หลังได้รับรางวัลบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยมจาก Sundance Film Festival เมื่อต้นปีที่ผ่านมา
Pop Aye หนังยาวเรื่องแรกของ Kirsten Tan ผู้กำกับหญิงชาวสิงคโปร์ก็ได้เดินทางกลับมาฉายยังประเทศไทย
อันเป็นฉากหลังของเหตุการณ์ในเรื่องเป็นครั้งแรก
ที่งานเปิดเทศกาลภาพยนตร์อาเซียนแห่งกรุงเทพมหานคร (Bangkok ASEAN
Film Festival 2017) เมื่อคืนวันพุธที่ 26 เมษายน 2560

Pop Aye เริ่มต้นด้วยภาพชายวัยใกล้เกษียณคนหนึ่งเดินคู่ไปกับช้างกลางแดดร้อนบนถนนที่ดูห่างไกลจากเมือง
เขาพยายามโบกหารถเพื่อพาทั้งตัวเองและช้างเดินทางไปที่ไหนสักแห่งอยู่พักใหญ่

“กรุงเทพฯ อะ
แรกๆ ก็ดี…เผลอแป๊บเดียว
เป็นหมาตัวนึง” คือประโยคที่ชายเจ้าของช้างคนนี้บอกกับคนขับรถบรรทุกหนุ่มที่รับเขาขึ้นมาเพียงชั่วคราว
ก่อนมีเหตุให้ทั้งสองต้องถูกไล่ลงจากรถไปอย่างไม่ไยดี

ทั้งหมดนี้คือซีนเปิดเรื่องซึ่งช่วยบอกใบ้ถึงประเด็นที่หนังกำลังจะพูดถึงต่อไป

แม้จะถูกเล่าผ่านสายตาผู้กำกับชาวสิงคโปร์
แต่เหตุการณ์ทั้งหมดในหนังล้วนเกิดขึ้นที่ไทย
ผ่านตัวละครที่ใช้ภาษาไทยในการสื่อสาร และทีมงานของหนังก็แทบจะเป็นคนไทยทั้งหมด

Kirsten Tan เคยใช้ชีวิตอยู่ที่กรุงเทพฯ
ถึง 2 ปี และเริ่มต้นทำหนังเรื่องนี้ขึ้นจากความรู้สึกของเธอที่มีต่อประเทศไทย
ผ่านตัวละครอย่าง ‘ธนา’ (ธเนศ วรากุลนุเคราะห์)
สถาปนิกรุ่นเก่าซึ่งกำลังถูกคนรุ่นใหม่ขึ้นมาแทนที่
อีกทั้งความสัมพันธ์กับภรรยาของเขาก็กำลังเหี่ยวเฉาไปตามกาลเวลา
ธนาได้พบกับช้างตัวหนึ่งซึ่งกำลังถูกจูงอยู่บนถนน เขาจำได้ทันทีว่านั่นคือ ‘ป๊อปอาย’
ช้างที่เขาเคยดูแลในวัยเด็กก่อนจะพลัดพรากจากกันไป
ธนาตัดสินใจซื้อมันกลับมา และนั่นเองได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นการเดินทางจากกรุงเทพฯ
กลับจังหวัดเลย บ้านเกิดของทั้งธนาและป๊อปอาย

ความรู้สึกเหนือจริงเล็กๆ
เมื่อเราเห็นธนาตัดสินใจทิ้งทุกอย่างในชีวิต เพื่อพาป๊อปอายกลับบ้านรวมถึงตัวละครอื่นๆ
อย่างคนไร้บ้านกับความฝันว่าอยากพาคนรักที่ไม่ได้เจอกันนานซ้อนมอเตอร์ไซค์ออกไปเที่ยว
คู่หูตำรวจที่เข้ามาขัดขวางการเดินทางกับแตงโมที่ตกเกลื่อนถนน
สาวประเภทสองที่น้อยใจในความรัก หรือแม้แต่พระเฝ้าเมรุที่ยินดีรับบัตรเครดิต
เป็นเสน่ห์ที่ทำให้รสชาติของประเทศไทยในหนังดูแปลกตา

