หลังจาก ไตร–คงพันธุ์ ปราโมช ณ อยุธยา หนึ่งในเจ้าของร้านและผู้ก่อตั้ง
จบบทสนทนาออกรสกับเพื่อนนักปั่นเรียบร้อย
เราก็ได้เข้าไปพูดคุยสอบถามเกี่ยวกับชุมชนจักรยานขนาดย่อมแห่งนี้

เมื่อกระแสมาตรงกับสิ่งที่ชอบ

“ผมชอบขี่จักรยานมาตั้งแต่เด็ก ตอนเรียนอยู่ที่อังกฤษก็ยืมจักรยานเพื่อนมาปั่น
พอกลับมาเมืองไทย ทุกอาทิตย์ก็จะขี่จักรยานเสือภูเขาออกต่างจังหวัดไปไหนต่อไหน ร้าน
Bike Zone เลยเริ่มมาจากการเป็นร้านขายจักรยานเสือภูเขา
ซึ่งเน้นกลุ่มลูกค้าที่ต้องการจักรยานสมรรถนะสูง โดยมีกลุ่มนักแข่งและชาวต่างชาติที่เราเข้าถึงอยู่แล้ว
เลยถือโอกาสทำร้านจักรยานมาสนองคนกลุ่มนี้แล้วพอเค้าเริ่มมาเล่นไตรกีฬากัน กระแสไตรกีฬาเริ่มมา
ผมที่ชอบเล่นไตรกีฬามาตั้งแต่ปี 2002 แล้ว ก็เลยลองเปลี่ยนมาขายจักรยานไตรกีฬาเป็นหลัก”

“ถ้าถามว่าแล้วทำไมจากขี่จักรยานเฉยๆ กลายมาเปิดร้าน
สำหรับเราที่ชอบของพวกนี้
เวลาไปเดินงานโชว์ในต่างประเทศแล้วมันเหมือนไปดูร้านของเล่นใหญ่ๆ
เค้ามีเทคโนโลยีใหม่ๆ มีจักรยานสวยๆ เราก็เหมือนเด็กเข้าร้านของเล่น ทำให้อยากมาทำตรงนี้
ใจเราก็ชอบด้วย ได้เงินนิดหน่อยก็โอเค”

“แต่ก่อนตั้งแต่เปิดร้านในปี 2008 มาจนถึงปี 2013 ผมทำงานประจำเป็นระดับสูงอยู่ในองค์กรของเกษรพลาซ่า ดูโครงการอสังหาริมทรัพย์หลายพันล้าน
แต่พอเข้าปี 2013 ผมก็ตัดสินใจว่า ทางนี้ต้องการเราแล้ว เลยออกจากการเป็นพนักงานประจำ
มาทำที่นี่เต็มตัว”

รู้ความเป็นไปในตลาด

“ในช่วง 4 – 5 ปีแรกที่เราเปิดร้าน ตลาดจักรยานยังเล็ก
มันมาเริ่มโตตอนช่วงปี 2010 – 2011 ซึ่งช่วงนั้น
ขายจักรยานเสือภูเขาได้คันละ 3 – 4 หมื่นก็ดีใจมากแล้ว แต่พอช่วงปี 2013 – 2014 เทรนด์มันก็มา ไม่ใช่แค่เทรนด์จักรยาน
แต่เทรนด์ดูแลสุขภาพ คนอายุประมาณ 30 – 40 กว่า
การงานครอบครัวมั่นคงแล้ว มีเงิน ก็อยากดูแลสุขภาพ จักรยานคันละแสนต้นๆ ก็กลายเป็นของธรรมดา
การที่เราเปิดร้านตั้งแต่ปี 2008 ถือว่าจังหวะโอเค เพราะพอกระแสมันมาถึง
เราก็ค่อนข้างอยู่ตัวแล้วพอดี”

“พอมาถึงปี 2015 เศรษฐกิจโลกเริ่มนิ่ง
ตลาดเริ่มอิ่มตัว จะเริ่มมีความคงตัวแล้ว ส่วนปี 2016 นี่เห็นได้ชัดเลยว่าตลาดไม่โตเท่าปีก่อนๆ
อาจเพราะคนที่ฉาบฉวยเล่นตามเทรนด์หายไปแล้ว คนที่มาตอนนี้คือตัวจริง ซึ่งเป็นคนที่จะอยู่อีกนาน”

“ปี 2016 ผมมองว่าตลาดไตรกีฬาโตมาก มีงานบ่อยมาก แล้วคนอยากหัดเล่นไตรกีฬา
ที่ผ่านมาทาง Bike Zone ทำสปอนเซอร์สนามที่บางปู เรียกว่า Bangkok
Dash เป็นไตรกีฬาระยะสั้น ง่ายๆ ระยะทางไม่ไกลมาก คนเริ่มเล่นไตรกีฬาที่นั่นเยอะ
15 ปีกว่าของผมก็ไปเริ่มที่นั่น ซึ่ง 3 ปีที่แล้ว รอบละ 70 คนคือใหญ่ ในขณะที่ปีนี้ รอบละ 200 คนเป็นปกติ ขนาดช่วงที่มีงานอื่นชน นึกว่าจะไม่มีคน ก็คือรอบละ 120
คน แล้ว 70 – 80 เปอร์เซ็นต์เป็นหน้าใหม่ทั้งนั้น จักรยานที่เอามาใช้ก็มีทุกรูปแบบ
คือเค้าอยากมาลอง แล้วมันสนุก ซึ่งไตรกีฬาพอลองเล่นแล้วมันติด”

เสน่ห์ของจักรยานไตรกีฬา

“ไม่ว่าจะเป็นคนระดับซีอีโอหรือพนักงาน เวลาไปขี่จักรยานแล้วทุกคนเท่ากัน
ไม่มีกำแพงกั้น ทุกคนอยู่บนถนนเหมือนกัน ยิ่งพอมาอยู่ในสนามแข่ง ทุกคนก็ยิ่งเท่ากันหมด
ไม่ใช่ว่าลูกน้องจะต้องมาให้ซีอีโอไปก่อน เสน่ห์มันอยู่ตรงนี้”

“ส่วนไตรกีฬาจะเป็นเสน่ห์อีกอย่าง คือเป็นกีฬาที่ไม่ competitive เกินไป
ถึงเราแข่งกับคนอื่นอยู่ก็ตาม แต่ทุกคนช่วยกัน เชียร์กัน คอยผลักดันกัน
ขนาดปล่อยตัวก็คนละเวลากัน ดังนั้นบางทีเราวิ่งอยู่ในสนาม เราไม่รู้หรอกว่าคนนี้กับเราแข่งกันหรือเปล่า
เราเลยแข่งอยู่กับตัวเอง ทำเวลาให้ดีที่สุดของตัวเอง พอแข่งจบแล้วค่อยมาดูว่าเราอยู่ตรงไหนของการแข่งขัน”

“แล้วไตรกีฬามันยังเป็นวงการเล็ก
ไม่เหมือนจักรยานที่เวลาลงแข่งต้องเฉพาะรุ่น มีเป็นทีม ทีมต้องผ่านเงื่อนไข
ในขณะที่ไตรกีฬา เราแข่งในสนามเดียวกับโปรระดับโลก เค้าอาจจะเร็วกว่าเราเยอะ
แต่เราก็เห็นเค้าวิ่งในสนามด้วยกัน บางทีเค้าก็วิ่งผ่านเรา บางทีสวนกัน
แล้วสนามบ้านเราอย่างภูเก็ต ก็เป็นสนามที่ทุกคนรู้จัก แชมป์โลกก็มาแข่งที่นี่เยอะ เราได้สัมผัสแชมป์โลกในสนามเดียวกับเรา
ซึ่งถ้าเป็นแข่งจักรยาน ไม่มีทาง”

ทุกสิ่งที่ขายมีความพิเศษ

“ที่จริงหน้าร้านเป็นแค่ส่วนหนึ่งของธุรกิจ แต่ละแบรนด์ที่เรานำเข้ามา
เรานำเข้าเจ้าเดียวในไทย แล้วกระจายให้กับร้านค้าทั่วประเทศ เรียกว่าเป็น Sole Distributor ซึ่งตรงนั้นใหญ่กว่าหน้าร้านมาก
แต่ผมว่าเราก็ควรมีหน้าร้านเพื่อให้ได้สัมผัสกับกลุ่มลูกค้า เพื่อให้รู้จักเทรนด์
รู้จักอะไรอีกเยอะ”

“เรามี 4 แบรนด์ แบรนด์หลักของเราคือ Cervélo จะเน้นจักรยานเสือหมอบกับจักรยานไตรกีฬา แล้วเค้าเน้นระดับแข่ง รถรุ่นล่างๆ
ของเค้าก็เคยชนะ World Championship มาแล้ว
เพราะฉะนั้นรถทุกคันของ Cervélo จะเน้นสมรรถนะ”

