ด้วยความเบื่อหน่ายเมืองหลวง ทำให้เราตกลงร่วมทริปกับคนแปลกหน้ากว่า
10 ชีวิต แล้วเดินทางกว่า 6 ชั่วโมงไปยังจังหวัดตาก และใช้เวลาอีกกว่า 6 ชั่วโมงเช่นกันเดินทางกลางป่า แบกทั้งสัมภาระ ความเหนื่อย และความคาดหวัง ไว้บนบ่าทั้งสองข้างตลอดระยะทาง 11 กิโลเมตร
ที่เคลื่อนที่ไปอย่างช้าๆ ด้วยสองเท้าของเราเอง

เราเลือกเดินทางจากกรุงเทพฯ ไปจังหวัดตากโดยรถทัวร์ ออกเดินทางในวันศุกร์สายๆ
เพื่อให้ร่างกายได้เตรียมพร้อมก่อนหนึ่งคืน แต่สำหรับเพื่อนร่วมทริปบางคนกลับเลือกออกเดินทางในเวลากลางคืน
และเดินขึ้นเขาต่อในเวลาเช้าเลย

หลายคนอาจมองว่าการเดินป่าเป็นอะไรที่ยากและลำบาก
ต้องฟิตร่างกายหลายเดือนเพื่อการเดินในครั้งหนึ่ง
จริงๆ แล้วไม่ต้องฟิตขนาดนั้นก็ได้

“ร่างกายเป็นสิ่งสำคัญในการเดินป่า แต่สิ่งที่สำคัญมากกว่านั้นคือใจของเราต่างหาก”

เราเป็นคนหนึ่งที่เชื่อว่า ถ้ามีความตั้งใจและพยายามแล้ว เราจะทำสิ่งที่อยากทำได้ไม่ยาก
การเดินป่าก็เช่นกัน ถึงแม้จะมีอุปสรรคมากมายตลอดระยะทางกว่า 11 กิโลเมตรที่แทบจะไม่มีทางราบให้เดินเลย
เรายอมรับว่าเหนื่อยและล้ามากตลอดระยะทางนั้น เราพักตามทางให้หายเหนื่อยไปเรื่อยๆ
พร้อมกับกำลังใจจากคนแปลกหน้าในทริปที่คอยบอกกันและกันว่า “สู้ๆ นะ”

และแล้วความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็หายเป็นปลิดทิ้งเมื่อเราได้มายืนอยู่บนสันเขาลูกหนึ่งที่เห็นวิวไกลโพ้นและเทือกเขาสลับซับซ้อนที่เรียงตัวกันอย่างสวยงาม หลังจากสูดความสดชื่นและเติมกำลังใจแล้ว เรายังต้องออกเดินทางต่อเพื่อไปยังเขาลูกตรงข้าม
พร้อมบอกตัวเองว่าอีกนิดนะ

หลังจากที่ถึงจุดกางเต็นท์ เดินไปอีกเล็กน้อย
เราก็จะถึงยอดดอยหลวงตาก พื้นที่ที่ปกคลุมไปด้วยทุ่งหญ้าสีเขียว
เป็นคลื่นขึ้นลงสลับกันตามไหล่เขาแล้ว

การเลือกที่จะมาเดินป่าในหน้าฝนของเราครั้งนี้ ต้องทำใจยอมรับกับอุปสรรคไว้ระดับหนึ่ง เพราะข้างบนนั้นถูกปกคลุมไปด้วยหมอก
ลมแรง และฟ้าปิด

แต่ถึงแม้ว่าฟ้าจะปิด พวกเราก็สนุกไปกับการถ่ายรูปท่ามกลางหมอกหนา และหัวเราะไปกับเสียงลมพัด
ที่อาจจะพัดตัวเราให้ปลิวไปพร้อมกับสายลมนั้นก็เป็นได้ พวกเราต่างพากันนั่งตากลม
และทนหนาวไปด้วยกัน เพื่อรอโอกาสให้แสงอาทิตย์ลอดลงมาบ้าง และในเวลาไม่กี่นาทีต่อมา
ลมแรงกลับผลักเมฆที่บดบังแสงอาทิตย์ออกไป ทำให้แสงสีทองสาดส่องลงมากระทบตัว เราเห็นแสงรำไรคลอหมอกหนาที่ยังคงปกคลุมอยู่
ภาพเบื้องหน้าในวินาทีนั้นสวยเสียจนเราอดไม่ได้ที่จะหยิบกล้องมากดชัดเตอร์รัวๆ
เพื่อเก็บความสวยงามเบื้องหน้าไว้ เพื่อเป็นความทรงจำดีๆ ในอนาคต

