สโลแกนของอ้วนคือ
‘ง่วง เหงา หาว งอน’
มันอุทิศเวลาส่วนใหญ่ไปกับการนอนพร้อมครีเอตท่านอนสไตล์ผู้ชายอย่างเปิดเผยมาให้พวกเราประหลาดใจเสมอ
อ้วนไม่ค่อยร้องโวยวาย จะมีแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ที่ลุกขึ้นมาทำหน้าหงอย ร้องเสียงยาวๆ
เพื่ออ้อนทุกคนในบ้านเท่าที่จะทำได้ และออกอาการงอนทุกครั้งที่เรากลับไปเจอหลังจากไม่กลับบ้านหลายวัน
มันจะทำเป็นเดินมาหาแต่นั่งอยู่ห่างๆ เบนสายตาไปที่อื่น และจะหายงอนก็ต่อเมื่อเราเกาหน้าผากให้เป็นการไถ่โทษ

กิจวัตรของอ้วนก็ไม่มีอะไรมาก
นอกจากกินอาหารเม็ด อาหารเปียก อาหารเสริม ขนมอัดเม็ดหลากรส (ในเวลาเดียวกัน) สลับกับนอนแผ่กลางบ้าน
โซฟา บันได ห้องน้ำ และหน้าห้องนอนของเรา ที่มีช่องใต้ประตูพอให้แอร์เย็นฉ่ำลอดออกมาสัมผัสชั้นไขมันหนาๆ
ตามด้วยเสียงร้องอ้อนวอนจากอ้วนผู้รักการนอนตากแอร์มากกว่าสิ่งใด

ในช่วงเช้าและบ่ายแก่ๆ
เป็นเวลาที่บ้านเงียบเหมาะแก่การพักผ่อน อ้วนจะละเว้นจากการนอนจริงมานอนเล่นๆ พิงลำตัวไปกับประตูบ้านเพื่อเล็งนกชมไม้ด้วยแววตาที่มุ่งมั่น
จนเราใจอ่อนยอมพาอ้วนออกไปเดินเล่นที่สวนเล็กๆ ข้างบ้าน ซึ่งเป็นเวลาไม่กี่นาทีที่เราได้สังเกตและเรียนรู้อย่างจริงจังว่ามันมีความสุขมาก
เดินเล็มหญ้าและใบไม้ทุกชนิด ชอบนอนถูไถกับหินกรวดและครางเสียงสั่นเครืออย่างรุนแรง
จะเรียกว่าเป็นแมวผู้หลงรักธรรมชาติก็คงได้

เมื่อต้นเดือนพฤษภาคม
อ้วนได้ให้กำเนิดลูกสองตัวที่น่ารักน่าขย้ำพอๆ กับตัวเอง ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณพ่อมือใหม่มีพฤติกรรมแปลกๆ
เกิดขึ้น ถ้าเมื่อไรที่หาอ้วนไม่เจอ เราจะรู้ได้ทันทีว่ามันกำลังไปนอนเฝ้าลูกตัวจิ๋วด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ส่วนใหญ่จะช่วยเลียทำความสะอาด พอหมั่นเขี้ยวก็จะกอดรัดฟัดเหวี่ยงลูกจนเสียอาการ
และโดนแม่ของลูกขับไล่ไปในที่สุด

นอกจากบทบาทคุณพ่อมือใหม่ของลูกอายุ
2 เดือนแล้ว
อ้วนยังสร้างบทบาทเป็นผู้กระชับความสัมพันธ์ให้กับครอบครัวเราอีกด้วย เรามีเรื่องให้คุยกัน
ปรึกษากัน และมีกิจกรรมให้ทำด้วยกันมากขึ้นเพราะมีเจ้าอ้วนและสมาชิกอีก 3 ตัว จากที่เมื่อก่อนกลับมาถึงบ้านต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปในโซนของตัวเอง
เดี๋ยวนี้ต้องร้องหา ‘อ้วนนน’ ก่อนเป็นอันดับแรก

สำหรับคนอื่น
เราไม่รู้ว่าแมวมีบทบาทหรือสำคัญกับชีวิตพวกเขาแค่ไหน
แต่สำหรับเราผู้ที่อุทิศตนเป็นทาสแมวรุ่นบุกเบิกตั้งแต่อายุ 7 ขวบ
เพียงเพราะหลงรักนิสัยติสท์ๆ เด๋อๆ ของมันที่หาไม่ได้ในสัตว์ชนิดไหน มารู้ตัวอีกทีแมวก็กลายเป็นส่วนสำคัญของชีวิตที่เราไม่อยากขาดมันไปอีกแล้ว
อยู่กันอย่างนี้นานๆ นะอ้วน

ใครอยากอวดแมวในเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่นะ

The post อ้วน : แมวคุณพ่อมือใหม่ไลฟ์สไตล์ ‘ง่วง เหงา หาว งอน’ appeared first on a day magazine.