ในขณะเดียวกัน สีสันฉูดฉาดเหล่านี้
รวมถึงบทที่หลายครั้งก็รวบรัดตัดความกับเหตุผลการตัดสินใจของตัวละครมากเกินไป
ก็ทำให้เราเลือกที่จะทรีตหนังเรื่องนี้เป็นนิทานเสียมากกว่าเรื่องราวของตัวละครที่สมจริงสมจัง
หนังเลยหมิ่นเหม่ว่าจะตั้งอยู่บนสูตรสำเร็จของทั้งการเล่าเรื่อง
และทำให้ความเป็นไทยในหนังดูแบนๆ อยู่เหมือนกัน

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่จะไม่พูดถึงไม่ได้เลยคือการแสดงของธเนศ วรากุลนุเคราะห์
ที่ห่างหายจากวงการไปพักใหญ่ และผมเองก็พอจะคุ้นเคยกับธเนศแต่ในฐานะนักร้องเท่านั้น
นี่ถือเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นการแสดงของธเนศบนจอใหญ่
และพบว่าการแสดงของเขาคือความเพลิดเพลินของหนังเรื่องนี้เลยก็ว่าได้
ความเป็นธรรมชาติและลีลาในการพูดที่ไม่เหมือนใครของเขา
คอยควบคุมจังหวะของหนังทั้งเรื่องไว้ให้น่าสนใจได้อย่างสม่ำเสมอ

ส่วนนักแสดงคนอื่นๆ ทั้ง เพ็ญพักตร์ ศิริกุล ในบท ‘โบ’ ภรรยาของธนา
และสิ่งมีชีวิตนอกเหนือจากนี้ ก็มีทั้งโมเมนต์ที่ลื่นไหล
และโมเมนต์ที่หากขยับให้ลงตัวอีกเล็กน้อยจะดูสมบูรณ์มากทีเดียว
แทบทุกฉากที่ป๊อปอายปรากฏตัวในหนัง ไม่ว่าจะเป็นตอนที่แอบย่องเข้าไปในบ้าน
หรือทุกฉากที่ป๊อปอายมีปฏิสัมพันธ์กับธนา ก็ชวนให้ทึ่งในการทำงานร่วมกันระหว่างคนกับช้าง
ขณะเดียวกันก็เป็นห่วงความปลอดภัยของนักแสดงอยู่พอๆ กัน (แต่ผมก็ดึงตัวเองกลับมาสู่หนังได้เมื่อคิดว่าการถ่ายทำได้เสร็จสิ้นไปแล้ว
และคุณธเนศเองก็นั่งอยู่ในโรงรอบนี้กับเราอย่างปลอดภัย)

ซีนที่ประทับใจที่สุดหนีไม่พ้นสองซีนที่ตัวละครในหนังกลับมาพบกันอีกครั้ง
ซีนแรกเป็นซีนที่สองตัวละครรองในหนังได้กลับมาเจอกันในสถานะที่น่าใจหาย
แต่อบอวลไปด้วยความคิดถึงอย่างอบอุ่น อีกซีนคือช่วงท้ายเรื่องบนตึกร้าง
ซึ่งทั้งหวานและเท่ที่สุดซีนหนึ่งที่เคยได้เห็นในหนังไทยเลยทีเดียว

Pop Aye เป็นหนังที่ทั้งแปลกประหลาด
สวยงาม จนบางครั้งก็เกือบๆ จะสวยงามเกินไป รสชาติปะแล่มๆ
นี้เองที่พูดถึงความอบอุ่น ความรัก ความฝันในวันเก่าที่อยากหวนกลับไปหา
และชวนตั้งคำถามว่า เมื่อสิ่งที่เคยเป็นอยู่ได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว
เราจะอยู่กับมันอย่างไรต่อไป

Pop Aye จะมีฉายอีก 2 รอบคือในวันที่ 30 เมษายน และ 1 พฤษภาคม 2560 ในเทศกาลภาพยนตร์อาเซียนแห่งกรุงเทพมหานคร
(Bangkok
ASEAN Film Festival 2017) ที่ SF World Cinema นอกจากยังมีภาพยนตร์อาเซียนที่น่าสนใจเรื่องอื่นๆ
อีกมากมาย ติดตามรอบฉายได้ที่
Bangkok ASEAN Film Festival ก่อนเข้าโรงปกติที่ไทยเร็วๆ นี้

The post Pop Aye : ความฝันอันหล่นหายของมนุษย์เรา appeared first on a day magazine.

