PimDit หรือพิมพ์ดีด คือสตูดิโอออกแบบคีย์แคปแบรนด์ไทยที่กำลังท้าทายความเชื่ออยู่ 3 ข้อ

หนึ่ง คีย์บอร์ดที่มีต้นกำเนิดจากเกมเมอร์ก็สามารถน่ารักได้ — PimDit ดีไซน์คีย์แคปคอลเลกชันแรกด้วยคอนเซ็ปต์ ‘มูเตลู’ โดยหยิบเอาไพ่ทาโรต์มาตีความใหม่ แถมยังใช้แม่สีสดใสที่ใครเห็นก็ต้องพูดว่า ‘น่ารัก!’

สอง คนใช้คีย์บอร์ดกลไกหรือ Mechanical Keyboard ไม่จำเป็นต้องเป็นเกมเมอร์เท่านั้น — แรกเริ่ม Mechanical Keyboard ถือเป็นคีย์บอร์ดที่มีความแม่นยำในการกดอย่างมาก ทำให้เป็นที่นิยมของเหล่าเกมเมอร์ แต่ด้วยดีไซน์ความน่ารักเกินห้ามใจของ PimDit ทำให้ลูกค้า ตั้งแต่วัยเรียนและวัยทำงานต่างก็โดนตกไปตามๆ กัน 

สาม การทำธุรกิจกับเพื่อนไม่ใช่เรื่องน่ากลัว หากเข้าใจหน้าที่ของแต่ละคน — แบรนด์ PimDit เกิดขึ้นมาจากกลุ่มเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยจากคณะสถาปัตย์ ได้แก่ บูม-ณัฐธัญธร รดิศวงศ์ มาร์ค-รัฐกัญจน์ โลหะจรูญ และ เบนจา-พัทธนันท์ รัตนโสภณ ที่ร่วมหัวจมท้ายกันมาจนเกิดเป็นคีย์แคปแบรนด์ไทยจากความรู้ด้านธุรกิจเกือบเป็นศูนย์ 

ทั้งหมดนี้คือเหตุผลที่ทำให้เราแม้ไม่ได้อยู่วงการเกมเมอร์หรือกลุ่มจัดโต๊ะคอม ก็ตกหลุมรักคีย์แคปที่แสนจะน่ารักนี้เข้าอย่างจัง 

ในวันที่ Mechanical Keyboard กำลังมาแรง สวนทางกับผู้ผลิตคีย์แคปเจ้าของชาวไทยที่มีไม่กี่เจ้า เราชวนไปรู้จักเบื้องหลังคีย์แคปแบรนด์ไทยสุดน่ารักที่ใครไม่มูก็ใช้ได้ พร้อมไปเรียนรู้การทำธุรกิจฉบับผู้เล่นหน้าใหม่ที่เต็มไปด้วยพลังแห่งความสนุก!

“เราสามคนเป็นคนที่ไม่อยากทำงานประจำ”

ย้อนกลับไปมาร์คเล่าว่า PimDit เป็นโปรเจกต์ที่อยู่ในความคิดตั้งแต่สมัยเรียน ซึ่งเกิดจากความชื่นชอบจัดแต่งโต๊ะคอมเหมือนกับเด็กสถาปัตย์คนอื่นๆ การรวมทีมจึงเกิดขึ้นจากการพูดคุยกับบูม เพื่อนสมัยมัธยมจนถึงมหาวิทยาลัย ก่อนชักชวนเบน เพื่อนที่ได้มาเจอในคณะเดียวกันมาทำธุรกิจด้วยกัน

จุดร่วมของทั้งสามคนนอกจากการเรียนคณะเดียวกันแล้ว ยังเป็นความตั้งใจอยากทำธุรกิจของตัวเองและหันหลังให้กับงานประจำที่พบว่าไม่ใช่ทางของพวกเขาด้วย

บูม: “ผมกับมาร์คทำงานประจำมาแล้ว ซึ่งพบว่าไม่ชอบ เลยออกมาทำอะไรกันเองดีกว่า ส่วนเบนก็ไม่อยากทำเพราะไม่ชอบสถาปัตย์เหมือนกัน” 

มาร์ค: “PimDit เป็นโปรเจกต์ที่ผมคิดว่าน่าทำมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว คือผมเรียนสถาปัตย์ แล้วทุกคนจะต้องมีคอมไว้ทำงาน การมีอุปกรณ์ใช้งานกับคอมพิวเตอร์เลยเป็นเรื่องสนุกสำหรับเด็กสถาปัตย์ มันก็เลยเห็นศักยภาพรอบตัวเต็มไปหมดเลย เลยรู้สึกว่าทำแล้วน่าจะเวิร์ก”

นอกจากการหยิบของที่อยู่ใกล้ตัวมาเป็นทำแบรนด์สินค้าของตัวเองแล้ว ทั้งสามคนยังเห็นว่ากระแสการจัดโต๊ะคอมพิวเตอร์ช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมาได้รับความนิยมอย่างมาก ขณะที่การทำคีย์แคปในไทยยังมีผู้เล่นในตลาดน้อย ทำให้พวกเขาตัดสินใจเดินหน้าโปรเจกต์นี้เมื่อมกราคมที่ผ่านมา

บูม: “หลังจากนั้นเรามานั่งคุยว่าถ้าเราทำคีย์แคป จะทำอะไรได้บ้าง มาร์คก็เป็นคนทำสไลด์ให้เห็นภาพกว้างๆ ว่าถ้าเราจะลุย คีย์บอร์ดมันมีกี่แบบ แล้วคนนิยมแบบไหน แล้วแบบไหนที่มันจะทำให้คีย์บอร์ดออกมาน่ารักที่สุด เราก็ทำเรื่องกว้างๆ ก่อน เสร็จปุ๊บเราก็มาลองดูว่าคอนเซ็ปต์อาร์ตของเราจะทำยังไงให้น่ารัก และทำให้คนสนใจ”

มาร์ค: “การจัดโต๊ะคอมหรือกระแสอุปกรณ์ Mechanical Keyboard กำลังมาแรง ส่วนคนที่ทำพวกอุปกรณ์ตกแต่งหรือคีย์แคปขายในประเทศไทยน้อยมากถ้าเทียบกับต่างประเทศ ส่วนใหญ่จะเป็นงานที่เราดึงของสวยๆ จากต่างประเทศแล้วเราเลเซอร์ภาษาไทยลงไป ซึ่งราคาสูงมาก” 

หลังจากที่พูดคุยกันอย่างไม่จริงจังประมาณ 6-7 เดือน ทั้งการรีเสิร์ช สเกตช์ภาพร่าง และติดต่อโปรดักชัน โปรเจกต์คีย์แคปที่เคยลอยอยู่ในอากาศก็เริ่มเป็นรูปร่างขึ้น โดยมีมาร์กเป็นอาร์ตไดเร็กเตอร์คอยดูภาพรวม บูมดูแลฝั่งโปรดักชันและมาร์เก็ตติ้ง ส่วนเบนรับหน้าที่เป็นดีไซเนอร์หลัก

“บางคนไม่มี Mechanical Keyboard ด้วยซ้ำ แต่ซื้อคีย์แคปเพราะอยากใช้”

คีย์บอร์ดกลไก (Mechanical Keyboard) มักเป็นที่รู้จักในแวดวงของเหล่าเกมเมอร์ ด้วยความพิเศษในการทำงานที่ใช้กลไกของปุ่ม (Switch) ทำให้คีย์บอร์ดประเภทนี้แยกการทำงานกันชัดเจนในปุ่มแต่ละตัว หากมีปุ่มบนคีย์บอร์ดพังก็สามารถซ่อมได้ทันทีโดยไม่ต้องเปลี่ยนยกแผง ต่างจากคีย์บอร์ดปุ่มยางทั่วไป 

แต่นอกเหนือจากนี้ที่ทำให้คีย์บอร์ดกลไกได้ใจนักเล่นเกมนิ้วไว เป็นเพราะคีย์บอร์ดประเภทนี้ให้ความแม่นยำสูง การตอบสนองรวดเร็ว รวมถึงความทนทานที่ยาวนานทำให้เป็นคีย์บอร์ดที่เหล่าเกมเมอร์เลือกใช้ได้ไม่ยาก แม้จะแลกด้วยราคาที่สูงขึ้นก็ตาม

