คำถามจากลูกเงือกที่วนเวียนอยู่ในหัวเหมือนแอ่งน้ำวน

ท่ามกลางเดือนมิถุนายนหรือ Pride Month ที่แต่งแต้มไปด้วยสีสดสว่างเรียงทับกันเหมือนกับสายรุ้งหลังฝนโปรย แต่กว่ากลุ่ม LGBTQIA+ จะได้รับการปฏิบัติเท่าเทียมเช่นบุคคลอื่น พวกเขาต้องเดินฝ่ามรสุมทางสังคมมาอย่างสาหัส และเพียงแค่เดือนเดียวใน 1 ปี อาจยังไม่สามารถลบภาพจำของความแตกต่างไปจากคนในสังคมได้ 

เหมือนกับเจ้าหญิงเงือกน้อยและเจ้าชายโฉมงาม ที่เราอาจจะคุ้นเคยกันดีจากเรื่องเงือกน้อยผจญภัย (The Little Mermaid) ที่ต่างกันแค่หางเกล็ดและสองเท้า ต่างต้องฟันฝ่าอุปสรรคและความคิดที่ว่า ‘มนุษย์กับเงือก’ รักกันไม่ได้ ทว่าสุดท้ายในตอนจบ เจ้าหญิงเงือกน้อยและเจ้าชายโฉมงามก็ลงเอยอย่างมีความสุขชั่วนิรันดร์ หรือในฉากจบตามต้นฉบับของ ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์สัน ที่เจ้าหญิงเงือกน้อยสลายกลายเป็นฟองอากาศ

ในขณะที่หนังสือหลายเล่มเขียนถึงเรื่องราวการฝ่าฟันของเงือกและมนุษย์ แต่สำหรับหนังสือ ‘ลูกเงือก’ (The Mer-Child) มีความน่าสนใจตรงที่ผู้เขียนเลือกบอกเล่าเรื่องราวหลังจากนั้น ชั่วขณะที่ดอกผลแห่งรักของมนุษย์และเงือกเกิดขึ้น เรื่องราวที่ไม่มีแม้แต่เผ่าพันธุ์ใดคอยต้อนรับลูกครึ่งมนุษย์ครึ่งเงือกเลย

“ไม่มีใครเหมาะสมกับทุกหนทุกแห่งหรอก นอกจากในที่ที่เขาอยู่”

การไม่เป็นที่ยอมรับ พร้อมกับการหาคำตอบว่าตัวตนของเราเหมือนหรือต่างกับคนอื่นอย่างไร อันเป็นคำถามของสังคมที่ถาโถมเข้าใส่กลุ่มคนที่มีความหลากหลายทางเพศ และยังคงความสงสัยอยู่จนถึงทุกวันนี้

ผลงานของนักเขียนชาวอเมริกัน โรบิน มอร์แกน หนังสือ The Mer-Child แปลไทยโดย ทราย ชยา เป็นหนังสือเล่มเล็กจำนวน 64 หน้า ที่อัดคลื่นปัญหาสังคมของมนุษย์ในปัจจุบันไว้เป็นระลอก แม้จะเป็นหนังสือตีพิมพ์ไทยเมื่อปี 2538 แต่ยังคงความร่วมสมัยไว้เป็นหลักแหล่งเหมือนฤดูกาลที่วนกลับมาทุกปี

เรื่องราวของลูกเงือกที่ไม่มีที่ทางของตนเอง ส่วนหางเป็นเกล็ดต้องคอยหลบไว้ไม่ให้ใครเห็น และส่วนร่างกายมนุษย์ที่ทำให้ไม่สามารถนับรวมเป็นสัตว์น้ำชนิดไหนได้ ไม่ว่าทางใดก็ไม่สามารถแสดงตัวตนได้อย่างแท้จริง 