คงไม่มีคำบอกเล่าไหนจะอธิบายนิทรรศการชิ้นนี้ได้ดีเท่ากับคำพูดของ ตั้ม-วิศุทธิ์ พรนิมิตร ศิลปินเจ้าของผลงานที่มีชื่อเสียงอย่างมังงะ งานแอนิเมชัน และภาพประกอบมากมาย จากนิทรรศการ MELO HOUSE ในรูปแบบเขาวงกตของตั้มเมื่อ 2 ปีก่อนที่ได้รับความสนใจจากผู้ชมทั้งคนไทยและชาวต่างชาติในวงกว้าง ในปีนี้ เขากลับมาสร้างนิทรรศการแสนสนุกขึ้นมาเป็นครั้งที่สองในรูปแบบ Live Animation โดยยังคงคอนเซปต์ทางเลือกซ้ายขวาไว้เป็นเอกลักษณ์ เพื่อสร้างผลลัพธ์หลายมุมมองและสะท้อนธรรมชาติของงานเขาได้เป็นอย่างดี

ยิ่งในนาทีนี้คงมีน้อยคนที่ไม่รู้จักน้องมะม่วงจัง ตัวการ์ตูนเด็กหญิงหน้าน่ารักที่มาพร้อมเรื่องราวแฝงด้วยข้อคิดเฉียบคมและใช้ได้จริงในชีวิตประจำวัน นิทรรศการนี้ น้องมะม่วงได้ขึ้นแท่นเป็นตัวเอกอีกครั้ง และเป็นเหตุผลที่ทำให้เรา ‘เลือก’ โดยไม่ต้องคิดเลยตั้งแต่ต้นสัปดาห์ว่าจะรีบไปดูนิทรรศการ LR EXHIBITION ในรูปแบบใหม่ที่ไม่เคยเกิดขึ้นที่ประเทศไทยมาก่อนให้เร็วที่สุด!

ใคร : ตั้ม-วิศุทธิ์ พรนิมิตร

ศิลปินนักวาดมังงะชาวไทยและผู้สร้างสรรค์งานศิลปะหลากหลายรูปแบบ เป็นที่รู้จักในฐานะนักเขียนการ์ตูนตั้งแต่ปี 2541 ซึ่งเขาได้สร้างสรรค์ผลงานมากมายทั้งมังงะ แอนิเมชัน หรือภาพประกอบผ่านลายเส้นเข้าใจง่ายแต่แฝงด้วยข้อคิดอย่างมีชั้นเชิง ตั้มถือเป็นหนึ่งในศิลปินต่างประเทศคนสำคัญของแวดวงศิลปะญี่ปุ่น หลังร่วมงานกับ Bangkok Citycity Gallery ในนิทรรศการ MELO HOUSE เมื่อปี 2558 เขาได้รับเชิญให้ร่วมแสดงผลงาน Road of Time และ Future is a Gift ในเทศกาสศิลปะ Saitama Triennale 2016 ที่จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น และกำลังทำงานมังงะชุดใหม่ซึ่งจะเปิดตัวในปลายปี 2560 นี้

ทำอะไร : จำลองการตัดสินใจเลือกในทุกๆ ขณะชีวิตของคนผ่าน Live Animation

จากนิทรรศการ MELO HOUSE ที่เราได้วิ่งเล่นในเขาวงกตโดยแต่ละเส้นทางถูกกำหนดด้วยการเลือกของแต่ละคนไปแล้ว ครั้งนี้ตั้มยังคงนำเสนอผลงานโดยมอบทางเลือกซ้าย-ขวาในการมองเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของงาน เล่นกับประสบการณ์การรับรู้ของผู้ชมผ่านคาแรกเตอร์ที่เขาได้สร้างขึ้น เป็นงาน Live Animation ความยาวประมาณ 10 นาทีผ่านหน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ มีทั้งเรื่องที่ใกล้และไกลตัวแต่เล่าผ่านภาพเข้าใจง่ายตามแบบฉบับของเขา โดยในแต่ละเรื่องจะมีเวลาให้ผู้ชมตัดสินใจเลือกเพียง 15 วินาที เพื่อให้เราสนุกไปกับการดู และจำลองการเลือกในชีวิตจริงที่มีเวลาเป็นข้อจำกัด

