เหมียวเป็นแมวลายสีส้มมีสีดำแต้มประปราย ถูกใครไม่รู้เอามาปล่อยไว้แถวบ้าน
วันที่ฉันเจอมัน จำได้ว่าวันนั้นกลับมาจากทำงานแล้วเจอเหมียวอยู่ในบ้าน
แม่เลยเล่าให้ฟังว่า มันเห็นแม่อยู่หน้าบ้านแล้วมันก็ตามแม่เข้ามา
ด้วยความที่แม่เป็นคนขี้สงสารเลยจัดแจงหาข้าวให้เหมียวกิน อีกอย่างเห็นว่าเหมียวกำลังท้อง
แล้วท้องโตมากซะด้วย ก็เลยรับมันมาดูแล มันจะได้ช่วยจับหนู จับจิ้งจกให้

จนเวลาผ่านไปเกือบเดือน ฉันเจอเหมียวในบ้านทุกวัน
เหมียวจะชอบเอาตัวมาสี พันแข้งพันขา มาอ้อนฉัน จนฉันเริ่มรู้สึกว่าเหมียวเข้ามามีอิทธิพลในจิตใจของฉันทีละน้อย
ทุกวันหลังจากกลับมาจากทำงาน ฉันต้องถามกับทุกคนในบ้านว่า “แมวอยู่ไหน
เข้าบ้านหรือยัง” เพราะเหมียวชอบออกไปจับหนู จับจิ้งจก บางทีก็ไปตะปบนกบ้าง
พอเสร็จแล้วก็จะคาบผลงานมาวางแหมะไว้ในบ้านให้พวกเราสยองกับซากสัตว์ต่างๆ
แม่ดูจะภูมิใจกับฝีมือการปราบจิ้งจกของเหมียวมาก แม่บอกว่าตั้งแต่มีเหมียวเข้ามาอยู่
ในบ้านก็แทบไม่เห็นจิ้งจกเลย ต่อไปจะให้เหมียวลองไปจับตุ๊กแกบ้าง

แล้วเวลาคลอดลูกก็มาถึง เหมียวหายไปจากบ้านเกือบเดือน
ถามคนแถวบ้านก็ไม่มีใครเห็นว่านางไปไหน ฉันก็ถอดใจไปแล้ว คิดว่านางอาจจะถูกงูกิน
หรือหลงไปที่อื่น เวลานั้นฉันเสียใจนะ รู้สึกใจหาย
คิดไปว่าแกจะเข้ามาในชีวิตฉันให้ฉันรัก
ผูกพันกับแกทำไมในเมื่อสุดท้ายแกก็เทฉันไปเฉยๆ จนวันนึงขณะที่ครอบครัวเรากำลังกินข้าวกันอยู่
เหมียวก็โผล่เข้ามา ตอนนั้นไม่เฉพาะแค่ฉันที่ดีใจมาก
ทุกคนในบ้านดูจะรู้สึกยินดีปรีดากับการกลับมาของนาง จนเราสืบได้ว่าเหมียวไปคลอดลูกในโกดังเก็บของแถวบ้าน

เหมียวคลอดลูกออกมาทั้งหมด 7 ตัว
แต่สุดท้ายที่เหลือรอดมาอยู่กับครอบครัวฉันมีแค่ 2 ตัว ลูกแมวทั้งสองมีความสุข
ซุกซนไปตามประสา ตอนนี้เหมือนบ้านฉันมีเด็กวัยกำลังอยากรู้อยากเห็นอยู่ด้วย
ทั้งวันจะได้ยินเสียงกระดิ่งที่ห้อยกับปลอกคอลูกแมวดังเพราะมันจะเล่นกันตลอดเวลา
วิ่งไล่ตะปบกันบ้าง ปีนบันได ปีนต้นไม้ แต่ก็มีบางช่วงที่พักเหนื่อยนอนกินนมแม่
นอนหลับเอาแรงบ้าง เจ้าลูกแมวสองตัว ชื่อว่า ‘กวักเงิน’ กับ ‘ส้มซ่า’ ที่ชื่อกวักเงินเพราะหางมันกวัก เราเลยตั้งชื่อให้มันดูมงคลหน่อย
ส่วนส้มซ่านี่เพราะมันมีขนสีส้มๆ แต้มที่ตัว และจะซนและซ่ามากกว่ากวักเงิน
(ทั้งๆ ที่นางเป็นตัวเมีย) ตุ๊กตาขาขาดไปข้างก็ฝีมือส้มซ่า
ทุกวันนี้เจ้าสองตัวเริ่มโตขึ้น เริ่มจะออกไปข้างนอกบ้าน ไปคอยตะปบนก โดยได้รับการฝึกสอนจากเหมียว

