ฉันนั่งทบทวนตัวเองในห้องเงียบๆ เสียงนกกระจอกตอนเช้าร้องจิ๊บๆ เหมือนจะบอกว่า ไปเถอะ จงเดินออกไป เดินทางตามหัวใ …

ผัวะ !!

เสียงไม้หน้าสามที่ฟาดมาตรงหัวของฉันนั่นเอง แฟนฉันเป็นคนฟาด ก่อนจะตะโกนด่าว่า “โอ้ย พร่ำเพ้อพรรณนาอะไรของมึง เหงามากมั้ง กูก็อยู่ข้างมึงเนี่ย”

แต่แหม ด้วยความที่ฉันเป็นคนชอบอ่านหนังสือบันทึกการเดินทางเยอะ หนังสือก็มักจะมีประโยคเด็ดๆ ในการเปิดเรื่อง เหมือนแบบทุกคนต้องมีสตอรี่ในการออกเดินทาง เพื่อที่จะไปตามหาตัวเอง ออกไปลืมความทรงจำบางอย่าง ทบทวนความฝันของชีวิต ฉันเลยอยากเกริ่นนำเท่ๆ แบบนั้นบ้าง

แต่ตัดภาพมาที่ความเป็นจริง…

ฉัน! ทำงาน! เหนื่อย! มาก! ฉัน! อยาก! เที่ยว! ก็แค่นี้เอง และฉันก็มีเงิน แล้วฉันก็อยากไป (ถึงจุดนี้ชาวนักอ่าน a day อาจจะเริ่มหมั่นไส้ มึงเอาอะไรมาลงให้อ่าน นี่มึงถึงขาลงจนต้องเชิญคนแบบนี้มาลงแล้วเหรอ ใจเย็นๆ จ้ะ ฉันจะบอกอะไรให้อีกอย่าง)

ฉัน! ไป! กับ! แฟน! 2 คน! จ้า แบบสวีตๆ เลย ไม่มีหรอกแบบว่าไปนั่งเหงา คุยกับคนแปลกหน้าแล้วออกเดินทางด้วยกัน ตกหลุมรักกัน พ่นคำคมเหมือนในหนังสือคำคมใส่กัน หรือเหมือนใน กวน มึน โฮ ไม่มี ฉันกับแฟนคือหวานๆ และเราสองคนจะไปไอซ์แลนด์ (จุดนี้นักอ่านก็เริ่มมองหา เอ๊ะ ปุ่มกดปิดอยู่ตรงไหนนะ ใจเย็นๆ อีกครั้งนะ ขอโอกาสให้ฉันนิดหนึ่ง)

หลายคนถามฉันว่า ทำไมต้องไอซ์แลนด์ เท้าความว่าเมื่อปีที่แล้ว เราสองคนได้ไปเที่ยวฝรั่งเศส สวิตเซอร์แลนด์ และอิตาลี ด้วยความที่ตอนนั้นเราคิดว่าตัวเองชอบการดูศิลปะ ติสท์ๆ อย่างฉันจะต้องแฮปปี้กับการเสพศิลปะ ชื่นชมกับสถาปัตยกรรมอันสวยงาม ภาพเขียน รูปปั้น ถ้วย ไห หม้อต่างๆ ที่ปารีสและอิตาลีแน่นอน

ปรากฏว่าความเป็นจริงในตอนนั้นคือ ฉันไม่เข้าใจ ไปเจอคุณโมนา ลิซ่า ก็ ‘ว้าว! โมนา ลิซ่า’ จบ ไปเจอคุณรูปปั้นเดวิดหรือรูปภาพดังๆ ก็ ‘ว้าว! สวยจัง’ จบ ไม่มีการคิดซับซ้อนอะไรทั้งนั้น แต่กลายเป็นว่าสิ่งที่ตกตะกอนในวัยนี้ของฉันดันเป็นการติดใจการปีนเขา ดูภูเขา น้ำตก ให้ลมตีหน้าที่สวิตเซอร์แลนด์มากกว่า

จากประสบการณ์นั้น วันวาเลนไทน์ที่ผ่านมาฉันกับแฟนเลยนั่งคุยกันว่าจะไปไหน ตอนนั้นอยู่ดีๆ ฉากใน The Secret Life of Walter Mitty ที่มิตตี้ไถสเกตบอร์ดมาตามภูเขาเขียวๆ ดำๆ ท้องฟ้าสีฟ้าเป็นพื้นหลังสวยๆ ก็แวบเข้ามา และคีย์เวิร์ดคำว่า ‘ไอซ์แลนด์’ ก็เข้ามาในหัว

“งั้นไอซ์แลนด์เนี่ยแหละ!” ฉันบอกกับแฟนแบบนั้น

ช่วงที่เราไปเที่ยวเป็นช่วงใกล้ฤดูร้อนของไอซ์แลนด์พอดี เวลากลางวันยาวนานมาก พระอาทิตย์จะตกประมาณ 5 ทุ่มจนสักตี 3 พระอาทิตย์ก็ขึ้นแล้ว แถมช่วงที่พระอาทิตย์ตกก็ไม่ได้มืดสนิท ดังนั้นตอนเรามาถึงสนามบินไอซ์แลนด์ตอน 5 ทุ่ม ไอซ์แลนด์จึงต้อนรับเราด้วยแสงแดดเบาๆ เหมือนแดดตอน 5 โมงเย็นในไทยอย่างไรอย่างนั้น