บูม: “ตอนแรกเรามองกลุ่มลูกค้าไปที่คนทำงาน และคนที่ใช้คีย์บอร์ดทั่วไปมากกว่าเกมเมอร์ เพราะน่าจะกว้างและเข้าถึงได้มากกว่า แต่เอาเข้าจริงก็มีลูกค้าหลากหลายแบบมากกว่าที่เราคิด” 

ทุกวันนี้ Mechanical Keyboard ไม่ได้มีราคาสูงจนเอื้อมไม่ถึงอีกต่อไปแล้ว แถมจุดเด่นของคีย์บอร์ดนี้คือเราสามารถสนุกไปกับการปรับแต่งคีย์แคป (พลาสติกที่ครอบอยู่บนสวิตช์) ทั้งการสัมผัสและเสียงได้เอง ทำให้หลายๆ คนเลือกใช้คีย์บอร์ดเป็นแฟชั่นประดับโต๊ะกันมากขึ้น

มาร์ค: “ผมว่ามันคือความสนุก มันคือความสะดวกสบายด้วยในการใช้งาน อย่าง Keychron ก็จะมีฟังก์ชันที่สะดวกมากๆ เช่นการกดปุ่มเดียว เพื่อเปลี่ยนจากหน้าจอหนึ่งไปอีกหน้าจอหนึ่ง จากเครื่องหนึ่งไปสู่อีกเครื่องหนึ่ง หรือการรองรับระบบทั้ง Windows และ iOS ที่รองรับการเชื่อมต่อได้ง่ายดายมาก 

“อีกอย่างผมว่าคือความสนุกที่เราได้ใส่อะไรที่เราชอบลงไป แล้วได้แสดงเอกลักษณ์ พอเราไปทำงาน แล้วเห็นโต๊ะคอมแล้วเรารู้ว่ามีความเป็นเราอยู่ในนั้น ผมว่าความสนุกมันอยู่ตรงนั้น”

บูม: “ผมว่าเป็นอัตลักษณ์ของเขา ว่าเขาเอ็นจอยกับสิ่งที่เขารู้สึกว่ามีแพสชันด้วย อย่างบางคนที่เขาซื้อคีย์บอร์ดของเราไป เพราะสีที่พวกเราเลือกใช้เป็นสีประจำตัวเขา สมมุติเราทำงานกับ Mechanical Keyboard ที่เราเปลี่ยนปุ่มแล้ว บางทีมองมันก็มีความสุขแล้ว ก็ช่วยผ่อนคลายได้ มันเหมือนเป็นการแสดงตัวตนออกมาผ่านเครื่องใช้ต่างๆ”

“คีย์แคปที่สดใส สบายตา คนใช้แล้วสนุก”

ชื่อพิมพ์ดีดถูกคิดจากเบน ดีไซเนอร์ประจำสตูดิโอ ที่มาจากชื่อวิชาพิมพ์ดีดในสมัยเรียน แถมยังเป็นคำไทยง่ายๆ แต่ติดหู

PimDit เป็นแบรนด์ที่ตั้งใจทำคีย์แคปที่ต่างจากคีย์แคปในตลาดที่เน้นที่เหล่าเกมเมอร์ที่มีความเท่คูลอยู่ในคีย์บอร์ด ด้วยคอนเซ็ปต์ น่ารักและเข้าถึงง่าย

มาร์ค: “แบรนด์เราอยากทำอะไรที่มันสดใสน่ารัก มีชีวิตชีวา เราอยากสร้างโลกให้ทุกอย่างมันมีชีวิตขึ้นมา” มาร์คเล่า

บูม: “ถ้าสังเกตงาน จะเห็นว่าเราจะใส่ตาเข้าไป ใส่ลายเส้นให้ดูสดใส มันไม่ได้มีคีย์แคปที่น่ารักสดใส เราเลยเห็นช่องว่างของตลาด และวางตัวเองในแนวทางนี้ อยากให้มันสดใส สบายตา คนใช้แล้วสนุก คำว่าน่ารักมันกว้างกว่าคำว่าเท่ มันเลยเข้าถึงคนได้ง่ายกว่า” 

เมื่อคอนเซ็ปต์หลักคือความสดใสเข้าถึงง่าย ขั้นต่อไปคือการหาธีมให้กับคีย์แคปคอลเลกชันแรก แม้ดีไซเนอร์หลักอย่างเบนจะอินเรื่องมูเตลูอย่างมาก แต่ก็ไม่ลืมที่จะหยิบความกุ๊กกิ๊กใส่เข้าไป แถมยังซ่อนความหมายเล็กๆ น้อยๆ ไว้ในคีย์แคปแต่ละปุ่ม เหมือนเป็น Easter Egg สำหรับผู้ใช้ด้วย

มาร์ค: “ก่อนหน้านี้เราหาแนวทางการทำคีย์แคป ซึ่งมันก็มีหลายอย่าง แล้วเบนอยากวาดอะไรที่เกี่ยวกับมูทั้งหมดเลย ตอนนั้นน้องก็อิน ก็เลยเอามาเล่าให้ฟังเยอะ มีทั้งมูแบบพราหมณ์ไหม หรือมูแบบไทยๆ 

“สุดท้ายแล้วเราพยายามเอามาจับดูว่าอะไรจะมาเป็นคาแรกเตอร์การ์ตูนได้เยอะ แล้วดูดีที่สุด ไพ่ทาโรต์ค่อนข้างตอบโจทย์ที่สุด เพราะว่ามันมีคาแรกเตอร์ที่ชัดเจนอยู่แล้วในไพ่แต่ละใบ ทั้งดาบ ถ้วย เหรียญ สามารถดึงส่วนประกอบในไพ่ทาโรต์มาเล่นได้ง่าย 

“แล้วเรื่องการเปลี่ยนคีย์ให้มันเรียงลำดับความหมายรูปแบบต่างๆ ก็ตอบโจทย์กับสิ่งที่เราจะทำ ก็เลยใช้ไพ่ทาโรต์เป็นคอนเซ็ปต์แรกในการสร้างขึ้นมา” 

บูม: “เราพยายามใส่ดีเทลและกิมมิกเข้าไปในตัวงานด้วย สีต่างๆ มันก็มีความหมายต่างกัน แล้วก็จัดเรียงได้หลายแบบ พยายามสื่อสารให้คนเข้าใจว่าแต่ละสีมันมีความหมายนะ เช่น เหรียญก็เกี่ยวกับการเงิน หรือดาบเรื่องการสื่อสาร ทำให้คนอินมากขึ้น แล้วก็รู้สึกสนุกในการแต่งคีย์บอร์ดและการทำงาน เช่น วันนี้อยากเน้นเรื่องความรักจังเลย ก็สามารถเอาใส่เข้าไปได้” 

ในคอลเลกชันมูเตลู ประกอบไปด้วยคาแรกเตอร์หลัก 4 ตัว คือ ถ้วย หัวใจ ดาบ เหรียญ อ้างอิงจากไพ่ทาโรต์ที่ถูกดีไซน์ใหม่ให้น่ารัก สดใสขึ้นด้วยลายเส้นและแม่สีสดใส ทั้งคอนเซ็ปต์และการดีไซน์ที่เข้าถึงง่าย ทำให้คีย์แคปคอลเลกชันนี้ได้รับความนิยมอย่างมาก แม้เพิ่งปล่อยตัวออกมาได้ไม่กี่เดือน แต่ก็ได้รับการตอบรับที่ดี จนมียอดสั่งซื้อถึง 350 ออเดอร์ไปแล้ว

“เจอทุกปัญหาทุกแบบที่คิดว่าคนทำธุรกิจต้องมี”

มาร์คและบูมบอกว่าพวกเขาเริ่มทำธุรกิจนี้จากการที่ไม่รู้อะไรเลย นอกจากเห็นว่าน่าจะเวิร์กเลยลองทำ

มาร์ค: “ผมว่ามันยากทุกขั้นตอน ยากตั้งแต่เราจะหาไฟล์ทำงานยังไง ติดต่อกับโรงงานไหน แล้วเราจะเช็คคุณภาพได้ยังไง ระบบการขนส่งเป็นยังไง จะทำแพ็กเกจจิ้งยังไงในทุนที่น้อยมาก มีทุกปัญหาเลยที่จะเป็นไปได้ 

“จริงๆ โพรเซสที่ทำตัวนี้ทั้งหมด รวมออกแบบ ผลิตทั้งหมดแล้ว มันจะอยู่ 2 เดือน แต่ว่าเวลาที่เหลือคือความผิดพลาดที่นั่งแก้กัน” อาร์ตไดเร็กเตอร์ประจำสตูดิโอเล่าพลางหัวเราะ