ตอนนี้เราไม่ได้เดินทางกับคนแปลกหน้ากว่า 10 ชีวิตแล้ว เพราะคนแปลกหน้าเหล่านั้นได้เปลี่ยนสถานะมาเป็นเพื่อนเราในระยะเวลาเพียงแค่
2 คืนกับอีก 1 วันเท่านั้น

มีคนเคยถามเราว่าทำไมเราถึงชอบการเดินทาง
ตอนนั้นเราตอบคำถามนี้ไม่ได้ แต่ตอนนี้เราได้คำตอบแล้ว เพราะมิตรภาพทำให้เรารักการเดินทาง
และอยากไปเห็นโลกให้กว้างขึ้นด้วยตาตัวเองสักครั้ง เรียนรู้และเข้าใจความต่างของแต่ละกลุ่ม เพราะเราเชื่อว่านี่คือเสน่ห์ของการเดินทาง

สำหรับหลายๆ คนที่อยากเดินป่า เราแนะนำว่าให้ลองดูซักครั้ง
อาจจะเริ่มจากที่ง่ายๆ ก่อน ถ้าใจเราพร้อมและสู้ เราก็ไปถึงจุดมุ่งหมายได้ไม่ยาก
ขอแค่เราตั้งเป้าหมายและทำมันด้วยความมุ่งมั่นเท่านั้นก็พอแล้วแหละ

เขาหลวงตาก

address: ตั้งอยู่ในอุทยานแห่งชาติตากสินมหาราช จังหวัดตาก
hours:
เปิดเสาร์-อาทิตย์
ควรติดต่อเจ้าหน้าที่อุทยานแห่งชาติก่อนที่ 084-8178549 (คุณศิริพงษ์),
084-8225812 (คุณกิตติ)
และควรจองลูกหาบไว้ก่อน ค่าใช้จ่ายกรุ๊ปละ 1,200 บาท

how to get there: การไปเขาหลวงตากสามารถนั่งรถทัวร์ไปลงที่สถานีบ้านตาก
และให้เจ้าหน้าที่มารับที่นั่น
หรือถ้าเดินทางมาด้วยรถยนต์ส่วนตัวสามารถไปจอดไว้ที่เทศบาลตำบลทุ่งกระเซาะ
และนั่งรถกระบะไปยังจุดเริ่มเดิน และเดินเท้าไปอีก 11 กิโลเมตร (5 – 6 ชั่วโมง)
เพื่อไปถึงยอดดอยหลวงตาก

map

ใครอยากส่งเรื่องที่น่าเที่ยวมาลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

The post เขาหลวงตาก : ให้สายหมอกโอบกอดเราไว้ appeared first on a day magazine.

ประโยคข้างต้นเรียกได้ว่าเป็นประโยคคลาสสิก ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปกี่ปี สิ่งต่างๆ รอบตัวจะเปลี่ยนไปสักเท่าไหร่
แต่ประโยคนี้กับเรื่องของความรักก็ยังเป็นของคู่กัน

เมื่อประมาณกลางปีที่แล้ว ฉันได้ยินประโยคนี้อีกครั้ง

นั่นสินะ
ตอนแรกเหมือนจะเป็นการเลือกที่ง่ายนะ แต่เอาเข้าจริงกลับไม่ง่ายเลย

จนวันหนึ่งในช่วงเดือนกันยายน ปี 2559 ที่หนังไทยเรื่องหนึ่งมีกระแสมาแรงมากๆ จนฉันเองก็ต้านทานกระแสไม่ไหวเหมือนกับคนอื่น นั่นก็คือภาพยนตร์เรื่อง แฟนเดย์..แฟนกันแค่วันเดียว พอดีช่วงนั้นเป็นช่วงที่หัวใจฉันไม่ค่อยจะแข็งแรงสักเท่าไหร่ด้วย

พอดูจบ มันก็สะท้อนอะไรบางอย่าง
อยู่ดีๆ ก็มีภาพคนหนึ่งโผล่มาในหัวของฉัน เขาคือเด่นชัยของฉันเอง (ตัวละครตัวหนึ่งที่เปรียบเหมือนตัวเลือกแรก ‘คนที่รักเรา’)

เด่นชัยในที่นี้ไม่ได้หมายถึงพนักงานไอทีในบริษัทที่เป็นมนุษย์ล่องหนหรอกนะ
แต่ฉันหมายถึงคนที่ใส่ใจรายละเอียดทุกอย่างทุกเรื่องราวเกี่ยวกับตัวฉัน

ฉันคนหนึ่งล่ะเชื่อว่าหลายๆ คนจะต้องเคยมีเด่นชัยเป็นของตัวเอง
คนที่เป็นห่วง คนที่ยินดีจะทำทุกสิ่งให้เราโดยไม่หวังผลตอบแทน
คนที่สามารถยืนอยู่ในมุมมืดที่มองไม่เห็น แต่ในช่วงเวลาหนึ่งที่คุณมีความสุข
เขากลับมีความสุขไปกับคุณ เพราะเห็นคุณยิ้ม ทั้งๆ ที่เขาไม่สามารถครอบครองคุณได้
เขาสามารถทำได้แค่ยินดีและยิ้มไปกับคุณในมุมมืดมุมนั้นเท่านั้นเอง