เราขับรถเช่าตรงไปที่โรงแรม ระหว่างทางจากสนามบินไปยังตัวเมือง Reykjavík (เมืองหลวงของไอซ์แลนด์) ฉันว่ามันเป็นเหมือนอินโทรในการเที่ยวไอซ์แลนด์ได้อย่างดี เพราะระหว่างทางเต็มไปด้วยทุ่งลาวา สีดำตะปุ่มตะป่ำ ภูเขาสีน้ำตาล และก้อนหินต่างๆ ที่มีปั๊มน้ำมัน หรือตู้คอนเทนเนอร์ตั้งอยู่อย่างแปลกๆ จนฉันรู้สึกเหมือนขับรถอยู่บนดาวเคราะห์ดวงอื่น ตอนนั้นสัมผัสใจตัวเองได้เลยว่า ทริปนี้คงมีอะไรให้เราสองคนตกใจอีกมากแน่ๆ

ในทริปนี้ฉันตัดสินใจเที่ยวรอบเกาะทุกส่วนของไอซ์แลนด์เป็นระยะทางกว่าหนึ่งพันกิโลเมตร ดังนั้นใน 10 วันตลอดทริป ฉันวางแผนไว้เยอะมาก ทั้งดูน้ำตก ปีนเขา ดูนก ดูน้ำตก ดูหิน ดูน้ำตก ดูหิน ดูแมวน้ำ ดูน้ำตก ดูน้ำตก ดูน้ำตก ดูธารน้ำแข็ง ดูน้ำตก ดูน้ำตก …พอแล้ว! แต่เชื่อไหมคุณผู้อ่าน ชีวิตการท่องเที่ยวที่นี่ก็มีแค่นี้จริงๆ

ถ้าจะให้นิยาม ไอซ์แลนด์คือประเทศแห่งการดูน้ำตกที่แท้จริง ตอนแรกฉันก็คิดว่าจะน่าเบื่อหรือเปล่า แต่เอาเข้าจริงแล้ว ครั้งนี้กลับเป็นทริปที่ไม่มีช่วงไหนน่าเบื่อเลย

น้ำตกในแต่ละที่มีความสวยงามและน่าจดจำในแบบตัวมันเอง ทั้ง Bruarfoss น้ำตกสีฟ้าเตี้ยๆ น่ารัก หรือ Dynjandi น้ำตกที่มีหลายชั้นพร้อมน้ำเป็นเส้นริ้วบางๆ ใสๆ ไปจนถึงน้ำตกที่ทรงพลังที่สุดอย่าง Dettifoss ซึ่งตอนเดินทางขึ้นไป ฉันคิดในหัวตลอดเวลาว่านี่จะพาตัวเองมาตายที่นี่หรือเปล่า ที่นั่นหนาวมาก หิมะก็ตกหนัก ลมก็แรง ราวกับเสื้อฮีตเทค 2 ชั้นมีค่าเท่าแผ่นกระดาษทิชชู่ ที่สำคัญคือฉันไม่ได้พกถุงมือไป! (ก็คิดว่าฤดูร้อนแล้วคงไม่หนาวเท่าไหร่ หิมะคงไม่ตก ใช่ค่ะ ตัดภาพมาคือแทบแข็งตาย) แต่เชื่อไหม พอไปถึงตรงหน้า ฉันถึงกับอุทานว่า โอ้โห คุณพี่คะ มันช่างสวยและยิ่งใหญ่มาก สมแล้วที่เป็น The most powerful waterfall in Europe.

นอกเหนือไปจากน้ำตก ฉันยังได้จำลองตัวเองเป็นนักสำรวจธรรมชาติแบบพี่ติ๊ก เนวิเกเตอร์ ด้วยการไปดูแหล่งดูนก ซึ่งหนึ่งในนกตัวเด็ดที่เราจะดูเป็นสัตว์ประจำชาติของไอซ์แลนด์ นั่นก็คือนกพัฟฟิน

พัฟฟินเป็นนกที่น่ารักมาก ตัวขาว-ดำแต่ปากใหญ่ป้อมสีส้มแดง เป็นนกไม่กี่ตัวที่เห็นแล้วต้องพูดเสียงสองว่า “น้องงงงง” แต่ที่ที่จะดูน้องได้คือสุดขอบตะวันตกของไอซ์แลนด์ ซึ่งต้องขับออกมาจากถนนเส้นหลักไกลมาก ดังนั้นวันที่จะไปดูเราจะไม่ได้ไปเที่ยวที่อื่นเลยนอกจากดูนกพัฟฟินอย่างเดียว