ผิดกับเด็กหญิง-แอนเนโมนี ลูกเงือกเรียกอย่างนั้น เพราะผมสั้นหยิกฟูพลิ้วไหวไปตามลมเป็นเอกลักษณ์ของเธอ และดูเหมือนขาเธอจะไม่ขยับเขยื้อนเหมือนเด็กทั่วไป

เมื่อทั้งสองเจอกัน แต่ไม่มีทีท่าประหลาดใจต่อกัน หนำซ้ำยังเป็นเรื่องน่ามหัศจรรย์เสียอีก ทั้งคู่ไม่จำเป็นต้องมีชื่อเรียกกันและกัน เพราะลูกเงือกนั้นมีตัวเดียวในโลก และเด็กหญิงที่มีผมเหมือนดอกแอนเนโมนีก็มีคนเดียวในโลกเช่นกัน

“มนุษย์เหมือนกันมากกว่าแตกต่างกันไม่ใช่รึ”

ปัญหาของมนุษย์ที่ส่งผลกระทบเป็นคลื่นวงกว้าง จนถึงลูกเงือกที่คอยตั้งคำถามกับทุกสิ่งที่อยู่เบื้องบนทะเล ทั้งเรื่องของความรักต่างสีผิว คนจนคนรวย เด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิง คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ตกเสียที 

“บ่อยครั้งมนุษย์มักมองตัวเองว่าเป็นคนละเผ่าพันธุ์” เด็กหญิงแอนเนโมนีพยายามอธิบาย 

น่าประหลาดที่คนเรากดทับตัวตนของใครสักคนเพียงเพราะแตกต่างไปจากที่เราเคยเห็น เพราะลูกเงือกไม่ได้เดินสองขาจึงไม่สมควรได้ยืนอยู่ ณ ที่เดียวกันกับมนุษย์ และเพราะเราเลือกรักในสิ่งที่ไม่เหมือนกับคนอื่นเลยไม่สมควรถูกรักเหมือนคนอื่นรึ

การแสดงออกถึงจุดยืนและต้องคอยหลบซ่อนตัวตนของเรื่องนี้อาจคล้ายกับแอนิเมชันเรื่อง Luca ที่ทุกคนอาจจะรู้จักกันดีในการนำเสนอเรื่องความแตกต่าง ซึ่งเกี่ยวโยงถึง LGBTQIA+ ที่ต้องคอยปิดบังตัวตนและทำตามที่สังคมเป็น 

“อย่างปลาคาร์ปกับปลาสแนปเพอร์แตกต่างกันแต่ก็เป็นปลาเหมือนกัน ปลาก็แตกต่างจากปูหรือปะการัง แต่ก็เป็นสัตว์น้ำเหมือนกัน”

เมื่ออ่านมาจนถึงกลางเล่ม การถกประเด็นของสิ่งมีชีวิตบนบกและใต้น้ำยังชวนให้ตั้งคำถามและหาคำตอบ แม้บางครั้งลูกเงือกและเด็กหญิงแอนเนโมนีจะคิดไม่เหมือนกันบ้าง แต่สิ่งที่ทั้งคู่ต่างมองเห็นและถูกกระทำตอบกลับมา มันตอบคำถามได้อย่างกระจ่างชัดว่ามนุษย์นี่ช่างหาความแตกต่างกันเหลือเกิน

มนุษย์ไม่ได้หาความแตกต่างเพื่อให้เป็นตัวของตัวเอง แต่หาคนที่แตกต่างเพื่อแบ่งแยกออกไปให้ไกล ถึงอย่างนั้นเราก็ไม่ได้แยกปลาสองจุดกับปลาสามจุดเป็นคนละเผ่าพันธุ์ หรือแยกแมวสามสีกับแมวลายสลิดออกจากกัน เพราะยังไงทุกตัวก็เป็นแมวอยู่ดี

