“Photography is a way of feeling, of touching, of loving.

What you have caught on film
is captured forever…It remembers little things, long after you have forgotten
everything.”

— Aaron Siskind

ใครมีเซ็ตภาพถ่ายสวยๆ อยากส่งมาลงคอลัมน์นี้บ้าง คลิกที่นี่เลย

The post PARIS, CANDID DATE appeared first on a day magazine.

เราเป็นหนึ่งในนั้นที่ฝันมาตลอดว่าอยากไปเป็นอาสาสมัครในฟาร์มออร์แกนิก หรือที่รู้จักกันในภาษาอังกฤษว่า ‘WWOOF (World Wide Opportunities on Organic Farms)’ พูดให้เข้าใจง่ายๆ คือการที่เราไปทำงานในฟาร์มเพื่อแลกที่พักกับอาหารโดยไม่มีค่าตอบแทน
ซึ่งระยะเวลา 2 สัปดาห์ในฟาร์มที่มีชื่อว่า ‘The Little House on the Hill’ แห่งนี้ เราได้อะไรมากกว่าที่พักกับอาหารจริงๆ

เอ็มเจ และพอล เจ้าของฟาร์มเป็นมากกว่าโฮสต์ที่แสนใจดี แต่ทั้งคู่เป็นเหมือนเพื่อนซี้ต่างวัยที่เล่าเรื่องราวต่างๆ ในอดีตให้ฟังอย่างออกรส
เป็นทั้งเจ้าบ้านที่พาเข้าไปเที่ยวในชนบทเล็กๆ ในวันที่เราทั้งสามไม่ต้องทำงานในสวน
เป็นทั้งกรรมการผู้ตัดสินว่ารสชาติอาหารไทยที่เราทำให้ทานมันอยู่ในระดับไหน
ถ้าจะให้หาคำจำกัดความ ทั้งเอ็มเจและพอลคงเป็นทุกอย่างของทริปในชนบทเล็กๆ และการเป็นอาสาสมัครในฟาร์มที่แสนน่ารักแห่งนี้

การเดินทางไปฝรั่งเศสคนเดียวครั้งนี้คงไม่เกิดขึ้นถ้าเราไม่เริ่มฝัน
ไม่เริ่มเก็บสะสมเงิน และไม่เริ่มออกเดินทางไปที่นั่นสักที
แต่เพราะเราเชื่อเสมอว่า ไม่มีอะไรที่เราทำไม่ได้ถ้ายังไม่ได้ลองทำมันจริงๆ อย่าปล่อยให้
‘สิ่งที่ฝัน’ เป็นแค่เรื่องที่คนอื่นมองว่าเราเพ้อเจ้อ
เราไม่มีทางทำมันได้ หรือปล่อยให้เป็นแค่ความฝันที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง…

เริ่มฝันตอนนี้…แล้วทำมันซะ!

ใครมีเซ็ตภาพถ่ายสวยๆ อยากส่งมาลงคอลัมน์นี้บ้าง คลิกที่นี่เลย

The post WWOOFING IN FRANCE appeared first on a day magazine.

I LOOK

I SEE

I STOP
……….

I PHOTOGRAPH

KOLKATA, INDIA

ใครมีเซ็ตภาพถ่ายสวยๆ อยากส่งมาลงคอลัมน์นี้บ้าง คลิกที่นี่เลย

The post BLACK WHITE HINDI appeared first on a day magazine.

‘อบอุ่น ร่วมสมัย ไม่หวือหวา แต่ยืนยาว’

คำข้างต้นเป็นอารมณ์ที่เกิดขึ้นตอนเราดูหนังเรื่อง Little Boy และมันก็กลายเป็นความรู้สึกเดียวกันในตอนนี้
ความรู้สึกที่เรามีต่อความทรงจำในวันนั้นที่อินเดียกับเมืองที่ทำให้เรารู้สึกหลงรักได้แบบไม่น่าเชื่อ
ถึงแม้จะได้เห็นทั้งด้านที่แสนดี ไปจนถึงด้านที่เราต้องถามใจตัวเองอีกทีว่า ‘เรารับได้ไหม?’ แต่สุดท้ายพอเวลาผ่านมาถึงตอนที่เรากำลังเขียนถึงตัวละครตัวนี้ที่โลดเล่นอยู่ในภาพยนตร์ชีวิตการเดินทางของเรา
‘ความรู้สึกยืนยาว’ ยังติดอยู่ในส่วนลึกๆ ของหัวใจ

