แดดร่ม ลมตก สภาพอากาศในเดือนกรกฎาคม ดูจะครึ้มฟ้าครึ้มฝนไม่ต่างจากเมื่อวาน แต่ใช่ว่าเราจะรอวันที่ฟ้าเป็นใจ วันนี้พวกเรายกขโยงกันไป lost in local ที่ต่างจังหวัด และหมุดหมายของเราคือ ‘มหาชัย’ จังหวัดสมุทรสาคร เมืองท่าปลายทางของสถานีรถไฟสายชานเมืองกรุงเทพฯ

เห็นอย่างนั้น เราจึงอยากลองสวมบทบาทเป็นตัวเอกในชีวิตตัวเอง ออกไปโลดแล่นผาดโผนรอบๆ เมือง แล้วมองหาเรื่องเล่าเจ๋งๆ มาฝากทุกคน

ความพิเศษของทริปนี้คือ เราพกกล้องกล้อง FUJIFILM INSTAX MINI 13 จาก Synnex Thailand ติดกระเป๋าไปด้วย เพื่อสแนปช็อตเท่ๆ ระหว่างทาง แต่ถ้าจะเอาไปถ่ายรูปทีมตอนเดินเที่ยวเฉยๆ มันคงธรรมดาไปหน่อย Photo Stories รอบนี้ เราเลยถ่าย ‘มหาชัยเมนคาแรกเตอร์’ กลุ่มคนโลคอลที่คอยขับเคลื่อนเมืองนี้อยู่เบื้องหลัง มาเพิ่มสต๊อกคนเฟี้ยวให้เต็มคลัง a day ไปเลย

บรรยากาศของเมืองสมุทรสาครที่เต็มไปด้วยกลิ่นคลาสสิกของตลาดสด และแหล่งอาหารทะเล ตัดสลับกับ 6 คาแรกเตอร์เหล่านี้ที่คอยขับเคลื่อนเมืองอยู่เบื้องหลัง นอกจากจะใจดี เป็นมิตร แล้วยังสู้ชีวิตอย่าบอกใคร 

เรามาเริ่มทำความรู้จักรอบๆ เมืองนี้กันเลยดีกว่า 

“มาเที่ยวมหาชัยสิ สนุกนะ”

ป้าหน่อย แม่ค้าสุดฮอตร้านขายปลา ผู้สวมเครื่องหัวดอกไม้เติมสีจี๊ดให้ตลาดมหาชัยสดกว่าเดิม 

“ขอเชิญชวนครับ สมุทรสาครริมทางรถไฟ มาพบกับบี้ ทุกอย่างยี่สิบ”

บี้ พ่อค้าสารพัดของ 20 บาท หนุ่มพิจิตรผู้สักลายเสริมหนังเหนียวและเมตตามหานิยม คนรักเพลงลูกทุ่งเพื่อชีวิตที่เปิดเพลงเยียวยาจิตคนบนท้องถนน

“แต่ก่อนลุงอยู่เรือ ตอนนี้ชอบแต่งรถ พอหลานๆ มาเที่ยวแล้วชอบก็ชื่นใจ ลุงเลยอายุยืน”

ลุงจาด คาวบอยหนุ่มในร่างคนขับสามล้อ ผู้ยึดถือความสุขเป็นสำคัญ สีสันของศิลปะเคลื่อนที่ได้ของคนบ้านท่าฉลอมออริจินัล

“เมืองนี้เดินทางได้ง่าย จะบกหรือน้ำก็มาได้ ส่วนท่าฉลอมก็เป็นเหมือนเกาะที่เหมาะแก่การใช้ชีวิตสงบๆ”

อั๋น บาริสตาหนุ่มท่าฉลอมจากร้าน Everyday 1990 Cafe ตัวพ่อแฟชั่นสตรีตแวร์ สปอร์ต ใจดี ขี่ช็อปเปอร์ไปกลับกทม.

“ลุงลองทำมาหมดแล้ว ขี่สามล้อก็ล้ม เรือก็ยากขับไม่ได้ เหลือแต่รถนี่แหละ”

ลุงถาวร อดีตไวยาวัจกรวัด ผู้เกษียณแล้วพลัดมาเป็นฤาษีใจดีที่คอยแนะทาง ขับมอเตอร์รับจ้าง ระหว่างฟากมหาชัย-ท่าฉลอม 

“หยั่งทะเลพอคะเนดูได้ แต่ความรักเกินครวญใคร่ ลึกเท่าไหร่ไม่รู้หยั่งถึง

ตานู ชายผู้ดูแลความสงบแก่อารามวัดช่องลม เซียนพระที่รักของนกนางแอ่น และผู้ที่ร้องเพลงท่าฉลอมให้ฟังได้ทั้งวัน

6 คาแรกเตอร์ที่เรานำมาฝากชาว a day ในวันนี้ ล้วนเป็นคนธรรมดา แต่เราอยากมองว่าพวกเขาแสนพิเศษ

โพลารอยด์ดังกล่าวเราไม่ได้เก็บไว้แต่อย่างใด แต่ให้เป็นของขวัญแทนใจ ที่เราได้พบกับเหล่าเมนคาแรกเตอร์ชาวมหาชัย-ท่าฉลอม ให้เก็บไว้สักครั้งที่ได้พบ 

ใครที่สนใจอยากซื้อกล้องโพราลอยด์ หรืออุปกรณ์ไอทีที่ครบครัน เราเชียร์ให้มุ่งตรงไปที่ Synnex Thailand ได้เลย ของดีมีคุณภาพและรับประกันหลังการขาย ทำให้พวกเราได้บันทึกรูปถ่ายสวยๆ ในวันนี้

ทั้งหมดทั้งมวล เรากำลังมองหาเมนคาแรกเตอร์ เพื่อส่งเสริมให้ทุกคนมั่นใจในการเป็นตัวเอกในชีวิตของตัวเอง เพราะความธรรมดา หากลองเปลี่ยนมุมมองอาจกลายเป็นความพิเศษขึ้นมาก็ได้ 

มองมุมกลับปรับมุมมอง จงสนุกในสิ่งที่ทำ หมั่นเติมสีสันให้กับชีวิต มีจริตต่อคนที่เจอ และคงคาแรกเตอร์ที่แตกต่างของตัวเองไว้

แต่ยังอยู่ร่วมกันกับผู้อื่นอย่างสงบสุข แค่นี้วันธรรมดาหนึ่งวันก็แสนพิเศษได้เพราะตัวเราเองแล้ว

The post มหาชัยเมนคาแรกเตอร์ บันทึกภาพคนเฟี้ยวที่เมืองจะไม่ลืม appeared first on a day magazine.

เป้าหมายของนักพเนจรส่วนใหญ่จะอยากไปไหนไกลกว่า น่านนคร

ในชีวิตอันแสนวุ่นวายคงมีสักวินาทีหนึ่งที่เราอยากเติมป่า หรือเติมความสงบ น่านเป็นตัวเลือกแรกของผม ผมเดินทางจากกรุงเทพมหานครสู่น่านนครเป็นครั้งแรก คงไม่หวังว่าเมืองเล็กๆ นี้จะช่วยเยียวยาผมจนหายเป็นปลิดทิ้ง แต่สภาพจิตใจที่ห่อเหี่ยวจากเมืองกรุง สู่ภูมิประเทศของภาคเหนือตอนบนที่โดนภูเขากอดทุกวัน คงช่วยทำให้ผมดีขึ้นไม่มากก็น้อย

ภาพจำเมืองเก่าแสนสงบที่ใช้ชีวิตเนิบๆ ผู้คนที่อยู่กันอย่างเป็นมิตร ผสมวัฒนธรรมล้านนาตะวันออกให้พอมีเสน่ห์ บวกกับความเรียบง่ายของธรรมชาติและขุนเขาที่เงียบสงัด ความรู้สึกของผมหลังจากได้มาเยือน มันคงเป็นแบบที่เขาว่าจริงๆ

เมืองที่โดนกอดด้วยภูเขาสลับซับซ้อน อากาศบนยอดดอยที่เย็นสบายเกือบทั้งปี ป่าไม้เขียวชะอุ่ม แอ่งราบลุ่มแม่น้ำตลอดทาง มีแม่น้ำน่านไหลผ่านทุกเส้นอำเภอ ผู้คนที่ใช้ชีวิตเนิบๆ ยิ่งถ้าฝนตกแทบจะไม่ต้องรีบร้อนอะไร ทั้งหมดทั้งมวลมันจึงทำให้ช่วงเวลาของผม ตอนที่อยู่ที่น่านมีแต่ความสบายใจ เหมือนได้อยู่ใน หลุมหลบภัยในเมืองแห่งภูเขา จนอยากมาอยู่นานๆ

หวังว่าบทความนี้จะทำให้คุณรู้สึกช้าลงสักหน่อย และค่อยๆ ก้าวไปพบเจอสิ่งน้อยๆ ที่ทำให้ยิ้มได้ในแต่ละวัน ดั่งเช่นความโรแมนติกของ ‘น่าน’ กับเรื่องเล่าภายในเมืองของผมในครั้งนี้ ความสงบที่ยาวนานนี้มันจะสอนอะไรผมบ้างนะ มาดูกัน

หรือเมืองน่านมันนาน เพราะตำนานรัก

ก้าวแรกที่ลงจากรถผมรู้สึกเหมือนกับว่า น่านหลุดวงโคจรจากความวุ่นวายจากภายนอก

จังหวะการใช้ชีวิตของคนเมืองที่เดินย่างไม่เร่งรีบจากภายใน ค่อยเป็นค่อยไปตามธรรมชาติ ทำให้ผมไม่ต้องเร่งรีบกับอะไรขณะอยู่ที่แห่งนี้ มาถึงแล้วขอไปเปิดใจ ทำความรู้จักกับตำนานรักของเมืองนี้หน่อยสิ 

“ไม่ได้ต้องการที่จะเป็นตำนานรัก แต่ใจของข้านั้นแค่เพียงได้รักเจ้าเนิ่นนาน”