หลังจากเราขับรถออกจากที่พักติดกันยาวมาถึง 6 ชั่วโมง เราก็มาถึง Látrabjarg จุดชมนกที่เป็นหน้าผาสูงชันและมีนกมาทำรังอยู่ด้วยกันเป็นจำนวนมาก ช่วงแรกๆ ฉันเดินแถวหน้าผาอยู่นานแต่กลับหานกพัฟฟินไม่เจอ โชคดีมากๆ ที่มีชาวต่างชาติอยู่ข้างหน้าเราและชี้อะไรสักอย่างอยู่ ด้วยความเป็นคนชอบรู้เรื่องของชาวบ้าน ฉันเลยขอแอบเดินไปดูจนเจอนกพัฟฟินอยู่ 3 ตัวบริเวณนั้น

เราตื่นเต้นกันใหญ่ พี่ฝรั่งเล่าให้ฉันฟังว่า นกพัฟฟินเป็นสัตว์ที่น่ารักมากเลยนะ มันเป็นนกที่รักเดียวใจเดียวและจะกลับมาเจอคู่ของตัวเองที่นี่ทุกปีที่บ้านหลังเดิม แต่ขณะที่เรากำลังเอ็นดูน้องจากเรื่องราวที่เขาเล่า พี่ฝรั่งก็พูดเสริมขึ้นมาอีกว่า “แถมเนื้อมันยังอร่อยมากอีกด้วย”

หืม…

ฉันถามเขากลับไปว่า นกพัฟฟินไม่ใช่สัตว์หายากหรอกเหรอ คุณพี่ฝรั่งตอบฉันว่า “โอ้ยยย พวก Greenpeace หรือ WHO ก็พูดไปงั้นแหละ ถ้าคุณขับรถไปหมู่บ้านข้างๆ คุณจะเจอว่ามีคนเลี้ยงมันด้วยซ้ำ คุณอยากถ่ายเซลฟี่ยังได้เลย บางคนเขามาขโมยไข่ตอนกลางคืน เพราะไข่ของมันก็อร่อยมาก คุณต้องลองนะ ส่วนอกนี่เนื้อเด็ดมากจริงๆ”

ฉันได้แต่ยิ้มแห้ง นี่ฉันขับมาตั้งไกลเพื่อวาดฝันจะได้เป็นพี่ติ๊ก เนวิเกเตอร์ เลยนะ ทำไมพี่ถึงมาทำลายความฝันของน้องแบบนี้

แต่ถ้าว่ากันตามตรง สิ่งที่ไอซ์แลนด์สอนให้ฉันรู้คือความจริงที่ว่า สิ่งที่สวยงามมากๆ เกือบทุกอย่างต้องแลกมาด้วยความยากลำบากและการให้เวลากับมัน อย่างเช่น วันหนึ่งที่ฉันไปรอดูน้องแมวน้ำ ฉันกับแฟนก็ได้แต่ยืนมองเฉยๆ อยู่ริมหาดเป็นชั่วโมง สุดท้ายก็เห็นน้องอยู่ไกลๆ ผลุบๆ โผล่ๆ ออกมารวมกันไม่ถึง 1 นาที แต่น่าแปลกใจที่เราก็ยังสุขใจที่จะได้เฝ้ามองมันแบบนั้น

หรือบางน้ำตกที่ในรูปถ่ายคือสวยมาก แต่ความเป็นจริงคือเราต้องใช้เวลาเต็มวันในการขับรถออกไปและขับกลับ บางน้ำตกต้องเดินเท้า 4-9 กิโลเมตรบนทางที่ทั้งชัน ลื่น เป็นโคลน ข้ามแม่น้ำ และต้องปีนหินที่สูงกว่าเสียงของแม่มารายห์ แครีย์อีก แต่ทุกครั้งที่ได้เห็นปลายทางที่เราเดิน น่าแปลกใจที่มันก็ทำให้เรารู้สึกหายเหนื่อยจริงๆ เพื่อนๆ ของฉันมักจะบอกว่ารูปถ่ายที่ไอซ์แลนด์ดูสวยเกินจริงมาก แต่ขอบอกนะว่าบางที่ที่เราไปมันสวยมากกว่านั้นอีก สวยจนรู้สึกว่าจะถ่ายรูปเก่งแค่ไหนก็ไม่มีวันที่จะเก็บความสวยงามของที่นี่ไปได้หมด บางที่ถึงจะลำบากมากจนไม่มีใครมาแถวๆ นั้นเลย แต่การที่ฉันและแฟนเหนื่อยเดินทางมาขนาดนี้ มันทำให้เรารู้สึกว่าเราเป็นเพียงคนไม่กี่คนที่จะได้เห็นความสวยงามที่พระเจ้าสร้างไว้ตรงหน้า

อีกเรื่องหนึ่งที่ไม่พูดถึงไม่ได้ ด้วยความที่ว่าไอซ์แลนด์เป็นเกาะ สิ่งที่ตามมาคือเนื้อสัตว์หลักของไอซ์แลนด์ที่นำมาทานคือปลา แต่สำหรับฉัน ปลาทุกชนิดที่นี่อร่อยมาก ถ้าให้อธิบายแบบส่วนตัวคือมันต่างจากไทยตรงที่ปลาไอซ์แลนด์ไม่มีก้าง พอเราทานก็จะรู้สึกลื่นคอ สบายใจ ไม่ต้องกลัวก้างขวางคอใดๆ บาดคอของฉัน ส่วนใหญ่อาหารของเราเลยเป็นฟิชแอนด์ชิปส์ และด้วยความที่ฉันคิดไว้เสมอว่า การมาเที่ยวคือการมาเอนจอยชีวิตบ้านเขา ดังนั้นจะไม่มีการกินอยู่อย่างประหยัด เขาอยากเอาอะไรมาให้กินก็จะกิน มา!

