชอบกว่าเดิม” 

“มีครั้งหนึ่งเราได้เป็นพิธีกรใน LFCTV Thailand ถือว่าเป็นคนไทยคนแรกที่ได้รับเกียรติให้ทำหน้าที่นี้ ซึ่งเราดีใจมาก มันเป็นโอกาสที่ยิ่งใหญ่มากโอกาสหนึ่งในชีวิตการทำงานเป็นผู้ประกาศข่าว ช่วงนั้นทุกครั้งที่มีการถ่ายทอดสดเราก็จะได้เป็นพิธีกร หรือถ้าหากมีแขกนักเตะระดับตำนานมาที่ประเทศไทย เราก็มักจะได้ไปสัมภาษณ์เขาเสมอ เป็นสิ่งที่เรียกว่าเรายินดีทำมากๆ ถ้าหากสโมสรอยากให้เราช่วยทำอะไร เรายินดีทำให้ทุกอย่าง มันเกินคำว่าหน้าที่ไปแล้ว เราทุ่มเททำไปเพราะความรักมากกว่า”  

liverpoolfc.com

Kick-Off ความสัมพันธ์ 

ลิเวอร์พูลไม่ได้ให้แค่โอกาสในการทำงานกับเธอเท่านั้น แต่ยังเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับคนรักอย่าง แบงค์–พชร ปัญญายงค์ อีกด้วย

“แบงค์เริ่มทักมาในทวิตเตอร์เพราะตอนนั้นรูปโปรไฟล์เราใส่เสื้อลิเวอร์พูล” หญิงสาวตรงหน้าเล่าด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

‘คิดเห็นอย่างไรกับลูคัส เลย์วา’ คำถามเกี่ยวกับนักเตะลิเวอร์พูลที่กำลังฟอร์มตกในช่วงนั้นคือประโยคแรกๆ ที่เขาชวนเธอคุย แม้ในช่วงแรกนิหน่าจะไม่ได้คิดถึงเรื่องความรัก แต่ความลื่นไหลยามพูดคุยกันในหลายๆ เรื่อง ทั้งที่เกี่ยวและไม่เกี่ยวกับลิเวอร์พูล ทำให้นิหน่าเริ่มรู้สึกว่าเธอน่าจะต่อยอดความสัมพันธ์นี้ได้

“ตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดว่าเขาจะมาจีบ แต่พอคุยไปคุยมาเราคลิกกันมาก แบงค์เป็นคนไปไหนไปกัน พร้อมจะดูแลเรา แต่จุดสำคัญคือเราเชียร์ทีมเดียวกัน บ้าเหมือนกัน เวลาดูบอลแล้วเขาสงสัยอะไรเกี่ยวกับเกมก็หันมาถามเราได้”

ในช่วงแรกความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงขับเคลื่อนด้วยความสนุกในการเชียร์ลิเวอร์พูลด้วยกัน “เราเคยฝันว่าอยากไปดูฟุตบอลที่เมืองลิเวอร์พูลมาก แต่คนรอบข้างไม่อินกับเรา เขาไม่เข้าใจว่ามันสนุกกว่าดูผ่านหน้าจอยังไง แต่พอมาคบกับแบงค์ เขาเป็นคนบอกกับเราเองเลยว่า ‘ต้องไปเชียร์ที่สนามนะ’ เราดีใจที่ในที่สุดเราก็ได้เจอคนที่คิดเหมือนเรา ทริปในฝันที่เราอยากขับรถจากลิเวอร์พูลขึ้นไปสกอตแลนด์ เราก็ไปกับเขา

“สิ่งสำคัญที่ทำให้เรากับแบงค์อยู่ด้วยกันได้คือความสนุก โดยเฉพาะความสนุกที่ไม่มีใครห้ามกันเลย อย่างเรื่องลิเวอร์พูล เคยมีครั้งหนึ่งลิเวอร์พูลเขาทำป้ายสนามใหม่ที่แอนฟีลด์ จึงมีการประกาศระดมทุนซื้ออิฐที่ใช้ทำป้าย พอเห็นเราก็อยากได้ แต่คิดในใจว่าคงซื้อแค่อิฐขนาดเล็กพอ กลัวแบงค์ไม่อิน แต่ที่ไหนได้เขากลับสั่งซื้ออิฐขนาดใหญ่ไปก่อนหน้าเราแล้ว เราเลยนึกขำในใจว่าไม่น่ากังวลไปเองเลย

และอย่างที่ทุกคนคงรู้กันแล้ว ความสนุกและความคลิกในวันนั้นนำทางนิหน่าและแบงค์เข้าสู่ประตูวิวาห์และสร้างครอบครัวร่วมกันในวันนี้นี่เอง”