บูม: “มันเริ่มจากศูนย์ที่เราไม่รู้อะไรเลย บางทีก็ต้องให้โรงงานช่วยเช็กด้วย บางทีไฟล์มีปัญหา เราลืมใส่ตัว H เข้าไป มันมีเยอะมาก แต่พอเรารู้ขั้นตอนการทำงาน มันจะง่ายขึ้น ถึงอย่างนั้นก็ยังข้อผิดพลาดอยู่ หลายๆ อย่างที่หน้างาน บางทีมันก็ต้องใช้ไหวพริบเฉพาะตัว แต่สำหรับตัวนี้กว่าจะเรียนรู้ใช้เวลานานมาก”

นอกจากการทำคีย์แคปแล้ว สิ่งที่พวกเขาได้เรียนรู้ยังเป็นวิธีการทำงานร่วมกันกับเพื่อนของตัวเอง ที่ใครๆ ก็บอกว่า “เป็นไปได้ยาก” แต่พวกเขาก็เชื่อว่าการได้พูดคุยกันพร้อมเคารพการตัดสินใจในหน้าที่ของแต่ละคนจะทำให้ธุรกิจยังเดินต่อไปได้พร้อมความสัมพันธ์ที่ดีด้วย

บูม: “ผมมองในฝ่ายที่จัดการภาพรวม ทำกับเพื่อนมันก็ดีในแบบของมัน ไม่ใช่ว่าทำกับเพื่อนแล้วเดี๋ยวก็ทะเลาะกัน ขึ้นอยู่กับว่าเราเข้าใจกันมากแค่ไหนมากกว่า อย่างผมกับมาร์ค และเบน เราก็รู้นิสัยกันอยู่แล้ว เราก็พยายามจะไม่ไปกดดันในสิ่งที่เขารู้สึกอึดอัดอยู่แล้ว และพยายามเปิดกว้าง แล้วก็คุยกันมากกว่า 

“เวลาคุยกันเราก็พยายามหาค่ากลาง ซึ่งมันก็อาจจะไม่ได้กลางขนาดนั้น มันก็ต้องมีแบบ มึง กูว่าไม่เวิร์กหรอก อย่าทำเลย” 

มาร์ค: “คือถ้าเป็นมุมผมที่รู้จักทั้งคู่ คือบูมและเบนไม่ได้รู้จักกันตั้งแต่แรก แต่ผมรู้จักสองคนนี้มานาน ในมุมมองผม ผมจะรู้สึกว่าผมไม่ได้รู้จักคนนี้แค่แบบรู้จัก แต่สนิทกันมาก แล้วผมค่อนข้างรู้ว่าเขาเป็นคนยังไง ถึงจะโกรธแต่ก็ไม่เกลียดกัน ก็เลยรู้สึกว่าการทำงานมันไม่ได้สร้างปัญหาอะไร”

บูม: “เราอาจจะต้องคิดในมุมของอีกคน เช่น ถ้าผมเป็นมาร์คผมจะคิดแบบไหน เวลาทำงานอะไรออกมาก็ค่อนข้างง่าย สบาย ถึงแม้ว่าจะมีเถียงกันบ้าง แต่สุดท้ายก็จบที่ห้องประชุม มันไม่ได้มีอะไรที่ติดค้างกัน เหมือนเราสนิทกันมากๆ แล้วไม่ต้องมาทะเลาะกัน มันคุยกันได้มากกว่า”

“ในความกดดันมันก็มีความเป็นอิสระ”

หลังจากปล่อย ‘มูเตลู’ คีย์แคปคอลเลกชันแรกซึ่งได้รับเสียงตอบรับเป็นเสียงเดียวกันว่า น่ารัก สตูดิโอเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น จนไปสะดุดตาเข้ากับ Loga แบรนด์เกมมิ่งเกียร์ของไทยที่มีสไตล์โดดเด่น และชักชวนให้พวกเขามาร่วมออกแบบคีย์แคปด้วย

มาร์ค: “คอลเลกชันหน้าจะเป็นการคอลแล็บกับ LOGA เพราะทางนั้นมีโปรเจกต์เกี่ยวกับมูเตลูอยู่แล้ว แล้วพอเราออกสายมูเตลูออกมา เขาเลยสนใจ ซึ่ง LOGA จะมีคอนเซ็ปต์เฉพาะของเขาอยู่แล้วคือความเป็นไทย เขาเลยอยากเอาความเป็นไทยมาผสมกับความเป็นมูเตลู ก็เลยเป็นคอนเซ็ปต์ไทยมูเตลูที่ทำกับ LOGA”

บูม: “เราได้งานมาว่าอยากได้เซตคีย์แคปที่มันเข้ากับทุกตัวที่เขาผลิตออกมาได้ มันก็เป็นโจทย์ของเราว่าจะทำยังไงให้เป็นมูเตลูแบบไทย ที่เข้ากับของเขาที่เป็นลายไทยที่เขาทำมาตั้งแต่แรก” 

มาร์ค: “งานนี้เขาให้อิสระเรามาก แค่ให้ตรงตามโจทย์ก็พอแล้ว มันอาจจะมีข้อจำกัดบ้างนิดหน่อย แต่มันก็ไม่ได้เป็นข้อจำกัดที่ไม่มีตัวเราในนั้น”

นับตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้อาจเรียกได้ว่า PimDit ถือเป็นคีย์แคปที่ได้รับเสียงตอบรับค่อนข้างดีตั้งแต่คอลเลกชันแรกที่ปล่อยออกมา แม้ว่าจะเป็นเรื่องน่ายินดี แต่ก็สร้างความกดดันเล็กๆ ให้กับธุรกิจหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้าสู่สนามนี้จริงจังเหมือนกัน อย่างไรก็ตามพวกเขาก็เตรียมใจและพร้อมรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตเช่นกัน

มาร์ค: “การทำธุรกิจของตัวเองมันรู้สึกดีที่เราลงแรงไปแล้วเราได้อะไรที่เป็นของเรากลับมา แต่ก็ต้องบอกเลยว่าสิ่งที่ไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้คือแรงกดดัน มันกดดันกว่าที่คิดไว้เยอะ จากตอนแรกที่คิดว่าจะมีความชิว แต่พอหลายๆ อย่าง มันมีบริษัทอื่นเข้ามาด้วย กลายเป็นว่ามีแรงกดดันเยอะหลายๆ ด้าน

“ส่วนใหญ่ก็จะเป็นจากตัวเอง เพราะว่าอันแรกมันออกมาดีด้วย เลยกดดัน อันต่อไปเราก็อาจจะกดดันตัวเองว่าควรจะทำให้ดีเท่าอันแรกที่เป็นมาตรฐาน 

บูม: “แต่ถามว่าชอบกว่างานประจำไหม คิดว่าคงตอบว่าใช่ จริงๆ ในความกดดันมันก็มีความเป็นอิสระมากกว่า เหมือนทุกอย่างที่เราทำมันขึ้นอยู่กับตัวเรา อาจจะมีความกดดันมาจากลูกค้า แต่ทุกอย่างคือเราเป็นคนตัดสินใจ เราควรทำยังไงต่อ 

“ผมไม่ได้กลัวการเติบโตเร็ว มันเป็นสิ่งที่ไม่เจอในตอนนี้แต่ในอนาคตมันเป็นสิ่งที่ต้องเจออยู่แล้ว ไม่ว่าในอนาคตเราจะทำแผ่นรองเมาส์หรือคีย์แคปคอลเลกชันอื่นๆ เราก็พยายามทำให้ทุกงานออกมาดีที่สุดเท่าที่มันจะเป็นไปได้อยู่แล้ว” บูมทิ้งท้าย

ภาพ: รัชเศรษฐ์ ชวัลปัญญวัฒน์

ขอบคุณสถานที่: Sunny Flavour Cafe 

https://maps.app.goo.gl/EBWVHc1gh9a2Yo47A

The post ปลุกชีวิตไพ่ทาโรต์ กับ PimDit สตูดิโอคีย์แคปแบรนด์ไทยที่อยากให้คนใช้สนุกทุกครั้งที่ได้พิมพ์ appeared first on a day magazine.