ถอดรองเท้าลงเดินที่ วัดภูมินทร์ ภาษารักของเมืองล้านนามุ่งตรงเข้ามาทักทายผมเป็นอย่างแรก เพลง ‘แลรักนิรันดร์กาล’ ของปู่จ๋าน ลองไมค์ ที่ผมฟังมาตั้งแต่เด็ก เหมือนถูกบรรเลงเป็นฉากหลังอีกครั้ง หลังจากที่ผมก้าวเข้ามาในวัด

แม้กระซิบรักบันลือโลกจะดังไปไกลแค่ไหน แต่ท่าทีของภาษารักล้านนาโบราณก็ยังคงอมตะ ภาพวาดของหนานบัวผัน เชื่อมคนด้วยความรักและมันอบอุ่นจนถึงปัจจุบัน จิตรกรรมปู่ม่าน ย่าม่าน กริยาของชายหญิงชาวพม่าที่กระซิบกระซาบกันด้วยบทพรรณนารักอันลึกซึ้ง ทำให้เราเห็นถึงความเรียบง่ายของความรักที่แทบไม่ต้องป่าวประกาศทั้งโลกก็รับรู้ได้ว่าเขารักกัน 

“คำฮักน้อง กูปี้จักเอาไว้ในน้ำก็กลัวหนาว จักเอาไว้พื้นอากาศกลางหาว ก็กลัวหมอกเหมยซอนดาวลงมาคะลุม จักเอาไปใส่ในวังข่วงคุ้ม ก็กลัวเจ้าปะใส่แล้วลู่เอาไป ก็เลยเอาไว้ในอกในใจตัวชายปี้นี้ จักหื้อมันไห้อะฮิอะฮี้ ยามปี้นอนสะดุ้งตื่นเววา…”

(‘กลอนบอกรัก’ ของ อาจารย์สมเจตน์ วิมลเกษม)

ลองคิดดูว่าคนทำศิลปะจะเป็นคนที่อบอุ่นแค่ไหน ภายใต้อุโบสถเสาไม้สัก จิตรกรรมฮูปแต้ม ของชาวน่านและไทลื้อ ทำให้เราเห็นวัฒนธรรมดั้งเดิม อย่างการเกี้ยวพาราสีของหนุ่มสาวตอนทอฝ้าย การต่อบุหรี่ และบทสนทนาที่น่ารักๆ เช่น

“ถึงพ่อและแม่ของน้องจะไม่ยอมให้พี่เข้าไปเล่นในบ้าน แต่น้องยอมให้พี่เข้าไปตีลังกาเล่นในหัวใจของน้องได้ค่ะ”

(ประโยคคำคมที่ดัดแปลงมาจาก ‘กลอนกระซิบรัก’ ของ ปู่ม่านย่าม่าน)

ใกล้วัดมีคอมมิวนิตีที่อบอุ่นเลยทีเดียว ถนนคนเดินเมืองน่าน เปิดศุกร์-อาทิตย์ ความเป็นท้องถิ่นนี้ ทำให้ช่างวาดไทลื้อและผู้อาศัยอยู่ในเมืองน่านมองเห็นกลุ่มคนที่หลากหลายจากวัฒนธรรม ทั้งล้านนาจากเชียงใหม่-เชียงราย และวัฒนธรรมไทลื้อจากสิบสองปันนา ได้หยิบเอาบุคลิกหน้าตาของคนเดินถนนในยุคนั้นมาเป็นแบบจิตรกรรม 

หญิงผิวขาว คิ้วโก่ง ดวงตารี ไว้ผมเกล้ามวยสูงเหนือศีรษะ นุ่งผ้าถุงทอมือลายพื้นเมืองน่าน ส่วนชายไว้ผมเกล้าแล้วใช้ผ้าโพกหัว บางคนตัดผมทรงมหาดไทย รอยสักพุงดำ สักยันต์หมึกสีดำเต็มตัว ตั้งแต่หน้าอก หน้าท้อง แขน ไปจนถึงต้นขา เกี้ยวพาราสีกันอย่างมีชีวิตชีวา จิตรกรรมจึงมีความหลากหลาย ตัวละครที่มีจริตจะก้านนอกจากหลากหลายทางเชื้อชาติ ยังหลากหลายทางเพศอีกด้วย

ล้านนาเป็นวัฒนธรรมที่ให้ความสำคัญกับจิตวิญญาณมาตั้งแต่อดีต ภาพจิตรกรรมคนรักเพศเดียวกันที่มีตัวตนในสังคมสามัญชนล้านนา จึงทำให้ผมเห็นว่าความรักเป็นเรื่องของจิตวิญญาณและความสุข ดั่งธรรมชาติของมนุษย์ ที่จะรักใครก็ได้ โดยไม่มีกรอบเพศมากำหนด

นี่คือศิลปะจากประวัติศาสตร์ที่สะท้อนชีวิตจริงของคนยุคนั้นและส่งต่อมาจนถึงยุคนี้  จึงไม่แปลกใจเลยที่ใครก็ต่าง Romanticize สถานที่แห่งนี้ว่าเป็นวัดแห่งความรัก และทำให้เรานิยามเมืองนี้ได้อย่างเต็มปากว่า น่านเป็นเมืองโรแมนติก

ลอดซุ้มประตูโขงก่อนกลับเสียหน่อย เป็นสัญญานว่าให้ได้กลับมาเที่ยวน่านอีกนะ

หรือเมืองน่านมันนาน เพราะผังเมืองเนิบ

พอลองมาใช้ชีวิตอยู่ที่น่านจึงได้รู้ว่าคนที่น่านเนิบจริงๆ 

คำว่า น่าน กับ นาน ไม่ได้มีแหล่งอ้างอิงใดบอกว่ามาด้วยกันแต่ต้น แต่เป็นเหมือนคำล้อเล่น ที่เปรียบเปรยถึงความนานของการเดินทาง

สมัยก่อนน่านแทบจะเป็นเมืองปิด ต้องใช้เวลานานในการเดินทาง หากใครอยากเดินทางมาเยือนเมืองนี้ ต้องตั้งใจมาจริงๆ ถึงจะเจอ เพราะเมืองอยู่ฝั่งตะวันออก ขวาสุดของภาคเหนือ

ในเมื่อความเจริญมาช้า เพราะไม่ใช่เมืองทางผ่าน ผังเมืองจึงเก่าและมีความเป็นล้านนาดั้งเดิม มีลักษณะเป็นบล็อกสี่เหลี่ยมคล้ายตาราง จึงทำให้เมืองนี้มีสี่แยกไฟแดงเยอะ สิ่งนี้จึงหล่อหลอมให้คนน่านมีนิสัยไม่รีบร้อน เพราะถ้าติดแยกนี้ แยกหน้าก็ติดอีก แต่รอไม่ถึงนาทีก็ได้ไปแล้ว คนน่านเองเลยไม่รู้จะรีบไปทำไม ผังเมืองจึงเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คนน่านใจเย็น และเมืองไม่วุ่นวายจนเกินไป 

มีจุดศูนย์กลางอยู่ตรงข่วงเมืองน่าน ลานกิจกรรมสาธารณะ ศูนย์กลางอำนาจเดิมและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เช่น วัดภูมินทร์ วัดพระธาตุช้างค้ำ วัดมิ่งเมือง (ศาลหลักเมือง) และ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติน่าน ในเมื่อทุกอย่างมันใกล้กันหมด มีสนามบินอยู่ในเมือง มีเมืองอยู่ใกล้วัด และเก็บสายไฟลงดิน ผังเมืองคนเนิบๆ วัฒนธรรมสบายๆ มันเลยน่าอยู่และสงบด้วยตัวของมันเอง ทุกอย่างพร้อมสรพพไม่จำเป็นต้องวิ่งให้ไวกว่าใคร

ถัดออกไปมีอาคารการเรียนรู้จังหวัดน่านที่สร้างใหม่อย่าง ศูนย์การเรียนรู้นันทสิปปาคาร เป็นเหมือนหอศิลป์เมืองน่านที่ดูทันสมัย นอกจากนี้ยังมีคาเฟ่เล็กๆ หรือห้องสมุด ในเมืองยังมีความอินดี้ และอบอุ่นอย่าง บ้านๆ น่านๆ หรือ ร้านขนมหวานบ้านยายภรณ์ และ ร้านของหวานป้านิ่ม ความเป็นเมืองเก่าแต่ทันสมัย ไม่ได้หวือหวาแต่อบอุ่นเลยทีเดียว

ด้วยประชากรน่านมีประมาณ 471,000 ถึง 476,000 คน เป็นประชากรที่น้อยถ้าเทียบกับจังหวัดอื่น มันไม่มากพอคุ้มทุนกับเศรษฐกิจในการก่อสร้าง ภูมิศาสตร์ที่โดดเดี่ยวจึงหล่อหลอมให้คนรักชาติพันธุ์ วัฒนธรรม และสิ่งแวดล้อมของตนเอง คนน่านเลยอนุรักษ์นิยมเป็นส่วนใหญ่ ธุรกิจของเมืองนี้จึงไม่ใช่ Business Man ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เป็นธุรกิจที่อินดี้และต้องการมีพื้นที่หายใจเป็นของตัวเอง

เนิบๆ แปลว่า ช้า ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป คำนี้คงเป็นคำนิยามที่ตรงตัวที่สุดแบบไม่ต้องอธิบาย

สำเนียงเหนือแต่ละจังหวัดจะเป็นสำเนียงที่เป็นเอกลักษณ์ แต่ที่น่านจะเป็นสำเนียงที่ค่อยๆ เปล่งเสียงออกมาทำให้คำพูดช้า แต่ไม่ได้ช้าถึงขั้นเชียงใหม่ อย่างคำว่า “จิม” แปลว่า “หน่อย” ถือเป็นจริตเล็กๆ ที่ต่างไปจากหัวเมืองเหนือ 

บูม ชญานิน คันธรักษ์ นักศึกษาที่โตจากจังหวัดน่านบอกอย่างภูมิใจไว้ว่า 

“คนน่านน่ารักเพราะเราจะรู้จักกันเป็นทอดๆ จะมีวัฒนธรรมอะไรบางอย่างที่เราผูกพันเสมอ คนที่มาน่านจะได้พบกับความรู้สึกบางอย่างที่นิ่งขึ้น ไม่ต้องเร่งรีบอะไร ถ้าเหนื่อยหรือไม่ไหวอยากให้มา เพราะน่านก็คือน่าน บ้านก็คือบ้าน พอได้กลับมา ก็เหมือนได้เติมพลัง”