 

ดูโพสต์นี้บน Instagram

 

โพสต์ที่แชร์โดย Nina Panyayong (@ninanaka) เมื่อ พ.ค. 12, 2020 เวลา 5:09am PDT

บททดสอบชีวิต 

แม้จะเริ่มต้นจากความสนุก แต่ก็อย่างที่รู้กันว่าความสนุกเพียงอย่างเดียวไม่สามารถถักสานให้ความสัมพันธ์แข็งแรงได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีสิ่งที่อยู่นอกเหนือการควบคุมเข้ามาทดสอบความสัมพันธ์

สิ่งนั้นชื่อว่ามะเร็ง

ย้อนไปเมื่อปี 2562 แบงค์เข้ารับการตรวจสุขภาพประจำปี และพบว่ามีก้อนเนื้องอกขนาด 4 เซนติเมตรบริเวณตับ ซึ่งตรงกับจุดที่เคยตรวจพบปาน (infantile hemangioma หรือเนื้องอกชนิดไม่ใช่มะเร็ง) เมื่อปีก่อนหน้า 

‘ผมว่ามันเป็นมะเร็ง’ คือคำวินิจฉัยจากศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเรื่องตับ 

“ตอนฟังเราพยายามเก็บอาการ แต่พอแยกจากแบงค์ออกมาทำงาน เรานั่งร้องไห้เลย ภาพมะเร็งที่น่ากลัวลอยขึ้นมาเต็มไปหมด เราเองเคยสูญเสียคุณตาไปด้วยโรคนี้ ความทรงจำที่คุณตาอาการทรุดลงและเสียไปในระยะเวลาอันรวดเร็วยังวนเวียนอยู่ในหัว”

จะว่าโชคดีในโชคร้ายก็ได้ เพราะเมื่อไปเจาะชิ้นเนื้อมาตรวจ พบว่ามะเร็งนั้นยังอยู่ในระดับปฐมภูมิ แต่คุณหมอก็ตรวจพบความผิดปกติในจุดอื่นๆ ด้วย 

“ในตับมีจุดเล็กๆ เต็มไปหมด แล้วคุณหมอไม่รู้ด้วยว่ามันคือจุดอะไร เราเลยยิ่งตกใจมาก เหมือนโดนตบหัวแล้วล้มไป พยายามลุกขึ้นมาใหม่ แต่สุดท้ายก็โดนตบให้ล้มลงอีกรอบ เรานั่งมึน พยายามคุยกับตัวเองว่าต้องตั้งสติ คิดว่าจะต้องทำอะไรต่อ”

แต่สุดท้ายโชคก็เข้าข้างพวกเขา เพราะเมื่อแบงค์เข้ารับการรักษาด้วยเคมีบำบัดและการใช้ความร้อนจี้บริเวณเนื้องอก ก้อนเนื้อนั้นก็ฝ่อลง ในขณะที่จุดที่ตับก็ไม่ได้พัฒนาเป็นเนื้อร้าย 

เหตุการณ์ในช่วงการรักษาอาจดูสั้นเมื่อถ่ายทอดออกมาเป็นตัวหนังสือ แต่ตลอดระยะเวลาตั้งแต่วันแรกที่ตรวจพบก้อนเนื้อ จนถึงวันที่หมอบอกให้วางใจเฝ้าดูอาการต่อไปเรื่อยๆ ได้ สำหรับนิหน่าไม่มีวันไหนเลยที่เธอจะอยู่ดูแลสามีได้อย่างสบายใจ ทุกครั้งที่ต้องเข้าฟังคุณหมอ ทุกครั้งที่ต้องรอผลตรวจ เป็นช่วงเวลายาวนานที่เธอต้องเฝ้ารออย่างอดทน 

“ระหว่างการรักษาทุกคนในบ้านก็กลัวกันหมด สามีเขาก็กลัวเราเครียด กลัวเราคิดมาก เขาก็จะคอยส่งข้อความไปบอกเพื่อนให้คอยคุยกับนิหน่าหน่อยนะ ซึ่งตอนนั้นบอกตรงๆ เราก็ไปคุยกับคนใกล้ชิดที่เราไว้ใจว่า ‘เรากลัวมาก ทำยังไงดี’ แต่สุดท้ายแล้วพอได้ระบายความรู้สึกไป เราเลยเข้าใจตัวเองมากขึ้นว่า กลัวอะไร กลัวมากไหม และเข้าใจจิตใจตัวเองมากขึ้น สามารถจัดการกับความกลัวตรงนั้นได้”

