กาลเวลายังคงไม่หยุดเดิน ความทรงจำต่างๆ ค่อยๆ จางหายและร่วงหล่น บ้างย้อนหวนคืน บ้างหายไปไม่กลับ เราต่างพบเจอและลาจาก หลายลมหายใจที่เคยมีชีวิตอยู่ ต่างผ่านความรู้สึกที่คล้ายๆ กัน ทั้งหัวเราะ ร้องไห้ ความโกรธ ความเศร้า หรือเสียใจ ทุกความรู้สึกนั้นเป็นเศษเสี้ยวส่วนหนึ่งของชีวิตที่เคยเกิดขึ้น รอยมือที่เคยได้สัมผัส แววตาที่เคยได้มอง รอยยิ้มที่เคยได้เห็น เราไม่รู้ว่าเราจะได้รับมันอีกเมื่อไหร่
ภาพบางภาพคงเป็นตัวแทนแห่งช่วงเวลานั้น เป็นเครื่องยืนยันว่าเราเคยมีชีวิตอยู่ และผ่านพ้นเหตุการณ์ต่างๆ มาจนเป็นตัวเราในทุกวันนี้ ไม่ว่าชีวิตจะเปลี่ยนผ่านไปแค่ไหนบางอย่างยังคงอยู่ในความทรงจำของเรา แม้ว่ามันจะถูกทิ้งไปบ้าง แต่เราอาจจะยังคงจำมันได้ถ้าเราได้เห็นรูปในวันนั้น
เราพยายามจะโอบกอดช่วงเวลานั้นไว้สุดแรงภายในผืนกระดาษแผ่นหนึ่ง แต่สุดท้ายแล้วเราก็ไม่สามารถถือทุกอย่างไว้ได้ตลอดไป เพราะบางทีในชีวิตเราก็มีใครบางคนที่ร่วงหล่นหายไประหว่างทางอย่างเงียบๆ ไม่ต่างจากผู้คนในรูปเหล่านี้ โดยที่ไม่ได้มีสัญญาณบอกล่วงหน้า แผ่นความทรงจำที่กระจัดกระจายไปตามท้องถนนยังคงสะท้อนความรู้สึกของช่วงเวลานั้นออกมาอย่างเงียบๆ ผ่านกระดาษเก่าๆ เหล่านี้ และเราต่างต้องไปต่อแม้ว่าบางสิ่งจะหล่นหายไปก็ตาม
(ภาพถ่ายเหล่านี้มาจากร้านขายของเก่า หากภาพไหนบังเอิญเป็นรูปของท่าน แล้วอยากได้รูปต้นฉบับนี้กลับไปเก็บไว้ สามารถติดต่อมาได้เลย)