จากกราฟิกดีไซน์เนอร์สาวที่ค้นหาความชอบจนเจอ เมื่อมาจับงานด้าน Illustration ที่ทำให้ได้ปลดปล่อยไอเดียในโปรเจกต์ส่วนตัวและเคาะประตูหาโอกาสให้กับตัวเอง จนมีฐานผู้ติดตามผลงานทางโซเชียลมีเดีย ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือทีมเบื้องหลังผู้ปั้น The Brewing Project นั่นเอง 

เมื่อโอกาสที่ใช่มาเจอกับศิลปินที่ชอบ จึงได้ผลลัพธ์ออกมาเป็นกระป๋องคราฟต์เบียร์ ที่ซุกซ่อนความขี้เล่นแต่ยังได้กลิ่นอายความเป็นไทยที่มีความเป็นสากล และเชิญชวนให้เรากระหายเครื่องดื่มแม้เพียงแรกเห็น วันนี้ในคอลัมน์ Draft Till Done จึงขอดอดมาพบเพื่อพูดคุยกับศิลปินกันถึงในงานแสดงผลงานอีกครั้งหนึ่งของเธอ จุดหมายปลายทางของการสัมภาษณ์ในครั้งนี้ ส่วนหนึ่งคือเพื่อต้องการช่วยผลักดันศิลปินหน้าใหม่ของวงการนักวาดภาพประกอบของไทย รวมถึงการชี้ช่องทางให้น้องๆ ที่กำลังเรียนศิลปะได้เห็นถึงความเป็นไปได้ในการนำพาผลงานของตัวเองเดินทางไปสู่มือผู้บริโภคจำนวนมากผ่านผลิตภัณฑ์ได้เช่นกัน

คุณเรียนจบศิลปะโดยตรงเลยหรือเปล่า

เราเรียนจบสาขากราฟิกดีไซน์จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี เริ่มต้นด้วยงานสายกราฟิกดีไซน์เนอร์ แต่รู้ตัวเองว่าเป็นคนไม่ชอบการวางเลย์เอาต์และแพตเทิร์น เมื่อถึงเวลาฝึกงานจึงเลือกฝึกงานที่เกี่ยวกับนักวาดภาพประกอบแทน พอเรียนจบก็รู้ตัวเองแล้วว่าไม่อยากทำงานกราฟิกแต่อยากเบนมาสายงานนักวาดภาพประกอบ จึงทำให้ต้องเรียนรู้การเป็นนักวาดภาพประกอบ พอเรารู้แล้วว่าอยากทำอะไรก็เลยพยายามเข้าหาสิ่งที่ชอบและหนีจากสิ่งที่ไม่ชอบ รวมถึงการพยายามสร้างผลงานของตัวเอง มันไม่มีหรอกว่าอยู่ดีๆ แล้วจะมีคนติดต่อเข้ามาจ้างถ้าเขาไม่เคยเห็นฝีมือเรามาก่อนและรู้ว่าสามารถทำงานอะไรได้บ้าง 

ในช่วงแรกเราเริ่มต้นด้วยการทำโปสเตอร์คอนเสิร์ตไปเยอะมาก มันเริ่มจากการที่เราไปขอเขาทำฟรีเพราะคิดว่างานโปสเตอร์มันไม่เหมือนงานอื่นๆ ตรงที่เมื่อเสร็จออกมาแล้วผลงานจะได้รับการโปรโมต เราก็จะยัดความเป็นเราด้วยการวาดทุกอย่างเขาไปเลยยกเว้นการทำงานกราฟิกในโปสเตอร์ พอคนมาเห็นก็จะถามหาศิลปินที่วาดโปสเตอร์นี้ หลังจากนั้นก็เริ่มมีงานวาดโปสเตอร์ติดต่อตามเข้ามาเรื่อยๆ ตั้งแต่นั้น

ยกตัวอย่างงานกระป๋องเบียร์พอผลิตภัณฑ์ขายออกไปมันก็กระจายออกไปทั่ว กระป๋องเบียร์มันได้อยู่ในมือใครที่ชอบงานเราก็อยากรู้ต่อไปว่าศิลปินที่วาดลายเส้นนี้คือใคร เราคิดแค่ว่าถ้าอยากให้คนรู้จักเรา เราก็ต้องรู้จักการโฆษณาตัวเอง อยู่ที่ว่าเราจะเลือกโฆษณาตัวเองด้วยวิธีใดเพราะศิลปินแต่ละคนก็อยากแสดงตัวตนของตัวเองออกมาให้คนได้รับรู้ แล้วจะทำด้วยวิธีไหนได้บ้างนะ นี่ก็เลยเป็นจุดเริ่มต้นไอเดียให้คิดต่อจากตรงนั้น

Benxblues และ The Brewing Project มาร่วมงานกันได้อย่างไร

เริ่มประมาณปีที่แล้ว พี่ๆ The Brewing Project ที่ทำเรื่องคราฟต์เบียร์ไทยพวกเขาค่อยๆ ทำกันด้วยแพสชัน เริ่มต้นกันเพียงไม่กี่รสชาติโดยอยากใช้กระป๋องเรียบๆ สีพื้นดึงดูดด้วยลายเส้นของศิลปินที่มีเอกลักษณ์ ตอนที่ติดต่อเข้ามาพวกเขาส่งบรีฟคอนเซ็ปต์ภาพรวมเกี่ยวกับรสชาติเบียร์ให้กับศิลปินซึ่งจะมีการเน้นย้ำถึงเอกลักษณ์เฉพาะหรือคาแรกเตอร์ที่ต้องการแนบมากับชื่อที่คิดกันไว้แล้วส่งมาให้ด้วย 

สิ่งที่ทางแบรนด์ต้องการคือ วาดตามบรีฟที่ส่งให้ถ่ายทอดออกมาด้วยลายเส้นของศิลปินตามสไตล์ของตัวเอง โจทย์แรกที่เราได้ทำร่วมกับ The Brewing Project คือ คาแรกเตอร์คุณวิทูร (คริสปี้ บอย) ได้ไอเดียมาจากจิตรกรรมฝาผนังในวัดเป็นรูปคนลายเส้นแบบไทย ซึ่งในบรีฟต้องการให้คาแรกเตอร์นี้นั่งชิลอยู่บนเป็ดยางด้วย ต่อจากตัวนั้นก็ได้มาทำอีกคาแรกเตอร์ชื่อ คุณวิฬาร์ (น้องแมวตัวกลมอิงหมอนสามเหลี่ยม) ชิ้นนี้ ไอเดียได้มาจากความเป็นแมวเลิฟเวอร์ของทุกคน ด้วยคอนเซ็ปต์งานที่ลงตัวเมื่อได้ลายเส้นของเราถ่ายทอดออกมาตรงตามที่แบรนด์ต้องการทำให้ได้กระแสตอบรับดี ด้วยความน่ารักเข้าถึงง่าย คนที่ไม่ดื่มเบียร์พอได้เห็นกระป๋องที่น่ารักๆ ก็ทำให้อยากลองชิม คนที่ดื่มเบียร์อยู่แล้วเป็นประจำก็ชื่นชอบทั้งรสชาติและงานออกแบบที่ถูกปากและถูกใจ 

พอได้รับกระแสตอบรับที่ดีกลับเข้ามาทำให้ได้ร่วมงานกันอีกเรื่อยๆ มีการทำ Merchandise นอกเหนือจากลายเส้นบนกระป๋องเบียร์ เช่น เสื้อ แก้ว และอื่นๆ รวมถึงโปรเจกต์เฉพาะกิจระยะสั้นก็ติดต่อเข้ามาเรื่อยๆ เช่น กระป๋องเบียร์ผลไม้  

จนมาถึงโปรเจกต์พิเศษที่ทำร่วมกับเบียร์ของญี่ปุ่น FAR YEAST BREWING COMPANY ที่ได้มาคอลแลบกับ The Brewing Project และแบรนด์เบียร์ผลไม้ของไทย ทุกอย่างสอดคล้องลงตัวกันเลยทำให้เรามาทำงานนี้ โดยเหตุผลที่พวกเขาเลือกเราให้มาวาดภาพให้เพราะต้องการกลิ่นอายความเป็นไทยแต่ไม่อยากให้ออกมาแบบไทยจังเล้ยย (เน้นเสียง) จากผลงานของเราที่ทำร่วมกับแบรนด์มาทั้งหมดทำให้เขาเชื่อว่าเราสามารถตอบโจทย์ตรงนี้ได้ 