และแน่นอนว่า หนึ่งในกำลังใจสำคัญของนิหน่าในช่วงเวลาแสนยากลำบากนั้นก็คือลิเวอร์พูล “ตอนปีนั้นลิเวอร์พูลได้แชมป์ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกเป็นสมัยที่ 6 เรารู้สึกว่ามันโคตรมีความหมาย สิ่งที่เรารัก เราเชียร์มาด้วยกันมันประสบความสำเร็จ ช่วยให้เราลืมความทุกข์ไปชั่วคราว เรากับแบงค์พูดกันเล่นๆ ว่า เห็นไหมลิเวอร์พูลยังได้แชมป์เลย แบงค์ก็ต้องหายจากโรคที่เป็นอยู่นี้ได้เหมือนกัน” 

ความเปลี่ยนแปลงหลังจบบททดสอบ 

หลังจากมะเร็งถูกกำจัดออกไป ไม่เพียงความทุกข์จะหายไปจากครอบครัวปัญญายงค์ แต่ยังมีอีกหลายอย่างที่เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น

“เราได้เรียนรู้อะไรจากสิ่งนี้เยอะมากเลย แม้ว่าตอนนี้ยังไม่มีใครกล้าการันตีว่าแบงค์จะหายร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่สิ่งที่เปลี่ยนร้อยเปอร์เซ็นต์คือชีวิตของพวกเรา อย่างเรื่องการดูแลสุขภาพ จากที่สามีเราชอบดื่ม ไม่ได้ดูแลตัวเองมาก มีไขมันพอกตับเยอะ แต่ตอนนี้เขาดูแลตัวเองทั้งเรื่องอาหารการกิน การออกกำลังกาย จนไขมันหายไปเลย 

“นอกจากนี้พวกเรายังได้เข้าใจคุณค่าที่แท้จริงของชีวิตมากขึ้น มีเหตุการณ์หนึ่งที่เราประทับใจมาก ปกติแบงค์จะชอบนั่งดูทีวีอยู่ข้างล่าง ส่วนเราก็จะอยู่ข้างบนพาลูกนอน แต่หลังจากเรื่องนี้เกิดขึ้น เขาก็เข้านอนเร็วขึ้น เขาบอกเราว่า ‘ไปเสียเวลานั่งอยู่ข้างล่างทำไมตั้งนาน การขึ้นมานั่งเล่นนั่งคุยกับลูกมันมีความสุขมากเลยนะ’ 

 

ดูโพสต์นี้บน Instagram

 

โพสต์ที่แชร์โดย Nina Panyayong (@ninanaka) เมื่อ ส.ค. 13, 2020 เวลา 7:32am PDT

“สุดท้ายเราคิดว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นโดยมีเหตุผล มันเข้ามาเปลี่ยนทั้งเขาและเรา เราได้เห็นว่าสุดท้ายแล้ว ชื่อเสียงเงินทองไม่มีความหมายเลยถ้าเราเสียคนที่เรารักไป หรือที่ผ่านมาเราอาจใช้ชีวิตกันแบบช่างเถอะสบายๆ แต่พอเรื่องนี้เกิดขึ้น เราก็ได้มองเห็นคุณค่าของกันและกันมากขึ้น”

“หากให้เปรียบเทียบชีวิตคุณกับลิเวอร์พูล คุณเห็นสิ่งที่คล้ายคลึงกันบ้างไหม” เราสงสัย

“ตลอด 23 ปีที่ติดตามวงการฟุตบอลมา เราว่าลิเวอร์พูลก็เหมือนชีวิตคนนั่นแหละ มีขึ้นมีลง เราเพิ่งมาตกผลึกได้ตอนที่ลิเวอร์พูลได้แชมป์พรีเมียร์ลีก มันน่าแปลกมากที่วินาทีที่ได้แชมป์ เราไม่ได้รู้สึกดีใจขนาดนั้น แต่กลับมีภาพในอดีตย้อนกลับมาแทน วันที่เราเริ่มเชียร์ วันที่เราแพ้ ภาพมันย้อนมาหมดเลย 

“การที่ชีวิตคนเรามีขึ้นมีลง เราอาจควบคุมสิ่งเหล่านี้ไม่ได้ แต่เราควบคุมจิตใจตัวเองได้ เหมือนเวลาดำน้ำ มันต้องบาลานซ์ระหว่างลอยหรือจม เวลาลอยก็อย่าลอยไปจนถึงผิวน้ำ เวลาจมก็อย่าจมจนไปเตะปะการัง ถ้าเราควบคุมจิตใจตัวเองได้ ก็จะอยู่กับทุกๆ เรื่องที่เกิดขึ้นได้