“แต่จริงๆ แบรนด์แรกที่เรานำเข้าคือ Marin แบรนด์ตั้งชื่อตามเมืองทางเหนือของซานฟรานซิสโก
ซึ่งเป็นจุดกำเนิดของจักรยานเสือภูเขาเลยเป็นแบรนด์แรกที่เราขาย”

“อีกแบรนด์นึงก็คือ Ceepo เป็นแบรนด์ญี่ปุ่น ผู้ก่อตั้งเป็นนักไตรกีฬา
ตอนนั้นผมไปงานไทเป แล้วได้ไปสนิทกับเจ้าของแบรนด์เลย เป็นแบรนด์ที่ไม่ได้โตเท่า Cervélo
เพราะจะเน้นไตรกีฬาอย่างเดียว มีจักรยานเสือหมอบอยู่แค่รุ่นสองรุ่น
แล้วคนก็ยังไม่ค่อยรู้จัก แต่ Ceepo จะกำลังมาพร้อมกับกระแสไตรกีฬา”

“และแบรนด์สุดท้ายคือ Quintana Roo หรือ QR เป็นแบรนด์แรกของโลกที่ทำจักรยานไตรกีฬา
เพราะแต่ก่อนคนเอาจักรยานเสือหมอบมาแข่งไตรกีฬา ซึ่งต้องปั่นตั้ง 180 กิโลเมตร
จักรยานเสือหมอบไม่ค่อยใช่ ทาง QR เลยมาคิดค้นใหม่ เลยเป็นแบรนด์ที่มีแต่รถไตรกีฬาอย่างเดียว”

“จักรยานในร้านใช้วิธีสั่งมาดูก่อนว่าโมเดลไหนขายได้ขายไม่ได้ โดยสั่งเข้ามาไม่เยอะ
คือเราคงไม่ได้สั่งมาเป็นร้อยคัน เพราะตลาดมันไม่ได้มีคนซื้อเยอะขนาดนั้น
แต่ก็มีบางรุ่นที่พอออกมาปั๊บ ลูกค้าก็โทรมาขอจองไว้ก่อนเลยทันที
ที่สั่งเข้ามาแล้วต้องสั่งเพิ่มก็มีเหมือนกัน”

ให้ความสำคัญกับบริการ

“นอกจากสมรรถนะของจักรยานแล้ว เราเน้นการสร้างชุมชนจักรยาน
เพราะคนขี่จักรยานส่วนใหญ่ เพื่อนขี่แล้วชวนไปขี่ด้วยกัน คือต้องมีเพื่อน ขี่คนเดียวมันไม่สนุก
แล้วโซเชียลมีเดียก็มีส่วนช่วยมาก อย่างสุวรรณภูมิที่เค้าว่าเป็นที่เช็กอินใน Instagram
เยอะติดอันดับโลก ผมว่ามันไม่ได้มาจากสนามบิน
มันมาจากคนที่ไปปั่นจักรยานเลียบรันเวย์กันมากกว่า ปั่นเสร็จแล้วเค้าก็ถ่ายรูป
แท็กสถานที่ คนเห็นก็อยากไปปั่นบ้าง”

“ช่วงที่เค้าบูมเปิดร้านจักรยานกันเมื่อ 2 – 3 ปีที่แล้ว บางร้านเปิดมาก็ประสบความสำเร็จได้
เพราะเค้ารักจักรยานอยู่แล้ว และมีการสร้างชุมชนจักรยาน พอเปิดก็เลยมีกลุ่มคนที่จะแนะนำเพื่อนต่อ
แต่ร้านที่เปิดมาโดยที่ก็ไม่ได้ขี่จักรยาน ไม่ได้มีชุมชน แค่เห็นมันเป็นเทรนด์ อยากเปิดเพราะน่าจะรวยได้
ก็เจ๊ง เพราะฉะนั้นมันต้องเข้าถึงกลุ่มลูกค้า แล้วสร้างชุมชนจักรยานให้ยั่งยืน ถ้าไม่มีเรื่องบริการ
แล้วเน้นแต่ขายอย่างเดียว ผมว่ายาก”

“บริการของเรามีตั้งแต่ทำความสะอาดรถ ขายชิ้นส่วนอุปกรณ์เสริมต่างๆ ไปจนถึงให้คำปรึกษาเรื่องไตรกีฬา
ช่วงแรกๆ เราจัดเวิร์กช็อปบ่อย เดือนละหนเลย แล้วทุกวันนี้งานไตรกีฬาทุกงาน
ผมต้องไป พลาดไม่ได้ เพราะต้องไปโชว์ตัว และไปให้บริการ
แค่ลูกค้าเห็นหน้าเราก็สบายใจแล้วว่ามี Bike Zone มาให้บริการเค้า ถามว่าพวกนี้เป็นเปอร์เซ็นต์สูงมั้ยเทียบกับการขายจักรยาน
ก็คงไม่สูง แต่มันทำให้ร้านจักรยานมีชีวิต ถ้าร้านจักรยานไม่มีบริการเสริม มันจะเงียบและตาย
เพราะบางทีคนมาร้านจักรยาน แค่อยากมาเจอมานั่งคุย ดังนั้น ถ้าคนติดเรื่องบริการ
ตอนนี้ร้านอยู่ที่ไหนเค้าก็มา”

“คนชอบขี่จักรยานอยู่แล้ว เราแค่ต้องหากิจกรรมเสริมไม่ให้เบื่อ เช่นต้องทำให้รู้ว่านอกจากสกายเลนแล้วมันยังมีที่อื่นให้ขี่อีกเยอะ
เราต้องจัดงานให้เค้าเห็นว่ามันมีทางขี่สวยๆ ไปต่างจังหวัด เช่นเดือนกันยายนที่ผ่านมา
เราจัดงาน Cervélo
fanclub คนมาเป็นร้อย ขี่ที่วู้ดแลนด์ เมืองไม้ จังหวัดนครปฐม จากบ้านผมไป
45 นาทีเอง เร็วกว่าไปสุวรรณภูมิอีก ทางดี ขี่ต่างจังหวัด
รถน้อย อยู่กับธรรมชาติ สวยมาก ต้องให้คนกรุงได้สัมผัส”

“แล้วเราก็มีแนะนำไตรกีฬาให้ด้วย อย่างล่าสุด 2 อาทิตย์ที่แล้วผมไปจัดงานที่หาดใหญ่ให้กับกลุ่มนักปั่นซึ่งเค้าไม่รู้เรื่องไตรกีฬาเลยนอกจากรู้ว่ามันมีอยู่
ตอนว่ายน้ำก็เดินกันทั้งนั้น จาก 50 คนว่ายน้ำเป็นกันจริงๆ
แค่ 3 – 4 คน ที่เหลือเดินกวักน้ำเอา แต่เค้าก็สนุกไง
เราไปจัดอะไรง่ายๆ ให้เค้าได้สัมผัส คราวหน้าเราจะจัดอีกทีตอนเดือนมีนาคม
เค้าก็เริ่มตั้งใจซ้อมเพื่อมาลงรอบหน้า เพราะมันท้าทายดี”

ถูกก่อนไม่ถูกกว่าเสมอไป

“ร้านเราขายแพงกว่าราคา dealer ทั่วไป
เพื่อไม่ให้ไปแข่งกับคนอื่น แต่ลูกค้าก็ซื้อ เพราะถือว่าซื้อความมั่นใจ จักรยานพวกนี้คันละเป็นแสน เกิดอะไรขึ้นมา ร้าน dealer
ไม่ได้มีอะไหล่ให้ รับผิดชอบไม่ได้ แต่ของเรา คุยกันได้ ถึงจะยังไม่รู้ว่าเป็นความผิดของใคร
อาจให้คันอื่นไปขี่แทนก่อน อย่างน้อยคนซื้อก็อุ่นใจว่าเรามีบริการสนับสนุนให้”

“อีกอย่าง ถ้าเราไปแข่งด้วยราคา แล้วเราลดกำไรเราลง ขายได้
แก้ปัญหาระยะสั้นได้ก็จริง แต่ในที่สุดแล้ว ราคามันก็จะตกจนเราอยู่ไม่ได้ในระยะยาว”