เชื่อว่าทุกสถานที่ที่น่านจะทำให้เราได้อยู่กับตัวเอง

ลองมาเที่ยวน่าน แล้วทำตัวเนิบๆ แบบคนน่านดู แล้วจะสนุก ผมเชื่ออย่างนั้น

ขณะนี้ผมกำลังมุ่งหน้าไปสูดหายใจเอาธรรมชาติหน้าฝนเข้าให้เต็มปอดที่สะปัน ระหว่างทางที่ใครที่มาสะปันก็สามารถมา บ่อเกลือ บ้านบ่อหลวง ที่เป็นจุดเริ่มต้นของเมืองได้นะ

หรือเมืองน่านมันนาน เพราะคนต้องการความสงบ

ภูมิศาสตร์ของน่านที่ 85% เป็นภูเขาที่โอบล้อมเมือง ทิวเขาหลวงพระบางและทิวเขาผีปันน้ำ การเดินทางเข้า-ออกที่ยากลำบาก ทำให้ผมตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอกได้เป็นอย่างดี 

ผมได้มองวิวสองข้างทางที่เป็นวิวภูเขาแบบพาโนรามา ในขณะที่สัญญาณอินเทอร์เน็ตต่ำ รถสี่ล้อไต่ระดับไปตามสันเขา ผ่านทิวเขาหลวงพระบาง เทือกเขาของชายแดนไทย-ลาว อันสลับซับซ้อน เตาะแตะผ่าน ถนนหมายเลข 3 ไปอย่างช้าๆ น่านมีหลายโค้งถนนที่สวยงามเลยนะ แนะนำว่าระยะทางค่อนข้างไกล อย่าลืมกินยาแก้เมารถด้วย แต่ถ้าใครไหวก็ขอให้จอดรถถ่ายรูปหน่อย วิวมันสวนเกินจะเอ่ย

รถขับมาถึง หมู่บ้านสะปัน พร้อมกับฝนที่กระเด็นกระดอนลงมาจากฟ้าอย่างชุ่มฉ่ำ ดีเหมือนกันที่ฝนที่สะปันมาพร้อมหมอก ทำให้วันนั้นผมได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองในบ้านหลังเล็กๆ อย่างเต็มที่ คนเราจะชอบฝนตกก็ต่อเมื่ออยู่บ้าน ฝนในวันนี้จึงเป็นฝนที่พัดพาอากาศเย็นมาทำให้ยิ้มออก ฝนคอยปลอบเราจากหมอก และฝนทำให้รู้ว่าความสุขก็เป็นสิ่งที่จับต้องได้ง่ายๆ เหมือนกัน

คุณคิดแบบผมไหม ว่าฝนตกที่เมืองไหนยิ่งแสดงความเป็นเมืองนั้นออกมา 

เวลาฝนตกที่กรุงเทพฯ ยิ่งตกยิ่งเห็นความเป็นกรุงเทพฯ ชัดเจนกว่าเดิม

แต่พอฝนตกที่น่าน เมืองที่ว่าช้ามันคงช้ากว่าที่ไหน

ท้องฟ้าในวันนี้ดูเหมือนจะมีเมฆฝนอึมครึม ต่างจากวันก่อนที่เป็นก้อนเมฆลอยตุ๊บป่องสดใส ผมคงไม่รู้ว่าท้องฟ้าในวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร รู้เพียงว่าความสุขและทุกข์จะสลายเพราะเวลา ความรู้สึกทุกสิ่งจะผ่านเข้ามา และจะจากไปดั่งท้องฟ้าที่เปลี่ยนไปทุกวัน

คีรี วารี เป็นที่พักที่อยู่ตรงหน้าหมู่บ้านสะปัน ซึ่งถ้าไม่ใช่ที่นี่ถัดออกไปก็ยังมีที่พักแถว ‘ห้วยหมี’ และ ‘ห้วยโทน’ ให้คุณเลือกตามความสะดวกสบาย จะเอาติดดินหรือจะแกลมหน่อยมีหมด ไม่อยากให้เชื่อแต่อยากให้มาสัมผัสดู ที่นี่ทำให้ผมได้สัมผัสสายน้ำ สายหมอก และสายฝนไปพร้อมๆ กัน เพลย์ลิสต์เพลงเหนือสุดอินดี้ถูกเปิดคลอเคล้าไปพร้อมกับเสียงสงบของธรรมชาติ ก่อนที่ผมจะนอนหลับไปเพราะต้องตื่นเช้าไปดูหมอกที่ ห้วยโทน 

น่านเป็นเหมือนที่ราบกลางภูเขา คราวถึงฤดูฝนคือฤดูที่ชุ่มฉ่ำที่สุด หมอกหน้าฝนเป็นดั่งขนมถ้วยฟูแน่นๆ พอฝนตกติดกันหลายวัน หมอกจะเข้าออกต่างกันไป ระยะเวลาที่ใช้อยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ นี้ ทำให้ผมรู้ว่า การตั้งคำถามกับการตามหาความสงบของมนุษย์นั้นไม่ผิด เรายังคงจะตามหาคำว่าบ้านกันต่อไป

ความทรงจำแรกของผมที่เด้งขึ้นมาตอนนึกถึงที่นี่คือ การใช้เวลากับสิ่งตรงหน้าให้นานขึ้น

1-2 ชั่วโมง ขณะที่นั่งโฟร์วิลขึ้นภูเขาคดเคี้ยว ผมสูดหายใจให้ลึกขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่ลืมตา กลิ่นอายของความบริสุทธิ์ระหว่างการเดินทาง คงเป็นกลิ่นที่ผมชอบที่สุด บรรยากาศของเขาสูงที่อุณหภูมิต่ำและมีหมอกทั้งปี เราคงไม่ได้มาสัมผัสบ่อยๆ

เราจะต้องการอะไรไปมากกว่าความสงบ จริงไหม?

จากปาก ‘ภคมณ รุจิเรกพัฑฒนะ’ ผู้ทำทัวร์ เจ้าของเพจ ‘น่านเจอร์นีย์’ บอกกับผมว่า

“เราที่เดินทางอยู่ในน่านตลอดเพราะทำทัวร์ ผ่านดอย ผ่านเขา เรารู้สึกเหมือนน่านเป็นกล่องสุ่ม แสงของต้นไม้ หมอก และบรรยากาศของน่านไม่เหมือนกันเลยสักวัน พอได้อยู่นิ่งๆ ได้จับลมหายใจตัวเอง บรรยากาศของความไม่ประดิษฐ์กลับอบอุ่นขึ้นมาทันที บางทีการเที่ยวแบบเนิบๆ ก็ดีเหมือนกันนะ ไม่จำเป็นต้องตื่นเต้นตลอดเวลาก็ได้”

ผมชอบการที่ได้เห็นภูเขาและสายน้ำไหลไปพร้อมกัน ลำธารน้ำมาง หรือ ต้นน้ำว้า ไหลคดเคี้ยวผ่าน 4 อำเภอหลัก โดยมีฝายชะลอน้ำอยู่เป็นจุดๆ อำเภอบ่อเกลือที่ผมอยู่ในตอนนี้ ผ่านอำเภอสันติสุข อำเภอแม่จริม และไปประจบกับ แม่น้ำน่าน สายหลักที่อำเภอเวียงสา ก่อนที่จะมุ่งหน้าลงสู่ แม่น้ำเจ้าพระยา ลำธารที่นี่มันใสจนเห็นโขดหินด้านล่างเลย นอกจากนี้ทิวเขาผีปันน้ำตอนบนก็เขยิบเข้ามาใกล้เราเรื่อยๆ เขานี้กั้นน่านกับฝั่งลาวอยู่ล่ะ มีจุดแวะพักยอดฮิตอย่างคาเฟ่ริมธารและจุดกางเต็นท์แนวธรรมชาติด้วย ไม่ต้องห่วง 

คำว่า “ธรรมชาติจะกอดเราเสมอ” มันมีจริงๆ นะ

การขึ้นห้วยโทนของผมครั้งนี้สนุกสนานเพราะมีบทสนทนาระหว่างของผมและเพื่อนๆ ที่คุยสัพเพเหระตลอดทาง พอขึ้นมาสูงขึ้นก็จะเห็นสะปันเป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆ ในแอ่งหุบเขา  ซึ่งการเดินทางต้องใช้รถขับเคลื่อนสี่ล้อ หรือบริการรถรับจ้างจากคนในพื้นที่เท่านั้น เพราะทางค่อนข้างชันและเป็นหลุมเป็นบ่อ

ในที่สุดเราก็ได้อยู่ในจุดสูงสุด จุดชมวิวบ้านห้วยโทน วิวทุ่งนาขั้นบันไดและขุนเขาสลับซับซ้อน เป็นจุดชมทะเลหมอกที่สวยงามที่สุดอีกที่หนึ่ง 

ผมใช้เวลาอยู่ตรงนั้นสักพักก่อนที่จะไปจิบกาแฟท้องถิ่นต่อที่ บ้านนาคาเฟ่ กาแฟที่นี่ไม่ใช่เล่นๆ เลย แนะนำให้ลองสั่งกาแฟดริปสด ท่ามกลางลมหนาว ความสงบ และทะเลหมอกตอนเช้าดู มันคือความรู้สึกที่อุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

พอได้อยู่กับตัวเองนานขึ้น ค่อยๆ จดจ่อ และรู้สึกกับสิ่งตรงหน้าให้นานขึ้น ความรู้สึกที่ว่า เหนื่อยก็แค่พัก เขาไม่รักก็แค่พอ คงเป็นประโยคขำขันที่แทนใจผมได้ดีที่สุดในตอนนี้ เลยอยากบอกกับตัวเองดังๆ ไว้ว่า

“ขึ้นมาถึงตรงนี้ได้ก็เก่งสุดๆ แล้วโว้ย ไม่ต้องไปคาดหวังกับอะไรที่มาไม่ถึงหรอกนะ”

แสงแปร๊บๆ ของฟ้าที่กระพริบอย่างไม่เป็นจังหวะ เสียงดังของฟ้าที่มาช้ากว่าเสียงในทุกเย็น คงบ่งบอกเราชัดเจนว่าถึงฤดูฝนอย่างเป็นทางการอีกครา และฤดูกาลกำลังจะผันผ่านอีกครั้ง

พอเป็นคนที่ไม่ยึดติดกับความสุขของปลายทางสักเท่าไหร่ ทำให้ผมอยากอยู่น่านให้นานขึ้น 

แม้จะไม่รู้ว่าปลายทางอยู่ที่ใด แต่การปล่อยให้ตัวเองได้รู้สึกกับผู้คนระหว่างทาง ธรรมชาติแบบดั้งเดิม อาหารมื้อธรรมดา หรือท้องฟ้าที่ไม่สวยบ้าง มันก็ดีเหมือนกัน

พอมีวันที่ได้เจอฟ้าที่เป็นใจ วันนี้เลยมีความสุขเป็นพิเศษ

The post ชีวิตเนิบๆ ในเมืองน่าน กับคำถามที่ว่า ‘อยู่เมืองนี้แล้วมันนานจริงไหม’ appeared first on a day magazine.