“มาวันนี้ที่สามีหายจากโรคแล้ว ลิเวอร์พูลได้แชมป์พรีเมียร์ลีกแล้ว เรายังเคยพูดติดตลกกันว่า ไม่ว่าวันนี้จะเกิดอะไรขึ้น เราก็นอนตายตาหลับแล้ว ทุกวันนี้เวลามีเรื่องดีๆ เกิดขึ้น ต่อให้เป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เราก็ยกมาขอบคุณชีวิตได้ทุกวัน และเราก็รู้แล้วว่าวันไหนที่เราทุกข์ เดี๋ยวความทุกข์ก็ผ่านไป แล้วความสุขก็จะเข้ามา”

อ้างอิง

liverpoolfc.com

The post “ลิเวอร์พูลก็เหมือนชีวิตคน มีขึ้นมีลง” ชีวิตที่ลิเวอร์พูลขีดเส้นทางของ นิหน่า–สุฐิตา appeared first on a day magazine.

ถ้าคุณเป็นคนหนึ่งที่เคยคิดแบบนี้สมัยเป็นนักเรียนและยังเชื่อมาจนถึงปัจจุบัน เราอยากชวนคุณปรับความเข้าใจกับวิชาคณิตศาสตร์อีกครั้งกับเพจคณิตศาสตร์อย่างที่ควรจะเป็น เพจสนุกๆ ที่นำเรื่องราวรอบตัวในชีวิตประจำวันมาเล่าผ่านหลักการทางคณิตศาสตร์ ตั้งแต่เรื่องเล็กเช่นการหาคำตอบว่าทำไมฝนมักตกในวันที่เราซักผ้า เรื่องใหญ่อย่างการคำนวณหาวันที่ไวรัสโคโรนาจะหยุดระบาดในประเทศไทย ไปจนถึงคำถามโลกแตกว่าเราสามารถนับเม็ดทรายในกำมือได้ไหม 

ที่พิเศษคือนอกจากเรื่องราวในชีวิตประจำวัน พรรษ วติวุฒิพงศ์ อาจารย์มหาวิทยาลัยผู้สอนวิชาคณิตศาสตร์และเจ้าของเพจสนุกๆ นี้ ยังนำคณิตศาสตร์ที่เขาหลงใหลมาเชื่อมโยงกับทุกๆ เรื่อง เราจึงได้เห็นการจับเอาซีรีส์ตะวันออกอย่าง The King: Eternal Monarch มาอธิบายเรื่องจำนวนอตรรกยะ หรือการนำเพลงของ Lady Gaga อย่าง Sine From Above มาตีความเชื่อมโยงกับเครื่องหมาย sine ในเรื่องตรีโกณมิติ โดยมีเป้าหมายเรียบง่ายคือ เพื่อให้คนทั่วไปเข้าใจว่าแท้จริงแล้วคณิตศาสตร์อยู่ใกล้ตัวมากกว่าที่คิด

ในฐานะคนที่ไม่ชอบเรียนคณิตศาสตร์และไม่เคยเข้าใจว่าคณิตศาสตร์มีความสำคัญยังไงกับชีวิต เราจึงชวนพรรษมานั่งคุยกันว่าอะไรคือเหตุผลที่ทำให้คนคนหนึ่งหลงรักคณิตศาสตร์ได้หมดหัวใจ และความสำคัญที่แท้จริงของวิชาคณิตศาสตร์คืออะไรกันแน่

อะไรเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้คุณชอบวิชาคณิตศาสตร์

เราชอบเรียนวิชาคณิตศาสตร์มาตั้งแต่เด็กเพราะเรารักความสมบูรณ์แบบ เราเกลียดความยุ่งเหยิง ความไม่เป็นแบบแผน แต่ความแย่ของโลกนี้คือมันเต็มไปด้วยความมั่วซั่ว แม้แต่ตัวเราเองก็ไม่เป็นตามแบบแผนอยู่เสมอ ซึ่งเราไม่ชอบและรู้สึกว่าอยากหลีกหนีโลกแห่งความเป็นจริง สำหรับเราคณิตศาสตร์เป็นศาสตร์เดียวบนโลกที่มีแบบแผน มีกฎตายตัว ชัดเจน ไม่มีข้อยกเว้นใดๆ เราก็เลยชอบวิชานี้เพราะมันเป็นวิธีหนีโลกที่วุ่นวายไปอยู่ในโลกที่เราควบคุมทุกอย่างได้ 