ปลาค็อดสดๆ, ปลาลิ้นหมา, กุ้ง Langoustine, ปลา Halibut, ปลา Plaice, เนื้อกวางเรนเดียร์ หรือแกะไอซ์แลนด์ ชื่ออะไรแปลกๆ เอามา! เอามาให้หมด! ซึ่งพอกินแล้ว โดยส่วนตัวฉันอยากให้ทุกคนได้ไปกินจริงๆ นะ เพราะมันดีมาก (ก.ไก่ล้านตัว)

สำหรับฉัน ฉันว่าไอซ์แลนด์ไม่ใช่ประเทศแรกในยุโรปที่ควรมา ไอซ์แลนด์เหมาะกับการไปเห็นเมืองที่สวยและหรูหรามาก่อน แล้วค่อยมาเจอความงามแบบไอซ์แลนด์ที่หลุดโลก เศร้าๆ เหงาๆ เอาแต่ใจเหมือนหนังหว่อง กาไว หรือ Sofia Coppola เคว้งคว้างอะไรแบบนั้นมากกว่า เพราะไอซ์แลนด์สวยมากแต่ก็เศร้ามากด้วยเหมือนกัน

เราจะรู้สึกประมาณว่า ฉันไม่เป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ นี่คือโลกอีกใบที่พระเจ้าสร้างแยกออกมา พระเจ้าอยากจะลองเอาธารน้ำแข็งมาต่อกับภูเขา อีกด้านหนึ่งเป็นกองลาวา แต่เอ๊ะ ลาวาตรงนี้ปลูกมอสไปหน่อยละกัน ตรงนี้ให้มันหักหน่อยพร้อมน้ำตก

ฉันกับแฟนจบทริปของเราที่บ่อแช่ Blue Lagoon ที่โด่งดังอันดับต้นๆ ของโลก ฉันว่ามันเป็นทางเลือกที่สมบูรณ์แบบมากๆ ที่เอามาใส่ในวันสุดท้ายของทริป เพราะแม้ว่าเราสองคนจะล้าจากการนั่งรถและเปลี่ยนที่นอนมาตลอด 10 คืน แต่พอได้แช่บ่อน้ำสีฟ้าที่อุ่นกำลังดี และได้อยู่ท่ามกลางอากาศเย็นๆ 7-8 องศา เรารู้เลยว่าทำไมเพื่อนทุกคนที่เคยมาถึงต้องบอกว่ามันเป็น ‘The MUST’ มากๆ

ในขณะที่แช่อยู่นั้น ฉันนึกถึงหนังเรื่อง The Secret Life of Walter Mitty ซึ่งในช่วงท้ายๆ ของหนัง มิตตี้ตามหาช่างภาพคนหนึ่งมาจนถึงเทือกเขาหิมาลัยและเจอเขากำลังรอถ่ายรูปเสือดาวหิมะอยู่ ด้วยความสงสัยมิตตี้จึงเอ่ยถามออกไป

“เมื่อไหร่คุณจะถ่ายรูปมัน”

“บางครั้งผมก็ไม่ถ่าย ผมไม่ชอบให้กล้องเข้ามาขัดจังหวะ ผมแค่อยากมองอยู่อย่างนั้น อยู่ในช่วงเวลาเหล่านั้น เพราะความงามที่แท้จริงนั้นไม่เรียกร้องความสนใจ” ช่างภาพคนนั้นตอบ

อืม ฉันเริ่มคิดว่า เอ๊ะ ถ้าย้อนกลับมาดูตัวเอง จากวันแรกจนถึงวันสุดท้าย ฉันถ่ายรูปมาประมาณหนึ่งล้านรูปได้แล้วจ้า! ผิดคอนเซปต์กับสิ่งที่พาเรามาถึงที่นี่จริงๆ แต่อย่างไรก็ตาม ฉันก็คิดต่อนะว่าการที่เราถ่ายรูปไว้ก็ไม่ได้ทำให้ความงามของมันดูลดค่าลงไปหรอก เพราะเราต่างอยากมีสิ่งที่เตือนความจำถึงสถานที่ที่อยากจดจำไว้ทั้งนั้น อย่างรูปภาพที่ทุกท่านเห็นเหล่านี้ก็ทำให้ฉันหวนย้อนคิดถึงเรื่องราวดีๆ ตลอด 10 วันที่ผ่านมา คิดถึงประเทศที่เอาแต่ใจตัวเอง แต่เกือบทุกคนที่มาต่างก็ตกหลุมรักมันทั้งนั้น

รวมถึงฉัน คนที่กำลังนอนตีพุงอยู่ในบ่อน้ำแห่งนี้ด้วย

The post เมื่อ Walter Mitty บอกฉันให้หนีจากไทยไปผจญภัยที่ไอซ์แลนด์ appeared first on a day magazine.

