“Family is not an important thing, it’s everything.” –Michael J. Fox
เราขอยกมือเห็นด้วยกับประโยครัวๆ ก็เพราะความจริงของการเป็นครอบครัวที่ล้ำค่าเหนือสิ่งอื่นใดนี่ล่ะที่ดึงดูดคนหลงแสงสีอย่างเราให้จูงมือพาป๊ามาซัวเถารอบนี้
อ้าว ไม่ใช่เพราะราคาตั๋วโปรโมชั่น 3,000 บาทที่ถูกกว่าไปเชียงใหม่หรอกเหรอ? (ฝาแฝดผู้คลานตามกันมาแอบกระซิบถาม) ราคาตั๋วยั่วยวนใจก็ส่วนหนึ่ง แต่สำคัญกว่านั้นคือความใฝ่ฝันของป๊าต่างหาก เราอยากทำฝันของป๊าจาก mission impossibleให้เป็น mission possible ด้วยการพากันมาตามหารากเหง้าของตระกูลที่ขาดการติดต่อมานานแสนนาน
เราอยากเป็นกุญแจดอกเล็กๆ ช่วยไขเปิดบานประตูย้อนรอยประวัติศาสตร์อีกครั้ง ไปเจอผู้เฒ่าผู้แก่ของครอบครัว ผู้ยังรักถิ่นฐานเดิมแห่งนี้ยังรักเดียวใจเดียวที่จะปักหลักพูดแต้จิ๋วกันอยู่ในดินแดนอันเป็นหมู่บ้านของครอบครัวแห่งนี้
ทริปคราวนี้ 4 วันแต่อาหารที่กินรวมกันน่าจะสัก 4 ตันได้ ผักที่นี่สด อวบ หวาน กรอบ อาหารทะเลก็สดอย่างกับจับขึ้นมาแล้วนั่งทานสดๆ กันตรงนั้น กุ้งเนื้อแน่นได้ใจสาวกอาหารทะเลอย่างเราจริงๆ อาหารจานแล้วจานเล่าผ่านคอไป พร้อมภาพความหลังผุดขึ้นในจินตนาการระหว่างมื้อ
ถ้าอาหารเป็นตัวแทนของความรัก เราว่าทริปนี้เราถูกบอกรักทุกวันผ่านจานอาหารนี่ล่ะ
จานแล้วจานเล่า เจอครอบครัวไหนๆ คุยกันไปก็ชวนทานข้าว กับข้าวเต็มโต๊ะ ทานจนอิ่มพุงกาง คนถูกเลี้ยงหนักพุงจัง อาหารคือการบอกรักอย่างหนึ่งใช่ไหม
นอกจากการกิน กิน และกิน อันกินเวลากว่า 80 เปอร์เซ็นต์ของทริปนี้แล้ว อีก 20เปอร์เซ็นต์ที่เหลือเราสนุกกับการดูบ้านเมือง ดูผู้คน วิถีชีวิต แค่นั่งเฉยๆ ฟังเสียงคนพูดคุยในภาษาที่แตกต่างออกไปก็สนุกแล้ว ถ้าว่ากันด้วยวัจนภาษาเราอาจไม่เข้าใจถ้อยคำที่คุยกันเท่าไหร่นัก แต่ด้วยแววตาท่าทางอันเป็นภาษากายทุกอย่างล้วนเป็นสากลที่เปิดบานประตูในใจเราสู่ความสุข ความสงบ รอยยิ้มอัธยาศัยไมตรีเหล่านี้มันดีมาก ทุกคนในโลกนี้เป็นทูตสันถวไมตรีได้ เราคิดเช่นนั้นจริงๆ
เมื่อเวลาผ่านไปความทรงจำเก่าๆ ดีๆ จะกลายเป็นอัญมณีล้ำค่ำได้ เราชอบมองแววตาคนเวลาพูดเรื่องเก่าๆ แล้วหัวเราะเบิกบานใจ เราว่าความสุขมันมีอานุภาพบวกๆๆ อันทรงพลังที่ติดต่อได้ ทำให้ทั่วบริเวณนั้นส่งพลังบวกๆๆๆ ให้กันและกันอย่างทั่วถึง
และเพราะพลังบวกนี่ล่ะที่ทำให้มนุษย์สุดกลัวผีคนนี้เดินยิ้มหน้าระรื่นไปสุสานของอากงอาม่าได้อย่างไม่รู้สึกกลัวเลย ความสุขจะทำให้คนกล้าหาญขึ้นใช่ไหม หรือเป็นเพราะสุสานที่นี่ไม่น่ากลัวเลยแม้แต่น้อยเพราะมันคือสวนดีๆ นี่เอง
สวนอันร่มรื่นเขียวชอุ่มที่ฝังร่างของบรรพบุรุษคนแล้วคนเล่าให้นิทราอย่างสงบใต้พุ่มไม้เขียวขจี เปิดรับสายลม แสงแดด พร้อมทั้งเป็นปุ๋ยทรงพลังคืนกลับให้ธรรมชาติ เพราะทุกชีวิตบนโลกสุดท้ายล้วนวนเวียนเป็นวงจรของวัฏจักรแห่งการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกันในระบบนิเวศนี้
แปลกดี การเดินทางค้นหาอดีตของป๊ากลับพาให้เราเห็นถึงอนาคต อนาคตที่สรรพสิ่งในโลกล้วนเปลี่ยนแปลงเคลื่อนไหวอยู่ภายใต้เงาของกันและกัน
ถ้าทุกชีวิตต้องเปลี่ยนแปลงแตกสลายในวันหนึ่งวันใด เราว่าการหวนคืนสู่ธรรมชาติก็เป็นหนทางที่ดีไม่ใช่น้อย
แม้สุสานอากงอาม่าจะสูงและชันมาก แต่ขึ้นไปแล้วสวยมากฉันใด จุดสูงสุดในชีวิตจะเกิดขึ้นได้ก็ต้องใช้ความทุ่มเทพยายามปีนป่ายไปให้สุดฉันนั้น