เป็นประโยคแรกที่ทำให้เรารู้จักความน่ารักของศิลปินผู้นี้

ถ้าพูดถึงศิลปินอินดี้ไทยที่นำสิ่งเล็กๆ ของความน่ารัก ความกวน และความหวังดี มาใส่ไว้ในเสียงเพลง เราขอยกตำแหน่งนี้ให้ Youth Brush หนึ่งในวงดนตรีอินดี้โฟล์ก และอิเล็กทรอนิกส์สมัยใหม่ สมาชิกหลักหนึ่งเดียวผู้รักอิสระอย่างถ่องแท้ และทำเพลงด้วยจิตวิญญาณของความรัก 

เมื่อปี 2021 a day ได้คุยกับ ดุ่ย-วิษณุ ลิขิตสถาพร ในเรื่องการเดินทางของเสียงเพลงที่ว่าด้วยความรัก ความหวังดี และการส่งต่อกำลังใจ และปีนี้ 2026 เป็นครั้งแรกที่ Youth Brush ประกาศคอนเสิร์ตใหญ่ ‘Youth Brush ฝันดี’ คงเป็นโอกาสพิเศษเหนือสิ่งอื่นใดที่เราจะได้พูดคุย ถามไถ่ และตกหลุมรักเพลงน่ารักของเขาอีกครั้ง วันนี้เราขอจับมือพาทุกคนไปโลดแล่น เดินเล่นผ่านตัวตนภายใต้เสียงเพลงแห่งความหวังดี สายไหม ลูกกวาด ซาลาเปา หมาตัวแรก แมวตัวโปรด หรือประโยคบอกรักที่ไม่มีคำว่ารักไปพร้อมๆ กัน

‘ดุ่ย’ เดินตัวเปล่ามาออฟฟิศ a day ณ ห้องสัมภาษณ์เป็นครั้งแรก หลังจากที่ก่อนหน้าเป็นสัมภาษณ์ออนไลน์ร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่มีผู้ติดตาม ไม่มีช่างแต่งหน้าผม มีเพียงชายสวมเสื้อยืดสีขาวขนาดพอดีตัว กางเกงยีนสีน้ำเงินเข้ม พับขึ้นมาจากปลายหนึ่งทบ และสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวรุ่นหนังกลับ เดินขึ้นมาด้วยท่าทางชิลๆ สบายๆ คอยถามไถ่ตลอดทาง สร้างความเป็นกันเองตั้งแต่แรกพบ ทำให้เราเผลอคิดว่าคนแบบนี้แหละ คือ ‘อาร์ตติสต์’ ตัวจริง

ไปทำความรู้จักกับ Youth Brush ให้มากขึ้นกันดีกว่า

เดินทางมาถึงปี 2026 แล้ว Youth Brush มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง

15 ปี ในวงการเพลง Youth Brush ไม่เคยหยุดอยู่กับที่ ถ้าให้มองย้อนกลับไปแล้ววิเคราะห์เป็นฉากๆ มันอาจยาก คงนึกไม่ออกหรอกว่าเปลี่ยนแปลงไปยังไง เพราะเราอยู่กับมันทุกวัน แต่จะให้พูดก็เปลี่ยนจากเดิมนะ เมื่อก่อนเรานิยามตัวเองเป็นแนวเพลงอะคูสติกส์ป็อป เน้นชิล เพราะต้นทุนของเราทำได้แค่นั้น ถ้าเป็น Full Band มันจะเสียเงินเยอะ วงอินดี้แบบพวกเรา แต่ก่อนการได้โชว์ต่างจังหวัดถือเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก แต่เดี๋ยวนี้พออะไรเปลี่ยนไป มีสตรีมมิง มีพื้นที่ให้เราได้ออกไปหาแฟนเพลงในหัวเมืองต่างๆ ทั้งนอกและในกรุงเทพฯ

ความจริงช่วงแรกๆ ของ Youth Brush จะเริ่มแต่งเพลงให้คนที่ชอบ แต่พอชีวิตเราอยู่ตัวมากขึ้น มั่นคงทางจิตใจเรื่องความรักมากขึ้น ไม่ได้นึกถึงใครสักคนแล้ว เราเลยแต่งเพลงให้แฟนเพลงมากกว่า ช่วงเวลาเก่าๆ ของการได้เจอแฟนเพลง เพื่อน รุ่นน้องที่ได้พบเจอและคุยกัน เรื่องราวเหล่านี้ทำให้เราเห็นการเติบโตของเขา เพราะเราก็ติดตามเขากลับด้วยเช่นกัน บางคนจะทักมาปรึกษาปัญหาความรัก ปรึกษาความฝันของตัวเองบ้าง หลังๆ มา Youth Brush เลยแต่งเพลงจากชีวิตของแฟนเพลง

ตอนนี้เราเลยพยายามทำให้เพลงของเราฟังง่ายขึ้น เติบโตขึ้น แต่ Message ที่อยากส่งยังเป็นเหมือนเดิม ไม่กดดันคน มีแต่ความใจดี และสนับสนุนให้คนเป็นอิสระ ไม่ได้ต้องการอะไรจากเขา

ทำไมถึงต้องเป็นเพลงแนวนี้

อันนี้คงเป็นเพราะตัวเอง เป็นเราที่อยากจะแต่งเพลง เลยไม่อยากทิ้งสิ่งที่

Youth Brush เป็นมาโดยตลอด นั่นคือ การไม่ครอบครอง บวกกับการที่มีเนื้อเพลงที่เบาสบาย ไม่ได้อบอวลอะไรมาก ให้คนไปตีความกันในแบบของตัวเอง

เพลงส่วนใหญ่ของ Youth Brush ไม่ได้ปล่อยเป็นอัลบัม แต่จะปล่อยเป็นซิงเกิลแล้วมารวมเป็นอัลบัมอีกที ทุกเพลงเราจะได้ฟังกันทั้งหมดแล้ว อัลบัมนี้ก็เช่นกัน เราปล่อยมาตั้งแต่ปี 2019 จนถึงตอนนี้ยังไม่เสร็จเลย ยี่สิบกว่าเพลงแล้ว คิดว่าต้นปี 70 คงได้รวมอัลบัม

การแต่งเพลงสักเพลงหนึ่ง มันจะมีท่อนที่รู้สึกว่ามันเป็นเขา เขาที่คุยกับเรา ณ ขณะนั้น อย่างเพลง ‘เธอของเธอ’ ท่อนแรกที่ร้องว่า

“ให้เธอนั่งลงช้าๆ เพราะเธอเดินทางแสนไกล 

ในดวงตาเธอมีน้ำ แต่ภาวนาให้เป็นน้ำฝน”

มันจึงเหมือนเป็นการได้นั่งคุย ได้ปลอบเขามากกว่า

ขอ 3 เพลง ที่ชอบที่สุดของ Youth Brush

ถ้านึกออกเพลงแรกขอยกให้เพลง ก่อนจะสิ้นปี เพราะมันเป็นเพลงที่จะทำให้เรานึกถึงมหานคร เพราะกรุงเทพฯ มันเป็นแบบนี้จริงๆ ในมุมมองของเด็กต่างจังหวัด เราเข้ามาเรียนที่กรุงเทพฯ ตั้งแต่อายุ 15 เป็นคนที่ไม่ค่อยกลับบ้านสักเท่าไหร่ จะอยู่ทุกช่วงเทศกาลที่คนกลับบ้านกัน พอได้นั่งรถช่วงเทศกาลในกรุงเทพฯ เรารู้สึกว่าเมืองนี้เป็นอีกคน เป็นอีกอารมณ์หนึ่งเลย ความว่างเปล่า ความเดียวดาย มันชวนให้คิดถึงอะไรบางอย่าง คิดถึงใครสักคน https://youtu.be/SQhQmt9ZhmU?si=E_inSveHiY48hnYE

อีกเพลงหนึ่งคือ ช่างแม่งเถอะความรัก ทั้งหมดเป็นเพราะเราใจดีและไม่ครอบครองมาโดยตลอด มันก็เลยหมักหมม และสะสมมาเป็นตัวเรา พอเวลาที่รู้สึกว่าครอบครองไม่ได้ หรือเขาเป็นของเราไม่ได้ บางครั้งก็รู้สึกว่าตัวเองกระจอกมาก ทำอะไรไม่ได้ เลยยอมรับความจริง และแต่งเพลงระบายมันออกมา https://youtu.be/mOCgAWalE54?si=Nc_bGPjUPYUiICUl

เพลงสุดท้าย เศร้าอยู่ เวลาที่เราหรือใครสักคนก็ตามที่บอกว่าเศร้า มักจะมีคนมาปลอบว่า “ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องเศร้านะ” หรือไม่ก็ “เดี๋ยวมันก็หาย” ตามในเนื้อเพลงบอก (จริงๆ ความเศร้าไม่นานก็หาย มันคงจะละลาย และจากไปเหมือนเธอ) นึกในใจคือกูรู้แล้วว่าเดี๋ยวมันก็หาย แต่ตอนนี้กูเศร้าอยู่ไง ก็เลยปล่อยตัวเองเศร้าต่อไป https://youtu.be/zBq8j_1gDsw?si=D9AZ962bQNOpbyas