“เราทำงานออกมาจากอะไรที่เราเห็นในชีวิตประจำวัน คือชีวิตคนเรามีการเลือกอยู่ตลอดเวลานะ ก็เลยทำอะไรที่เกี่ยวกับการเลือก ให้คนได้มองชีวิตเขาในอีกมุมหนึ่ง เขาก็เลือกอยู่ทุกวันแหละแต่อาจจะไม่รู้ตัว การทำเพื่อให้คนสังเกตตัวเองอีกทีคือหน้าที่ของงานเรา”

ที่ไหน : BANGKOK
CITYCITY GALLERY

ห้องโถงโล่งกว้างภายในแกลเลอรี่ศิลปะร่วมสมัยสีขาวสบายตาแห่งนี้ ตั้งอยู่ในซอยสาทร 1 ใกล้รถไฟใต้ดินสถานีลุมพินี เน้นนำเสนอผลงานศิลปะร่วมสมัยที่สร้างประสบการณ์การรับรู้ใหม่ๆ ให้แก่ผู้ชม ซึ่งในนิทรรศการครั้งนี้ถูกจัดขึ้นเพื่อใช้แสดง Live Animation ประกอบด้วยจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่เพียง 3 จอภายในห้องโถงมืดสนิท โดยออกแบบให้มีพื้นที่โล่งสำหรับผู้ชมจำนวนมากที่สามารถชมและมีส่วนร่วมกับงานนี้ไปพร้อมๆ กัน

“เราอยากให้คนมาวิ่งเล่น ไม่ต้องเกร็งกับการดูงานศิลปะ และเราอยากเห็นมุมมองอื่นๆ จากการดูของพวกเขาบ้าง ไม่ใช่ว่าเราคิดอย่างนี้ เราจึงเขียนอย่างนี้แล้วก็จบ เพื่อจะได้เข้าใจสิ่งต่างๆ มากขึ้น” ตั้มบอก

ทำทำไม : จำลองชีวิตและทางเลือกให้คนได้เห็นโอกาสและรู้สึกขอบคุณที่ได้รับ

ตั้มเชื่อว่าในชีวิตของทุกคนไม่ว่าจะสุดทางอย่างไรก็ยังมีทางให้เลือกอยู่เสมอ ทุกคนมีสิทธิ์เลือก จะได้เลือกมากหรือน้อยก็อีกเรื่อง แต่เมื่อไหร่ที่เรามีโอกาสเลือก เราก็ควรจะเลิกบ่นและขอบคุณโอกาสนั้นไว้ โดยตั้มได้หยิบเอาเรื่องราวในชีวิตประจำวันของคนเรามาจำลองเหตุการณ์ และเล่าผ่านตัวละครที่เขาสร้างขึ้นอย่างมะม่วงจังและลุงลิ้นซึ่งเป็นตัวแทนของทางเลือกที่ถูกและผิด ซึ่งทำให้ผู้ชมได้เห็นอีกมุมมองหนึ่งของการเลือกโดยไม่ต้องไปทำจริง

นิทรรศการครั้งนี้ ตั้มยังตั้งใจกลั่นกรองให้เหลือเพียงสิ่งที่ต้องการจะเล่าจริงๆ เน้น message ของงานเป็นหลักเพื่อให้คนมองเห็นเป้าหมายที่เขาต้องการจะสื่อสารให้ชัดเจนขึ้น โดยคำนึงถึงการสร้างผลงานที่ใช้ต้นทุนน้อย ประหยัดทรัพยากร และลดการสร้างขยะให้มากที่สุด เป็นต้นแบบการสร้างงานในแกลเลอรี่อย่างยั่งยืนเพื่อส่งเสริมวงการศิลปะในประเทศไทยให้พัฒนามากขึ้นด้วย

“จะมาหรือไม่มาดูมันก็เป็นช้อยส์ของแต่ละคน ถ้ามาก็จะได้ช่วยสนับสนุนวงการแกลเลอรี่ของประเทศไทย ต่อยอดให้เกิดอาชีพใหม่ๆ ที่มีทางเลือกให้คนมากขึ้น สมมติลูกเราเกิดมาในอีก 20 ปีข้างหน้า เขาอาจจะพูดได้ว่า หนูอยากโตขึ้นเป็นศิลปิน เป็นคนทำงานแกลเลอรี่ก็ได้”