ถนนสีรุ้งที่มีลวดลายหลากสี ก็เหมือนหอยที่ออกมาจากการหลบซ่อนใต้กองทราย แสดงความสวยงามตัวแล้วตัวเล่า ทั้งสีแดงอมเหลือง สีฟ้าอ่อน สีฟ้าใส สีม่วงลาย สีเทารอบสีไพล แต่ละตัวมีลวดลายไม่เหมือนกัน สมบูรณ์ในตัวเอง มีอยู่ตัวเดียว และเป็นหอย 

สำหรับบรรทัดสุดท้ายของเรื่องราวนี้อาจไม่ได้เขียนจบด้วยคำว่ามีความสุขชั่วนิรันดร์ แต่ก็ไม่ได้จบลงด้วยความทุกข์ของใครคนใดคนหนึ่ง กล่าวได้ว่าลูกเงือกและเด็กหญิงก็ใช้ชีวิตอย่างที่เคยเป็นมาด้วยกัน ไม่จำเป็นต้องมีบุคคลใดล่วงรู้ถึงความจริงระหว่างพวกเขาสองคน เพียงแค่พวกเขาเข้าใจกัน เหมือนกัน และยอมรับกันและกัน แค่นี้ก็พอแล้ว 

‘ลูกเงือก’ ไม่เพียงแต่แสดงความทุกข์ของผู้ที่ไม่ถูกยอมรับ แต่ค่อยๆ ชวนผู้อ่านคิดตามไปกับเด็กหญิงถึงสังคมมนุษย์ที่เรารู้จักกันดี แต่อาจยังไม่เคยลองตั้งคำถามอย่างตรงไปตรงมาเช่นเดียวกับลูกเงือก 

หลังจากปิดหน้าหนังสือก็ฉุกคิดคำตอบขึ้นมาได้ว่ามนุษย์แตกต่าง แต่ก็เหมือนกันได้ เพียงแค่เราเข้าใจกันไม่ใช่รึ

The post “มนุษย์เหมือนกันมากกว่าแตกต่างกันไม่ใช่รึ” คำถามจากลูกเงือกที่วนเวียนอยู่ในหัวเหมือนแอ่งน้ำวน appeared first on a day magazine.

ตึกปูนเปลือย ประตูเหล็กยืด ป้ายซอยลายกนก ผสมกับเฟอร์นิเจอร์ที่เรียบง่ายสบายตา ทั้งชั้นวางแผ่นเสียง โปสเตอร์เพลง บันไดวนสีแดงสด และโต๊ะที่นั่งทรงกลม ด้วยการตกแต่งรูปแบบ Mid-Century Modern ได้จับความเก๋าอย่างไทยและความโก้ตั้งแต่ยุค 1945 เข้าด้วยกัน

เพราะที่นี่คือไลฟ์เฮาส์แห่งแรกที่เปิดตัวคู่กับแบรนด์เครื่องเสียงระดับโลกอย่าง Marshall Livehouse จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่การแสดงดนตรีจะมีบีตแน่นๆ เสียงนุ่มๆ มอบความเพลิดเพลินตลอดคืน

โดยเฉพาะคอเพลงอินดี้ที่ไม่อยากพลาดอีเวนต์ Moose Chill Ground ที่เชิญวงดนตรีหญิงล้วนผู้บรรเลง กีตาร์ เบส และกลองเพียงสามชิ้นเท่านั้น แต่สามารถเสกทำนองร็อกแสนเข้มข้นจับใจกลุ่มผู้ฟังเป็นโขยง จนยากจะยืนฟังอยู่นิ่งๆ โดยไม่โยกหัวตามได้ 

“ฮู้ฮู ฮู้ฮู ฮู้ฮู” ที่ผู้ฟังทั้งหลายก็ร้องประสานไปกับวง Yellow Fang วงดนตรีที่ประกอบไปด้วยหญิงสาวสามคนแต่จับเครื่องดนตรีเล่นเพลง Indie/Alternative Rock/Shoegaze เรียกได้ว่าคลื่นแฟนคลับเข้ามาเสพดนตรีเสียแน่นขนัดจนแทบมองไม่เห็นสามสาวเลยทีเดียว แต่ถึงจะมองไม่เห็นตัวก็ส่งพลังเสียงและจังหวะที่หนักแน่นมาจนถึงโซนด้านหลัง