เพลง ‘จะเกิดใหม่ครั้งใด ขอให้เธอได้เป็นขวัญใจ’ ใครเกิดใหม่กันแน่

เพลงนี้เป็นอีกหนึ่งเพลงที่คนถกเถียงกันเยอะมากว่าใครเกิดใหม่ ความจริงประโยคนี้มาจากตอนที่เราฮัมเมโลดี  ในหัวคือนึกถึงแต่วัด ประโยคจะเกิดใหม่ หรือคำอวยพรใดๆ จะมีความเชื่อมโยงกับวัด งานวัด หรือฤดูกาลแห่งความสนุกเท่านั้นเอง 

ไม่ได้บอกว่าเราเป็นอะไรกันกับคนในเพลง แค่บอกว่าจับมือกันไปงานวัดเมื่อไหร่ ฉันจะไปกราบภาวนา คนอาจจะตีความไปว่าเป็นฝัน เป็นจินตนาการของเราก็ได้ เพราะก็มีบางประโยคบอกเหมือนกันว่า คอนเสิร์ตเมื่อวันเสาร์ทำไมไม่เจอเธอ แค่อยากบอกว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย แคล้วกันบ้าง แต่ก็รักเขา (หัวเราะ) 

ขอให้ได้เจอกันอีกในชาติหน้านะ

Youth Brush เป็นคนรักที่ดีไหม

ตอนนั้นจนถึงตอนนี้เรื่องของความสัมพันธ์ก็มีอะไรเปลี่ยนไปเยอะ ไม่ปฏิเสธเลยว่าเราเป็นคนที่รักเก่ง เมื่อก่อนเราจะเป็นคนที่วิ่งตามอะไรบางอย่าง เลยรับรู้ได้ว่ามันเหนื่อย พอมาตอนนี้ เราไม่ได้วิ่งตามเรื่องความสัมพันธ์แล้ว บริบทเลยเปลี่ยนไป แต่มันก็ตรงตัวกับการเป็นคนรักที่ดี ไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่ม เพราะถ้ามีใครสักคนเราก็จะทำให้เต็มที่ที่สุด

หลัง 2021 เราก็ได้เจอกับคนคนหนึ่งที่ทำให้เราได้รู้จักกับความรัก พอได้เจอคนที่ดี ทำให้เราไม่ต้องไปโฟกัสว่าเราจะเป็นคนรักที่ดีไหม หลังจากนั้นบริบทก็เปลี่ยนไป โฟกัสเรื่องการทำงาน เป้าหมายชีวิตแทน เขาทำให้เราได้เป็นตัวเองเกือบหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ มันก็เลยทำให้เราลืมว่าคนรักที่ดีต้องเป็นยังไง เพราะบทบาทที่เราเป็นเรามันก็เพียงพอสำหรับเขาแล้ว

ถ้า Youth Brush เป็นคน จะเป็นคนแบบไหน

ถ้า Youth Brush เป็นคน ไม่เกี่ยวกับรูปร่าง หน้าตา ส่วนสูง และอายุ ก็คงเป็นคนแบบเดียวกับ ‘ดุ่ย’ นี่แหละมั้ง

มีบางมุมที่ไม่ได้หวานแหววหรือปลอบใจอะไร แต่บางมุมมันก็กวน ที่สำคัญต้องเป็นคนไม่เนี้ยบ สายชิล อินโทรเวิร์ต แต่ไม่ใช่สาย Perfectionist งานก็จะมีขรุขระบ้างตามสไตล์ของมนุษย์ แต่ก็มีวินัยนะ เพราะเราปล่อยเพลงตลอดเลย ไม่กดดันในตัวเองว่าจะดังหรือไม่ดัง แต่ก็อดทน เพราะเดินทางมา 15 ปีแล้ว แค่ทำสิ่งที่รักไปเรื่อยๆ เป็นคนขี้เบื่อง่ายพอสมควร เพราะเพลงแต่ละเพลงมันแตกต่าง

ส่วนการแต่งตัวคือชอบใส่เสื้อยืด รองเท้าแตะบ้าง ผ้าใบบ้าง แล้วแต่วัน บ้านๆ เหมือนเจอคนอยู่หอเดียวกัน สังเกตได้เลยว่าคนนี้เขาเป็นคนชอบแมว อาจจะเลี้ยงหรือเปล่าไม่รู้ แต่ชอบ มีนิสัยชอบนอน อาจจะไม่ได้มีพลังงานเยอะขนาดนั้น แต่ชอบมอบพลัง รับ-ส่งพลังงานดีๆ นะ

การได้เจอ Youth Brush คืออะไรที่เรียบง่าย ไม่ต้องมีมาด ไม่ต้องแต่งตัวดี ต่างคนต่างเป็นตัวเองได้เลย

ส่วนใหญ่เพลงของ Youth Brush ได้แรงบันดาลใจมาจากอะไร

Elements ส่วนใหญ่ในเพลงมาจากชีวิตจริงของเราที่เจอ แค่เราต้องมีอะไรที่เป็นหมุดหมาย ในการระบุความทรงจำ ถ้ามันเข้มข้นได้ก็จะเป็นเรื่องของสิ่งมีชีวิต อย่างเรื่องแมวที่เห็นกัน เราแค่ไปชอบคนที่เลี้ยงแมว เลยคอยสังเกตเขา เวลาเขาเรียกแมวมักจะเป็นเสียงสองที่บริสุทธิ์มาก 

หรือว่าหมาตัวแรกก็แต่งจากเรื่องจริง มันจะมีท่อนหนึ่งที่ร้องว่า “ที่มาชื่อเธอในตอนเด็กมาจากมือหลวงพ่อ” แฟนเราบอกว่า ยายเคยพาไปหาหลวงพ่อเพื่อตั้งชื่อให้ ก็เลยจำได้ว่าชื่อของแฟนเขามาจากมือหลวงพ่อที่เขียนให้ ผ่านการทำพิธี ปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย ให้เป็นที่รักของคนรอบข้าง ให้คลาดแคล้วปลอดภัย ส่วนหมาตัวแรกเป็นเรื่องของตัวเอง ก็เลยเป็นเรื่องที่จับต้องได้ง่ายๆ เลย

ส่วนไอศกรีมรสโปรด หนังดี นาฬิกา รถยนต์ ยางมัดผม สายไหม พอมานั่งคิดดู ว่าทำไมเราถึงชอบใส่อะไรที่มันเป็นรูปธรรม ก็ได้คำตอบว่าเราเป็นคนที่ทำวิชวลเพลง แล้วมันต่อยอดได้ อย่างในโปสเตอร์เราสามารถนำไปทำอะไรต่อให้มันรีเลทกับเพลงได้นะ ปกเพลงต่างๆ มันก็ง่ายในการทำความเข้าใจ หรือในอนาคตเราจะไปต่อยอดในการทำ Merchandise หรือเฟสติวัล Youth Brush มันก็ทำได้หมดเลย ขายสายไหม ซาลาเปา อมยิ้ม หรือลูกกวาด 

ด้วยความที่เราเรียนจบภาควิชาวิจิตรศิลป์ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์  สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง เราเลยผูกพันกับศิลปะ ชื่อ Youth Brush ก็มาจากตอนที่ลงเพลงแล้วไม่รู้ว่าจะตั้งชื่อคลิปว่าอะไร เพราะมันต้องมีชื่อกำกับไว้ด้วย คำว่า Youth กับคำว่า Brush มันเป็นคำที่เกี่ยวกับงานวาดที่อยู่รอบตัวเรา เลยเอามาตั้งแบบไม่ให้มีคนรู้ และเราก็ไม่รู้ว่ามันจะเดินทางมาได้ไกลจนถึงทุกวันนี้

งานวาดในเพลงของ Youth Brush ทำเองทั้งหมดเลยไหม

การวาด Artwork เองมันเร็วกว่านะ เพราะเราเข้าใจเพลง เราพึ่งมาวาดตอนอัลบัมที่ 5 ปี 2019 เริ่มต้นตั้งแต่เพลงรางวัล ยาวจนถึงตอนนี้ 

เมื่อก่อนลงเพลงจะมีปกเป็นภาพถ่าย พอมีเวลามีเครื่องมือเลยวาดเองหมดเลย บางเพลงก็เป็นรูปถ่ายนะ บางเพลงก็เป็น 3D ก็แล้วแต่การเรียบเรียงดนตรี เนื้อเพลง และองค์ประกอบอีกที ถ้าดนตรีเพลงนี้มาแบบร็อกๆ เราคงไม่ได้วาดแบบ City Pop หรือวาดแนวฉูดฉาดอะไร อาจจะทำวิชวลให้มันรีเลตกับเพลงแทน 

อย่างเช่นเพลง Boyfriend from Internet เราก็จะวาดรูปแมวชูนิ้วเยี่ยม หน้าคอมพิวเตอร์ มีความเป็นมีมหน่อย เหมาะกับวัยเรียนที่กำลังหาตัวตนอยู่ เพลง Fucking Song เป็นภาพถ่าย หรือเพลงจะเกิดใหม่ครั้งใด ขอให้เธอได้เป็นขวัญใจ ก็จะวาดแนวมังงะ แต่เป็นมังงะในเวอร์ชันเด็ก หรือเพลงโลกอาจเหวี่ยงเรามาพบกัน ก็จะมาแนวเบาๆ ฟังแล้วฟุ้งๆ เพราะฉะนั้น Artwork ก็จะแกว่งๆ หน่อย ไม่ค่อยซ้ำ

สีไหนเป็นสีของ Youth Brush 

น่าจะเป็นสีชมพูได้นะ ไม่เกี่ยวกับความน่ารัก หรือความหวาน แต่มันเป็นเรื่องของการผสมผสานมากกว่า สีชมพูมันมีความเบา สดใสก็ได้ ครีเอทิฟก็ได้ สีตอนนี้อาจจะไม่ใช่ทั้งหมด อาจจะเป็นสีอื่นก็ได้ แล้วแต่คนตีความกันเลย ต้องให้ไปคิดจากบ้านมาก่อนอาจตอบได้ดีกว่านี้ แต่ตอนนี้ก็เป็นสีชมพูไปก่อนละกันเนาะ (หัวเราะ)