กระบวนการทำงานโปรเจกต์กระป๋องคราฟต์เบียร์เป็นอย่างไร 

โปรเจกต์พิเศษที่คอลแลบกับแบรนด์ญี่ปุ่น ต้องการชูทั้งความเป็นญี่ปุ่นและไทย เมื่อพูดถึงญี่ปุ่นภาพแรกๆ ที่พวกเราคุ้นเคยก็มักจะเป็นนักรบซามูไรหรือไม่ก็หญิงสาวในชุดกิโมโน ซึ่งทีมจะส่งลายเส้นในใจให้เราไปศึกษามา โดยตั้งโจทย์ไว้ว่าอยากได้คาแรกเตอร์ที่แต่งกายตามแบบญี่ปุ่น แต่ต้องการให้คาแรกเตอร์หน้าไทยแบบในจิตรกรรมฝาผนังของบ้านเรา

เมื่อเราได้รับโจทย์มาก็สเกตช์คร่าวๆ ส่งให้กลับไปแบรนด์ดู ด้วยการนำแพตเทิร์นมินิมอลของความเป็นญี่ปุ่นมาใช้เป็นลวดลายของชุด จากนั้นเราจะมาร์กจุดหรือไกด์การจัดวาง รวมไปถึงการกำหนดสีบนภาพประกอบที่จะใช้ลงกระป๋องเบียร์ ตัวอย่างเช่น เบียร์รสส้มยูซุ เราแอบวางผลส้มไว้ข้างหลัง ส่วนเบียร์นักรบซามูไร จำนวนดาบที่ถือมาจากจำนวนพันธุ์ไม้ที่ใช้ในการต้มเบียร์นั่นเอง ในรายละเอียดต่างๆ ถ้าถามตรงไหนก็จะสามารถอธิบายเหตุผลที่วาดได้หมด

ศิลปินต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับญี่ปุ่นก่อนเริ่มงานด้วยหรือเปล่า

โปรเจกต์นี้เราแทบไม่ได้หาเพิ่มเติมเลย เพราะอ้างอิงจากสิ่งที่แบรนด์ส่งบรีฟมาให้จะมีรายละเอียดที่บอกถึงที่มาที่ไปและเรื่องราวที่อยากสื่อสารกับผู้บริโภคไว้อยู่แล้ว รวมถึงเหตุผลที่ต้องการใส่คาแรกเตอร์แต่ละตัวไปในโปรดักต์ ซึ่งศิลปินแบบเรามีหน้าที่สร้างสิ่งที่เขาคิดให้เกิดขึ้นจริง โดยการบ้านที่เราทำต่อจากบรีฟคือการเน้นในเรื่องรายละเอียดของชุดกิโมโน เพราะไม่ใช่สิ่งที่คุ้นเคย ก่อนที่จะลงมือวาดก็จะเลือกศึกษาสิ่งที่เรายังไม่รู้

จากดีไซน์บนกระดาษกลายมาเป็นภาพประกอบบนกระป๋องได้อย่างไร

จากประสบการณ์ที่เราเคยทำให้เบียร์แบรนด์หนึ่งมาก่อน หลังจากที่คุยบรีฟกันเรียบร้อยแล้วก็ทำงานส่งกลับไปให้ แต่เขาพูดกลับมาว่า กฎหมายกำหนดไว้ว่าห้ามวาดแบบนี้ เพราะมันเป็นการเชิญชวนให้คนมาดื่ม ภาพของเรามันสนุกเกินไป จากฟีดแบ็กนี้ทำให้เกิดความกลัวว่าเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นอีก กลายเป็นว่าพอวาดภาพออกมาแล้วนำไปใช้งานต่อไม่ได้ถึงแม้สวยแค่ไหนก็ตาม ซึ่งใช้ไม่ได้ในที่นี้หมายถึงไม่ได้เป็นความเห็นเกี่ยวกับแบรนด์แต่เป็นเรื่องเกี่ยวกับกฎหมายของเครื่องดื่มประเภทแอลกอฮอล์ 

ต่างกันกับที่ The Brewing Project พี่ๆ เขายืนยันว่าจะดูแลเรื่องนี้เพื่อให้เราสามารถออกแบบได้อย่างเต็มที่ ทำให้เรารู้สึกว่าในฐานะคนสร้างแบรนด์เองก็ต้องมีข้อมูลหรือความรู้ในการผลิตสินค้าโดยเฉพาะเบียร์ ตั้งแต่นั้นมาก็เชื่อมั่นว่าแบรนด์นี้สามารถดูแลจัดการเรื่องนี้ที่เคยเกิดขึ้นให้กับศิลปินได้ ถ้าวาดสิ่งไหนไม่ได้ก็จะไม่ใส่มาในบรีฟตั้งแต่แรก

จริงๆ แล้วเราไม่ได้กลัวว่าจะไม่ได้ค่าจ้าง ถึงแม้เราทำงานออกมารับเงินมาแล้ว แต่ผลงานไม่ได้นำไปใช้จริงเป็นสิ่งที่เราเสียดาย สงสารทั้งแบรนด์และตัวเองด้วย โปรเจกต์ครั้งนี้ก็เลยถามตรงๆ ก่อนเลยถึงปัญหาที่เคยเจอมา ด้วยความที่ The Brewing Project พวกเขาทำงานกันด้วยไทม์ไลน์มีระบบชัดเจนทำให้ทำงานเร็ว วางกำหนดระยะเวลาในการต้มเบียร์ วางแผนการผลิตและรู้ช่วงเวลาเปิดตัวสินค้า ทุกกระบวนการมีแผนไว้หมดแล้ว 

ประกอบกับสไตล์ผลงานของเราตรงกับสิ่งที่แบรนด์ชื่นชอบอยู่แล้วจึงทำให้ทำงานด้วยกันราบรื่นมีการปรับแก้เพียงเล็กน้อย นอกจากนี้การที่คุยเข้าใจกันตั้งแต่แรกทำให้เห็นภาพเดียวกัน ศิลปินก็สามารถวาดได้ตรงกับไอเดียที่แบรนด์ต้องการและตามโจทย์ที่กำหนดไว้อย่างชัดเจน ซึ่งมันช่วยให้ทำงานเข้ากันได้ดีและง่ายขึ้น ที่สำคัญการที่เราไม่ได้เรียน Fine Art มาโดยตรง แต่มาทางนิเทศน์ศิลป์ซึ่งก็คือการทำสื่อ นั่นก็ทำให้ต้องคำนึงถึงการสื่อสารเพื่อถ่ายทอดออกมารู้เรื่องด้วยซึ่งจะต่างกับแนว Conceptual 

ส่วนตัวเรามองว่าความถนัดของตัวเองไม่ได้เน้นด้านใดด้านหนึ่ง อยู่ระหว่างกราฟิกดีไซน์และไฟน์อาร์ตมันทำให้เราสามารถทำงานอาร์ตเวิร์กให้เป็นไปตามโจทย์ได้และสามารถต่อยอดอาร์ตเวิร์กของเราไปอยู่บนโปรดักต์ต่างๆ เมื่อโปรดักต์ออกมาให้คนเห็น มันทำให้เริ่มมีคนถามหาศิลปินที่วาด และดึงดูดให้พวกเขาเข้าตามมาดูงานอื่นๆ รวมถึงงานส่วนตัวนอกเหนือจากงาน Commercial กลายมาเป็นคนที่ชื่นชอบผลงานและติดตามเราเพิ่มขึ้นไปด้วย นั่นทำให้เราแฮปปี้ทั้งในพาร์ตที่ทำงานแล้วได้เงินและได้ทำงานเพื่อความสุขของตัวเอง

สไตล์ที่ถนัดของตัวเองคืออะไร

เราเรียกมันว่าเป็น ‘สไตล์ซ่อน’ แล้วกัน เพราะทุกคนจะชอบพูดเหมือนๆ กันว่าผลงานเรามีดีเทลเยอะแต่ว่าทุกครั้งที่เราใส่ความเยอะเข้าไป เราอยากให้ผู้คนได้เพ่งดูจนเห็นดีเทล ที่เราต้องการใส่ลงไปเรื่องที่เราชอบ เรื่องที่อยากเล่าเราจะแอบเอาไว้ 