การที่มีครอบครัวแมวเข้ามาอยู่กับเราที่บ้าน
ทำให้ได้เห็นมุมมุ้งมิ้งของแม่ มุมอ่อนโยนของพ่อ
เพราะปกติฉันไม่เคยเห็นแม่เล่นหยอกล้อกับสัตว์
แต่เดี๋ยวนี้ฉันเห็นแม่อุ้มเจ้าสองตัวเล่น นั่งมองพวกมันหลับ คุยกับพวกมัน แม่เอ็นดูเจ้าลูกแมวสองตัวนี่มาก
ส่วนพ่อซึ่งปกติแล้วจะไม่ชอบให้สัตว์มายุ่งวุ่นวายกับคน
แต่เดี๋ยวนี้พ่อยอมให้เหมียว เจ้ากวักเงิน เจ้าส้มซ่าวิ่งเล่น นอนในบ้าน
ไม่ใช่แค่นอนพื้นธรรมดาแต่ยังให้นอนบนม้าโยกที่พ่อนอนเป็นประจำอีกด้วย ที่ฮามากๆ คือม้าโยกตัวนี้เวลาที่ใครนอนอยู่
ถ้าพ่อบอกว่าจะนอนทุกคนต้องลุกไปนอนที่อื่น แต่มีวันนึงที่เจ้ากวักเงินและส้มซ่านอนอยู่
แล้วพ่อจะเข้ามานอน ฉันเลยจะอุ้มพวกมันไปนอนที่เบาะแมว
พ่อกลับบอกว่าให้พวกมันนอนไป เดี๋ยวพ่อจะไปนอนที่โซฟาไม้อีกตัว ฉันนี่อึ้งไปเลย
พ่อเนี่ยแหละทาสแมวตัวจริง ส่วนตัวฉันทุกวันจะต้องคอยเกาคาง เกาพุง
เกาหูให้ทั้งสามตัว จากแต่ก่อนที่ไม่ชอบเล่นกับแมวเลย
เดี๋ยวนี้กลายเป็นคนติดแมวไปซะแล้ว เลิกงานปุ๊บก็อยากจะรีบกลับบ้านมาเล่นกับพวกมัน
ชอบอุ้มให้มันมานอนบนตัวแล้วลูบให้มันหลับ เป็นความรู้สึกที่ฟินมาก
จะว่าไปแมวนี่ก็เป็นสัตว์ที่น่ารักดีเหมือนกันนะ

จากคนเคยชอบหมามากกว่าแมว ตอนนี้ฉันตกเป็นทาสแมวไปแล้ว

Owner’s name: พรชนัน วัธนจิตต์
Occupation: สาวออฟฟิศ
Cat’s name: เหมียว กวักเงิน และ ส้มซ่า

ใครอยากอวดแมวในเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่นะ

The post เหมียวและลูกๆ : เรื่องของแม่แมวที่เข้ามาทำให้ครอบครัวหนึ่งตกเป็นทาสแมวจนได้ appeared first on a day magazine.

ตั้งแต่เด็ก ภาพที่ฉันเห็นอยู่เสมอคือพ่อเป็นคนที่แข็งแรงมาก
เป็นผู้ชายตัวใหญ่ มีเค้าของผู้ชายที่เคยหุ่นดีมีกล้าม พ่อชอบเล่นกีฬา เล่นฟุตบอล
เล่นตะกร้อ ออกกำลังกายอยู่เสมอ ทำงานหนักๆ อย่างเช่นขุดดิน ตัดหญ้า
หรืองานอะไรสารพัดที่ผู้ชายแมนๆ เขาทำกัน ฉันไม่เคยคิดถึงภาพพ่อป่วย
ภาพที่พ่อร่างกายอ่อนแอ แก่ชรา จนวันนี้ฉันก็ได้เห็น

ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าฉันเป็นลูกสาวคนเดียวของพ่อ
แต่ในบรรดาลูกทั้งหมด 3 คน ฉันเป็นลูกคนกลาง
เคยได้ยินมั้ยว่าลูกคนกลางมักจะเป็นเด็กมีปัญหา ฉันไม่รู้หรอกว่ามันจริงหรือเปล่า
แต่ที่รู้คือฉันเป็นลูกที่ทะเลาะกับพ่อบ่อยมาก คุยกันนานไม่ค่อยได้ มักต้องเถียงกันตลอด จนคนในบ้านของฉันเอือมกันทุกคน
เรื่องที่เถียงกันส่วนใหญ่ก็มักจะมาจากพฤติกรรมของฉันที่คงไม่ถูกใจพ่อนัก
เพราะฉันทำตัวไม่ค่อยเข้าท่าในสายตาของพ่อ ชอบกลับบ้านดึกเพราะไปดื่มกับเพื่อน
ชอบพูดแย้งความคิดของพ่อ ซึ่งบ้านฉันเป็นคนหัวโบราณ พ่อเป็นใหญ่ในบ้าน ลูกสาวควรต้องเรียบร้อย
ไม่กระโดกกระเดก ไม่เถียงพ่อแม่ แต่ฉันแค่อยากบอกว่าฉันไม่ได้เถียง
แค่อธิบายความเห็นบ้างเท่านั้นเอง ซึ่งฉันทำตัวตรงกันข้ามกับลูกสาวในความคิดของพ่อ
เพราะด้วยเหตุนี้เลยทำให้ฉันไม่ค่อยชอบคุยกับพ่อ วันวันนึงเราคุยกันน้อยมาก
ยิ่งตอนนี้ที่ฉันทั้งทำงานและเรียนต่อปริญญาโทไปด้วย จะมีเวลาที่ได้คุยกันก็แค่ช่วงกินข้าวเย็นเท่านั้น