งานอดิเรกที่ทำให้เจอแรงบันดาลใจ

ไม่มีนะ เราแค่เป็นคนชอบคุยกับเพื่อนพี่น้อง แต่เรื่องราวในเพลงส่วนใหญ่จะมาจากตัวเองทั้งนั้น เวลาได้นั่งคุยกับใครสักคน ไปเจอใครสักคนแล้วจำชีวิตมา หรือการฟังเพลงก็ช่วยได้นะ เราเสพวงดนตรีของต่างประเทศเป็นส่วนใหญ่ ดนตรีสากลที่เราชอบมักจะมีสถานที่ วันเวลา สิ่งของ และหมุดหมายชัดๆ ในเพลง อย่างตึกเตรียมชาญชัยที่เราอยู่ก็เอาไปใส่ได้นะ 

แต่ถ้าให้พูดถึงงานอดิเรกสมัยเด็กของเด็กต่างจังหวัดแบบเราคงเป็นการอ่านการ์ตูน ถ้าไม่มีการ์ตูนช่วยไว้อาจจะไปอีกทางหนึ่งเลย อย่าง Hunter x Hunter หรือเรื่องอื่นที่แมสๆ อย่าง นารูโตะ วันพีช ก็เป็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่รักในการอ่านการ์ตูนเพราะมันสนุกมาก ไม่ค่อยซนแล้ว เลยไปหาการ์ตูนเช่ามาอ่านแทน ขยับไปอีกหน่อยคงเป็นการฝึกวาดรูป เตรียมตัวไปสอบที่ช่างศิลป์ ลาดกระบัง มันเลยทำให้เรามาอยู่ถึงทุกวันนี้ การ์ตูนเลยช่วยทำให้เราเป็นเรามากขึ้น

พูดถึงคอนเสิร์ตใหญ่ครั้งแรกในชีวิตหน่อย ‘Youth Brush ฝันดี Concert’

ชื่อคอนเสิร์ต ‘Youth Brush ฝันดี Concert’ คนสงสัยว่าทำไมถึงตั้งชื่อว่า ‘ฝันดี’ ความจริงมันมีคำอื่นนะ

อย่าง ‘มอร์นิง’ หรือ ‘สวัสดีตอนบ่าย’ 

เราลองถามตัวเองว่า คำว่า ‘ฝันดี’ มันรู้สึกอบอวลกว่า มันทรงพลังกว่าไหม

ไม่ได้ถึงขนาดกับบอกรัก แต่มันใกล้เคียงกับคำว่ารักเลยนะ

คำพูดที่ดูซึ้งอย่าง ‘ภูมิใจในตัวมึงนะ’ มันใกล้เคียงกับการบอกรักเหมือนกัน บางทีอาจจะแข็งแรงกว่าด้วยซ้ำ แต่ว่ามันแข็งแรงไปไง เราแค่ต้องการอะไรที่มันสบายๆ อบอวล กลับไปแล้วจะคิดถึงกัน ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์ไหนก็บอกได้ ‘ฝันดี’ เลยเป็นคำตอบ

ก่อนหน้านี้เราเคยจัดโซโลที่ลิโด้มาก่อนกับ ‘Youth Brush Love You’ เราชอบคำนี้มากเพราะมันทีเล่นทีจริง แต่คำนี้มันใช้ไปแล้ว เลยมานั่งตกตะกอนคิดใหม่ พูดไปเรื่อยๆ จนกลายมาเป็น ‘Youth Brush ฝันดี’ คอนเสิร์ตใหญ่ที่จะจัดขึ้นที่ Ambience Space วันที่ 11 กรกฎาคม 2569 นี้ พองานจัดกลางคืน ทุกอย่างมันเลยเหมาะเลยควรที่เราจะได้เจอกัน 

มันพิเศษเพราะว่ามันใหญ่นี่แหละ ใหญ่กว่าเดิม ใหญ่กว่าที่เคยจัดมาทั้งหมดเลย (พูดด้วยน้ำเสียงภูมิใจ)

เราจัดการอะไรหลายอย่างด้วยตัวเองไม่เก่ง ปกติเราทำงานคนเดียว ไม่ต้องขอให้ใครช่วยเหลือ แต่ตอนนี้เราต้องร่วมมือให้เพื่อนมาช่วยประสานงานกับคนเยอะๆ ด้วย อย่างคอนเทนต์นี่ก็ยากเหมือนกัน ปกติเราไม่ค่อยอัปอะไรเลยนะ ปล่อยเพลงทีก็อัปแค่ไอจีอย่างเดียว Promote ครั้งเดียว ครั้งแรก แต่เราก็อยากทำให้ดีเพราะมันใหญ่นี่แหละ

ความจริงเราเป็นคนที่ไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองเท่าไหร่ เพราะไม่เคยจัดงานใหญ่ขนาดนี้ แต่พอมีคนเชื่อในเรา เราเลยยอม คอนเสิร์ตครั้งนี้เลยใหญ่ขึ้น ค่าบัตรแพงขึ้น แพงที่สุดที่เคยเล่นมาในชีวิตเลย ปกติราคาแค่สองสามร้อย แต่ก็พยายามคิดให้ถูกที่สุด ปกติเราเล่นแค่ชั่วโมงครึ่ง แต่พอเป็นคอนเสิร์ตใหญ่มันต้องสามชั่วโมงกับ 40 กว่าเพลง มันเลยครอบคลุมมากๆ

ส่วนในเรื่อง Production เราไม่อยากให้คนคาดหวังมาก เราว่าในราคา 900 บาท มันเป็นราคาที่พอจับต้องได้ ก็จะเน้นในเรื่องของจำนวนเพลงในเวอร์ชันของ Full Band มากกว่า เราจะได้เจอ Plasui Plasui เป็นเกสต์ที่เป็นเพื่อนกันมาเล่นด้วย ส่วนเกสต์คนอื่นๆ ข้างในอาจจะเป็นความลับไว้ก่อน แต่ว่ามีพิเศษนะ รอชมกันด้วย เมื่อก่อนเราจะเลือกศิลปินที่เรารัก หรือมาแรง แต่ตอนนี้เราเลือกที่ผูกพันกับเรามากกว่า งานโชว์จะดีขึ้นหรือเปล่าไม่รู้ แต่เขาคนนี้ผูกพันกับ Youth Brush เลยอยากนำมาให้ทุกคนรู้จัก

Youth Brush จะไปอยู่ที่ไหนของวงการเพลงต่อไป

สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ยากที่สุดในวงการเพลงเลย ช่วงปีหน้าหรือสองปีหน้า มันไม่ใช่เรื่องของเจนแต่มันเป็นเรื่องของเอไอแล้ว เป็นธรรมชาติที่คนจะฟังเพลงเอไอเพิ่มขึ้น อันนี้แหละน่าเป็นห่วง แค่ช่วงเริ่มต้นมันทำได้ขนาดนี้ อนาคตคู่แข่งอาจมากขึ้น แล้วเราอาจโดนกลบ ตอนนี้เลยโฟกัสแค่คนที่อยู่กับเราในตอนนี้ให้อยู่กับเราก่อน โฟกัสกับคนที่ยังแอ็กทิฟอยู่กับเรา แค่ตรงนั้นก็ไปต่อได้ แต่ก็ต้องรอดูกันไปก่อน บางทีคนอาจจะกลับมาฟังโซล มาฟังอะไรสบายๆ ก็ได้

โมเดลพี่โป้ Yokee Playboy ก็น่าสนใจนะ มันจะมีช่วงหนึ่งที่แกหายไปไม่ได้อยู่ในเรดาร์ แต่พอมี TikTok มีคนมาเล่นแผ่นเสียง พี่โป้เลยกลับมาได้รับความนิยมอีกครั้ง เราว่าการกลับมาอยู่ได้ในช่วงที่สื่อเยอะขนาดนี้ ถ้าได้กลับมาแล้วยังไงเราก็อยู่ได้

ถ้าใครสักคนมีเราเป็นแรงบันดาลใจในการทำศิลปะ อยากบอกเขาว่าอะไร

อยากจะฝากไว้ว่าแค่ ‘ต้องทำ’ นั่นแหละ ง่ายสุด การทำอะไรสักอย่างก็น่าจะเป็นการทำให้ใครสักคนก่อน ส่วนของเราตอนแรกจะมีสองบทบาทวง Two Million Thanks ก็จะสนองนีดตัวเอง ไม่รู้ว่าจะดังไม่ดังแต่อยากทำเพลงที่มันแตกต่าง แต่ Youth Brush คือการทำเพื่อให้ใครสักคนประทับใจ สุดท้ายแล้วถ้าใครสักคนประทับใจ ไม่ประทับใจ หรือเขาไปจากเราแล้ว ผลงานยังอยู่ ต่อให้เราไม่สมหวัง แต่ผลงานมันเกิดขึ้นแล้ว มันอาจเป็นผลพลอยที่เราได้กลับมา 

‘เขาคนนั้นอาจจะไม่ชอบเรา แต่อีกพันคนชอบผลงานเรา อาจจะเป็นงั้นก็ได้’

ถ้าเราตั้งเป้าจะทำเพลงให้คนพันคนชอบ แล้วมีแค่คนเดียวที่ชอบเพลงเรา มันคงเศร้าไป ถ้าตั้งใจทำให้แค่คนเดียวประทับใจ พันคนอาจจะตามมาก็ได้ คิดบวกเข้าไว้

เด็กสมัยนี้เขาขยันนะ แต่อาจจะต้องมีการจัดการเป็นหลักเป็นแหล่งหน่อย วิธีการทำงานของคนเราไม่เหมือนกันหรอก ต้องหาด้วยตัวเอง แต่สำหรับเราอาจจะทำให้คนรอคอยหน่อยมั้ง เรามักจะปล่อยให้ความคิดถึงทำงาน เพราะถ้าทำบ่อย คนก็อาจจะไม่คิดถึง Youth Brush เลยปล่อยเพลงแค่สี่ครั้งต่อปี และจะนัดกับแฟนคลับก่อนว่าเราจะมาเจอกันนะ 

ปีหนึ่งสี่เพลง คงไม่ยากเกินไปหรอกมั้ง เราทำได้อยู่แล้ว รอฟังกันด้วยนะ

สุดท้ายแล้ว อยากฝากอะไรถึงคนที่รัก Youth Brush 

“ขอให้มีความสุข”

ถ้าเป็นอย่างนี้คงทำได้แค่อวยพรแหละ 

“ขอให้มีความสุข”

มีความสุขในทางที่เป็นตัวเอง จะเดินทางไปไหนก็ขอให้มีความสุข ไม่ต้องมาเจอกันก็ได้ แต่ขอให้มีความสุข สมหวังนะ

ถ้ามีอะไร อยากพูด อยากคุย อยากปรึกษา ก็ทักมาหา Youth Brush ได้เสมอ แค่ให้รู้ว่าเรายังมีกันอยู่ และเพลงของเราจะช่วยปลอบประโลมเธอเอง

The post จะเกิดใหม่ครั้งใด Youth Brush ก็จะเป็นขวัญใจ 15 ปี ของเสียงดนตรีแห่งความน่ารัก หมาแมว และความหวังดีที่ไม่ครอบครอง appeared first on a day magazine.