Lady Bird เป็นภาพยนตร์วัยรุ่นเรื่องหนึ่งที่เดินเรื่องอย่างฉับไวและคมคาย ประกอบไปด้วยส่วนผสมที่กลมกล่อมระหว่างบทสนทนาเท่ๆ และการแสดงที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันแพรวพราวของ Saoirse Ronan ที่พาตัวเองเข้าชิงตำแหน่งนักแสดงนำหญิงของเวทีออสการ์อีกครั้งในปี 2018 กับบทของ คริสทีน (ที่เธอ ได้ตั้งชื่อตัวเองขึ้นมาใหม่อย่างเก๋ไก๋ว่า Lady Bird) สลัดคราบเด็กสาวชนบทพูดน้อยใน Brooklyn (2015) เป็นเด็กวัยรุ่นสุดแสบที่แสนจะหัวรั้นและทะเยอทะยาน เมื่อ Lady Bird พบว่าชีวิตของเธอมันช่างน่าเซ็ง อยู่ในครอบครัวที่แสนจะน่าเบื่อ และเมืองที่ทุกซอกทุกมุมเต็มไปด้วยคำว่าธรรมดา ทำให้เธออยากพาตัวเองไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยในนิวยอร์ก เมืองที่เธอวาดฝันถึงความซิวิไลซ์และชีวิตที่ดีกว่านี้เอาไว้ แม้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะทำให้ครอบครัวต้องตกที่นั่งลำบาก เพราะพ่อแม่ของเธอกำลังประสบปัญหาด้านการเงินอยู่

Lady Bird เป็นหนัง coming of age อีกเรื่องหนึ่งที่กวาดรางวัลมากมายในปี 2018 ทั้งรางวัล Best Musical or Comedy Motion Picture ของ Golden Globe Awards ครั้งที่ 75 รวมทั้งได้เข้าชิงรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมของออสการ์ด้วย ยิ่งไปกว่านั้นหนังเต็มไปด้วยนักแสดงที่เราชอบมาก ทั้ง Saoirse Ronan ที่ได้กล่าวไป Timothée Chalamet ที่ในปีเดียวกันได้เข้าชิงรางวัลนำชายของออสการ์จาก Call Me by Your Name (2017) หรือ Lucas Hedges จาก Manchester by The Sea (2016) ซึ่งทุกคนรับหน้าที่ถ่ายทอดตัวละครของตัวเองได้ดีมากจนทำให้บรรยากาศของหนังเต็มไปด้วยยิ้มละมุนๆ แม้ว่าจะเป็นฉากที่เศร้าก็ตาม

แต่คนที่เราเซอร์ไพรส์กับการแสดงมากที่สุดคือ Laurie Metcalf ที่รับบทเป็นแม่ของ Lady Bird ที่ทำให้เราคิดถึงแม่ของเราขึ้นมาหลายครั้งระหว่างดู ด้วยการแสดงที่เป็นธรรมชาติ และรับรู้ถึงความเป็น ‘มนุษย์แม่’ จริงๆ ที่แม้ว่าจะขี้บ่น จู้จี้จุกจิก พูดจาทำร้ายจิตใจเราบ้าง แต่จุดประสงค์ของเขาก็เพื่ออยากจะให้เราเป็นคนที่ดีขึ้น และภายใต้คำบ่นและต่อว่าก็เต็มไปด้วยความรักอยู่ทั้งนั้น

นอกจากจะเล่าถึงปัญหาความสัมพันธ์ในครอบครัวแล้ว หนังยังเล่าถึงปัญหาของวัยรุ่นไม่ว่าจะเป็นการไม่พอใจกับกลุ่มเพื่อนที่คบอยู่ การสร้างโปรไฟล์ปลอมๆ ขึ้นมาเพื่อให้ได้อยู่ในสังคมที่ดีขึ้นหรือเพื่อให้ใครสักคนตกหลุมรัก โดยมีฉากเบื้องหลังของปัญหาเหล่านี้เป็นช่วงที่อเมริกากำลังเผชิญกับเหตุการณ์ 9/11 ที่ทำให้ทัศนคติในการใช้ชีวิตของอเมริกันชนเปลี่ยนแปลงและตามมาด้วยผลกระทบหลายๆ ด้านอย่างปัญหาการเงินของครอบครัวคริสทีนเองก็มาจากเหตุการณ์นี้

มีหลายๆ ฉากในหนังที่ทำเราน้ำตาคลอไปจนถึงสะอึกสะอื้นในโรง ส่วนหนึ่งเรื่องราวในหนังอาจจะตรงกับชีวิตเราช่วงนี้ เราชอบถามตัวเองบ่อยๆ ว่า เราแค่อยากเป็นตัวของตัวเอง อยากทำงานในที่ที่ตัวเองชอบ อยากออกเดินทาง ทำอะไรที่เราอยากทำ เรื่องง่ายๆ แค่นี้ ทำไมมันยากจังวะ? จนหลายครั้งเราเผลอโทษครอบครัวว่าทำไมไม่เกิดมาในบ้านที่รวยกว่านี้ ในครอบครัวที่ทำให้เรามีโอกาสมากกว่านี้ โดยเผลอลืมไปว่าเขาต้องเสียสละความฝัน ความสุขในชีวิต ที่เขาก็อาจจะอยากหนีชีวิตน่าเบื่อออกไปทำอย่างอื่นเหมือนกัน แต่เพราะเขารักเราและอยากเห็นเราเติบโตมาในทางที่ดีจึงต้องอดทนมาตลอด แม้อาจจะไม่ได้สมบูรณ์แบบ แต่เชื่อเถอะว่ามันอาจจะดีที่สุดแล้วที่เขาพอจะทำเพื่อเราได้