ตอนเรียนปริญญาตรีเราเรียนสาขาวิชาคณิตศาสตร์บริสุทธิ์ซึ่งทุกอย่างสามารถอธิบายได้ด้วยกฎตายตัว แม้แต่โจทย์ที่เรารู้ว่าเป็นเรื่องจริงอย่าง 1+1=2 คณิตศาสตร์บริสุทธิ์ก็มีคำอธิบายว่าทำไมมันถึงเป็นอย่างนั้น นั่นทำให้เรารู้สึกว่าคณิตศาสตร์เป็นสิ่งสวยงาม เหมือนตอนเราขึ้นเขาไปเจอวิวที่สวยงาม มันไม่จำเป็นต้องมีประโยชน์ ไม่จำเป็นต้องยุ่งกับใคร มันเป็นศิลปะ

เมื่อก่อนเราหัวรุนแรงขนาดที่บอกว่า ประโยชน์ทำให้คณิตศาสตร์สวยน้อยลงด้วยซ้ำเพราะการที่มันมีประโยชน์แปลว่าคณิตศาสตร์ถูกนำมาใช้กับโลกแห่งความเป็นจริงซึ่งต้องละทิ้งความสมบูรณ์แบบบางอย่างไป แต่ตอนนี้เราไม่ได้คิดแบบนั้นแล้ว เรายอมรับว่าโลกนี้มันยุ่งเหยิงมั่วซั่วก็จริง แต่ภายใต้ความวุ่นวายนี้ก็มีกฎเกณฑ์หรือหลักการบางอย่างซ่อนอยู่

อะไรคือจุดเปลี่ยนที่ทำให้คุณไม่ได้มองคณิตศาสตร์เป็นเพียงแค่ความสวยงาม

เราได้ทุนไปเรียนปริญญาโทสาขาคณิตศาสตร์ประยุกต์ที่ยุโรป ตอนแรกไปด้วยทัศนคติติดลบแต่โชคดีที่พอไปเรียนกลายเป็นว่ามันไม่เหมือนที่คิด เราได้รู้จักการนำคณิตศาสตร์ไปใช้กับโลกใบนี้มากขึ้น ได้เห็นการประยุกต์ใช้คณิตศาสตร์กับเทคโนโลยี ทั้งบิ๊กดาต้า ปัญญาประดิษฐ์ การประมวลผลของเฟซบุ๊ก หรือแม้แต่มือถือที่ใช้กันอยู่ทุกวัน ก็มีหลักการคณิตศาสตร์อยู่เบื้องหลังทั้งสิ้น สิ่งเหล่านี้ทำให้เราค้นพบว่าคณิตศาสตร์กับโลกไม่ได้อยู่แยกกันโดยสมบูรณ์

ถ้าเปรียบเทียบโลกเป็นบ้าน การออกแบบ การตกแต่ง หรือเฟอร์นิเจอร์ในบ้านแต่ละหลังอาจจะต่างกันแต่สุดท้ายทุกตึกมีโครงสร้างหลักไม่ต่างกัน มีคาน มีเสาเหมือนกัน โครงสร้างพวกนี้เป็นกฎที่ทำให้บ้านทั้งหลังตั้งอยู่ได้ คณิตศาสตร์มันเหมือนคานและเสาเบื้องหลังเทคโนโลยีต่างๆ ฉะนั้นคณิตศาสตร์จึงไม่ได้แยกออกมาจากโลกความเป็นจริง เพียงแต่ว่าเราไม่เคยเห็นว่ามันอยู่ตรงไหนมากกว่า

แปลว่าระบบการศึกษาตอนนี้ยังไม่สามารถทำให้คนเห็นประโยชน์ของคณิตศาสตร์ได้

ใช่ คนไม่รู้ว่าเราเรียนคณิตศาสตร์ไปเพื่ออะไร มองไม่เห็นการมีอยู่ของมันในชีวิตจริง เพราะคณิตศาสตร์ไม่เหมือนศาสตร์อื่นๆ ในโลกนี้ที่ถึงแม้เราจะไม่ได้ใช้แต่เรารู้ว่ามันมีประโยชน์ เช่น เรารู้ว่าหมอใช้ความรู้เรื่องระบบร่างกายจากวิชาชีววิทยามารักษาเรา วิศวกรเรียนฟิสิกส์เพื่อพัฒนากลไกการขับเคลื่อนรถยนต์เพื่อความปลอดภัยของเรา แต่คณิตศาสตร์เข้าใจยากกว่านั้นเพราะแม้แต่หน้าตาของมันเรายังไม่เคยเห็นเลย มันจึงยากที่จะเห็นว่าคณิตศาสตร์อยู่ในชีวิตประจำวันของเรายังไง