ตอนนี้พ่อป่วยเป็นทั้งโรคไต และเบาหวาน
ต้องฟอกไตสัปดาห์ละ 3 ครั้ง
หน้าที่ไปรับไปส่งพ่อที่โรงพยาบาลเป็นของพี่ชาย เพราะจันทร์ถึงศุกร์ฉันต้องทำงาน
เสาร์อาทิตย์ก็ติดเรียน แต่วันที่เปลี่ยนชีวิตฉันคือวันที่พี่ชายฉันติดงาน
และฉันปิดเทอมพอดี หน้าที่ไปรับไปส่งพ่อจึงตกมาเป็นของฉัน

วันนั้นพอถึงเวลาที่ต้องไปรับพ่อกลับบ้าน
แม่กำชับ ย้ำนักหนาว่าให้รีบไปอยู่เป็นเพื่อนพ่อเพราะกลัวว่าตอนฟอกไตเสร็จ
พ่ออาจจะน็อก หมดสติ เพราะพ่อเคยน็อกมาแล้ว ฉันก็ฟัง แต่คิดว่าคงไม่มีอะไร จนฉันไปเจอพ่อที่โรงพยาบาล
กำลังรอให้พ่อฟอกไตเสร็จ เราพูดคุยกันนิดหน่อย ฉันก็เล่นโทรศัพท์ไปเรื่อย จนรู้สึกทางหางตาตรงเตียงที่พ่อนอนว่ามีอะไรผิดปกติ
พอหันมาดูก็เห็นว่าพ่ออ้วกออกมา ตาลอย น็อก หมดสติ เวลานั้นฉันตกใจมาก
ตกใจที่สุดในชีวิต ทำอะไรไม่ถูก ทำได้แค่เขย่าตัวพ่อ เรียกพ่อ
แล้วตะโกนเรียกพยาบาล เวลานั้น ภาพที่ฉันเห็นคือพ่อหมดสติ พยาบาลเข้ามารุมเขย่าตัวพ่อจนฟื้นแล้วใส่สายออกซิเจน
ฉีดกลูโคสเข้าเส้นเลือดให้อาการดีขึ้น พยาบาลบอกว่าเป็นอาการที่อาจเกิดได้ช่วงจะจบขั้นตอนการฟอกไต
ตอนนั้นฉันคิดไปว่าถ้าพ่อไม่ฟื้น ฉันจะทำยังไง เรื่องความเจ็บป่วย ความแก่ชรา กระทั่งความตายที่ไม่เคยคิดถึงมันอย่างจริงจังก็ผ่านเข้ามาในหัว
ในตอนนั้นเองทำให้ฉันคิดถึงอะไรหลายอย่างที่ผ่านมาระหว่างเรา ทำให้ฉันรู้สึกจริงๆ
ว่าพ่อฉันแก่แล้ว พ่อไม่ได้แข็งแรงเหมือนเดิม วันนึงเราต้องจากกันและเวลาของเราก็ไม่รู้ว่ามันยังเหลืออีกมากน้อยแค่ไหน

พอคิดมาถึงตรงนี้ สิ่งที่เกิดขึ้นกับฉัน
ภาพของพ่อที่ฉันเห็น มันเปลี่ยนฉันไป ฉันคิดได้ว่าเสียเวลาที่จะได้พูด ได้คุย ได้มีเวลาร่วมกับพ่อไปมากแค่ไหน
ฉันใส่ใจพ่อน้อยเกินไป ฉันควรต้องดูแลพ่อให้มากๆ เคยได้ยินเพลง ไม่เคย ของ 25
hours กันใช่มั้ย ฉันไม่อยากที่จะต้องมารู้สึกเสียใจหรือคิดถึงอะไรในวันที่มันสายไปแบบนั้น
หลังจากนี้ฉันเลยรู้ว่าต้องทำอะไร ไม่ใช่แค่เรื่องที่ต้องทำให้พ่อเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงทุกคนในครอบครัวที่เป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต
หรือแม้กระทั่งตัวฉันเอง

ถึงยังไงฉันก็คงเป็นลูกสาวในแบบฉบับของพ่อไม่ได้
เพราะจะให้เปลี่ยนตัวเองก็ไม่ง่าย (เพลง สถานีต่อไป อพาร์ตเมนต์คุณป้าก็มา) แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ
ฉันจะฟังพ่อ คุยกับพ่อ ใช้เวลากับพ่อให้มากขึ้น

เพราะฉันไม่อยากรู้สึกเสียดายเวลาอีกแล้ว

ใครอยากเล่าเรื่องวันเปลี่ยนชีวิตของตัวเองบ้าง คลิกที่นี่เลย

The post วันที่ฉันรู้สึกเสียดายเวลา appeared first on a day magazine.