หลังจากการเปิดตัวไลน์อัปอย่างยิ่งใหญ่ของ Netflix หนึ่งในซีรีส์ที่มาแรงแบบไม่พึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ สำหรับเรา คือ ทนายปีศาจ The Evil Lawyer เรื่องราวดราม่าบนชั้นศาลเรื่องแรกของ Netflix ประเทศไทย พอดูจบแล้วก็อยากหัวเราะดังๆ แล้วอุทานว่า เมืองไทยพังแน่

See Saw Scene ครั้งนี้เรารวบรวมความรู้สึกหลังการรับชม พาผู้อ่านไปสำรวจงานศิลปะที่ซ่อนไว้ในซีรีส์เรื่องนี้ บวกกับบทสัมภาษณ์ของทีมผู้กำกับและนักแสดงอย่าง รฐา โพธิ์งาม, ณัฏฐ์ กิจจริต, ณฐพล บุญประกอบ และจักริน เทพวงค์ นอกจากในเรื่องที่เราจะได้เห็นการปะทะกันของเหล่าทนาย โจทก์ และจำเลยผ่านชั้นศาลแล้ว การพูดคุยกันในเรื่องพื้นที่สีเทา และช่องโหว่ของกระบวนการยุติธรรมคงเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ซีรีส์เล่าได้น่าสนใจที่สุด เรามาดูกันว่ากว่าจะมาเป็นซีรีส์ที่ดุเดือดขนาดนี้เรื่องราวมันเป็นยังไง และมีงานอาร์ตชิ้นไหนที่เราตั้งคำถามแล้วได้คำตอบอะไรกลับมาบ้าง

เนื้อหาภายในบทความมีการสปอยล์เรื่อง ฉาก บท และเบื้องหลังในซีรีส์

บทที่กล้าเล่น กล้าลอง กับอำนาจที่ไม่ใช่ทั้งขาวและดำ

ถ้าความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย คำนี้คงไม่มีความหมายกับทนายผู้นี้ เนื้อหา 8 ตอน ทำให้เราใช้เวลาดูรวดเดียวจนจบได้ไม่ยาก แต่ละตอนใช้คำนำหน้าว่า ‘คำ’ หรือถ้อยคำในกระบวนการยุติธรรม คำกล่าวหา คำให้การ คำสารภาพ คำสาบาน คำปฏิเสธ คำลวง คำแถลง และคำพิพากษา สะท้อนวงจรห้องพิจารณาคดีอาญา ไทม์ไลน์การสู้คดีในชั้นศาล จากเริ่มต้นสู่กระบวนการ  และจบที่ศาลให้คำตัดสิน

วินาทีแรกที่กดเข้าดูไปดูหนังสักเรื่องนั้นสำคัญที่สุด ภาพของศาลอาญา การต่อสู้คดีฆาตกรรมอำพรางเด็กเพื่อทำไสยศาสตร์ ธุรกิจการค้ากุมารเข้ามาทักทายเราเป็นคดีแรก บทเรียนเรื่องสภาพบุคคลที่นักเรียนกฎหมายทุกคนได้เรียนตั้งแต่เทอมแรก ได้เอาออกมาเปิด Episode พฤติกรรมโหดเหี้ยมของหมอผีที่อมพระมาพูดว่าตนไม่ได้เป็นคนขโมยศพเด็กไปทำเป็นลูกกรอก หลายข้อหาทำเราลุ้นแบบใจจดใจจ่อ ไม่รู้จะใช้คำไหนดี ระหว่างสงสาร หดหู่ ทรมาน หรือสลด กับการสูญเสียทารกแรกเกิดไปของแม่ผู้เป็นฝ่ายโจทก์

ทันใดนั้นก็มีทนายความหญิงปรุงแซ่บผู้หนึ่ง ผมสีน้ำตาลประกายทอง ผมหยักศกเป็นเอกลักษณ์ ท่าทางดูทะมัดทะแมง เข้ามาตีความรูปคดีในลักษณะที่ผิดเพี้ยนออกไป วิธีการต่อสู้ในชั้นศาลของเธอมักจะมองรูปคดีในแบบที่ต่างจากความเป็นจริง มีข้อมูลอ้างอิงที่ฉีกออกไป และปลอมแปลงความจริงเพื่อให้ฝ่ายโจทก์ยกฟ้อง ยอมความ จนชนะผลพิพากษาคดีในที่สุด

ทีมผู้กำกับ ไก่-ณฐพล บุญประกอบ และ แซม-จักริน เทพวงค์ พูดถึงความท้าทายของการทำงานว่าส่วนใหญ่จะอยู่ที่การย่อยไดอะลอกเป็นหน้าๆ ออกมายังไงให้คนเข้าใจง่าย และความกล้าของการนำเสนอกระบวนการทางกฎหมายของไทย ภาษาของทนายที่ต้องหาวิธีนำเสนอออกไปให้ดีที่สุด ไดอะลอกของการพิจารณาความที่ดูน่าเบื่อ บทพูดถูกตัดสลับกับเหตุการณ์จริงที่ถูกสร้างขึ้นและบิดเบือนไป ผู้ชมสามารถวิเคราะห์ได้ว่าจริงหรือเท็จ ผู้ชมจะรู้ได้ว่าคำพูดในศาลนี้จัดวางความหมายใหม่ใช่หรือไม่ ซึ่งคดีส่วนใหญ่มักจะเป็นคดีที่ไม่มีข้อสรุปอย่างแท้จริงในสังคม

ระยะเวลาการเขียนบทใช้เวลาทั้งหมด 7 ปีจากบทภาพยนตร์สู่ซีรีส์ ที่สะท้อนความบิดเบี้ยวในสังคมไทย เรื่องราวเริ่มต้นจากการที่ผู้กำกับร่วมและโปรดิวเซอร์เคยโดนคดีอาญา และเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมพร้อมกัน ระหว่างนั้นผู้กำกับร่วมก็ได้ไปเจอทนายที่เก่งคนหนึ่ง ที่ทำคดีอาญาให้กับอาชญากร เขาทำให้สิ่งที่ดูรอดยากกลับกลายเป็นทางรอดได้ หลังจากได้แชร์มุมมองซึ่งกันและกัน สู่การศึกษาเพิ่มเติม เรียนรู้ธรรมชาติและศีลธรรมของอาชีพนี้

ด้วยความที่ไม่ได้เรียนนิติศาสตร์จึงทำให้ทั้งคู่เกิดคำถามมากมายทุกอย่างเกิดจากการพบเจอคนในกระบวนการยุติธรรม รวมถึงเหยื่อ ด้วยความเชื่อของคนเขียนบทสู่เรื่องราวที่เชื่อมต่อกันเป็นเส้นเรื่องที่เข้มข้นจนหยดสุดท้าย

หากใครยังไม่ได้ดู เราอยากอธิบายเรื่องย่อคร่าวๆ ซีรีส์เริ่มต้นด้วยข่าวใหญ่ลูกผู้พิพากษาเบอร์ใหญ่กลายเป็นฆาตกร คดีฆ่าลูกบิ๊กตำรวจ เมฆตัวแทนของทนายคนดี ผู้ยึดมั่นความจริงในระบบสีเทา ได้รับเคสคดีอาญาที่ฝ่ายโจทก์ฟ้องว่าเป็นเจ้าของโรงงานทำโรงงานขยะของตัวเองไฟไหม้ ทั้งๆ ที่จำเลยเป็นแค่ยาม ระหว่างนั้นก็มีการเข้าใจผิดกันเรื่องความสัมพันธ์กับอัง ลูกสาวของหมออัจฉรา ผู้ช่วยหาเสียงพรรครวมไทย ผู้เคยเป็นทนายเก่าด้วยกันที่เลิกราและห่างกันหลังจากฝ่ายหญิงไปงานเลี้ยงบนเรือของพรรคตน เหตุการณ์มันคุ้นๆ เหมือนข่าวดังในโซเชียลของคนไทย หลักฐานชี้ชัดว่าเรื่องราวทั้งหมดมาจากเรื่องชู้สาว ชีวิตเมฆพลิกผัน ทันใดนั้นเองก็มีทนายสาวใส่สูท เดินมายื่นทางรอดเดียวที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์กับเมฆ เธอผู้นั้นคือจิตตรี ทนายปีศาจ ในวินาทีสุดท้ายทนายหนุ่มคนดี ก็ต้องพึ่งเจ้าแม่ทนายสีเทาจนได้

ญาญ่าญิ๋ง พูดถึงความเป็นปีศาจในตัวละครจิตตรีว่า

“ถ้าพูดตามหลักธรรม มนุษย์เรามักยึดหลักตามศีลห้า อย่างตัวเราก็ไหว้พระ สวดมนต์เป็นประจำ แต่การเป็นคนที่ไม่ได้นับถือศีลธรรมอะไรในชีวิตแล้วยึดตัวเองเป็นหลัก มันต้องกระด้างแค่ไหน คนแบบนี้มันห่างไกลจากความเป็นคนนะ”