ปัญหาคือต่อให้คนเรียนสงสัย คนสอนก็ไม่เคยพยายามตอบคำถามนี้ คณิตศาสตร์เลยกลายเป็นวิชาที่ทั้งคนเรียนและคนสอนทำให้เสร็จด้วยความไม่รู้ ทำให้ผู้เรียนต้องทนกับของที่ไม่ได้ชอบ ยากก็ยาก ไม่รู้ประโยชน์อีก เรามองว่ามันเป็นเรื่องล้มเหลวมากหากเด็กคนหนึ่งใช้เวลา 12 ปีในการเรียนคณิตศาสตร์โดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันอยู่ตรงไหนของชีวิต

แล้วเราจะแก้ปัญหานี้ยังไง 

เราคิดว่าถ้าเขาได้เห็นจุดหมายของการเรียนวิชานี้ มองเห็นประโยชน์ในอนาคต จริงอยู่ว่าเขาคงไม่ชอบคณิตศาสตร์ขึ้นมาทันทีแต่เขาจะรู้สึกว่าการเรียนคือความอดทนที่มีความหมาย ส่วนตัวเราไม่ชอบเรียนภาษาอังกฤษ เราไม่ชอบท่องศัพท์ ไม่ชอบผัน verb แต่เราอดทนเรียนมาได้เพราะว่าเรารู้ว่ามันมีประโยชน์ยังไงกับชีวิต

ในทางระบบเราเดาว่าเนื่องจากระบบทำให้เด็กเรียนเพื่อไปสอบอย่างเดียว การแสดงให้เห็นประโยชน์ของคณิตศาสตร์จึงถูกละเลยเพราะคนรู้สึกว่าเรียนไปก็ไม่ได้ออกสอบอยู่ดี ดังนั้นเราคิดว่าควรเพิ่มตัวอย่างการนำคณิตศาสตร์ไปใช้มากขึ้น ถ้าสุดท้ายเด็กเห็นประโยชน์มันก็จะสนุกขึ้น ถึงไม่ออกสอบแต่เด็กก็อยากเรียน

เราเองเป็นอาจารย์ เวลาสอนก็บอกเด็กตรงๆ ว่าหลายสิ่งที่เราสอนนั้นไม่ออกข้อสอบ แต่พยายามทำให้มันสนุก เช่น เราสอนเด็กคณะแพทย์ คณะพยาบาล เราก็เลือกที่จะเล่ากรณีศึกษาที่เกี่ยวกับวิชาชีพของเขา ยกผลวิจัยบางฉบับมาสอนเด็ก เช่น นักวิจัยดัดแปลงผลวิจัยของยาบางตัวทำให้ยาที่ไม่ดีก็กลายเป็นดีได้โดยเล่าให้มันสนุกหรือตลก พอมันสนุกเขาจะอยากเรียนรู้เอง

การเชื่อมโยงคณิตศาสตร์เข้ากับชีวิตเป็นที่มาของเพจใช่ไหม

ใช่ ถ้าเคยอ่านในเพจจะพบว่าเราแทบไม่ใส่เนื้อหาคณิตศาสตร์อะไรเลยทั้งๆ ที่เรามีความรู้เยอะมาก เพราะสุดท้ายเราเชื่อว่าถ้าคุณสนใจคุณสามารถไปหาแหล่งความรู้ทางคณิตศาสตร์เพื่อศึกษาเองได้ เพียงแต่มันมีกำแพงเล็กๆ ที่คุณต้องก้าวข้ามไปให้ได้ก่อนและการพาคุณข้ามกำแพงเพื่อให้มองเห็นประโยชน์ของคณิตศาสตร์ในชีวิตประจำวันนี่แหละที่เป็นเรื่องยากที่สุด เราเป็นคนที่เห็นประโยชน์ของคณิตศาสตร์เพราะเราเรียนมา เราจึงอยากชวนให้มาดูว่าบ้านไม่ได้มีแค่ของตกแต่งนะ บ้านมันมีเสาด้วย เล่าให้คนเห็นประโยชน์ของคณิตศาสตร์แบบที่เราเห็น

เนื้อหาในเพจมีหลากหลายมาก คุณเลือกเรื่องที่จะนำมาเล่ายังไง

เราเรียนมาด้านคณิตศาสตร์โดยตรง พอเรารู้จักศาสตร์หน่ึงมากพอสายตาเราจึงเปลี่ยนไป มองอะไรก็ตามเราจะเห็นคณิตศาสตร์อยู่ในนั้น เช่น เมื่อวานเราไปเที่ยวเขาวงกต เราเข้าไปเดินเล่นแล้วก็หลงทาง สิ่งที่เราคิดคือมันมีหลักการทางคณิตศาสตร์ใดที่จะช่วยให้เราออกจากเขาวงกตให้ได้เร็วที่สุด เราเลยไปศึกษา ซึ่งมันก็มีจริงๆ คืองานวิจัยที่พยายามค้นหาวิธีที่จะทำให้ออกจากเขาวงกตได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