มองอนาคตของวงการ

“2 – 3 ปีที่แล้ว
เทคโนโลยีก้าวกระโดด เฟรมคาร์บอนเกิดขึ้นและพัฒนาเร็วมาก
จักรยานที่ออกตอนต้นปีกับตอนปลายปี ต่างกันแบบที่คนขี่รู้สึกได้เลย
แต่ตอนนี้เทคโนโลยีมันมาถึงจุดที่พัฒนาขึ้นได้อีกไม่เท่าไรแล้ว ถ้าเปรียบสมรรถนะรุ่นเก่ากับรุ่นใหม่
คนจะไม่ค่อยรู้สึกแล้ว เพราะฉะนั้น ถ้าอยากให้เค้าซื้อของใหม่ เราต้องสร้างคุณค่าให้กับแต่ละแบรนด์ที่เรานำเข้ามา
ให้คนรู้สึกว่าเค้าไม่ได้แค่ซื้อจักรยานอย่างเดียว แต่เป็นส่วนหนึ่งของเค้า
เหมือนเสื้อผ้าแบรนด์เนม หรือนาฬิกาแพงๆ ที่สะท้อนตัวตนของคนใช้ มันเป็นเรื่องของอารมณ์”

“แบรนด์อย่าง Cervélo มีจุดแข็งตรงที่เริ่มมาจากวิธีการคิดแบบวิศวกรรม
คือเน้นการออกแบบให้ได้สมรรถนะสูง แต่ก็ทำให้ติดอยู่ในกรอบของวิศวกรรม ทำให้สีหรือดีไซน์มันไม่ใช่
เราเลยต้องมองว่า จะทำยังไงให้คนอยากได้ เพราะสำหรับคนทั่วไป การที่รถเราเร็วกว่ารถคันอื่น
0.02 วินาทีมันไม่ได้มีความหมาย
แต่เค้าเห็นแล้วชอบ สวย ขี่แล้วโคตรเท่เลย ถึงจะอยากได้ เวลาเราเอาไปขี่ในสนาม
คนก็มองว่าเราขี่จักรยานอะไร ยิ่งคนเอเชีย เรื่องการมีอิมเมจเป็นเรื่องสำคัญ
เพราะฉะนั้นปีหน้าสิ่งที่เราต้องไปสร้างคือทุ่มด้านตรงนี้”

ธุรกิจของเราเอง

“เงินจากการทำธุรกิจอาจไม่ได้ดีเท่าอยู่องค์กร แต่มันก็เป็นธุรกิจของเรา
เราสนุกกับมัน เวลาผมไปซ้อมจักรยานที่สกายเลน ก็ได้ไปเจอลูกค้าด้วย
ถือว่าทำงานไปพร้อมกับซ้อม หรือถ้าไปแข่ง คนอื่นเห็นเราลงแข่ง
ก็เป็นหน้าตาของแบรนด์ของบริษัท เวลาผมไปต่างประเทศ บางคนเห็นว่าไปเที่ยว แต่จริงๆ
เราไปทำงาน ไปเพื่อสร้างสัมพันธ์กับแบรนด์อื่นๆ และในโอกาสเดียวกันเราก็ได้ไปเที่ยวด้วย
ได้ไปแข่งด้วย ทุกอย่างมันรวมเป็นสิ่งเดียวกัน แล้วเป็นสิ่งที่เราชอบ”

“ถ้าเราได้ทำอะไรที่ใจเรารัก
เราจะทำมันได้ดี ไม่เบื่อ อย่างผมตอนที่ทำงานองค์กร บางวันเราก็ขี้เกียจไปทำงาน
แต่อันนี้มันใจรัก มันเป็นธุรกิจของเรา อาจมีบางช่วงที่เหนื่อย ออกงานบ่อย
ขอพักบ้างก็มี แต่ก็ยังอยากทำทุกวัน”

Bike
Zone

ประเภทธุรกิจ: ร้านขายจักรยานไตรกีฬาและอุปกรณ์จักรยาน
คอนเซปต์: Performance & Community (เน้นจักรยานสมรรถนะสูงและให้บริการกับชุมชนนักปั่น)
เจ้าของ: คงพันธุ์ ปราโมช ณ อยุธยา และ เฟาส์โต้ อิสเกียว
Website: www.bikezone.co.th
Facebook
l bikezoneth

ภาพ ธีรพันธ์ ลีลาวรรณสุข

The post Bike Zone: ร้านจักรยานเพื่อแฟนคลับไตรกีฬาตัวจริง appeared first on a day magazine.

แบ่งปันความรู้
ไชยวัฒน์: “ผมชอบงานคราฟต์ งานที่ทำด้วยมือ เพราะสุดท้ายแล้ว มันจดจ่ออยู่ที่มือกับความคิดของเรา
แค่นี้แหละไม่ต้องไปวุ่นวายกับใครมาก เรากำหนดเองได้ว่าจะให้มันเป็นยังไง
ที่จริงผมเรียนด้านภูมิสถาปัตย์ แต่มันไม่ค่อยได้ลงมือทำจริงๆ ไม่ค่อยเห็นภาพ เลยลองหาอย่างอื่นทำ
โชคดีได้ไปลองเรียนด้านจิวเวลรี่ดูแล้วชอบ จากนั้นก็เลยมาทางนี้ยาวเลย เป็นศาสตร์ที่เรียนรู้ไม่จบสิ้น
นำไปประยุกต์ได้เยอะแยะ ”

“เหตุผลที่ผมอยากสอนทำเครื่องประดับเพราะว่าแต่ก่อนธุรกิจเครื่องประดับในไทยมันเป็นธุรกิจระบบปิด
ทำกันแค่ในสายตระกูล ไม่สอนกัน อาจเป็นเพราะวัสดุแพง
อย่าง เพชร พลอย เงิน ทอง คนทำก็ไม่อยากให้คนนอกเข้ามายุ่ง มาเรียนรู้อะไรง่ายๆ พอผมมาเปิดเป็นที่แรกๆ
ที่เปิดให้คนนอก ให้ใครเรียนก็ได้ เลยมีคนสนใจ โรงเรียนแห่งแรกของผมคือ One Form One Piece ที่ลาดพร้าว ผมสอนมา 10 กว่าปี
ส่วนที่นี่เปิดได้เกือบ 2 ปีแล้ว จะต่างกันตรงที่ทองหล่อจะอยู่ในเมืองมากกว่า
กลุ่มลูกค้าก็เป็นชาวต่างชาติเป็นหลัก ซึ่งนอกจากโรงเรียนผมก็มีที่คล้ายๆ กันอีกแค่
2 – 3 ที่ เจ้าของเขาก็เรียนกับผม ถ้าถามว่าแต่ละที่ต่างกันตรงไหน ผมว่าคนสอนก็ไม่เหมือนกัน
ทัศนคติ ลักษณะงานก็ไม่เหมือนกันแน่ๆ”

ข้อดีของความยาก
ไชยวัฒน์: “การทำเครื่องประดับไม่เหมือนคอร์สเรียนสีน้ำหรือปักผ้าที่คนอาจตัดสินใจมาเรียนได้ง่ายกว่า
ทักษะงานฝีมือแบบนี้มันเป็นทักษะใหม่ และดูค่อนข้างจริงจัง มีการใช้เครื่องไม้เครื่องมือจริงจัง
อย่าง ค้อน เลื่อย ไฟ คนก็ไม่ค่อยกล้าเรียนเพราะดูยาก แต่ข้อดีก็คือมันจะยังไม่มีคนเปิดสอนเยอะ
หาเรียนยาก ดังนั้นคนที่อยากเรียนซึ่งต้องชอบสิ่งนี้จริงๆ ก็จะมาเรียนกับเรา เรียกได้ว่ากลุ่มลูกค้าของเราค่อนข้างพิเศษ
เป็น niche market”

ชั้นเรียนที่เข้ากับนักเรียน
ไชยวัฒน์: “การเปิดสอนของเราจะเปิดเป็นเวิร์กช็อปซึ่งไม่เหมือนของคนอื่นที่มักจะเปิดเป็นคอร์ส
นักเรียนครบถึงจะเปิด แล้วก็สอนเหมือนกันหมด แบบนั้นมันง่ายสำหรับคนสอน
แต่ว่านักเรียนก็อาจจะได้รู้ไม่ครบ ซึ่งการเปิดสอนแบบเราไม่ง่าย ต้องชอบสอนและต้องใช้ความอดทนเยอะด้วย
เพราะนักเรียนบางคนสอนง่าย บางคนสอนยากต่างกันไป”

ปิยะมาศ: “วิธีการสอนคือ เราจะออกแบบให้เข้ากับตัวบุคคล เราจะดูเป็นคนต่อคนว่าเขาเป็นยังไง
ถ้าเขาช้า เราก็ค่อยๆ สอน ถ้าเขาชอบดีไซน์มากกว่าการนั่งทำ เราก็จะเน้นไปด้านนั้น ไม่ใช่ว่าเราจะยึดตามที่กำหนดไว้ตอนแรก
แต่จะสอนโดยดูว่านักเรียนชอบแบบไหน และถ้าอยากเรียนครบก็เรียนทุกคอร์ส นักเรียนเลือกได้
แต่ต้องเรียนเบสิกให้ได้ก่อน”