Lady Bird เป็นหนังแทงใจคนห่วยๆ แบบเรา เราเข้าใจคริสทีนมากๆ เพราะเราเองก็เป็นเด็กค่าเฉลี่ย ไม่ใช่เด็กเรียนดีกิจกรรมเด่น หน้าตาดูดี จนเป็นที่จดจำของอาจารย์หรือเพื่อนในรุ่น เคยคิดถึงกับว่า พระเจ้าโกรธอะไรเราปะ ทำไมต้องทำให้เราเป็นคนธรรมดาขนาดนี้ เราก็แค่อยากเป็นคนที่น่าจดจำ อยากมีชีวิตที่ดี และถ่ายรูปลงโซเชียลเน็ตเวิร์กให้คนอื่นมาอิจฉาชีวิตเราบ้าง จนบางครั้งเราก็หลงไปพยายามทำตามคนนู้นคนนี้ หวังจะมีพื้นที่ที่คนอื่นจดจำแบบใครเขา

สุดท้ายเราก็ทำไม่ได้ สุดท้ายเราก็หนีตัวเองไปไม่พ้น เราไม่ใช่เขาที่จะทำแบบนั้นแล้วประสบความสำเร็จ

หลายครั้งที่เราลืมและมัวมองแต่ความสุขระยะสั้น จนลืมไปว่าเราได้อยู่ท่ามกลางคนที่เรารักเขาและเขาก็รักเรา แม้มันจะมีช่วงที่แย่และไม่เข้าใจกันบ้าง แต่สุดท้ายเราต่างก็ไม่เคยห่างกันไปไหน เราต่างช่วยประคับประคองกันไปและเราเองก็อยากทำตัวเองให้ดียิ่งขึ้นเพื่อคนเหล่านั้น

เราทุกคนเคยมีหรือต่างก็มี Lady Bird อยู่ในตัวเอง เราต่างเคยเป็นลูกนกที่ต้องผละออกจากรังแสนสบายลองออกบินด้วยตัวเอง ช่วงแรกๆ เราคงอยากจะบินไปทุกหนทุกแห่งเท่าที่แรงจะบินไปได้ แต่สุดท้ายก็เผลอพลัดหลงไปไกลไหนต่อไหน และคิดถึงการกลับมาอยู่ในรังที่แสนจะปลอดภัยของเราในที่สุด

สุดท้ายพวกเราทุกคนก็คงต้องสู้กันต่อไป และยอมรับว่าชีวิตเราส่วนใหญ่ก็มักไม่เป็นไปตามที่เราหวังไว้ ดีที่สุดของเรามันอาจจะเป็นได้แค่นี้ เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่งที่พยายามทำตัวเองให้ดีขึ้นทีละนิด และได้แต่ภาวนาว่าโลกจะไม่ร้ายกับเรามากไปกว่านี้ก็เท่านั้น

Lady Bird กำลังจะเข้าฉายในโรงภาพยนตร์อีกครั้งในวันที่ 28 มกราคม 2564

ภาพ IMDb

The post Lady Bird : ทำไมชีวิตฉันธรรมดาขนาดนี้ พระเจ้าโกรธอะไรฉันปะ appeared first on a day magazine.

มีอาจารย์ท่านหนึ่งเคยบอกผมไว้ว่า สิ่งหนึ่งที่สำคัญมากในการเป็นผู้ใหญ่ที่ดีคือการรับผิดชอบคำพูดของเราเมื่อได้กล่าวมันออกไป แต่ถ้าเราได้รับหน้าที่ในการพูดความจริงที่ใครต่างก็ไม่กล้าพูด และการบอกสิ่งนั้นออกไปอาจตามมาด้วยปัญหามากมายที่คาดเดาไม่ได้ เราจะกล้าพูดสิ่งนั้นและอยากจะรับผิดชอบกับสิ่งที่เราพูดออกไปอยู่มั้ย