ในขอบเขตของร้านรวงน่ารัก สถานที่ที่ทำเราใจเต้นเป็นพิเศษมักประกอบไปด้วยหนังสือเป็นส่วนสำคัญ และนั่นคือเหตุผลที่เราตกหลุมรัก 달달한작당 Sweetjakdang คาเฟ่สีน้ำตาลในย่านฮงแดสุดคึกคักเข้าอย่างจัง เพราะที่นี่ต้อนรับเราด้วยบรรยากาศแสนอบอุ่นทันทีที่ผลักประตูบ้านใหญ่เข้าไป แถมชั้นหนังสือที่แทรกตัวอยู่ทุกมุมของร้านแม้แต่ใต้บันไดยังอัดแน่นไปด้วยหนังสือภาพที่จัดหมวดมาครบทั้งนิทานภาพสำหรับเด็กทั้งจากเกาหลีและแปลจากภาษาอื่นๆ โฟโต้บุ๊กไซส์บิ๊กเบิ้ม คอมิกบุ๊กอ่านสนุก และแมกกาซีนเลย์เอาต์มินิมอลที่ชวนหยิบมาถ่ายรูปสวยๆ ทั้งหมดวางไว้ให้เราหยิบออกมาเปิดอ่านแบบใจเต้นรัว แม้จะอ่านไม่รู้เรื่องเพราะเป็นภาษาเกาหลีล้วนๆ (มีหนังสือภาษาอังกฤษอยู่นิดหน่อย) แต่แค่ได้ไล่สายตาและนิ้วไปหยิบหนังสือภาพปกสวยออกมาดูแล้วลุ้นว่าข้างในนั้นจะเป็นงานแบบไหนก็สนุกแล้ว แถมพอเป็นหนังสือภาพ ถึงอ่านไม่ออกเราก็ยังดูรูปกับลายเส้นได้เข้าใจอยู่ดี

กติกาการใช้บริการที่นี่ง่ายมากๆ แค่สั่งเครื่องดื่มคนละแก้วก็เข้าไปนั่งอ่านหนังสือได้หนึ่งชั่วโมง มีทั้งกาแฟ ชา เบียร์เย็นๆ หรือเครื่องดื่มโนคาเฟอีนอย่างมิลค์เชครสชาติเยี่ยม ราคาเครื่องดื่มเป็นเรตปกติเท่าร้านอื่นไม่มีชาร์จค่าสถานที่เพิ่ม ส่วนใครเจอหนังสือถูกใจแล้วอยากอ่านต่อยาวๆ เขาก็คิดค่าบริการแค่ชั่วโมงละ 2,000 วอนเท่านั้น

ส่วนสิ่งที่ทำให้เลิฟมากๆ คือพื้นที่นั่งอ่านในร้านที่เขาออกแบบมาอย่างสนุกและตอบโจทย์ทุกคน ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะกลางขนาดใหญ่ให้นั่งแลกเปลี่ยนพูดคุยกับนักอ่านคนอื่น โต๊ะเล็กๆ ในคอกกั้นที่ทำเป็นหลุมให้หย่อนก้นนั่งอ่าน ที่นั่งสำหรับคู่รักไว้ดูวิวริมหน้าต่าง
หรือแคปซูลเบาะนุ่มนิ่มให้อิงอ่านหนังสือกันส่วนตัวสุดๆ นี่ยังไม่นับเบาะบีนแบ็กที่ซ่อนตัวอยู่ใต้บันได ไปจนถึงดาดฟ้าที่แต่งเป็นสวนเล็กๆ ให้นอนกางหนังสืออ่านในวันแดดดี ทุกมุมของร้านมีหนังสือจัดเรียงไว้ให้อ่านและรอให้เข้าไปคุ้ยและค้น เรียกว่าเขาใช้พื้นที่ทุกตารางเมตรของคาเฟ่ได้อย่างมีประโยชน์จริงๆ รู้ตัวอีกทีเราก็ขนหนังสือปกสวยๆ ลายเส้นน่ารักกลับมานอนอ่านที่แคปซูลส่วนตัวจนเพลินเลยล่ะ

เท่าที่สังเกตดู ที่นี่ไม่ใช่แค่ที่หยุดพักเหนื่อยจากการเดินช้อปปิ้งเสื้อผ้า แต่ยังเป็นที่หลบซ่อนตัวชั้นดีสำหรับนักอ่านชาวเกาหลีทุกเพศทุกวัยที่อยากมาใช้เวลาผ่อนคลายร่วมกัน ไม่ว่าจะมาเดี่ยว มาคู่ เป็นกลุ่มแก๊งเพื่อน หรือแพ็กครอบครัวพ่อแม่พาลูกๆ มานั่งอ่านหนังสือกัน เห็นแล้วก็มีความสุขและอยากให้ที่ไทยมีร้านแบบนี้เยอะๆ จัง จะได้นั่งซุกตัวอยู่ที่นั่นทั้งวันเลย