ไชยวัฒน์: “ใครเข้ามาสมัครโรงเรียนเรา ถ้าที่มันว่างอยู่ก็เรียนได้เลย
ประมาณ 4 – 5 คนก็เต็มที่แล้ว ส่วนใหญ่ลูกค้าก็จะอยากรู้ว่าต้องทำอะไรบ้างเพื่อนำความรู้ไปเปิดร้านของตัวเอง
หรืออย่างคอร์สวันเดียว ก็จะมีที่มาเป็นคู่ มาทำแหวนแลกกันใส่ หรือจะต่างคนต่างทำก็ได้
ก็เรียนรู้วิธีทำแหวนตั้งแต่แรกจนออกมาเป็นแหวนอย่างที่เขาอยากได้เลย เวลาทำเสร็จเขาก็ภูมิใจว่า
ได้ทำแหวนเป็นของเราเอง”

ชิ้นเดียวในโลก
ไชยวัฒน์: “เราหาซื้อวัสดุทำเครื่องประดับสำเร็จรูปยาก มันเป็นโลหะ
มันแข็ง ต้องมานั่งหลอมนั่งรีด ส่วนใหญ่วัสดุทำเวิร์กช็อปที่เป็นเงิน ผมก็เลยจะผสมเอง
มีสูตรทำความแข็ง สีที่เฉพาะเจาะจง ซึ่งตรงนี้ต้องใช้เวลากับประสบการณ์
น่าจะพูดได้ว่าที่นี่จะเน้นเกี่ยวกับการทำมือ เป็นเครื่องประดับชิ้นเดียวที่เป็นลักษณะเฉพาะของแต่ละคน”

ปากต่อปาก
ปิยะมาศ: “ส่วนใหญ่ลูกค้าเราจะมาจากการบอกปากต่อปาก เขาเลยจะรู้อยู่แล้วว่าเราเป็นยังไง
แทบไม่มีการรีวิวโรงเรียนเราด้วยซ้ำ อาศัยเน้นผลงานมากกว่า พอนักเรียนทำชิ้นงาน เราก็จะโชว์รูปว่านักเรียนเราทำได้แบบนี้นะ
คือเวลาโฆษณาลงแพลตฟอร์มที่ค่อนข้างแมส มันไม่ใช่ที่ที่คนของเราอยู่ เลยกลายเป็นดึงคนที่ไม่ใช่เข้ามาด้วยความคิดผิดๆ
จะมาเรียนคอร์สเราต้องไม่รังเกียจว่ามือจะเลอะ แต่ถ้าเราโฆษณาไป คนก็จะคาดหวังไปอีกอย่างซึ่งเขาก็อาจผิดหวัง บางทีมันก็เสียเวลา ปวดหัวปวดใจด้วย การไม่โฆษณาเลยทำให้เราได้คนที่ตรงกลุ่มมากกว่า
เพราะว่าเขาอยากทำสิ่งนี้ เสาะหาเรา ไปถามคนอื่นมาจนเจอเรา เป็นคนที่อยากเรียนจริงๆ
มาด้วยใจที่อยากเรียน”

สอนด้วย ขายด้วย
ไชยวัฒน์: “ผมไม่ได้สอนอย่างเดียวแต่เปิดช็อปด้วย
ตอนแรกมีจิวเวลรี่ขาย แต่ช่วงหลังๆ ผมทำแว่นตาด้วย เป็นแว่นที่ค่อนข้างเป็นการสั่งทำพิเศษ
ต้องมาวัด มาคุยกัน แล้วผมก็จะดีไซน์ให้คนๆ นั้น จากลักษณะบุคลิกและหน้าตา ซึ่งพอมาทำแว่นตาก็ทำจิวเวลรี่น้อยลง
ตอนนี้ผมทำงานแบบครึ่งต่อครึ่ง คือถ้าช่วงไหนสอนเยอะก็จะทำแว่นน้อยลง ถ้าวันไหนสอนน้อย
ก็จะทำแว่นเยอะขึ้น แต่ก็ถือว่าการทำโรงเรียน 2 แห่งเป็นอาชีพหลักของผม ส่วนพิมก็จะมีอาชีพเสริมอย่างกราฟิกดีไซเนอร์”

ทำสิ่งที่รักและรู้จริง
ปิยะมาศ: “ถ้าจะทำให้ฝันเป็นจริงได้ ควรทำในสิ่งที่ชอบ
ไม่ใช่แค่ว่าเห็นธุรกิจนี้ไปได้ดี แล้วก็มาแย่งทำ มันไม่เกี่ยว เพราะว่าคุณทำไม่เป็น
สอนไม่เป็น แล้วจะเอาอะไรไปขาย ก็เหมือนหลอกคนอื่นว่าจะขายความรู้ แต่จริงๆ ไม่มี ดังนั้นถ้าคุณมีสิ่งที่คุณถนัด
แล้วคุณทำเป็นโรงเรียนหรือทำเป็นร้านค้าพาณิชย์ได้ก็ทำ แต่ต้องแน่ใจว่าตัวเองรู้ศาสตร์นั้นจริงๆ
ไม่ใช่ย้อมแมวขาย มันบาปกรรมนะ (หัวเราะ)”

“ถ้าจะทำให้ฝันเป็นจริงได้ ควรทำในสิ่งที่ชอบ ไม่ใช่แค่ว่าเห็นธุรกิจนี้ไปได้ดี แล้วก็มาแย่งทำ มันไม่เกี่ยว เพราะว่าคุณทำไม่เป็น สอนไม่เป็น แล้วจะเอาอะไรไปขาย” – ปิยะมาศ หมื่นประเสริฐดี

Smitheries

ประเภทธุรกิจ:โรงเรียนสอนออกแบบเครื่องประดับ
คอนเซปต์:สตูดิโอสอนทำเครื่องประดับตามใจผู้เรียน
เจ้าของ: ไชยวัฒน์
วัฒนานุกิจ, ปิยะมาศ หมื่นประเสริฐดี
เว็บไซต์: www.oneform-onepiece.com/
Facebook l smitheriesworkshop

ภาพ ธีรพันธ์ ลีลาวรรณสุข

The post Smitheries : สตูดิโอสอนทำเครื่องประดับตามใจผู้เรียน appeared first on a day magazine.

หลังๆ มานี้
การทำหนังในลักษณะข้ามชาติหรือการร่วมมือระหว่างผู้กำกับ นักแสดง กับทีมงานในประเทศต่างๆ
เริ่มมีให้เห็นมากขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะรัฐบาลจีนที่มักอยากให้หลายประเทศในเอเชียตะวันออกมีโครงการสร้างภาพยนตร์ร่วมกันเพื่อไม่ให้หนังหนึ่งเรื่องเป็นสมบัติของชาติใดชาติหนึ่งอีกต่อไปแล้ว แต่เรียกว่าเป็นสมบัติของวัฒนธรรมกลุ่มต่างๆ
มากกว่า และสำหรับภาพยนตร์เรื่อง
Distance ที่ไทยเราเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่ง ก็กำลังจะตีแผ่ความหมายของสังคมออนไลน์ให้เกิดขึ้นผ่านการเล่าเรื่องครั้งนี้

ตัวหนังติดตามชีวิตของเฉิน (แสดงโดย
Chen Bolin)
ในช่วงวัยต่างๆ จากที่ยังเป็นวัยรุ่น สู่วัยผู้ใหญ่และเข้าใจโลกมากขึ้น โดยเฉินเป็นตัวแทนของคนที่โตมาในยุคที่โทรศัพท์และอินเทอร์เน็ตกำลังกลายมาเป็นปัจจัยที่จำเป็นกับชีวิต
และฉายภาพให้เราเห็นการเปลี่ยนแปลงของโลกที่ขยับไปอย่างรวดเร็วจนไม่ทันรู้ตัวผ่านสถานการณ์ต่างๆ
ที่เขาประสบพบเจอ

Distance แบ่งเรื่องเล่าออกเป็น 3 ส่วนย่อยโดยให้ผู้กำกับจากแต่ละประเทศดูแลแต่ละส่วนแยกกันไป
ส่วนแรกคือ The Son ของผู้กำกับชาวจีน
Yukun Xin เล่าเรื่องของเฉินในฐานะลูกชาย
และในฐานะของคนที่กำลังจะได้เป็นพ่อ ส่วนที่สอง The Lake ของ
Shijie Tan ผู้กำกับชาวสิงคโปร์ที่ฉายให้เราเห็นเฉินในบทบาทเพื่อน และส่วนสุดท้าย
The Goodbye ของศิวโรจณ์
คงสกุล นำเสนอเฉินกับภาวะชายหนุ่มผู้ว่างเปล่าซึ่งต้องหันกลับมาเรียนรู้ที่จะ ‘รู้สึก’ อีกครั้งหนึ่ง (ตอนนี้มีแพต-ชญานิษฐ์ ชาญสง่าเวช มาแสดงร่วมด้วยนะ!) ซึ่งเมื่อดูจนจบทั้งเรื่องจะเข้าใจว่าหนังกลับมาตั้งคำถามกับคนในยุคปัจจุบันผู้เติบโตมากับปรากฏการณ์โลกาภิวัตน์และโลกโซเชียลเน็ตเวิร์ก ให้ย้อนกลับไปเข้าใจระบบความสัมพันธ์ที่เป็นพื้นฐานของวัฒนธรรมมนุษย์ทั้งหมด