แนะนำให้ตามไปดู

นอกจากจะได้ชื่นชมผลงานน่ารักๆ สไตล์ของตั้มแล้ว การแวะเข้าไปสู่ห้องแห่งทางเลือกในครั้งนี้ อาจจะทำให้เราได้ทบทวนชีวิตตัวเองอย่างจริงจัง และเข้าใจโลกในแบบที่เป็นมากขึ้นกว่าที่ผ่านมา แล้วอย่าลืมแวะกินไอติมมะม่วงและลุงลิ้น อร่อยทั้งสองรสจนเลือกไม่ได้เลยล่ะ นิทรรศการเปิดให้เข้าชมตั้งแต่วันนี้ถึง 25 มิถุนายน 2560 เวลา 13.00 – 19.00 น. แกลเลอรี่เปิดทำการเฉพาะวันพุธ-อาทิตย์นะ

Facebook | Bangkok Citycity Gallery

The post ตามไปเลือกทางเลือกของเราเองใน LR Exhibition นิทรรศการล่าสุดของ ตั้ม-วิศุทธิ์ พรนิมิตร appeared first on a day magazine.

เริ่มจากความชอบที่เหมือนกัน
ปิย์นาท: “เริ่มจากเรามีหุ้นส่วนอีก 2 คนคือ David Bank เชฟลูกครึ่งไทยและ Victor Wright พนักงานบริษัทที่ใช้เวลาว่างจากงานประจำออกตามล่าของวินเทจจากงานแฟร์และฟาร์มในที่ต่างๆ ทั้งสหรัฐอเมริกา เม็กซิโก หรือยุโรป เขาสะสมของในยุค Machine Age หรือยุคอุตสาหกรรมรุ่งเรืองที่ผู้คนให้ความสำคัญกับการออกแบบมาก เก็บสะสมกันมานานกว่า 10 ปี เลยตัดสินใจที่จะแบ่งปันเสน่ห์และเรื่องราวสิ่งของเหล่านี้จนเกิดเป็นที่นี่ขึ้นมา”

ปริญญ์: “ต้องเท้าความก่อนว่าเราเป็นดีไซเนอร์มา 15 ปี อยู่ในวงการแฟชั่นและศิลปะมาตลอด ปั้มเองก็เป็นนักดนตรี ส่วนเดวิดก็สะสมของวินเทจยุคนี้มาเป็น 10 ปีแล้ว พอได้คุยกัน เขาก็รู้ว่าเราชอบอะไร สนใจด้านไหน ก็เริ่มจากลองปรึกษากันว่าคนไทยชอบแบบนี้ไหม เพราะเป็นสิ่งที่เดวิดมีอยู่ที่โน่นอยู่แล้ว แล้วเราก็ตอบเร็วมากภายใน 5 นาทีว่า ‘ทำเลย’ เขาก็ตกใจกันนะ เพราะถ้าย้อนกลับไป 4 ปีที่แล้ว เทรนด์ยุคอินดัสเทรียลยังไม่มีเลย แต่เราก็ตัดสินใจทำด้วยความชอบที่เหมือนกัน”

ของที่มีชิ้นเดียวในโลก
ปิย์นาท: “ที่ผ่านมาเราสนใจข้าวของวินเทจอยู่แล้วไม่ว่าจะเป็นหนังสือแผ่นเสียงกีตาร์อุปกรณ์ดนตรีช่วงยุค 40-60s สนใจประวัติศาสตร์ของแต่ละชิ้นยิ่งถ้าหายากหรือมีชิ้นเดียวทำไมเราจะไม่อยากเก็บไว้ในอดีตก่อนที่โลกจะเชื่อมโยงกันเหมือนสมัยนี้ข้าวของแต่ละอย่างจะมีคาแรกเตอร์ส่วนตัวมีจิตวิญญาณด้วยหน้าที่ที่มันตอบสนองวิถีชีวิตของคนยุคนั้นในสถานที่นั้นๆเช่นเครื่องบดเนื้อหรือเครื่องมือที่ใช้ในฟาร์มหน้าที่มันชัดเจนกว่าปัจจุบันมากว่าใช้ทำอะไรตรงไปตรงมาง่ายและแข็งแรง”