Kolkata หรือถ้าให้ถูกต้องเรียกชื่อเมืองหลวงเก่าเมืองนี้ของอินเดียว่า ‘โกลกาตา’ เพราะกัลกัตตาคือชื่อเดิมที่ถูกสะกดว่า Calcutta ในภาษาอังกฤษ
ตั้งอยู่ทางฟากอีสานของอินเดีย เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 4 และเป็นศูนย์กลางทั้งในด้านของการศึกษา
วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรม

5 วันในโกลกาตาผ่านไปไวเหมือนโกหก
และมันเป็นไม่กี่ครั้งในชีวิตการเดินทางที่เรามีโอกาสได้เดินทางร่วมไปกับสหายคนอื่นๆ
ซึ่งกลายเป็นอีกความรู้สึกหนึ่งที่ทำให้เราประทับใจไม่น้อยไปกว่าการเดินทางคนเดียว

มันเป็นการเดินทางมาที่นี่แบบกะทันหัน
เราอ่านแค่ที่มาที่ไปคร่าวๆ ของเมืองนี้ อ่านผ่านๆ ว่ามีที่ไหนให้ไปบ้าง
ฝึกภาษาฮินดีแบบงูๆ ปลาๆ มานิดหน่อย แต่สิ่งที่เราเตรียมไปมากที่สุดคือการเตรียมใจ
เพราะเท่าที่จำความได้จนถึงตอนนี้ ด้านดีของอินเดียมีอยู่น้อยนิดเหลือเกิน
แต่ใครจะไปเชื่อว่าหลังจากจบทริป
เรายกให้อินเดียเป็นอีกประเทศที่ได้เข้าไปครอบครองพื้นที่ในความทรงจำดีๆ ของเรา

ประเทศที่ขึ้นชื่อว่าผู้คนน่ากลัว
กลายเป็นประเทศที่เราเจอแต่คนน่ารัก เราสัมผัสได้ถึงความจริงใจ ความใสซื่อในหลายๆ ด้านของคนอินเดีย
มีหลายครั้งที่พวกเราเดินอยู่บนถนน ถ่ายรูปไปเรื่อยๆ วันแรกเป็นวันที่พวกเรายังไม่กล้ายกกล้องขึ้นมาถ่ายเท่าไหร่
เพราะกลัวว่าคนที่นั่นจะไม่พอใจถ้าลั่นชัตเตอร์ไปแบบสุ่มสี่สุ่มห้า
วันที่สองเป็นต้นไปเราเลยมีเทคนิคพิชิตใจคนอินเดีย และเป็นสิ่งที่ทำให้รู้ว่า
คนอินเดียมีความเป็นซูเปอร์สตาร์สูงมาก แค่เรายกกล้องขึ้นมา ยักคอไปข้างซ้ายหรือขวาก็ได้แล้วแต่ถนัดแล้วยักกลับมา ณ ตำแหน่งเดิม
ถือเป็นการส่งสัญญาณว่าขออนุญาต ถ้าเขายักคอกลับมาถือเป็นอันตกลง
แล้วเขาจะแฮปปี้มากเวลาที่เราเดินเอารูปที่ถ่ายไปให้ดู หรือไม่บางทีที่เราเดินไปตามท้องถนน
จะมีคนอินเดียเดินมาเป็นกลุ่ม เดินมาดุ่มๆ แล้วขอให้เราถ่ายรูปให้ ปกติคนที่มาขอให้เราช่วยถ่ายรูปก็จะต้องมีกล้องส่วนตัวมาให้ แต่นี่ไม่ใช่ เขาให้เราถ่ายเขาจากกล้องเรานี่ล่ะซึ่งเป็นอะไรที่คันทรี่มาก

อีกเรื่องที่ทำให้เราค่อนข้างมั่นใจว่าคนที่นี่ชอบถูกถ่ายรูปมากๆ
คือถ้าเขารู้ว่าเราเป็นนักท่องเที่ยว เขาจะเข้ามาขอเซลฟี่ทีละคน ต่อให้เดินมาเป็นกลุ่มก็จะขอเซลฟี่ทีละคน มาสิบคนก็รอไปเลยสิบครั้ง ฮ่าฮ่า มีอีกครั้งที่เราค่อนข้างตกใจ คือตอนนั้นนั่งอยู่บนรถเมล์แล้วเราก็ถ่ายนู่นนี่นั่นไปเรื่อยๆ
จังหวะที่รถเมล์หยุด เราเลยแอบถ่ายชายหนุ่มสามคนบนรถมอเตอร์ไซค์ พอเขาเห็นเราถ่าย
เขาก็ทำท่าแบบไม่เอาไม่ถ่าย เขิน
รถเมล์ขับไปเรื่อยๆ จนถึงท่าสุดท้ายที่พวกเราต้องลง
ปรากฏว่าชายหนุ่มสามคนขับรถมอเตอร์ไซค์ตามมาขอถ่ายเซลฟี่กับพวกเราถึงที่นี่!