แต่อาจเป็นเพราะระยะห่างที่ไกลไปหน่อยระหว่าง 3 ประเทศเช่นกัน
เลยทำให้โครงเรื่องของหนังไม่อาจประสานเข้าเป็นหน่วยก้อนเดียวที่กลมกลืน แต่ถึงอย่างนั้น
ในแง่ของคุณภาพของการถ่ายทำก็ต้องนับว่าแนบเนียนใกล้เคียงกันใช้ได้
โดยเฉพาะด้านภาพที่งดงามดีไม่มีตก ส่วนตัวเราชอบพวก long shot ที่ดึงนักแสดงออกมาให้เรามองอยู่ไกลๆ
เพิ่มความรู้สึกไร้มิติที่ยิ่งไปขับเน้นประเด็นของเรื่องที่เน้นการแสดงในส่วนลึกให้เด่นชัดขึ้น
หลายครั้งเราพบว่าทุกการกระทำของตัวละครในเรื่องดำเนินไปอย่างหลบซ่อนและไม่ได้พูดถึงประเด็นที่แท้จริงออกมาตรงๆ

เหมือนอย่างในช่วงท้ายของหนัง เฉิน
ในบทบาทของอาจารย์สอนเรื่องวัฒนธรรมได้กล่าวเกี่ยวกับโลกยุคโซเชียลเน็ตเวิร์กไว้ว่า
ความสัมพันธ์ของมนุษย์กลับกลายเป็นแนวแผ่ขยายกว้างที่ครอบคลุมคนไปทั่ว แต่ก็เพียงผิวเผิน
แทนที่จะเป็นแนวลึกที่มีความซับซ้อน จริงจัง รุนแรง และเหนียวแน่น เหมือนเพื่อนสมัยเด็กที่เล่นด้วยกันมา
แต่ในโลกยุคใหม่ เฉินเดียวดายและไม่มีใครอยู่เคียงกายเหมือนดั่งวันนั้นอีกต่อไปแล้ว
เขาคิดว่าเขาจะกลับบ้านเมื่อไหร่ก็ได้ที่ต้องการ แต่จริงๆ
แล้วตัวเขาเองยังคงหลงทาง

การเดินทางอันไร้จุดหมายของเฉิน
ทำให้เราฉุกคิดขึ้นมาได้

โซเชียลเน็ตเวิร์กย่นระยะทางระหว่างไทย
จีน ไต้หวัน สิงคโปร์ หรือแม้แต่ประเทศในอีกซีกโลกหนึ่งให้สั้นลงก็จริง
แต่ระยะทางระหว่างเรา-คนใกล้ตัวที่บางทีอยู่ใกล้กัน-กลับห่างไกลขึ้น

Distance เข้าฉายเฉพาะ SF World Cinema, SFX Cinema Central Rama 9 และ SFX Cinema Maya Chiangmai

facebook | Unlock Indies

The post Distance : สิ่งอันใดทำเราให้ไกลกัน? appeared first on a day magazine.

1

สนุกกับการพบเพื่อนใหม่ระหว่างเล่นบอร์ดเกมที่ Meeples & More Board Game Cafe

แม้แต่กับคนที่เล่นบอร์ดเกมไม่เป็นเลยอย่างเรา คาเฟ่บอร์ดเกม Meeples & More ที่แค่มานั่งกินอาหารชิลล์ๆ
ก็ได้ มาเล่นบอร์ดเกมก็ดี ก็ยังเชิญชวนให้เราเข้าไปลองดู
เพราะบรรยากาศร้านที่ดูอบอุ่นกับเหล่าพนักงานผู้เป็นทั้งคนดูแลคาเฟ่และเป็นเกมมาสเตอร์คอยเลือกบอร์ดเกมที่เหมาะสมกับลูกค้า
โดยบอร์ดเกมที่ร้านนั้นมีทั้งเปิดให้นั่งเล่นที่ร้าน
และแบบที่เปิดขายให้ซื้อกลับไปเล่นกับเพื่อนและครอบครัว
มีตั้งแต่บอร์ดเกมที่เล่นแค่คนเดียว ไปจนถึงเล่นได้ 60 คน
รวมถึงความยากง่ายที่ต่างระดับกันไป คุณโอ๊ต-พีรพล พิริยนนทกุล หนึ่งในหุ้นส่วนของร้านได้บอกกับเราว่าเขาต้องการให้ร้านนี้ช่วยเพิ่มพื้นที่ให้คนมาเจอหน้าทำกิจกรรมร่วมกัน
แค่มาฟัง มาลองเล่นวันนี้ ก็รู้แล้วว่าน่าชวนเพื่อนมานั่งเล่นด้วยกันจริงๆ

Meeples & More Board Game Cafe เปิดทุกวัน อังคาร – ศุกร์ 14.00 – 23.00 น. เสาร์ – อาทิตย์ 11.00 – 23.00 น. / โทร.0-2651-4349 / Facebook I meeplesandmore

2

ลิ้มรสชาติอาหารแบบทำเองกินเองในครอบครัวที่บ้านกลมกิ๊ก

ถึงซอยร่วมฤดีจะมีร้านอาหารหรูๆ เยอะ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีอาหารแบบ ‘บ้านๆ’ ให้ลอง กุ้ง-กันทิมา กิจเจริญ
หนึ่งในพี่น้องห้าคนแห่งบ้านกลมกิ๊ก
ได้เล่าให้เราฟังว่าร้านนี้มีต้นกำเนิดมาจากรายการโทรทัศน์สุดฮอตที่ชื่อเดียวกับร้าน
รายการนี้ช่วงที่ชวนคุณแม่ชา-สุชาดา กิจเจริญ มาทำอาหาร
หลังจากเรตติ้งดีกว่าที่คิด ก็ได้รับคำสบประมาทว่าอร่อยจริงหรือเปล่า เลยตัดสินใจเปิดร้านให้คนมาลองชิมของจริง
จนผ่านมา 7 ปีแล้ว ร้านก็ยังฮอตฮิตอยู่
คุณกุ้งบอกว่าคงจะเป็นเพราะเมนูเรียบง่ายที่มาจากอาหารที่ลูกๆ ชอบกิน ไม่ว่าจะเป็นอาหารใต้อย่าง แกงไตปลา ที่ทำด้วยสูตรละมุนละไมแบบชาวภาคกลาง
หรือ แกงคั่วหน่อไม้ดองกรรเชียงปู รสชาติกลมกล่อม มีกรรเชียงปูเนื้อแน่นเต็มชาม และเชื่อหรือไม่ว่าเมนูที่มีชื่อเสียงที่สุดคืออาหารเรียบง่ายแต่น่ากินมากอย่าง ไข่เจียวเปล่าหนานุ่มที่ใช้ไข่ถึง
6 ฟองผสมกับนมคาร์เนชันมาทอด นุ่มละมุนกินแนมกับแกงสองอย่างด้านบนเพลินมากๆ

บ้านกลมกิ๊ก เปิดทุกวัน จันทร์ – พฤหัสบดี 11.30 – 14.30 น. และ 18.00 – 22.00 น. ศุกร์ – อาทิตย์ 11.30 – 14.30 น. และ 18.00 – 23.00 น. / โทร. 0-2254-4254, 081-911-1268 / Facebook I Baan Glom Gig – บ้านกลมกิ๊ก

3

ฝึกฝนทักษะศิลปะที่ The Factory Studio&Arthouse

เมื่อเดินเข้าไปในซอยร่วมฤดี 2 ที่แยกย่อยออกมาจากถนนหลัก จะสัมผัสได้ถึงความเงียบสงบ
เนื่องจากบริเวณนั้นส่วนใหญ่จะเป็นที่อยู่อาศัย แต่ท่ามกลางบ้านเรือน ยังมี The
Factory Studio&Arthouse ที่เป็นทั้งสตูดิโอทำงานของ สักใหญ่ มงคลประเสริฐ และ จี๊ป คงเดชะกุล 2 หุ้นส่วนของร้าน
และเป็นโรงเรียนสอนศิลปะสำหรับนักเรียนนักศึกษาและบุคคลทั่วไป คุณเก่งบอกกับเราว่าเขาอยากให้โรงเรียนแห่งนี้มีบรรยากาศสบายๆ
ผู้เรียนและผู้สอนเป็นเหมือนพี่น้องมาพูดคุยกันมากกว่าครูกับนักเรียนแบบที่อื่นๆ ซึ่งรูปแบบของคอร์สจะมี 3 แบบ
คือคอร์สสำหรับติวสอบเข้ามหาวิทยาลัย คอร์สสำหรับผลิตงานเพื่อเป็นพอร์ตโฟลิโอไว้ยื่นศึกษาต่อ
และคอร์สสำหรับบุคคลทั่วไปที่ต้องการเพิ่มความรู้ทางศิลปะ
ใครอยากเรียนสายศิลปะหรือแค่อยากลองฝึกฝนทักษะด้านนี้สักครั้ง แวะมาที่นี่ได้เลย