แต่กับคนอย่างพี่ท็อป (ตัวละครอีกตัวหนึ่งที่เปรียบเหมือนตัวเลือกที่สอง ‘คนที่เรารัก’) คนที่ทำให้หลายๆ คนต้องรอเขาคนนั้น
ต้องหวังลมๆ แล้งๆ ไปวันๆ บ้างก็คิดเอาเอง บ้างก็ระแวง แต่ก็ยอมที่จะรอ
เหมือนนุ้ยที่รอพี่ท็อป ทั้งๆ ที่รู้ว่าตัวเองอาจจะผิดหวังก็ได้

‘ถ้าโลกนี้ไม่เล่นตลก
ถ้าโลกนี้ไม่ทำให้ทุกอย่างยาก

ถ้าโลกนี้มีคำตอบในทุกคำถาม’

สิ่งที่เด่นชัยทำคงจะทำให้นุ้ยรักเด่นชัยไปนานแล้ว
แต่ด้วยความตลกของโลกใบนี้ ทำให้มันไม่เป็นอย่างนั้นนั่นสิ

.

อยู่ดีๆ ฉันก็คิดได้ว่า หรือบางทีเราควรหันกลับไปมองคนแบบ ‘เด่นชัย’ ดีกว่าการรอคนแบบ ‘พี่ท็อป’ ไปวันๆ นะ

บางทีมันอาจจะทำให้เรามีความสุขกว่านี้ก็ได้นะ

มันจริงหรือเปล่านะกับประโยคข้างต้น

หรือเราควรจะรักคนที่รักเรา ไม่ใช่รักคนที่เราต้องรอ

.

ในวันนั้น อยู่ๆ ฉันก็หยิบมือถือและพิมพ์ข้อความไปหา ‘เด่นชัย’ ในชีวิตจริงของฉัน
ซึ่งเป็นครั้งแรกในรอบเกือบสองปีหลังจากที่เขาตัดสินใจเดินออกไปจากชีวิตฉัน
แล้วขอมองฉันอยู่ห่างๆ แทน

‘เรากลับมาลองคุยกันอีกรอบมั๊ย?’ วินาทีนั้นอะไรไม่รู้บอกให้ฉันพิมพ์ประโยคนั้นออกไป
ฉันพิมพ์ไปทั้งๆ ที่ไม่ได้รู้สึกตามตัวอักษรนั้นเลย แต่ฉันรู้ดีว่าในตอนนั้นฉันรู้สึกว่าการที่ใครสักคนมอบความรักให้เรา
ถึงแม้ว่าเราไม่ได้รู้สึกอะไร
สักวันหนึ่งความรักนั้นจะค่อยๆ ทำให้ฉันยอมเปิดประตู
เปลี่ยนโลกของฉันคนเดียวให้เป็นโลกของคนสองคนซ้อนกันอยู่

ไม่กี่วันต่อมา ฉันถึงได้พบความจริง ความจริงที่ได้เข้าใจตัวละครอย่างนุ้ยว่าต่อให้เด่นชัยจะทำดีอย่างไรก็ไม่ทำให้นุ้ยเปลี่ยนใจมารักได้หรอก

เรื่องรักน่ะเป็นเรื่องธรรมดาที่จะไม่มีใครสมหวัง และผิดหวังตลอด
แต่รักเป็นเรื่องที่เราควรยิ้มไปกับมัน

เพราะแค่ความทรงจำสั้นๆ ที่เราเคยมีให้กันก็เพียงพอแล้ว

เหมือนเด่นชัยที่ขอให้ได้เป็นแฟนกับนุ้ยแค่วันเดียว เพราะอย่างน้อยก็มีเรื่องระหว่างเราให้จำ ถึงแม้ว่าจะจำได้คนเดียวก็พอใจแล้ว…

หลังจากนั้นมา ฉันรู้แล้วว่าความรักไม่ใช่เรื่องเล่น
ความรักไม่ใช่สิ่งที่เราคิดเพียงฝ่ายเดียวได้

จากวันนั้นจนวันนี้ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว
แต่ฉันก็ยังรู้สึกผิดมาก
และเป็นสิ่งที่คอยย้ำเตือนฉันให้คิดไตร่ตรองกับเรื่องความรักให้มากๆ

เพราะไม่มีใครในโลกอยากเจ็บเพราะความรักหรอก

ใครอยากเล่าเรื่องวันเปลี่ยนชีวิตของตัวเองบ้าง คลิกที่นี่เลย

The post วันที่หัวใจฉันเห็นแก่ตัว appeared first on a day magazine.