เราเชื่อในทฤษฎีที่ว่าแต่ละคนมีสายตาไม่เหมือนกัน เช่น คนเล่นบาสเกตบอลเป็นจะรู้ว่าเมื่อได้ลูกมาเขาจะต้องวิ่งเส้นทางไหนเพื่อไปให้ถึงแป้น ช่างภาพเห็นวิวเดียวกับเราแต่เขาบอกได้ว่าต้องถ่ายมุมไหนถึงจะสวย ส่วนเราเห็นคณิตศาสตร์อยู่ในทุกสิ่ง สรุปก็คือเนื้อหาในเพจเกิดจากการที่เราเห็นบางสิ่งแล้วนึกแง่มุมคณิตศาสตร์อะไรออก เราก็ไปค้นหาแล้วเขียนอธิบายออกมา

แต่เรื่องสำคัญคือเนื้อหาที่เราเอามาเล่าต้องเป็นเรื่องที่สนุกเพราะต่อให้เนื้อหาบางอย่างสำคัญกับชีวิตมากแต่ไม่สนุก สุดท้ายคนก็ไม่อยากอ่าน

มีวิธีเล่าเนื้อหาที่ซับซ้อนยังไงให้สนุกโดยที่ยังคงความถูกต้องของเนื้อหาคณิตศาสตร์ไว้

ยากเหมือนกันเพราะพอเราพยายามเล่าทฤษฎีทางคณิตศาสตร์ให้เป็นภาษาคนก็มีโอกาสสูงมากที่เราจะสูญเสียความถูกต้องบางอย่างไป ซึ่งเราจะไม่ยอมทำเด็ดขาด ดังนั้นจุดที่ยากที่สุดไม่ใช่การเล่าทฤษฎีเป็นภาษาคนแต่คือการพูดภาษาคนยังไงให้สามารถรักษาความถูกต้องทางคณิตศาสตร์ไว้ให้ได้มากกว่า

เวลาทำเนื้อหาเราจึงแบ่งเนื้อหาเป็นสองส่วนคือรูปกับแคปชั่น ในรูปจะเป็นความรู้ที่เข้าใจง่ายที่สุด แคปชั่นจะพูดถึงทฤษฎีที่ลึกขึ้น และเราก็แนบลิงก์ไว้เพื่อเชื่อมโยงไปสู่งานวิจัยหรือทฤษฎีแบบละเอียดเพื่อให้สามารถไปอ่านต่อได้

เราพยายามนึกถึงคนที่ไม่มีพื้นฐานด้านคณิตศาสตร์มาก่อน พยายามจินตนาการแทนคนที่อยู่นอกสาขา เอาใจเขามาใส่ใจเราว่าเขาจะอ่านรู้เรื่องไหม ฉะนั้นอีกหนึ่งสิ่งสำคัญก็คือทักษะการอธิบายให้คนที่ไม่เก่งหรือไม่มีหัวทางนี้เข้าใจ 

แล้วคณิตศาสตร์อย่างที่ควรจะเป็น สำหรับคุณเป็นแบบไหน 

คนมากมายพยายามเคลมว่าจะเปลี่ยนคณิตศาสตร์ให้กลายเป็นเรื่องง่าย แต่นี่คือสิ่งสุดท้ายในโลกที่เราจะทำ เพราะคณิตศาสตร์มันไม่ง่าย ไม่ง่ายก็คือไม่ง่าย อะไรคือเหตุผลที่ต้องเปลี่ยนของที่ไม่ง่ายให้ง่าย 

ถ้าจะทำให้คณิตศาสตร์ง่าย เราคิดว่ามีสองทาง หนึ่งคือตัดทอนรายละเอียดบางส่วนทิ้งไป กับสองคือโกหก ดังนั้นเราคิดว่าสิ่งแรกที่ควรทำคืออย่าปฏิเสธความเป็นตัวมันและยอมรับให้ได้ก่อนว่าคณิตศาสตร์มันยาก แต่นอกเหนือจากความยาก มันยังสำคัญ จำเป็น มีประโยชน์ และสวยในมุมมองของบางคน