The Factory Studio&Arthouse ช่วงเปิดเทอม เปิดทุกวัน จันทร์, พุธ, ศุกร์
17.30 – 20.30 น. เสาร์ – อาทิตย์ 10.00 – 17.00 น. ช่วงปิดเทอม เปิดทุกวันทั้งวัน / โทร. 089-164-5304, 085-419-4922 / Facebook I The Factory Studio&ArtHouse

4

ชื่นชมผลงานของศิลปินรุ่นใหม่ที่ Kalwit Studio&Gallery

Kalwit Studio&Gallery คือสตูดิโอและแกลเลอรี่ซึ่งดัดแปลงมาจากบ้านหลังเดิมของคุณวาฬ
จิรชัยสกุล ลูกชายคนรองของครอบครัวที่เต็มไปด้วยศิลปิน เจ้าของแกลเลอรีบอกเราว่าเขาเรียนมาทางงานภาพพิมพ์
และรู้จักเพื่อนศิลปินหน้าใหม่ที่มีคุณภาพมาก จึงอยากใช้พื้นที่บางส่วนของบ้านเป็นที่แสดงงานศิลปะของคนเหล่านี้
เพื่อเปิดโอกาสให้คนที่ไม่มีชื่อเสียงได้เริ่มต้นอาชีพของตนเองมากกว่าที่จะแสดงงานศิลปินมีชื่อเสียง ในขณะที่อีกส่วนหนึ่งก็เป็นพื้นที่ทำงานของครอบครัวด้วย ถึงแม้ว่าในช่วงมิถุนายนที่จะถึงนี้จะมีการปิดปรับปรุงเพื่อเปลี่ยนโฉมใหม่ แต่หลังจากนี้ในช่วงปลายกรกฎาคม Kalwit จะกลับมาอีกครั้งพร้อมนิทรรศการสตรีทอาร์ตสะท้อนสังคมภายใต้ชื่อ
Blood, Sweat & Beers รอติดตามกันนะ

Kalwit Studio&Gallery เปิดทุกวัน (เว้นวันจันทร์และวันอาทิตย์) อังคาร – เสาร์ 10.00 – 18.00 น. / โทร. 0-2254-4629 / Facebook I kalwitstudio

5

ชิมอาหารคาวหวานในร้านเก่าแก่ประจำซอยที่ Neil’s Tavern

แม้ร้านอาหารในซอยร่วมฤดีจะมีมากมาย แต่หนึ่งในร้านที่อยู่มาเนิ่นนานต้องมี
Neil’s Tavern ที่เปิดร้านแรกเมื่อปี พ.ศ.2512 ที่สยาม ก่อนจะย้ายมาร่วมฤดีในปี พ.ศ.2521 ติดเข้าลิสต์มาแน่ๆ
ร้านนี้อาจเรียกได้ว่าเป็นร้านอาหารฝรั่งเต็มรูปแบบร้านแรก ๆ ในกรุงเทพฯ เน้นเสิร์ฟสเต็กแสนอร่อยและอาหารซีฟู้ดคุณภาพสูง
(จะสั่งกินแบบฟูลคอร์สหรือสั่งเมนูที่ชอบๆ มากินจานเดียวก็ได้) แถมต่อมายังขยับขยายเปิดส่วนร้านเบเกอรี่เพิ่ม
มีเมนูแนะนำคือ Viennese Chocolate Cake ที่เคยเป็นของหวานสุดฮอตในส่วนร้านอาหาร
จนกลายเป็นต้นกำเนิดไอเดียให้ทางร้านคิดเปิดร้านเบเกอรี่จริงจัง เมนูนี้เป็นเค้กช็อคโกแลต
สอดไส้ครีมมอคค่านุ่มละมุน ปาดหน้าด้วยครีมสด ก่อนราดปิดท้ายด้วยซอสช็อกโกแลตเข้มข้น
แสนจะอร่อยถูกใจ และถ้าไม่มีเวลานั่งกินที่ร้าน
ก็สั่งขนมกลับไปละเลียดกินที่บ้านสบายใจกันได้เลย

Neil’s Tavern Restaurant เปิดทุกวัน 11.30 – 13.45 น. และ 17.30 – 22.30 น.
Bake Shoppe เปิดทุกวัน 8.30 – 21.30 น. / โทร. 0-2256-6874-6 / www.neil.co.th

ภาพ ช่อไพลิน ไพรบึง

The post 5 ร้านในซอยร่วมฤดีที่อยากแนะนำให้ไปมีส่วนร่วม! appeared first on a day magazine.

เมื่อมีโอกาส
เราจึงคว้าตัวนักร้องสาวผู้โคจรรอบวงการบันเทิงมานานมาพูดคุยถึงตัวตน ความสนใจ
และอัพเดตความเป็นไปในตอนนี้ให้ฟังกัน

อะไรทำให้คุณเลือกโดดมาคัฟเวอร์เพลงลงยูทูบ

ที่เราเลือกมาทำยูทูบเป็นงานอดิเรกเพราะว่าเราห่างหายจากการทำซิงเกิลมาสักพัก แล้วช่องทางนึงที่เราจะบอกคนได้ว่ายังร้องเพลงอยู่นะก็คือยูทูบ
ซึ่งพอมีคนสนใจติดตามเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ มันก็เป็นการเปิดประตูไปรู้จักกับคนอีกกลุ่มหนึ่งด้วย

เห็นเพลงที่ปล่อยลงชาเนล zommarie มีหลากหลายสไตล์ ปกติคุณมีหลักการเลือกเพลงยังไง

ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นเพลงที่เราอยากร้อง อย่างถ้าเป็นเพลงฝรั่งที่เลือกมาร้องก็จะเป็นเพลงที่ชอบมาก
แล้วก็มีบ้างที่เรานึกไม่ออกว่าจะร้องเพลงอะไรดี ก็จะดูคอมเมนต์ว่าเขาขอเพลงอะไรมา
บางเพลงเราไม่เคยรู้จักมาก่อน
แต่คนขอเยอะมากจนทำให้เราสงสัยว่าเป็นเพลงของใคร ก็ต้องไปเริ่มหาฟัง
แล้วก็ฝึกร้องตามคำขอบ้าง

ยูทูบเบอร์ที่คัฟเวอร์เพลงมีอยู่เยอะแยะ
คุณคิดว่าตัวเองต่างจากคนอื่นยังไง

เราว่าเราไม่ได้ทำอะไรพิเศษนะ
แค่เราไม่ได้เฟก การร้องเพลงคัฟเวอร์ของเราเป็นการแสดงความเป็นตัวเองออกไป เราไม่ได้เล่นกีตาร์เก่งมาก
แต่แค่อยากร้องเพลงแบบที่เป็นตัวเอง ที่เรารู้สึกว่านี่คือการร้องเพลง
การใส่ลูกเอื้อนแบบเรา เรารู้สึกว่าแต่ละคนมีเอกลักษณ์ของตัวเองที่แตกต่างกันไปที่จะทำให้คนชอบ
ถ้าคนจะชอบเรา จะกด subscribe เรา ก็น่าจะชอบจากความเป็นธรรมชาติที่เราแสดงออกในแต่ละคลิป
คือเราก็ไม่ได้เน้นโปรดักชันว่าต้องยิ่งใหญ่ ถ่ายเนี้ยบ แต่เน้นความเป็นธรรมชาติในสิ่งที่เราทำได้