พินาตูโบ (Pinatubo) เป็นสถานที่ที่ไม่แน่ใจว่าควรจะเรียกว่าภูเขาหรือว่าทะเลสาบดี เพราะว่ามีทะเลสาบอยู่ในใจกลางภูเขาซึ่งเกิดจากการระเบิดของภูเขาไฟในอดีต
จุดที่เป็นทะเลสาบในปัจจุบันคือปล่องภูเขาไฟที่เติมเต็มไปด้วยน้ำฝนนั่นเอง

การเดินทางไปพินาตูโบไม่ยากเท่าไหร่
เนื่องจากตั้งอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวงอย่างกรุงมะนิลา นั่งรถบัสไปหรือจะขับรถไปเองก็ได้ แต่ที่สำคัญ ต้องไปก่อน 8 โมง เพราะว่าหลัง 8
โมงจะมีทหารฟิลิปปินส์ออกมาซ้อมรบกัน

ขึ้นชื่อว่าเป็นสถานที่ท่องเที่ยวธรรมชาติก็ต้องมีความยากลำบากในการเข้าถึงจุดหมายสักหน่อย
เนื่องจากสถานที่ท่องเที่ยวในฟิลิปปินส์ส่วนใหญ่ต้องเดินเท้าเข้าไปอีก
พินาตูโบก็ไม่ต่างกัน ต้องเหมารถ 4 x 4 เข้าไป
ตามด้วยการเดินเท้าไปอีกประมาณ 2 – 3 ชั่วโมง การเข้าถึงยากขนาดนี้
เป็นส่วนหนึ่งที่ยังทำให้สถานที่ท่องเที่ยวธรรมชาติของฟิลิปปินส์ยังคงความเป็นธรรมชาติอยู่

ระหว่างการเดินทางจะเห็นชนเผ่าท้องถิ่นของที่นี่ ส่วนใหญ่เป็นเด็กๆ ที่ออกมานั่งเล่นตามก้อนหิน หน้าตาของแต่ละคนจะแตกต่างกับคนฟิลิปปินส์อย่างสิ้นเชิง เด็กๆ ท้องถิ่นเป็นมิตรกับนักท่องเที่ยวมาก ถึงแม้ว่าฉันและเด็กๆ จะพูดกันไม่รู้เรื่อง แต่เมื่อฉันขอเด็กๆ ถ่ายรูปด้วยการทำท่า พวกเขาก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

ความอ่อนล้าได้ทวีคูณเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ
แต่เมื่อฉันเดินทางมาถึงจุดยอดของภูเขาลูกหนึ่งที่เห็นพินาตูโบได้เต็มสายตา
ความเหนื่อยของฉันก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย กลายมาเป็นรอยยิ้ม และคำว่า “เรามาถึงพินาตูโบกันแล้วนะ” ที่ฉันได้หันไปยิ้ม
และกล่าวกับเพื่อนร่วมทางที่มีท่าทีว่าพวกเขาเหนื่อยไม่แพ้กัน

ถ้าใครมาเที่ยวมะนิลา
แล้วมีเวลา ลองมาเที่ยวที่พินาตูโบกันดู สามารถนั่งรถไป-กลับได้ ยิ่งถ้าเป็นคนที่ชอบธรรมชาติ การเดินเขา หรือการผจญภัยนิดๆ
แนะนำว่าให้ลองมาที่นี่ดูสักครั้ง
แล้วคุณจะรู้ว่าฟิลิปปินส์มีอะไรมากกว่าที่คุณคิด

Mt.Pinatubo

Address: Botolan, Zambales, Luzon, Philippines
Hours: ไปถึง Sta.Juliana ก่อน 8 โมงเช้า และสามารถเดินเขาได้ทั้งวัน
How to get there: การไปพินาตูโบสามารถเดินทางโดยรถบัสจากมะนิลา โดยใช้รถบัสที่มุ่งหน้าไป Baguio Ilocos หรือ Pangasinan ลงที่ Capas, Tarlac (สามารถบอกกระเป๋ารถเมล์ให้บอกเมื่อถึงสถานีได้) หลังจากนั้นนั่งรถ Jeepney หรือ Tricycle ไปยัง Sta. Juliana เมื่อไปถึง Sta. Juliana ต้องจ่ายค่าบำรุงรักษาธรรมชาติและรถ 4 x 4 เพื่อที่จะเข้าไปยังจุดเริ่มเดิน เนื่องจากรถยนต์ไม่สามารถเข้าได้

Map:

ใครอยากส่งเรื่องที่น่าเที่ยวมาลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

The post Pinatubo : ทะเลสาบกลางปล่องภูเขาไฟที่ฟิลิปปินส์ appeared first on a day magazine.