ช่วงต้นปีของทุกปี ผมจะตั้งหน้าตั้งตารอดูหนังมากเป็นพิเศษ เพราะเป็นช่วงทยอยประกาศผลรางวัลต่างๆ ให้กับภาพยนตร์และนักแสดงที่ทำผลงานออกมาได้น่าประทับใจ ซึ่งรางวัลที่มีคนพูดถึงและยิ่งใหญ่มากที่สุดรางวัลหนึ่งก็คือรางวัลออสการ์ และ The Post ก็เป็นหนังที่ได้รับการจับตามองเป็นอย่างมากในการประกาศผลรางวัลในปีนี้ เพราะเป็นการเจอกันครั้งแรกของนักแสดงมากฝีมือ ทั้งเมอรีล สตรีป (Meryl Streep) และทอม แฮงก์ (Tom Hanks) ที่ต่างเคยคว้ารางวัลนี้มาแล้ว แถมหนังยังตกอยู่ในมือของผู้กำกับพ่อมดแห่งวงการหนังอย่างสตีเว่น สปีลเบิร์ก (Steven Spielberg) อีก ซึ่งก็เป็นไปตามคาด The Post ได้เข้าชิงรางวัลใหญ่ถึง 2 รางวัล คือ Best Picture และ Actress in a Leading Role

The Post เป็นหนังที่สร้างมาจากเรื่องจริงในช่วงต้นยุค 70 เมื่อแคทเธอรีน เกรแฮม (Katharine Graham) หรือเคย์ รับบทโดยเมอรีล สตรีป ต้องมารับช่วงดูแลกิจการหนังสือพิมพ์ The Washington Post ต่อจากสามีที่ได้เสียชีวิตไป และต้องรับมือกับการตัดสินใจที่ยากที่สุดเมื่อเบน แบรดลี (Ben Bradlee) รับบทโดยทอม แฮงก์ บรรณาธิการของ The Washington Post ต้องการจะ ‘ตีพิมพ์’ Pentagon Papers ซึ่งเป็นเอกสารลับที่เปิดเผยว่าสหรัฐอเมริกามีส่วนร่วมในสงครามเวียดนามมานานมากแล้ว ซึ่งรัฐบาลได้พยายามปกปิดเรื่องนี้กับประชาชนมาโดยตลอด แต่การตีพิมพ์เอกสารลับนั้นมีเดิมพันสูงมากที่อาจเป็น ‘ภัยต่อความมั่นคงของชาติ’ และทำให้ทีมงานหลายคนในบริษัทมีสิทธิ์เข้าคุกเข้าตาราง

ด้วยความรักในการทำงานหนังสือพิมพ์ คำถามผุดขึ้นในใจของเคย์ว่าหน้าที่สื่อที่ต้องตีแผ่ความจริงให้ทุกคนได้เห็น ไม่ใช่การโดนปิดหูปิดตาไปอยู่เรื่อยๆ ก็เป็นสิ่งสำคัญไม่แพ้กันไม่ใช่หรือ การตัดสินใจว่าจะตีพิมพ์ Pentagon Papers หรือไม่ จึงเป็นการตัดสินใจที่ยิ่งใหญ่มากเกินกว่าที่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งจะรับได้

ตัวหนังช่วงแรกๆ อาจจะเดินเรื่องช้าและเต็มไปด้วยบทสนทนาพร้อมกับชื่อตัวละครจำนวนมากจนเราตามไม่ทันบ้าง แต่พอมาถึงกลางเรื่องที่เครื่องติดแล้ว ผมพบว่าตัวเองหายใจไม่ทั่วท้องและละสายตาจากหนังไปไม่ได้เลย ความเข้มข้น บีบคั้นหัวใจ ฮึกเฮิม และปลาบปลื้มใจ ถาโถมเข้ามาเต็มๆ ในช่วงหลังของหนัง

เมอรีลรับบทของเคย์ได้อย่างน่าประทับใจด้วยบทที่นิ่งและลึกมากขึ้น การรับบทเป็นหญิงสาวที่ไม่ได้ทำงานเก่งอะไร แต่ก็พยายามประคับประคองบริษัทไปให้ได้ดีที่สุดเท่าที่เธอทำได้ แม้ว่าจะเต็มไปด้วยข้อกังขาจากเพื่อนร่วมงานและความกดดันจากสถานการณ์บีบคั้น ทุกสายตา ทุกการเคลื่อนไหวของเธอได้ออกแบบและสร้างความหมายจากความรู้สึกลึกซึ้งผ่านภาษากายเหล่านั้นออกมาได้อย่างละเอียดลออและน่าขนลุกมากๆ การแสดงของเมอรีลที่แตกต่างกับตัวตนจริงๆ ของเธอเอามากๆ และเป็นการแสดงที่น้อยแต่เต็มไปด้วยรายละเอียดในแต่ละฉากนี่แหละที่ทำให้เราอดใจไม่ได้เลยที่จะช่วยเชียร์ให้เธอได้รางวัลในปีนี้อีกครั้ง

อีกสิ่งหนึ่งที่มีเสน่ห์อย่างมากในหนัง คือการเล่าเรื่องที่ทำให้คนนอกวงการอย่างเราได้รู้วิธีการทำงานของสื่อสิ่งพิมพ์สมัยก่อน ตั้งแต่การประชุมคัดเลือกพาดหัวข่าวหน้าหนึ่ง การร่างเนื้อหาและออกแบบเอาต์ไลน์หน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ ไปจนถึงรายละเอียดขั้นตอนวิธีการพิมพ์ ที่สปีลเบิร์กทำภาพออกมาเล่าเรื่องให้ดูแล้วเพลิดเพลินและรับรู้ถึงความยิ่งใหญ่ของสื่อสิ่งพิมพ์สมัยก่อน