อินเดียเป็นประเทศที่เราคิดว่าเป็นตัวของตัวเองสูงมาก
สีสันที่แสนฉูดฉาดทั้งการแต่งตัว การทาสีอาคารบ้านเรือน ดอกไม้ที่ปลูกริมถนน
การตกแต่งไฟหลากสีในงานประเพณีต่างๆ
ล้วนเป็นตัวการันตีว่าเขาเป็นเหมือนศิลปินอินดี้ที่ยึดมั่นในแนวทางของตัวเองแบบไม่ต้องตามใคร
ไม่ต้องเปลี่ยนไปตามกระแสสังคม และไม่ต้องสนใจว่าการแต่งตัว 5 สีในชุดเดียวมันจะผิดหลักการทางศิลปะไหม

‘ซีเปีย’ เลยเป็นโทนสีที่เข้ามาทำงานกับความรู้สึกที่เรามีต่ออินเดียได้ดีที่สุด
เพราะอินเดียไม่ได้เพิ่งมาทำตัวสดใส ฉูดฉาด จัดจ้าน แค่ในไม่กี่ปี แต่เป็นของเขาแบบนี้มานานแล้ว
ถึงแม้ว่าภาพถ่ายที่ยังไม่ผ่านการแต่งจะสดใสเสียจนเราไม่ต้องแต่งภาพก็สวยอยู่แล้ว และในขณะที่เรากำลังยับยั้งชั่งใจว่าเราจะแต่งภาพโทนสีเก่าๆ ดีไหม
ภาพตึกรามบ้านช่องในอินเดียก็ลอยมา
มันเป็นภาพบ้านเรือนที่ถูกทาด้วยสีที่อาจจะเคยสดมากๆ
แต่วันนี้สีเหล่านั้นก็จางลงไปแล้ว
ความจางจนแทบจะเลือนรางจากเค้าเดิมของมันไม่ได้ทำให้โกลกาตาดูน่าสนใจน้อยลง เขายังคงเป็นตัวละครในภาพยนตร์อินเดียของเราที่แสนจะอบอุ่น ร่วมสมัย ไม่หวือหวา ที่สำคัญ ความคันทรี่และอะไรที่แสนซื่อตรงของเขาได้ยึดพื้นที่ในความทรงจำสีซีเปียของเราครั้งนี้ไปแล้ว

Kolkata

address: ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำฮูคลีทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอินเดีย
how to get there: เดินทางโดยเครื่องบินจากกรุงเทพฯ ไปลงโกลกาตาใช้เวลาเฉลี่ยประมาณ 2 ชั่วโมงครึ่ง

ใครอยากส่งเรื่องที่น่าเที่ยวมาลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

The post Kolkata : ความทรงจำสีซีเปียจากโกลกาตา appeared first on a day magazine.

ภาพ ‘อิสตันบูล’ ในหัวที่ชัดเจนที่สุดตอนนั้น
คงเป็นฉากที่เจมส์ บอนด์ วิ่งหนีผู้ร้ายบนหลังคาบ้าน ฉากหลังของความเป็นเมืองแห่งสีสันที่ลดหลั่นไปตามไหล่เขา
ซึ่งในความเป็นจริง การเดินเล่นในเมืองนี้ก็เป็นเหมือนการเดินขึ้น-ลงเขาย่อมๆ มีหอบบ้าง แต่ก็คุ้มเหลือเกินกับเรื่องราวและอะไรรอบตัวใหม่ๆ ที่ได้พบเห็น

การเดินทางมันมีเสน่ห์ก็ตรงนี้ ไม่ว่าจะดูภาพถ่ายสักกี่ภาพ
ฟังเรื่องเล่ามากี่สิบเรื่องราว ก็ไม่เท่ากับการที่ ‘เรา’ ได้พา ‘ตัวเรา’ ออกไปยืนอยู่ตรงจุดนั้น
ออกไปสัมผัสเรื่องราวและประสบการณ์เหล่านั้นด้วยตัวของเราเอง อย่าพูดว่าเรามีโอกาสน้อยกว่าใคร
เพราะถ้าหากเราคลั่งไคล้อะไรมากจริงๆ มันจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ฝันนั้นจะไม่เกิดขึ้น
เช่น ช่วงเวลานี้ของเรา ณ เมืองแห่งมนต์สะกดเมืองนี้…อิสตันบูล

ใครมีเซ็ตภาพถ่ายสวยๆ อยากส่งมาลงคอลัมน์นี้บ้าง คลิกที่นี่เลย

The post ISTANBUL appeared first on a day magazine.