คุณเพิ่งปล่อยซิงเกิล ‘เพราะ (because)’ ออกมา เล่าที่มาที่ไปเพลงนี้ให้ฟังหน่อย

เพลงนี้มันเริ่มจากเพื่อนชื่อกันต์-กันต์ชนุตม์
เก่งการค้า เป็นคนแต่ง แล้วส่งมาขอความเห็นเราเมื่อนานมาแล้ว จำได้ว่าเราชอบมาก
พอเราจะทำอัลบั้มก็เลยขอกันต์มา แล้วเอามาปรับ เราอยากโชว์ด้านความสดใสขี้เล่น แล้วจากทำนองที่ช้าก็เปลี่ยนให้มันเร็วขึ้น
พยายามจูนให้กลายเป็นตัวเรามากที่สุด จนออกมาเป็นแบบนี้ แต่ถึงเพลงจะเป็นแนวอารมณ์ดี
นี่ก็แค่เพลงแรก คือแค่มุมหนึ่งที่เราเป็น มันจะมีเพลงต่อๆ
ไปที่เราจะโชว์มุมอื่นๆ บ้าง เพราะว่าเราก็คือคนคนนึงที่ยิ้มไม่ได้ตลอดเวลา
หลังกล้องเราก็มีมุมที่เจอเรื่องเศร้า เสียใจ โกรธ มีหลายมุมเหมือนกัน
และอัลบั้มนี้เราก็ว่าจะพยายามโชว์หลายมุมของเรา

ได้ข่าวว่าคุณกำกับเอ็มวีเองด้วย

ตอนแรกเพลงนี้เราตั้งใจจ้างทีมเอ็มวีเลย
แต่พอคิดไปคิดมา เรารู้สึกว่าอยากได้เท่แบบที่มุ้งมิ้งสไตล์ผู้หญิงมากกว่า ก็คิดว่าน่าจะเป็นทางที่เราพอไปได้
เลยทำเองก็ได้วะ ถึงเราจะเคยกำกับเอ็มวีมาก่อนหน้านี้แล้ว แต่เอ็มวีตัวเองมันเป็นอีกเรื่องเลย
เรารู้สึกว่ามันตีความได้หลายอย่าง แต่ก็ไม่มีอะไรดีพอเลย

การเลือกพระเอกก็ยาก เพราะมีหลายตัวเลือกในหัว
เราอยากได้คนที่รอยยิ้มฆ่าคนได้ พอปรึกษาไปมาก็จบที่แบงค์ ธิติ จากซีรีส์ ฮอร์โมนฯ ซึ่งก็เหมือนเอามืออาชีพมาถ่ายในกองโจรบ้าบอเลยจากเอ็มวีก่อนๆ ที่แค่คิดและเตรียมนิดหน่อย
แล้วไปลุยกันหน้างาน อันนี้คือเราต้องทำงานแบบมืออาชีพ
เพื่อความราบรื่นและตรงเวลาที่สุดในวันจริง แล้วพอเตรียมตัวเยอะประมาณนึงก็ทำให้วันจริงมันเป็นไปได้ด้วยดี
โล่งเลย (หัวเราะ)

จากนักร้องหน้าใสที่ร้องเพลง Wink จนถึงส้ม
มารี ในวันนี้ คุณเปลี่ยนไปแค่ไหน เติบโตขึ้นยังไงบ้าง

พูดตรงๆ ส้มที่ร้องเพลง Wink ไม่ใช่เราเลย ก่อนหน้านี้เราอยู่ค่ายมาตลอด
เขาก็จะจัดแจงไว้ว่าเราจะต้องแต่งหน้าทำผมแบบไหน ร้องเพลงยังไง คือเลือกให้หมดเลย
เรามีหน้าที่แค่รออีเมล ไปซ้อมเนื้อร้องกับทำนองมา แล้วก็อัดเสียง หลายคนฟังแล้วคิดว่าเราเป็นผู้หญิงแอ๊บแบ๊ว
แต่จริงๆ เราเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างห้าวมาโดยตลอด จะมีความเป็นผู้ชาย ไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่ใส่กระโปรง
แล้วยิ่งเราโตก็ยิ่งรู้จักตัวเองว่าชอบเพลงแนวไหน อย่างเพลง Wink นี่มันป๊อปมาก แต่จริงๆ เราชอบออกไปทางอะคูสติกมากกว่า แบบ Colbie Caillat หรือ Taylor Swift อัลบั้มเก่าๆ มีความเป็นดนตรีสด ในขณะที่ Wink ไม่มีอะไรสดเลย เพราะฉะนั้น ส้ม มารีคือการโชว์สิ่งที่รู้สึกว่าเป็นเราให้คนเห็น
เป็นการแนะนำตัวกันใหม่

นอกจากงานเพลงแล้ว คุณยังมีงานละครด้วยใช่ไหม

เรามีละครเรื่อง ‘ธิดาผ้าซิ่น’ เล่นเป็นเพื่อนนางเอกที่ชื่อวิลาวัลย์
แล้วก็ซีรีส์ช่อง NOW เรื่อง ‘วุ่นรักพลพรรคตั้งตัว’ ที่เรารับบทเป็นเรน ซึ่งเป็นยูทูบเบอร์ที่ทำเพลงคัฟเวอร์
เป็นบทที่ค่อนข้างคล้ายกับตัวเอง ก็เป็นงานที่มีความยากง่ายต่างกับการร้องเพลง
เพราะละครมันต้องศึกษาเยอะว่าภูมิหลังตัวละครเป็นยังไง เคยเจออะไรมาบ้าง น่าจะยากกว่า แต่เราก็รู้สึกสนุกดีที่ได้ลองสวมบทบาทเป็นคนอื่น

แล้วการเป็นดีเจ Met 107 FM ซึ่งเป็นอีกบทบาทหนึ่งของคุณสนุกไหม ต่างจากสาขาวิทยุและโทรทัศน์ที่เรียนมายังไงบ้าง

ต่างสุดๆ เลย เพราะตอนที่เรียน อาจารย์ก็จะมีโจทย์ให้
แล้วก็ช่วยกันทำเป็นกลุ่ม ตอนนั้น ดีเจคือแค่ดีเจ เตรียมแค่สคริปต์มา ส่วนคนที่ทำอย่างอื่นก็อยู่อีกห้องนึง
แต่เวลาจริง การเป็นดีเจคือคุมเครื่องทุกอย่างเองหมด
ต้องพูดไปด้วยกดเลือกเพลงไปด้วย แล้วเราเคยเข้าใจมาตลอดว่าการเป็นดีเจ
ต้องพูดให้เห็นภาพมากที่สุด เพราะมันไม่เห็นภาพ
คนดูจะต้องรู้ว่าเราพูดถึงเรื่องอะไร แต่ตอนแรกๆ ที่ไปทำก็โดนคอมเมนต์ว่าเราเหมือนพิธีกรทีวีมากไป จนมาเข้าใจว่า เป็นดีเจให้พูดน้อยๆ พูดเยอะไปคนฟังเขาหมุนคลื่นหนี
เขาฟังเพลง ไม่ได้ฟังดีเจ ดีเจมีไว้ให้รู้ว่ามีเพื่อนอยู่กับเขานะ
แต่ไม่ใช่ตลอดเวลา ถ้าเกิดว่ามันเป็นคลื่นเพลง ก็ต้องเปิดเพลงเยอะกว่าพูด
ทำให้เราต้องมาฝึกวิธีการใหม่ที่ต้องพูดให้สั้น กระชับ และต้องเข้าใจด้วย
มันก็ต้องค่อยๆ เรียนรู้กันไป

นักร้องที่รับบทบาทหลากหลายอย่างคุณมองอนาคตตัวเองไว้ยังไงบ้าง

เรายังไม่อยากมองไกลมาก เพราะวงการนี้มันเป็นวงการที่เปลี่ยนไปเร็วมาก
เราเคยผิดหวังร้องไห้กับวงการนี้บ่อยจนเริ่มชินแล้ว
ตอนนี้รู้แล้วว่าการจะอยู่กับมันต้องทำยังไงบ้าง วงการนี้ไม่มีอะไรแน่นอน
แม้แต่ตัวเราเองยังเปลี่ยนเลย ตอนนี้เราเลยมองเป้าหมายใกล้ๆ ก่อนว่าตั้งใจจะทำอัลบั้มใหม่
ช่วงนี้จะเป็นช่วงทำเพลง

ภาพ ลักษิกา แซ่เหงี่ยม
กำกับและตัดต่อ อภิวัฒน์ ทองเภ้า

5 เพลงคัฟเวอร์ในดวงใจของส้ม มารี

1

เพลง Lava
ศิลปิน
James Ford Murphy, Kuana Torres Kahele และ Napua Greig
“เราชอบเพลง Lava เพราะเราบ้าหนังเรื่อง Inside Out มาก และเพลงนี้มันอยู่ในการ์ตูนปะหน้าของหนัง
เราชอบมาก แล้วก็อยากจะร้องมากจริงๆ แบบที่ไม่แคร์ว่าจะมีคนดูหรือเปล่า กลับมาฟังทีไรก็ยังมีความสุขที่ได้ร้องเพลงนี้”

2

เพลง Youth
ศิลปิน Troye Sivan
“เพลง Youth ของ Troye Sivan ที่เราเอามาคัฟเวอร์ก็มียอดวิวไม่เยอะมาก
แต่เป็นเพลงที่เราชอบมาก ฟังครั้งแรกก็ชอบเลย แล้วก็หยิบร้องเลย ส่วนมิวสิกวิดีโอก็ถ่ายง่ายมาก
นั่งถ่ายที่บ้านเลย”