จากความร้อนระอุทางการเมืองไม่ว่าจะเป็นในประเทศเราเองหรือสถานการณ์ทั่วโลก ก็เรียกได้ว่า The Post เป็นหนังที่ออกมาได้ถูกจังหวะเวลา ตัวสปีลเบิร์กเองก็ต้องการสื่อสารความเห็นทางการเมืองออกมาผ่านการทำหนังเรื่องนี้ เขาเคยให้สัมภาษณ์ติดตลกไว้ว่า “ผมไม่รู้จะพูดอะไรเกี่ยวกับทรัมป์ นี่คือหนทางของผมในการตอบโต้สิ่งที่กำลังเกิดขึ้น” และ “ผมไม่ทวีต ผมถ่ายหนัง”

เมื่อดูหนังจบแล้ว ผมเชื่อว่าหลายๆ คนคงเกิดคำถามในใจว่า ทุกวันนี้สื่อมวลชนทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีหรือยัง เพราะจริงๆ แล้ว ถึงแม้สื่อจะมีเพียงแค่หมึกพิมพ์และกระดาษ แต่สิ่งเหล่านั้นก็มากพอที่จะเป็นอำนาจเปลี่ยนแปลงหน้าประวัติศาสตร์ขึ้นมาได้

ผมนึกถึงเหตุการณ์เมื่อกลางปี 2017 เมื่อ The New York Times ได้อุทิศหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์เพื่อพิมพ์คำโกหกของโดนัลด์ ทรัมป์ ถึงการตีพิมพ์ครั้งนั้นจะไม่ได้สร้างการเคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลงอะไรที่ยิ่งใหญ่ แต่ก็เริ่มทำให้คนตระหนักถึงความไม่เอาไหนของผู้นำประเทศตัวเอง ซึ่งพอย้อนกลับมามองประเทศไทยแล้วก็ได้แต่ถอนใจที่สื่อของเราไม่ได้ทำหน้าที่นั้นได้ดีมากนัก

ในขณะที่สื่อต่างประเทศนั้นตีข่าวเรื่อง ‘นาฬิกาเจ้าปัญหา’ กันอย่างครึกโครม สื่อส่วนหนึ่งในประเทศยังคงสนใจเรื่องรักๆ เลิกๆ ของดารานักร้อง หรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประหลาดๆ ที่ช่วยให้ชาวบ้านได้ตีเลขเด็ดในแต่ละงวด เรามองว่าเหตุผลหนึ่งก็เพื่อความอยู่รอดของสื่อเองที่คงไม่กล้าเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงกับอำนาจบางอย่าง ยิ่งในสภาวะเศรษฐกิจแบบนี้และสถานการณ์ที่เต็มไปด้วยข่าวการจับกุมกลุ่มคนที่ออกมาเรียกร้องความเห็นต่าง การพาตัวเองเข้าไปนอนในคุกก็อาจจะไม่คุ้มกับการเขียนข่าวเหล่านั้นสักเท่าไหร่

แม้ว่าตอนจบของ The Post จะสร้างแรงฮึกเหิมและความหวังในการต่อสู้เพื่อเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นและเปิดเผยเรื่องราวที่ไม่ถูกต้องในประเทศเราขึ้นมาบ้าง แต่ความหวังเหล่านั้นเมื่อทบทวนดูดีๆ ก็ยิ่งทำให้เราได้แต่ท้อใจกับอนาคตของประเทศมากไปกว่าเดิม ตั้งแต่การจับกุมกลุ่มคนที่ออกมาเรียกร้องความเห็นต่าง การบล็อกเว็บข่าวของสำนักพิมพ์ชื่อดังต่างประเทศ (ที่ดูเหมือนจะตีแผ่ข้อเท็จจริงและวิพากษ์วิจารณ์อย่างตรงไปตรงมากว่าสำนักข่าวในประเทศเรา) หรือแม้กระทั่งการที่ผู้นำประเทศออกปากด้วยตัวเองให้เลิกถามคำถาม และพูดแกมบังคับให้หยุดทำข่าวเรื่องนั้นเรื่องนี้ ก็ยิ่งทำให้เราหมดหวังในการถามหาเสรีภาพ ออกความเห็น และตรวจสอบการกระทำของรัฐบาลในประเทศเรามากขึ้นทุกที

ที่แย่ไปกว่านั้นคือทุกคนจะค่อยๆ ชินชากับประโยคที่ว่า ‘อย่าไปยุ่งกับเขาเลย อย่าไปทำข่าวเรื่องนี้เลย อันตรายซะเปล่า’ จนทำให้อดคิดไม่ได้ว่าในอนาคต สื่อของประเทศเราก็คงไม่สามารถแตะต้องสิ่งที่รัฐบาลทำอยู่ ทั้งที่ความจริงแล้ว สื่อคือฟันเฟืองสำคัญที่จะย้ำเตือน ‘สิ่งที่ถูกต้องและควรจะเป็น’ ให้กับคนในประเทศได้ดีที่สุด

The post The Post : เสรีภาพของสื่อ คือเสรีภาพของประชาชน appeared first on a day magazine.