เหมาะกับคนรักเดียวใจเดียว
ปริญญ์: “ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นคนที่ชอบสะสมของวินเทจอยู่แล้วแต่สิ่งที่แปลกคือไม่มีกลุ่มคนแฟชั่นเลยเพราะคนกลุ่มนี้เป็นพวกเปลี่ยนเร็วถ้าอะไรฮิตก็จะไปตามนั้นแต่คนที่เขารู้คุณค่าและอยากสะสมจะชัดเจนมากตอนแรกที่ทำกันก็ไม่คิดว่าจะขนาดนี้คนที่มาซื้อตั้งแต่วันแรกและยังซื้อจนถึงวันนี้เป็นลูกค้าวีไอพีก็มี (หัวเราะ) เราจะมีของนำเข้ามาเรื่อยๆปีละ 2-3 ครั้งลูกค้าจะเฝ้ารอเลยยิ่งรู้ว่าเขาชอบเพราะคุณค่าของมันยิ่งรู้สึกดีเขามาดูมาศึกษาประวัติบางคนซื้อไปตกแต่งบ้านเขารู้สึกว่าห้องเขายังขาดชิ้นนี้ที่จะไปอยู่ตรงมุมห้องหรือคนที่มีธุรกิจร้านอาหารโรงแรมที่มีเอกลักษณ์หน่อยก็จะเป็นกลุ่มคนคล้ายๆกันที่มีธุรกิจแตกต่างกันไป”

ปิย์นาท: “ของวินเทจบางชิ้นก็วางขายอยู่นาน ไม่ไปสักที แต่ของพวกนี้เหมือนมีเนื้อคู่ของเขา
วันหนึ่งอาจจะมีอะไรเปล่งประกายขึ้นมาทำให้คนเห็นทั้งๆ ที่วางมา 3 ปีแล้ว อีกอย่างคือพวกเราไม่ได้ขายสินค้าแฟชั่นที่จะลดราคาได้ เพราะทุนค่อนข้างสูงและของก็มีคุณค่าของมัน
ทำให้บางทีจะระบายสินค้าเก่าก็ลำบาก แต่พอถึงเวลาพอเจอเนื้อคู่แล้วมันก็ไปของมันเอง
(หัวเราะ)”

จัดวางของเก่าเพื่อสร้างอารมณ์ใหม่
ปริญญ์: “เรามีคุณจิ๊บเมเนเจอร์ของร้านที่จบด้านสถาปัตย์ฯมาช่วยตกแต่งร้านให้คนได้เห็นมู้ดมากขึ้นโดยจัดวางตามลักษณะการใช้งานเช่นของที่ใช้ในห้องครัวห้องรับแขกแต่ก็ขึ้นอยู่กับของที่เราได้มาด้วยอย่างล็อตไหนที่เราได้เก้าอี้มาเยอะก็ลองเอามาจัดวางด้วยกันไปเลยก็ดูสวยไปอีกแบบส่วนหลังบ้านจะไว้เก็บสินค้าสำรองซึ่งส่วนใหญ่เป็นสินค้าที่ชำรุดระหว่างการขนส่งเช่นขาโยกกระจกแตกเราจะค่อยๆทยอยซ่อมแล้วนำออกมาขายซึ่งไม่ได้สต็อกค้างโกดังกันขนาดนั้นหรอกเพราะของเก่ามีจำนวนไม่เยอะอยู่แล้วส่วนใหญ่ก็เอามาจัดโชว์ให้รับชมที่นี่”

ปิย์นาท: “ของบางชิ้นเราต้องนำมาบูรณะบ้างในขณะที่บางชิ้นก็มาสภาพดีมากอยู่แล้วแค่เอามาปัดฝุ่นและจัดให้มันอยู่ในที่ที่คนจะเข้าถึงได้ชัดเจนให้มันแสดงคาแรกเตอร์ออกมาอย่างที่เราอยากจะนำเสนอเราทำอย่างเป็นมิตรให้คนสบายใจที่จะเข้ามาพูดคุยเพื่อบอกความต้องการกับเราทุกคนในทีมจะรู้หมดว่าของแต่ละชิ้นมีหน้าที่อะไรแก้ไขต่อเติมได้ยังไงลูกค้าอยากรู้อะไรเราจะตอบได้หมด”