달달한작당 Sweetjakdang

address: 148-7 Donggyo-dong, Mapo-gu, Seoul, South Korea
hours: 12.00 – 22.30 น. (ปิดวันหยุดราชการของเกาหลีใต้)
how to get there: วิธีง่ายที่สุดคือลงสถานีรถไฟใต้ดิน Hongik University Station ออกทางออกที่ 3 จะเจอลานทางเดินและสนามหญ้าที่วัยรุ่นออกมาปิกนิกและจูงสุนัขออกมาเดินเล่นกัน เลี้ยวขวาที่ซอยหัวมุมตรงร้าน Steak Boss จะเจอร้านอาหาร The Dining Lab คาเฟ่นี้ตั้งอยู่บนชั้น 2 เดินขึ้นไปได้เลย
facebook | 달달한작당

ใครอยากส่งเรื่องที่น่าเที่ยวมาลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

The post 달달한작당 Sweetjakdang : นอนอ่านหนังสือภาพในบรรยากาศแสนละมุนของคาเฟ่ใจกลางกรุงโซล appeared first on a day magazine.

ชื่อโปรเจกต์ สยามสแควร์ และเซ็ตภาพนักแสดงวัยรุ่นนับสิบท่ามกลางบรรยากาศสยามสแควร์ตอนกลางวัน
ทำให้เราตื่นเต้นว่าโปรเจกต์หนังยาวเรื่องใหม่ของสหมงคลฟิล์มฯ
จะหยิบยกประเด็นไหนเกี่ยวกับวัยรุ่นปัจจุบันขึ้นมาพูดถึง แต่เมื่อพล็อตของหนังถูกเฉลยออกมาว่าที่จริงแล้ว
สยามสแควร์เป็นหนังผี และข้อความโปรโมตที่ว่า ‘คนดูจะได้เห็นสยามสแควร์ในมุมมองที่ไม่เคยเห็นมาก่อน’ กลับทำให้ความรู้สึกตื่นเต้นนั้นลดน้อยลงไป

‘สยามสแควร์มีผี’ ดูจับต้องยาก
และทำให้ตัวมันเองดูกลายเป็นหนังผีธรรมดาเรื่องหนึ่งไปในทันที

แต่ด้วยชื่อผู้กำกับ
ป้อง-ไพรัช
คุ้มวัน
ที่กระโดดจากการทำงานเบื้องหลังหนังอินดี้มารับหน้าที่กำกับหนังยาวในระบบสตูดิโอเรื่องแรก
รวมถึงลีลากำกับภาพและวิชวลผีที่โดดเด่นที่ได้เห็นจากตัวอย่างหนัง
เลยทำให้
สยามสแควร์ ยังคงเป็นหนังไทยที่น่าจับตามองในต้นปีนี้อยู่ดี

เส้นเรื่องหลักของหนังเริ่มขึ้นที่โรงเรียนกวดวิชาในสยามสแควร์
สถานที่ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของเรื่องเล่าผีด้ายแดงในตำนาน วิญญาณของเด็กนักเรียนที่หายตัวไปอย่างลึบลับ
แต่ยังคงเดินวนเวียนหลอกหลอนอยู่ในสยามสแควร์ตอนกลางคืน เมื่อความสัมพันธ์ของ เมย์
(อุ้ม-อิษยา ฮอสุวรรณ) และเพื่อนสนิทสาว
จุ๊บเล็ก (ต้นหลิว-มรกต หลิว) แตกหักลงในคืนที่สยามไฟดับ
คืนนั้น เมย์ได้พบกับนิด (พลอย ศรนรินทร์) เพื่อนลึกลับต่างโรงเรียนที่ไม่มีใครเคยรู้จักมาก่อน
พร้อมๆ กับที่ตำนานผีด้ายแดงที่ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง

ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนที่พังทลายลง
ถูกเล่าขนานไปกับหลักฐานการมีตัวตนของผีด้ายแดงที่ค่อยๆ
เป็นจริงตามที่คนอื่นว่าไว้ขึ้นเรื่อยๆ
ผ่านการพิสูจน์ของกลุ่มแก๊งเกรียนท้าพิสูจน์ผี Ghost Your Dad ที่ช่วยสร้างสีสันโทนคอมเมดี้ให้กับเรื่อง
และตัวละครอื่นๆ ที่เข้ามาพัวพันกับความลึกลับนี้ด้วยกัน

นอกจากนี้ยังมีตัวละครอื่นอย่าง
เฟิร์น (เหม่เหม-ธัญญวีร์ ชุณหสวัสดิกุล) ที่เป็นตัวแทนพูดถึงความกดดันที่วัยรุ่นได้รับจากพ่อแม่
ที่ถึงแม้จะช่วยเพิ่มมิติให้ประเด็นในหนัง
แต่เอาเข้าจริงแล้วแอบห่างไกลกับประเด็นหลักเรื่องเพื่อนอยู่พอสมควร
พาให้คิดว่าหากยุบรวมเฟิร์นและตัวละครรายล้อม 3 – 4 ตัวเข้ากับตัวละครที่มีอยู่แล้ว
หนังอาจเดินไปข้างหน้าเร็วขึ้น และทำให้เราลงลึกกับตัวละครหลักได้มากกว่าเดิม

อย่างไรก็ตาม
การแสดงของตัวละครทุกตัวถือเป็นจุดที่แข็งแรงมากของหนัง
ทั้งพาร์ตดราม่าและคอเมดี้ รวมถึงการกำกับภาพและการตัดต่อ ถือเป็นอาวุธเด่นที่ทำให้หนังเรื่องนี้ดูคราฟต์มากๆ

หนึ่งในซีนผีที่โดดเด่นหนีไม่พ้นซีนที่บ้านหมูหวาน
(ปลื้ม-ปุริม รัตนเรืองวัฒนา) ที่ชาวแก๊ง Ghost Your Dad นั่งเช็กไฟล์ผีที่ตัวเองถ่ายติดมา
ซีนนี้ทั้งตลกและน่ากลัวในระดับที่มากไปกว่าแค่จังหวะตกใจ
แต่ความนิ่งและมีสมาธิของซีนสามารถสร้างความรู้สึกกลัวแบบขนหัวลุกให้คนดูได้จริงๆ

ปัญหาเดียวที่อาจสร้างความสับสนให้คนดูไปบ้างคงเป็นเรื่องระบบผีในหนัง
พอมันไม่ถูกอธิบายอย่างเป็นขั้นเป็นตอน
เล่าไม่เคลียร์พอว่าตัวละครในเรื่องทราบเงื่อนไขการเอาชนะผีต่างๆ ได้อย่างไร ผีในเรื่องจะออกอาการเหมือนเอาแต่ใจตัวเอง อยากจะทำอะไรตอนไหนก็ทำ
และทำให้คนดูสะดุดหันไปรีเช็กข้อมูลกับคนข้างๆ แทนที่จะเข้าใจได้ในทันที

แต่นอกเหนือไปจากนี้
บทของ
สยามสแควร์ นั้นถูกคิดมาอย่างดี
ทำให้ทั้งผีและสถานที่อย่างสยามสแควร์กลายเป็นส่วนสำคัญที่ช่วยบอกเล่าความสับสนกดดัน
ความผิดหวังและปวดร้าวของการเป็นวัยรุ่นออกมาได้อย่างน่าสนใจ หลายๆ องค์ประกอบ
ทั้งสมุดเฟรนด์ชิพที่ต้องส่องอ่านผ่านกระจก
กล้องวิดีโอที่บันทึกภาพระหว่างร่วงหล่นลงจากตึกสูง ผีกับการปิดตา
ข่าวลือที่ไม่รู้จริงไม่จริง
และเรื่องผีที่ต่างคนต่างก็เล่าขานถึงและถ่ายทอดกันไปตามแต่มุมที่ตัวเองมองเห็น
ล้วนพิเศษกับหนัง และทำให้ Big
Idea ‘สยามสแควร์มีผี’ แปลกใหม่และแข็งแรงมากพอที่จะทำให้เราออกไปดูหนังเรื่องนี้ในโรงและคาดหวังรอผลงานใหม่ๆ
จากทีมงานกลุ่มนี้ต่อไป

The post สยามสแควร์ : เรื่องเล่าผีและความเจ็บปวดของการเป็นวัยรุ่นไทย appeared first on a day magazine.