ยกตัวอย่างเช่น งานเสียดสีเกี่ยวกับการเมือง เมื่อโพสต์ลงไปแล้วมีคอนเมนต์ถกเถียงกันนำไปตีความกันต่อ เราโอเคนะ เพราะเมื่อเราเล่าเรื่องนี้ออกไป แต่ละคนเห็นมุมมองที่ได้รับจากรูปนี้ไม่เหมือนกัน ความสนุกมันอยู่ที่ได้เห็นทุกคนตีความจากมุมมองของตัวเองตามความเข้าใจ บางครั้งมีคนเข้ามาคุยกับเราเรื่องภาพๆ นี้ ก็ได้รับมุมมองที่เราไม่ได้คาดคิดมาก่อน 

ซึ่ง The Brewing Project ก็เป็นหนึ่งในผู้ติดตามผลงานของเรามาก่อนตั้งแต่สมัยที่เราทำเรื่องการเมือง ม็อบ และการประท้วง เราจะเล่ารูปแบบสะท้อนสังคมมาตลอดโดยไม่ได้หวังผลจากกระแสหรือยอดไลก์ ซึ่งมันไปตรงกับความชอบของพวกเขาที่สนใจงานเสียดสีอยู่แล้ว

พี่ๆ จากแบรนด์ The Brewing Project ติดตามผลงานและเห็นเราทำงานแบบนี้มาตลอดแต่ในตอนนั้นยังไม่รู้ว่า ถ้าเอาเราไปร่วมงานด้วยจะกลายมาเป็นรูปแบบไหน พอเขาติดต่อมาให้เราทำ ก็จะบอกคีย์เวิร์ดออกมาให้เราแอบซ่อนความเป็นตัวเองไว้ในงานได้เลยนะ ถ้าเราอยากเล่นอะไรเพิ่มเติมก็ให้มาคุยกันได้เลย เช่น คุณวิทูร (คริสปี้ บอย) เราเสนอให้ใส่แว่นด้วยดีมั้ยจะได้ทันสมัยขึ้น คงคาแรกเตอร์ทรงผมดั้งเดิมไว้ตามแบบงานจิตรกรรมไทย พอเขาชอบก็ซื้อไอเดียของเรานี่แหละเป็นความสนุกที่ได้ร่วมงานกัน สุดท้ายแล้วการออกแบบหรือการเลือกศิลปินคนใดมาร่วมออกแบบโปรดักต์สักชิ้น การให้เกียรติตัวตนของศิลปินมันเป็นสิ่งที่สวยงาม คนทำแฮปปี้ แบรนด์ก็แฮปปี้ เพราะสิ่งที่เขารักได้ถูกถ่ายทอดออกมาตรงใจทั้งสองฝั่ง

เอกลักษณ์ที่คุณแอบซ่อนใส่ในงานตัวเองคืออะไร

ในทุกงานอย่างแรกที่จะมีคือรูปหัวใจ คนมักจะพูดกันเยอะว่างานเราก้าวร้าว แต่ถ้าได้สังเกตในรายละเอียดดีๆ จะมีความน่ารักซ่อนอยู่ในทุกงาน มองดูก็จะรู้ว่านี่เป็นผลงานของผู้หญิงวาด ดูเผินๆ เหมือนเป็นงานผู้ชายสายดาร์กๆ บางครั้งผู้หญิงหวานๆ มาดูงานเราก็ยังออกปากชมว่าน่ารักเลยก็มี 

สิ่งที่เราชอบวาดอีกอย่างคือโครงกระดูกมนุษย์ เพราะถ้าต้องการบ่งบอกถึงคนโดยรวมพอวาดคนๆ หนึ่งขึ้นมามันจะไปเชื่อมโยงถึงคนนั้นคนนี้ แต่เมื่อเราเลือกใช้โครงกระดูกหรือหัวกะโหลกมาแทน มันเลยเป็นการบอกว่าสุดท้ายแล้วเราทุกคนเท่ากัน สิ่งที่อยู่ด้านในทุกคนนั้นเหมือนกันหมด ภายนอกต่างหากที่ต่างกัน โครงกระดูกหรือวาดหัวกะโหลกมันคือฉัน คุณ เธอ และทุกคน หรือการวาดคนไม่มีหน้าก็เพราะอยากให้ผู้ชมคิดทบทวนว่าจริงๆ แล้วคนๆ นี้คือใคร งานในเชิงสะท้อนสังคมของเราบางทีคนที่คุณมองเห็นว่ากำลังสร้างปัญหาชี้ความผิดไปที่คนอื่น แต่จริงๆ แล้วอาจจะเป็นคุณเองด้วยหรือเปล่า เหล่านี้แหละจะเป็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ในผลงาน ถ้าถามเราก็จะมีคำตอบให้ทุกอย่างเลย

สุดท้ายนี้อะไรคือความยากของการเป็นนักวาดภาพประกอบในยุคนี้

ถ้าเราแข่งขันหรือเปรียบเทียบกับคนอื่นมันจะทำให้เราเหนื่อย อยากให้คิดถึงสิ่งที่ทำแล้วตัวเองชอบมันจะไม่ทำให้เราเหนื่อย แค่นี้เลยจริงๆ สุดท้ายแล้ว ความเครียด ความกดดัน มาจากที่เรานึกถึงคนอื่นมากไป กังวลว่าจะไม่ชอบผลงานของเราทำให้เครียด แค่เราชอบผลงานตัวเองก็สามารถภูมิใจกับงานที่ทำได้แล้วว่าฉันชอบสิ่งที่วาดในวันนี้โดยไม่ต้องนึกถึงใครเลย นั่นก็ทำให้เรานอนหลับได้แล้ว

พอเวลามามีรุ่นน้องมาปรึกษาว่า อยากเป็นเหมือนเราก็จะบอกกลับไปว่า ชอบแบบไหนก็ทำแบบนั้น แต่อย่าคิดว่าอยากเป็นคนนั้นคนนี้ต้องทำแบบเดียวกัน อยากให้มองความสำเร็จของคนอื่นแล้วไปยินดีกับเขา กลับมาตั้งใจกับตัวเองว่าฉันก็ต้องทำได้เหมือนกัน อย่าจมกับความคิดที่บั่นทอนเพราะวิธีคิดบวกก็จะสร้างพลังงานด้านบวกกลับมา ถ้าคิดด้อยค่าตัวเองก็จะเหนื่อยเพราะทำให้วิ่งตามอยู่เสมอ ทำสิ่งที่ชอบ ตอบสนองความต้องการของตัวเองเป็นอันดับแรก พอมีคนอื่นมาชอบด้วยนั้นแหละคือกำไร

ติดตามผลงานของ Benxblues ได้ในช่องทาง

Instagram: benxblues.studio

Facebook: Benxblues

ภาพ: สันติพงษ์ จูเจริญ

The post BENXBLUES เจ้าของผลงานบนกระป๋องคราฟต์เบียร์ที่จะกระตุ้นความกระหายแม้ไม่เคยลิ้มลองรสชาติ appeared first on a day magazine.

เวลาใครนึกถึงหนังสือเล่าเรื่องประวัติศาสตร์ คนส่วนใหญ่อาจจะส่ายหน้าหนี ด้วยภาพจำเนื้อหาวิชาการสุดจริงจัง จึงพาลให้คนไม่ชอบและปิดประตูในการทำความรู้จักเรื่องราวสมัยก่อนไปโดยปริยาย นั่นจึงจุดประกายให้ ‘พัชรพงศ์ กุลกาญจนาชีวิน’ หรือ ‘Pat Kulkan’ ที่ชื่นชอบเรื่องประวัติศาสตร์และสถาปัตยกรรมสมัยก่อนเป็นทุนเดิม อยากทำให้เรื่องดังกล่าวน่าสนใจและเข้าถึงคนง่ายมากยิ่งขึ้น ผ่านการทำภาพกราฟิกสถาปัตยกรรมในรูปแบบ 3 มิติและภาพกราฟิกน่ารักๆ ที่เล่าเรื่องประวัติศาสตร์อย่างแนบเนียน

ผลงานของเขา ไม่เพียงต้องการให้คนซึมซับเรื่องประวัติศาสตร์เพียงอย่างเดียว แต่อยากนำเสนอมุมมองใหม่ๆ กระตุ้นให้คนอยากรู้อยากเห็นเรื่องอดีตมากกว่าเคย ไม่ว่าจะเป็น เบื้องหลังภายในอาคารสำคัญต่างๆ ที่เล่าเรื่องพื้นที่ใช้สอยหรือวิถีชีวิตของคนใช้งาน รวมถึงตัวการ์ตูนต่างๆ ที่ได้แรงบันดาลใจจากสมัยอยุธยา สะท้อนความเชื่อและวัฒนธรรมในสมัยนั้น