สร้างบรรยากาศให้ค่ำคืนนี้ราวกับนอนฝันจนไม่อยากสะดุ้งตื่น ถึงขนาดที่ต้องมีโชว์ Encore เอาใจบรรดาแฟนคลับที่ไม่ยอมกลับบ้าน หรือคนที่เดินออกพร้อมโกโฮมก็ยังเดินวนกลับมาในไลฟ์เฮาส์เพื่อฟังเพลงอีกที

เพราะมัวเมากับแสงสี เสียงประสานหวานๆ ของทั้งสามคน และเครื่องดื่มไซเดอร์ซาบซ่าเพิ่มบรรยากาศให้ดนตรีแผ่ซ่านถึงใจมากขึ้นไปอีก

นอกจากนี้ที่ Marshall Livehouse ไม่ใช่แค่พื้นที่จัดแสดงคอนเสิร์ตเพื่อฟังเพลงช่วงค่ำไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น แต่ยังมีพื้นที่สำหรับการรับซ่อมดูแลอุปกรณ์ โซนที่นั่งรวมตัวเพื่อฟังดนตรีสดหรือฟังดนตรีผ่านเครื่องเล่นแผ่นเสียง โถงทางเดินประดับประดาภาพศิลปินราวกับเดินอยู่ใน Art Gallery และยังเปิดพื้นที่ให้ผู้มีจังหวะในหัวใจได้ลองมาขัดเกลาความสามารถที่ห้องซ้อมพร้อมเครื่องเสียงจัดเต็มจาก Marshall

ไลฟ์เฮาส์เป็นดังพื้นที่ให้คนที่ชื่นชอบหลงใหลในวัฒนธรรมดนตรีมาพบเจอกัน ได้ทำความรู้จักคอเพลงหลากหลายแนวราวกับเป็นพื้นที่แชร์อัลบัมเพลงแบบออฟไลน์ อีกทั้งไลฟ์เฮาส์ยังโอบรับผู้มีใจรักในการเล่นดนตรีให้ออกมาสู่โลกภายนอก เปิดโอกาสให้ผู้เล่นได้รับการค้นพบและผู้ฟังได้พบเพลงใหม่ๆ ในแต่ละค่ำคืนด้วยเช่นกัน

“วงใต้ดินที่กำลังจะผุดขึ้นจากดิน แต่ตอนนี้จะโดนกลบมิดแล้ว (หัวเราะ)” 

คำพูดจากวงดนตรีหน้าใหม่ Laugh Laugh Laugh วงดนตรีใต้ดินแนว Sarcasm Pop ที่เล่นเปิดให้กับวง Yellow Fang ได้ออกมาแสดงแนวคิดผ่านท่วงทำนองและเสียงดนตรี พร้อมกับลูกเล่นยกหูโทรศัพท์บ้านที่ไม่ได้กำลังโทรไปหาใคร แต่เป็นเอฟเฟกต์เสียงระหว่างร้องเพลง ทำให้รู้สึกประหลาดใจในขณะเดียวกันก็น่าสนใจ

แม้ว่าจะเพิ่งเคยฟังสดครั้งแรกก็หยุดไม่ได้ที่จะเพลิดเพลินไปกับเสียงร้องทุ้มและทุกจังหวะดนตรีที่เล่นอย่างสนุกสนานเหมือนกำลังหัวเราะดังอย่างสุขใจสมกับชื่อวง

ก่อนโกโฮมแวะชมไลฟ์เฮาส์ วันหนึ่งเราอาจค้นพบบทเพลง ศิลปิน หรือผู้คนใหม่ๆ ระหว่างทางกลับบ้านก็ได้

The post ก่อนโกโฮมแวะชมไลฟ์เฮาส์ กับ Moose Chill Ground with Yellow Fang appeared first on a day magazine.