ที่ผ่านมาเคยมีผู้อ่านฟีดแบ็กว่าเขาอ่านไปถึงหน้าที่มีสมการแล้วก็หยุด เราก็ต้องยอมรับว่าเขายังทำความเข้าใจสมการนี้ไม่ได้ แต่เราเองก็หลีกเลี่ยงการเขียนสมการไม่ได้เพราะคณิตศาสตร์มันมีส่วนของสมการอยู่ แต่สมการไหนที่ไม่จำเป็นถ้าตัดได้เราก็จะตัด ฉะนั้นการถ่ายทอดคณิตศาสตร์อย่างที่ควรจะเป็นสำหรับเราคือการเล่าว่านักคณิตศาสตร์คิดอะไรในแต่ละขั้น เล่าประโยชน์ของมัน มากกว่าการพยายามเล่าคณิตศาสตร์ให้ง่าย ซึ่งเป็นสิ่งที่มันไม่ได้เป็น 

ทำไมคณิตศาสตร์ถึงต้องยาก 

คณิตศาสตร์มันต้องยากเพราะว่ามันเป็นอุปกรณ์สำคัญที่สร้างเทคโนโลยีทุกอย่างบนโลกนี้ ตราบใดที่เทคโนโลยียังคงพัฒนาอยู่ คณิตศาสตร์ก็ต้องพัฒนาต่อไปให้เท่าทัน ตัวอย่างเช่น ไม่ใช่ว่าอยู่ดีๆ นิวตันตั้งใจคิดว่าจะเขียนทฤษฎีแคลคูลัสให้ยาก แต่จุดประสงค์ที่นิวตันคิดสูตรแคลคูลัสคือ เพื่ออธิบายการเคลื่อนที่ของลูกแอปเปิลเพราะทฤษฎีคณิตศาสตร์ที่มีอยู่ก่อนหน้าไม่เพียงพอที่จะอธิบายการตกของแอปเปิล ดังนั้นคำถามไม่ได้อยู่ที่ว่าแคลคูลัสหรือคณิตศาสตร์จำเป็นไหมด้วยซ้ำ แต่คำถามคือคุณจำเป็นต้องเข้าใจการตกของแอปเปิลหรือเปล่า ถ้าคำตอบคือไม่จำเป็น โลกนี้ก็ไม่ต้องมีสูตรแคลคูลัสก็ได้ เช่นเดียวกัน โลกนี้ก็ไม่จำเป็นต้องมีสูตรคณิตศาสตร์ยากๆ อื่นๆ ก็ได้ แต่โลกนี้ก็จะไม่มีจรวด ไม่มีเครื่องบิน ไม่มีเทคโนโลยีมากมาย คุณยอมหรือเปล่า สรุปคือสาเหตุที่คณิตศาสตร์มันซับซ้อนก็เพื่อให้ทันความต้องการของโลกที่ซับซ้อนขึ้น

สุดท้ายแล้วเป้าหมายของเพจในทุกวันนี้คืออะไร

ในระดับใหญ่การแก้ปัญหาการเรียนคณิตศาสตร์ทั้งระบบคงใช้เวลา แต่เราทำในส่วนของเราได้ด้วยการทำเพจ ส่งต่อวิธีคิดและหวังว่าคนอ่านจะได้แรงบันดาลใจไปคิดต่อยอดว่าจะแก้โจทย์ที่แตกต่างกันไปได้ยังไง

เคยมีครูแชร์โพสต์ของเราไปแล้วเขียนว่า “เดี๋ยวเปิดเทอมเอาไปเล่าให้เด็กฟังดีกว่า” นี่ก็เป็นความสำเร็จแล้วเพราะมันอาจทำให้คนอื่นๆ คิดตามหรือต่อยอดได้อีก หรือในโพสต์ที่พูดถึงคำถามว่าทำไมฝนถึงชอบตกเวลาที่เราซักผ้า เราอธิบายว่าเพราะว่าเราให้ความสนใจกับฝนเป็นพิเศษเวลาที่เราซักผ้า เราจึงโฟกัสที่ฝนเฉพาะในวันที่เราซักผ้า ในโพสต์นั้นมีคนมาแสดงความคิดเห็นว่า “แล้วทำไมแมลงหวี่ถึงชอบตอมเฉพาะที่หู” ซึ่งเรามองว่ามีหลักการเดียวกันกับเรื่องฝนเพราะในความเป็นจริงแมลงหวี่มันก็ตอมทุกที่แต่เพราะมีแค่หูที่ได้ยินเสียงเราเลยได้ยินเสียงแมลงหวี่บินแค่จุดนั้น การตั้งคำถามของเขาทำให้เราเห็นเลยว่าเขาได้นำสิ่งที่เราเขียนไปคิดต่อและเกิดการเรียนรู้ ซึ่งเรารู้สึกว่ามันดีนะ

The post ‘คณิตศาสตร์อย่างที่ควรจะเป็น’ เพจที่เปลี่ยนคณิตศาสตร์ให้สนุกผ่านทุกเรื่องรอบตัว appeared first on a day magazine.