วันนี้เราจะพาทุกคนไปท่องโลกประวัติศาสตร์ผ่านภาพกราฟิกของ Pat Kulkan ทั้งเบื้องหลังแนวคิด ขั้นตอนการทำงาน และผลงานของเขา ที่ไม่เพียงได้เพลิดเพลินกับรูปภาพที่สวยงาม แต่ยังได้อ่านเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยประวัติศาสตร์ไทยสนุกๆ ไปพร้อมกันด้วย

จุดเริ่มต้นภาพสถาปัตย์ 3 มิติ

ส่วนตัวผมชอบเข้าวัดตั้งแต่เด็ก อาจจะไม่ใช่สายธรรมะธัมโม แต่ผมชอบงานศิลปะในวัด มันเกิดจากประสบการณ์ในระหว่างการเรียนสถาปัตย์ ที่ได้รู้จักเพื่อนทั้งคณะโบราณคดีและสถาปัตย์ไทย พวกเราไปเที่ยวด้วยกัน ก็แลกเปลี่ยนความรู้ทางประวัติศาสตร์ไปในตัวด้วย

ระหว่างการเดินทาง ดูเมืองเก่า ดูวัด นอกจากตัวเองเป็นคนชอบเรื่องอาคารเก่าและศิลปกรรมแล้ว ผมยังชอบซากปรักหักพัง ที่บางครั้งชวนให้จินตนาการต่อถึงเมื่อครั้งที่ยังสมบูรณ์ มันกลายเป็นแรงบันดาลใจในการผลิตงานเชิงประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมตามมา

มากไปกว่านั้นยังชอบผลงานของนักวาดภาพประกอบอย่าง ‘สตีเฟน บีสตี’ (Stephen Biesty) ที่ภาพวาดของเขาจะชอบผ่าอาคารหรือสิ่งต่างๆ ให้เห็นโครงสร้างและรายละเอียดการใช้สอยภายในมากยิ่งขึ้น รวมถึงช่วงที่ผมเรียนปริญญาโททำให้เราเปิดมุมมองเรื่องประวัติศาสตร์ และอยากท้าทายความรู้เดิมเพื่อผลิตสิ่งใหม่ๆ

ในขณะเดียวกันก็ได้เห็นข้อจำกัดของงานวิชาการในการเล่าเรื่องที่ซับซ้อน แต่ผมคิดว่ามันน่าจะสามารถแปรเป็นกราฟิกให้เข้าใจง่ายขึ้นได้ไหม หรือนำเสนอมุมมองอาคารที่คนไม่คุ้นเคย รวมถึงนำเอาศิลปวัฒนธรรมมาเล่าใหม่และเปิดจินตนาการทั้งตัวเราและผู้ชมด้วย

เบื้องหลังการผ่ารูปอาคาร

ช่วงแรกผมเริ่มต้นทำกราฟิกในเพจ ‘คิดอย่าง’ ที่เป็นการรวมตัวของคนที่มีความสนใจในประวัติศาสตร์ สถาปัตยกรรม และวัฒนธรรม รวมถึงเผยแพร่ข้อมูลความรู้ผ่านหลายๆ เทคนิคโดยมีจุดร่วมกันว่า เราต้องการให้ประวัติศาสตร์เป็นสิ่งที่เข้าถึงง่ายมากที่สุด

ในการทำผลงาน ผมให้น้ำหนักไปทางรีเสิร์ช ซึ่งมีทีมงานช่วยกันศึกษาเอกสารโบราณ รูปภาพ หรือวิจัยต่างๆ ซึ่งเราอยากนำเสนอตึกที่ไม่ค่อยถูกเล่า ก็หาข้อมูลจากภาพถ่าย ลองวางแปลน และขึ้นเป็นสามมิติ แต่ที่ยากคือการขึ้นโมเดล ว่าเราจะนำเสนออย่างไรให้น่าสนใจ ถ้าอาคารนี้คนเล่าเยอะเเล้ว เราก็ต้องบิดวิธีการเล่าและเลือกผ่าอะไรบ้าง ซึ่งการทำภาพแบบไอโซเมตริก (Isometric) หรือการเขียนภาพ 3 มิติ มันทำให้เห็นความสัมพันธ์ของรูปร่างอาคารกับภาพถ่ายอาคารด้านในเกี่ยวข้องอย่างไรได้บ้าง

เพราะแต่ก่อนภาพประกอบในหนังสือจะเป็นแบบ 2 มิติ เช่น เป็นรูปภาพด้านหน้าวัดแล้วมีลูกศรชี้ๆ ส่วนประกอบต่างๆ ว่าอันนี้ ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์นะ ผมรู้สึกว่ามันน่าเบื่อและเห็นในตำราเยอะแล้ว ถ้าเราสามารถขึ้นอาคาร 3 มิติแล้วผ่าให้เห็นมุมมองได้มากขึ้น ก็อาจจะทำให้คนอยากรู้มากยิ่งขึ้นในมุมที่ต่างออกไป

พระที่นั่งจักรีฯ ในมุมคนทำงาน

ถ้าให้ยกตัวอย่างรูปสามมิติที่น่าสนใจ คือ ‘พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท’ หลายคนพอรู้จักแหละ ส่วนใหญ่คนเห็นด้านหน้า แต่ไม่เคยเห็นด้านหลัง เพราะมันถูกรื้อไปหมดแล้ว เราก็ต้องใช้แปลนและภาพถ่ายจำนวนมากในการขึ้นอาคารนี้

สังเกตภายในอาคารว่าจะมีหลายห้องมากๆ เป็นเขาวงกต แต่มันเชื่อมต่อกัน เพราะมันถูกต่อเติมไปเรื่อยๆ 

และประกอบขึ้นจากห้องที่มีการใช้สอยหลากหลาย เช่น พื้นที่เลี้ยงรับรอง ห้องสมุด ไปจนถึงออฟฟิศหลวง ต่างจากสมัยก่อนที่พระที่นั่งจะเป็นที่รโหฐานยากจะเข้าถึง แต่ด้วยอิทธิพลตะวันตก ด้วยระบบราชการ และเทคโนโลยีสมัยใหม่อย่างโทรเลข ข้าราชการและคนทำงานก็ใช้พระที่นั่งเป็นที่ทำงานราชการได้

จริงๆ มีเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยเกี่ยวกับสถาปัตย์เล่าให้ฟัง อาคารของตะวันตก ส่วนที่สูงที่สุดจะเป็นที่ๆ ให้คนใช้อยู่ใต้หลังคา ส่วนที่ต่ำๆ เขาจะให้เจ้าของอาคารอยู่ เพราะมันเข้าถึงง่าย แต่พอเป็นไทยมันมีไอเดียเรื่องลำดับสูงต่ำของไทยที่มีความเชื่อว่า อะไรที่อยู่สูงที่สุดมักจะเป็นของสำคัญ อย่างยอดอาคารก็จะเป็นที่เก็บอัฐิของกษัตริย์ในอดีตไว้ชั้นบนสุด หรือเป็นที่เก็บของศักดิ์สิทธิ์

การ์ตูนยุคอยุธยา

ด้วยความชอบเรื่องประวัติศาสตร์ ผมมีงานการ์ตูนใช้นามปากกาว่า ‘แมวเซา’ เน้นงานที่ไม่ได้อิงความเป็นวิชาการมากนัก ส่วนมากจะชอบวาดเป็นภาพสัตว์กับบรรยากาศเมืองเก่าในจินตนาการ ที่เกิดจากการผสมสิ่งที่เราได้จากการเดินเมืองเก่าหรืองานรีเสิร์ชเวลาทำงาน

ส่วนมากผมจะเน้นหยิบเซนส์ของอยุธยามาใส่ในการ์ตูนเยอะเป็นพิเศษ อย่างงานประเพณีไทยที่เราเห็นผ่านภาพจิตรกรรม แล้วนำมาแปลงใหม่ ยกตัวอย่างงานหนังสือที่ผมทำงานกับอะตอม จากเพจ Atom’s cabinet ชื่อ ‘เมื่อเจ้าแกะอยากเป็นสุนัขจิ้งจอก’