ต่อยอดสู่ธุรกิจใหม่
ปริญญ์: “มีธุรกิจต่อยอดที่ไม่ได้วางแผนไว้แต่แรกคือการผลิตสินค้าใหม่ตามออเดอร์ของลูกค้ามันเริ่มจากที่เราได้ขาโต๊ะเหล็กมาเป็นชิ้นๆเลยต้องมาเสริมด้านบนให้คนเห็นว่าสิ่งนี้คือขาโต๊ะนะเป็นทั้งโต๊ะกินข้าวโต๊ะกาแฟซึ่งมีความสูงแตกต่างกันสิ่งสำคัญคือการนำไม้ที่ได้มาสร้างส่วนท็อปของโต๊ะให้พอดีกับขาแต่ละคู่ที่สนุกคือเรื่องของสีเรามีสีให้เลือกได้รับทำทั้งโต๊ะเก้าอี้บาร์เคาน์เตอร์ให้กับร้านอาหารต่างๆยกตัวอย่างเช่นบาร์ที่ Studio Lam และ Soul Bar ที่เราสองคนเป็นหุ้นส่วนก็ใช้ผลิตภัณฑ์จากที่นี่”

บทเรียนที่ยังไม่จบ
ปริญญ์: “จริงๆวันนี้ก็ยังเรียนอยู่ (หัวเราะ) เบื้องต้นเลยคือเราชอบของเก่าอย่างเดียวไม่พอต้องมีความรู้ด้วยยิ่งเราทำการตลาดกันเองใช้โซเชียลมีเดียเป็นสื่อก็ยิ่งจำเป็นต้องรู้ข้อมูลที่ถูกต้องอย่างเรารู้ว่าชิ้นนี้เป็นของยุค 50’s แล้วมันยังไงต่อนี่คือชื่อของโรงงานที่ผลิตสิ่งนี้นะเรียกว่าเป็นวิชาเรียนเพิ่มเติมเชิงข้อมูลดีกว่า”

ปิย์นาท: “เราโชคดีมากที่ได้มาทำร้านนี้ได้เจอได้พูดคุยกับลูกค้าเก่งๆหลากหลายอาชีพที่น่าสนใจเยอะมากและได้นำเสนออารมณ์จินตนาการของข้าวของแต่ละชิ้นในแบบของเราให้ลูกค้าได้จินตนาการต่อว่าจะมิกซ์แอนด์แมทช์ของที่ซื้อจากเราไปกับของที่มีอยู่แล้วยังไงเพื่อให้ลูกค้าเข้าใจคุณค่าของวินเทจมากขึ้นเป็นเรื่องที่สนุกและน่าสนใจเสมอ

ไม่เสียใจที่ได้ทำ
ปริญญ์: “เปิดมา 3 ปีแล้วผลตอบรับดีเลยนะเราไม่ได้คาดหวังไว้ว่าจะต้องดีขนาดไหนสิ่งที่เราไม่คาดคิดไว้มันก็เกิดขึ้นและเป็นไปด้วยดีทั้งออเดอร์สินค้าใหม่และโปรเจกต์อื่นๆที่เกิดขึ้นต่อยอดจากการทำร้านนี้รวมถึงลูกค้าวีไอพีที่ยังน่ารักทุกคนลูกค้าต่างชาติก็มามากขึ้นมันไม่ใช่คำว่าประสบความสำเร็จทีเดียวแต่มันสนุกและดีใจที่ได้ทำมากกว่า”

“ลูกค้าเราไม่มีกลุ่มคนแฟชั่นเลย เพราะคนกลุ่มนี้เป็นพวกเปลี่ยนเร็ว ถ้าอะไรฮิตก็จะไปตามนั้น แต่คนที่รู้คุณค่าของวินเทจและอยากสะสมจะชัดเจนมาก มีคนที่มาซื้อตั้งแต่วันแรกและยังซื้อจนถึงวันนี้
เป็นลูกค้าวีไอพีก็มี”

Machine
Age Workshop

ประเภทธุรกิจ: ร้านเฟอร์นิเจอร์
คอนเซปต์: ร้านเฟอร์นิเจอร์วินเทจสไตล์อเมริกันอินดัสเทรียล (Vintage Industrial Americana)
เจ้าของ: ปริญญ์ โชติกเสถียร (40 ปี) และปิย์นาท กรัดศิริ (39 ปี)
Facebook
| Machine Age Workshop
Instagram
| machineageworkshop

ภาพ ชนพัฒน์ เศรษฐโสรัถ

The post Machine Age Workshop : ร้านเฟอร์นิเจอร์กลิ่นอเมริกันวินเทจของคนรุ่นใหม่หัวใจเก่า appeared first on a day magazine.