3

เพลง การเดินทาง
ศิลปิน สุชาติ แซ่เห้ง
“เราชอบเพลงนี้เพราะเป็นเพลงที่ไปถ่ายมิวสิกวิดีโอของเพลงนี้กันที่ญี่ปุ่น
ดูแล้วจำได้ว่าตอนนั้นเราไปที่ไหนบ้าง แล้วเราก็รู้สึกว่าเพลงกับภาพมันดูซิงก์กันดีด้วย”

4

เพลง Instagram
ศิลปิน Helmethead
“เพลงนี้เป็นเพลงที่ได้รับการแนะนำมาเหมือนกัน
คิดว่าเป็นเพลงที่แปลกมาก เลยลองอัดดู แล้วก็ถ่ายมิวสิกวิดีโอกันแบบกองโจรที่สยามฯ
พอถ่ายเสร็จก็ไม่อยากตัดต่อเหมือนเอ็มวีอื่น เลยหาทางใส่ช่องแบบอินสตาแกรมเข้าไปในวิดีโอ
แล้วก็เลยชอบคลิปนี้ เพราะเราได้ลองทำอะไรที่ไม่เคยทำ แล้วก็แปลกมากที่ยอดวิวสูงเป็นอันดับหนึ่งของช่องเรา
ทั้งๆ ที่เพลงก็ไม่ได้แมสจ๋านะ”

5

เพลง ซาโยนาระ
ศิลปิน Mild
“ตอนแรกมีคนแนะนำเพลงนี้มา
เราฟังแล้วก็ไม่กล้าร้อง เพราะมีท่อนแร็ปที่เนื้อเยอะและเร็ว ฟังดูยากเหลือเกิน
แต่สุดท้ายก็ลองดู โดยที่อัดกีตาร์พร้อมร้องไปด้วยตอนอัดเสียง
สรุปคือเทกเดียวผ่าน ส่วนมิวสิกวิดีโอ เราไปแอบถ่ายแบบกองโจรที่ลานจอดรถห้าง ที่บันไดหนีไฟ
สุดท้ายพอมาตัดก็รู้สึกว่าทำไมภาพมันเท่จัง เลยกลายเป็นอันที่ชอบ คือภาพก็ลงตัว
แล้วก็ภูมิใจกับการที่เราได้ร้องแร็ปครั้งแรกด้วย”

The post ส้ม มารี : นักร้องสาวเสียงใสเจ้าของบทบาทหลากหลายในวงการบันเทิง appeared first on a day magazine.

หลังจาก Finding Calico ได้มีโอกาสเข้าฉายในบ้านเรา และส่งผลให้ชาวทาสแมวฟินตามกันไปเป็นแถบๆ
เราเลยเชื่อว่าน่าจะมีทาสแมวหลายคนที่เดินเข้าไปดู
If Cats Disappeared
from the World
ที่สร้างมาจากวรรณกรรมญี่ปุ่นของ เกงกิ คาวามูระ
เรื่องนี้ เพราะคาดหวังความแมวแบบเต็มๆ ให้คุ้มค่าสมกับที่จั่วหัวชื่อมาขนาดนั้น แต่พอเดินออกจากโรงมาแล้ว
สิ่งที่หนังสื่อสารออกมากลับไม่ใช่แค่ขายความน่ารักของแมว แม้เนื้อหาจะเบาสมอง แต่กลับสร้างอะไรบางอย่างให้ค้างอยู่ในใจเราได้
เป็นหนังง่ายๆ ที่ชวนให้เรากลับมาคิดถึงสิ่งของธรรมดาในชีวิตกันอีกครั้ง
ผ่านตัวละครไม่กี่ตัวในเมืองเล็กๆ หนึ่งเมือง

หนังแมวๆ แนวๆ เรื่องนี้ว่าด้วยชีวิตของบุรุษไปรษณีย์คนหนึ่ง
(แสดงโดย ทาเครุ ซาโต้ ดาวรุ่งพุ่งแรงของญี่ปุ่นซึ่งโด่งดังจาก
Kenshin (2012) และ Bakuman (2015)) ที่พบว่าตัวเองกำลังจะตายในวันพรุ่งนี้
และได้รับข้อเสนอจากยมทูตที่จะยืดเวลาชีวิตให้อีกหนึ่งวัน
แลกกับการทำให้สิ่งของที่ ‘ไม่จำเป็น’ ในโลกหายไปหนึ่งอย่าง ด้วยเงื่อนไขนั้นเลยทำให้เขากลับมาทบทวนชีวิตที่ผ่านมาทั้งหมด
รวมถึงอนาคตที่กำลังจะหายไปด้วย

ระหว่างที่สิ่งของแต่ละอย่างถูกพรากให้หายไปจากโลกราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่
พวกเราก็ได้เห็นอดีตของตัวเอกที่ผูกพันกับสิ่งของเหล่านั้น ลองคิดดีๆ เราก็พบว่าแท้จริงมันไม่ได้เป็นเพียงวัตถุอะไรบางอย่าง
แต่สาเหตุที่ใครคนหนึ่งจะผูกพันกับสิ่งของ ก็เพราะว่ามันเชื่อมโยงเราเข้ากับคนสำคัญในชีวิต
ทั้งคนรัก เพื่อน หรือครอบครัวต่างหาก ตั้งแต่โทรศัพท์ที่ทำให้ตัวเอกได้พบกับแฟนเก่าอีกครั้ง
ไปจนถึงนาฬิกาเรือนสำคัญที่พ่อของเขาซ่อมให้แม่อยู่เสมอ

ความทรงจำเกี่ยวกับวันเวลาในอดีตต่างหาก
ที่ทำให้มันมีความหมาย

และด้วยสถานการณ์ที่ชายหนุ่มกำลังเจอ
ก็ทำให้เขาได้กลับมาครุ่นคิดความหมายของอนาคตและการมีชีวิตอยู่อีกครั้ง
ว่าถ้าหากต้องสูญเสียสิ่งของและผู้คนเหล่านั้นไป ตัวเขาจะยังมีความหมายอยู่ไหม? และหากตัวเขาเองจะต้องหายไป
โลกใบนี้จะรู้สึกรู้สาอะไรบ้างหรือเปล่า?
If Cats
Disappeared from the World
เลยเป็นหนังที่ชวนคนดูให้กลับมาตั้งคำถามถึงคุณค่าของชีวิตอีกครั้ง
ผ่านบทเรียนอันแสนเจ็บปวดของการถูกลืม และน้ำตาแห่งความหวาดหวั่นเมื่อพบว่ามีหลายสิ่งหลายอย่างมากมายให้สูญเสีย
โดยเฉพาะแมวตัวสำคัญที่ไม่ได้เป็นเพียงแค่แมวทั่วไป

ส่วนตัวเราไม่ได้เสพงานญี่ปุ่นแบบนี้มานานแล้ว
ถึงหนังจะไม่ได้ลงลึกถึงเนื้อหาเชิงปรัชญาอย่างหนักหน่วง แถมยังใช้ตรรกะพิสดารตามสไตล์หนังญี่ปุ่น
แต่ก็เป็นหนังเน้นกระตุ้นต่อมน้ำตา ที่ผู้สร้างใส่ใจกับความละเอียดลออด้านภาพและเสียงอย่างสุดซึ้ง
เหมาะกับใครที่อยากดูหนังเพื่อคลายเครียดหรือสะท้อนใจเบาๆ มากกว่าที่จะดูเพื่อตกตะกอนความคิด
และแอบกระซิบว่ายังเหมาะกับคนที่เนิร์ดหนังด้วย เพราะตัวเอกกับเพื่อนพูดถึงหนังเก่าๆ
เจ๋งๆ หลายเรื่องอย่าง
Metropolis (1927) หรือ When Harry Met
Sally (1989)
ทำให้เราติ่งแตกไปเลยเหมือนกัน

If Cats Disappeared from the World เป็นหนังที่ได้เอื้อมมือแตะไปในทุกส่วนของผู้ชม
ตั้งแต่ความทรงจำเมื่อครั้งแรกรัก ไปจนถึงวันที่รู้สึกว่าทุกอารมณ์ช่างจืดจางไร้หนทางไป
แม้จะเป็นการสัมผัสเพียงแผ่วเบา ก็สั่นสะเทือนเข้าไปได้ลึกถึงข้างใน

และพอหนังจบลง เราก็รู้สึกถึงคุณค่าในสิ่งของและผู้คนได้ชัดเจนขึ้น

The post If Cats Disappeared from the World : สิ่งของ กาลเวลา และความทรงจำ appeared first on a day magazine.