มันเล่าเรื่องหัวหน้าฝูงแกะที่อยากจะเป็นสุนัขจิ้งจอก ซึ่งต้องย้อนไอเดียคนเล่าประวัติศาสตร์นี้คือ ช่วงรัชกาลที่ 5 สยามเป็นลูกแกะ และมีหมาป่ากับสุนัขจิ้งจอกที่เป็นอังกฤษกับฝรั่งเศสเข้ามาคุกคามลูกแกะ โดยแรงบันดาลใจมาจากหนังสือ ‘Siam Mapped’ ของธงชัย วินิจจะกูล แกอธิบายว่า

จริงๆ สยามไม่ใช่ลูกแกะ แต่เป็นจิ้งจอกตัวเล็กมากกว่า เพราะเราก็ไปล่าอาณานิคมกับเมืองอื่นเหมือนกัน แต่จริงๆ ทุกคนในเรื่องนี้ไม่มีใครเป็นลูกแกะหรอก ทุกคนต่างเป็นสุนัขจิ้งจอกที่ตัวใหญ่หรือตัวเล็กมากกว่า

อยุธยาในปัจจุบัน

เดิมทีผมชอบแมวอยู่แล้ว รูปนี้มาจากตอนแรกผมเห็นกิจกรรมในอยุธยาเยอะดี ส่วนใหญ่เขาชอบเล่าผ่านจิตรกรรม 2 มิติ เป็นภาพคนเดินกันขบวนยาวๆ เช่น ‘ขบวนกฐินพระราชทาน’ เพื่อเอาไปถวายวัดต่างๆ

จากข้อสังเกตงานประเพณีสมัยอยุธยา เขามีคาแรกเตอร์เด่นๆ อย่างหนึ่งคือ ชอบวาดคนเดินขบวนเยอะๆ ซึ่งการเดินขบวนคือตัวอย่างการแสดงแสนยานุภาพว่า อาณาจักรนี้มีสังกัดทหาร กรม กอง เจ้าขุนมูลนาย แสดงถึงความยิ่งใหญ่

เนื่องจากผมชอบแมว ก็เลยเอามาแปลงเป็นภาพแมว และทำเป็นหนังสือการ์ตูนให้เข้าใจง่าย น่ารักๆ ดูซอฟต์ๆ อีกอย่างหนึ่งคนสมัยก่อนจะแต่งตัวไม่กี่สี เช่น สีแดง ขาว และน้ำตาล เราก็อยากเพิ่มสีสันในแบบของเราบ้าง ไม่อยากตรงตามความจริงเป๊ะๆ ให้เห็นความหลากลายและสนุกๆ บ้าง

ฟื้นชีพตึก ร.5 ผ่านภาพกราฟิก

ผลงานนี้เป็นอีกผลงานที่ทำร่วมกับเพจ Atom’s cabinet ตึกเก่าที่คนให้ความสนใจในรัชกาลที่ 5 เราคัดมา 4 หลัง มีร้านขายชา ร้านส่งโทรเลข ร้านขายยา และร้านหนังสือ

อย่างร้านขายยามาจากตะวันตก ที่เริ่มได้รับความนิยมจากการที่การแพทย์แผนใหม่เข้ามาช่วยแก้ปัญหาเรื้อรังอย่างการแก้โรคระบาดต่างๆ เพื่อให้เมืองเติบโตและแก้เรื่องแออัดได้ ต่อมาคือร้านขายน้ำชา ทุกวันนี้คนอาจมองว่าไม่สำคัญ แต่ตอนนั้นสำคัญมากเลย เพราะมันเป็นธุรกิจที่อู้ฟู่มาก ทุกชนชั้นกินชาหมดเลย คนจนก็มีชาเกรดหนึ่ง คนรวยก็กินชาไว้เจรจาหรือนัดการค้ากันอีกเกรดหนึ่ง คล้ายๆ ร้านคาเฟ่ในบ้านเรา

หรือพวกโทรเลข คือการสื่อสารระหว่างคนต่างจังหวัดที่ทำงานในเมือง เขาก็มีช่องทางติดต่ออย่างเดียวคือโทรเลข สมัยก่อนกว่าจะติดต่อกันได้ก็เป็นเดือนแล้ว พอมีโทรเลขก็เร็วขึ้นแป๊บเดียว ทั้งหมดนี้ผมอยากเล่า เอาอดีตเก่ามาเล่าในมุมมองสถาปัตย์ใหม่

ติดตามผลงานของ Pat Kulkan ที่ Maewsow

The post ปลุกประวัติศาสตร์ไทยให้สนุกในมุม 3 มิติ ผลงานของ ‘Pat Kulkan’ appeared first on a day magazine.

ในครั้งนี้จึงขอพื้นที่แนะนำผลงานของ ‘โรจนินทร์ เลิศพัชรกุลศรี’ หนึ่งในนักวาดภาพประกอบที่แฟนๆ สายภาพวาดงานโรแมนติก อีโรติก และโบทานิคัล รู้จักกันในชื่อ ‘Joninn’ โดยปัจจุบันเขาเป็น Illustrator ฟรีแลนซ์ที่มีผลงานอัปเดตให้ติดตามกันอยู่ตลอดในรอบปีที่ผ่านมา ทั้งโปรเจกต์ส่วนตัว งานนิทรรศการเดี่ยวและกลุ่ม รวมถึงงาน Commercial ที่ได้ร่วมจอยกับนิตยสารแฟชั่น L’Officiel Hommes

เช่นเดียวกันกับศิลปินคนอื่นๆ เขาสร้างสรรค์ผลงานด้วยการถ่ายทอดความประทับใจที่มีต่อธรรมชาติและดอกไม้ออกมาเป็นงานโบทานิคัล ที่ช่วยทำให้จิตใจสงบสุขขึ้น หลังจากกลับมาอยู่บ้านที่จังหวัดเพชรบุรีซึ่งห่างไกลจากความคุ้นชินเดิมๆ ในกรุงเทพฯ

หลังจากจบการศึกษาในด้านกราฟิกดีไซน์จากรั้ว มศว ก็เริ่มต้นเส้นทางการเป็น Illustrator ประจำควบคู่ไปกับงานส่วนตัวจนตัดสินใจออกมาทำงานของตัวเองอย่างเต็มตัว ด้วยคอลเลกชันที่สนใจเป็นพิเศษในหัวข้อ ‘ความสัมพันธ์ของ LGBTQ+ โรแมนติกผสมอีโรติก’

ลายเซ็นที่ โรจนินทร์ เรียกมันว่าเป็นความซื่อของเขานี้ แฝงไปด้วยความทะเล้น ขี้เล่น แต่จริงใจ สื่อสารออกมาตามความรู้สึกที่มีต่อสิ่งรอบตัว โดยวางทฤษฎีศิลปะที่เน้นสัดส่วนที่ถูกต้องลงไว้ก่อน ใช้วิธีการลดทอนรายละเอียดที่ช่วยกระตุ้นจินตนาการของผู้รับแต่ละคน

จนเมื่อมาจับงานสายมูเตลูที่ตัวเองบูชาและศรัทธาอยู่เป็นทุนเดิมแล้ว นั่นจึงทำให้ขยายฐานผู้ติดตามไปยังทุกเพศและวัยที่สนใจงานสายนี้ เขาได้รับเสียงตอบรับอย่างดีและได้ลูกค้าใหม่ๆ จากคนที่ติดตามในงานสายมูเตลูที่ปล่อยไปนั่นเอง

ด้วยความที่เป็นฟรีแลนซ์ ก็ย่อมมีช่วงขาขึ้นและลง แต่เขาก็ไม่หยุดที่จะหาโอกาสและขวนขวายความรู้ใหม่ๆ เพิ่มเติมอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นภาพยนตร์ ซีรีส์ เพลง หนังสือ แมกกาซีน ก็ถือเป็นแหล่งวัตถุดิบที่ดีเพื่อพัฒนาตัวเองอยู่ตลอดเวลา สำหรับในอนาคตแน่นอนว่าลายเส้นของเขาคงมีการเปลี่ยนแปลงไปตามช่วงวัย แต่สิ่งหนึ่งที่เขายืนยันจะรักษาไว้คือ ความซื่อและเรียลแบบนี้ที่เป็นลายเซ็นของตัวเอง เก็บไว้ให้แฟนๆ ที่ติดตามผลงานยังคงสัมผัสได้ถึงตัวตนของเขา

ติดตามผลงานของเขาได้ทางช่องทาง

joninn.of.art

The post ‘Joninn’ Illustrator สายโรแมนติกและอีโรติก ที่จะปลุกแพสชันความหลงใหลของคุณลุกเป็นไฟ appeared first on a day magazine.