“คนเราทุกคนไม่ใช่เกิดมาแล้วอยากเป็นคนไม่ดีหรอก เขาอาจจะเจอเรื่องเลวๆ ในชีวิต แล้วชินชากับการทำความดีมากกว่า แต่ก็ต้องดูนะ ว่าอะไรเป็นสิ่งที่ทำให้เขาเทิร์นเป็นปีศาจ เขาไปเจออะไรมา ชุดความคิด ข้อมูลต่างๆ ในเรื่อง เลยทำให้เขาแข็งแรง เห็นถึงความเป็นปีศาจกับความเป็นมนุษย์”

ทุกคนมีความปีศาจของตัวเอง เพียงแต่รอวันเวลาที่จะใช้วิธีใจร้ายออกมาแบบไหน ทนายปีศาจ คือคนหนึ่งที่ไม่ได้เดินตามกฎตามเกณฑ์ วิธีการปีศาจของจิตตรี ที่ยึดถือผลประโยชน์ตน ใช้กลอุบายต้อนเหยื่อให้จนมุม จนชนะคดี วิธีการเหล่านี้มันเกินพื้นฐานศีลห้า และหลักธรรมไปมาก 

นี่จึงเป็นวิธีที่ทำให้เห็นความเป็นปีศาจอย่างชัดเจน 

แต่ฝ่ายที่ใช้วิธีปีศาจก็คงไม่ได้มีแค่ฝ่ายเดียวหรอก จริงไหม ?

งานดีไซน์ที่ทำการบ้านกันอย่างหนัก

เราเชื่อว่าเรื่องนี้เป็นซีรีส์ที่ทุกฝ่ายทำงานอย่างหนักโดยเฉพาะฝ่ายอาร์ต งานคราฟต์ที่มีชื่อว่า ‘ทนายปีศาจ’ ซ่อนสัญญะไว้มากมาย ฉากที่ดูอึมครึม สีหม่นเข้มอย่างสีน้ำเงิน เขียว และน้ำตาล ทำให้เนื้อเรื่องดราม่าหนักแน่นขึ้น ลำดับภาพที่ดูเป็นขั้นตอนและประติดประต่อกันอย่างรวดเร็ว มุมกล้องและเทคนิคการตัดต่อที่ทำให้ซีรีส์มีไดนามิกที่เร็วและร้อนแรงพอๆ กับเหตุการณ์บ้านเมืองสมัยนี้

มุมมองของคนที่เห็นภาพอาจจะไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด การวางบล็อกกิงที่ดูใหญ่ การรับส่งบทบาทที่ดุเดือดเพื่อสร้างมิติต่างๆ วาร์ปจากห้องหนึ่งไปสู่อีกห้องหนึ่งแล้วจะต้องกลับมาที่ห้องเดิมอีก ดีไซน์เหล่านี้อยู่ระหว่างความสมจริงที่ดราม่าและเข้มข้นทางไดอะลอก เมจิกโมเมนต์ที่ดึงคนดูจนอยู่หมัด

ความแนบเนียนและน้ำหนักของเรื่องเป็นสิ่งที่ผู้กำกับให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก ทำให้ผู้ชมอย่างเราเห็นภาพตามฝั่งทนาย เรื่องราวของแรงงานข้ามชาติ และภาษาของกฎหมายที่เข้าใจยาก ถูกเล่าอย่างตรงไปตรงมา เห็นฝ่ายโจทก์ ฝ่ายจำเลย ฝ่ายถูก ฝ่ายผิด สู้กันอย่างชัดเจน ทำให้รสชาติทุกอย่างมันกลมกล่อม ทำเราอึ้งไปหลายครั้งเพราะได้เห็น Insight มากมายใต้รากกระบวนการยุติธรรม จนเลิกพยายามในการจับผิดไปเลย

นอกจากนี้ ยังมีงานดีไซน์ที่หลายๆ คนอาจจะไม่ทันสังเกตอย่าง ไทเทิลทนายปีศาจ แต่ละตอนจะมีแพตเทิร์นที่ไม่เหมือนกัน ดีไซน์มาจากน้ำที่กระจัดกระจาย แล้วค่อยถูกดูดกลับมาเป็นคำว่าทนายปีศาจ ผู้กำกับได้ทดลองวิทยาศาสตร์ การฉีดน้ำใส่หมึก แล้ว Inverse สีจากขาวเป็นดำ บวกกับการออกแบบเสียง ทำให้สัญญะเป็นดั่งกระบวนการยุติธรรม ทนายมีหน้าที่ในการรวบรวมเส้นเรื่องไปโน้มน้าวใจศาล โน้มน้าวใจคนดู ความจริงตรงหน้าที่วุ่นวายสะเปะสะปะ สู่เนื้อหาที่ประชาชนเข้าใจพร้อมกัน

โปสเตอร์การโปรโมตซีรีส์ที่มีความเข้มของเฉดสีเทาไม่เท่ากัน เข้มมาก เข้มน้อยแล้วแต่ตัวละคร ไม่มีตัวละครใดสีขาวล้วน หรือดำสนิท ทุกคนต่างมีรอยเปื้อนติดตัว

งานโปรโมตสร้างดิสเพลย์ Mockup ที่ฟาดด้วยประเด็นร้อน และค่อยๆ ตั้งคำถามเกี่ยวกับความเป็นคนในระบบที่บิดเบี้ยวจนไม่เหลือรูปทรงอย่างเยือกเย็น งานศิลปะทั้งหมด ทีมคิดจากเมล็ดพันธุ์ศาลอาญาเป็นหลัก ฉากแต่ละฉากดูร่วมสมัย ไม่เก่าและใหม่จนเกินไป พันธุ์ทาง อาร์ตเวิร์ค ทีมโปรดักต์ชันดีไซน์หลัก ทำให้เราเชื่อว่าบ้านแต่ละหลัง ตรอก ตึกแถว โรงงานประมง มีที่มาที่ไปอย่างน่าขนลุก

โลเคชันส่วนใหญ่ถ่ายในกรุงเทพฯ ซึ่งเป็นโลเคชันจริงเกือบหมด ออฟฟิศของจิตตรีตรงแฟลตตลาดน้อย เป็นตึกแถวที่ได้รับการออกแบบใหม่ทั้งหมด ชุมชนสลัมที่พระขโนง ชุมชนประมงแถวสมุทรปราการ ส่วนต่างจังหวัดเป็นหมู่บ้านเขมรที่กาญจนบุรี มีนบุรี สนามกอล์ฟ เรือ หรือวัด เป็นโลเคชันจริง สถาปัตยกรรมมีดีเทลซ่อนเยอะแยะอย่างบ้านของบิ๊กอนันต์ ที่รับบทโดยกบ ทรงสิทธิ์ ผู้เคยรับบทเป็น ประเสริฐ จิระอนันต์ จากเรื่องเลือดข้นคนจาง เป็นหลังเดียวกัน

โลเคชันศาลอาญา มีการถ่ายทั้งศาลจริงและศาลสร้าง ด้วยข้อจำกัดเรื่องเวลาทำให้ไม่สามารถถ่ายศาลจริงได้ทั้งหมด ห้องพิจารณาคดีในศาลอาญาถูกก๊อปปี้ออกมาเพื่อที่จะควบคุมการถ่ายทำได้ มีการปรับดีเทลให้สวยงาม เห็นภาพศาลไทยแบบตะโกน

เรื่องราวในศาลที่พูดถึงความเป็นความตายของคน พองานอาร์ตทำถึง ตัวละครทำถึง ทุกอย่างเลยดูสมจริง 

คอสตูมกับดีเทลเล็กๆ ที่อยากให้กลับมาดูซ้ำ

จิตตรีที่ไม่ใช่ทนายธรรมดาแต่เป็นทนายที่มีความขบถในวงการทนาย วิสาข์ คงคา Costume Designer ได้ออกแบบสไตล์การแต่งตัวของตัวละครให้มีความวินเทจ ร่วมสมัยแต่ไม่ตกยุค การใส่ส้นสูง กระโปรงสั้น แฟชั่นยุค 80 ที่จัดจ้านด้วยคอนเซปต์ มีเทสที่เข้ากันได้กับสถาบันศาลอาญา และสไตล์ที่บ่งบอกถึงความมีอำนาจอย่างชัดเจน ทนายสาวทรงผมหยักศกสีน้ำตาล สวมต่างหูห่วงสีทอง สไตล์เสื้อผ้าที่มีการใช้ผ้าเดนิม ลายผ้าทวีด ผ้าที่มีเท็กซ์เจอร์กับการสวมทับสูทที่ไม่ได้ทางการจนเกินไป ทำให้ทนายผู้นี้ดูแซ่บซี้ดไม่เหมือนใคร

อย่างเมฆกับสไตล์การแต่งตัวแบบหนุ่มออฟฟิศ แสดงถึงผู้ชายธรรมดาทั่วไป ไม่ได้ใส่ใจกับการแต่งตัว สวมแว่นตาอันเดิม เมกอัปสีผิวที่ไม่สม่ำเสมอ ตั้งแต่เลิกกับแฟนและมรสุมรูปคดีถาโถม ทำให้เราเห็นได้ชัดว่าเมฆเป็นเหมือนคนธรรมดาที่ไม่ได้ใส่ใจตัวเองสักเท่าไหร่

แก๊งสัตว์น้ำ และป้าหน่อย สายซัปพอร์ตที่มีความมิกซ์แอนด์ไม่แมตช์แบบในชีวิตจริง เป็นสีสันที่โดดเด้งมาก เสื้อ Baby Tee Jersey ยีนส์ขาม้า แว่นตาแฟชั่น แสดงถึงช่วงวัยซ่า มีความมาเฟีย หัวโจก ดูเหมือนไม่ได้ใส่ใจเรื่องแฟชั่นแต่เป็นลวดลายที่มองออกมาแล้วทุกคนเป็นตัวเอง

สมัยก่อนชุดทนายจะมีความเหมือนกัน แต่หลังจาก 1 เมษายน 2569 ที่มีประกาศเปลี่ยนชุดครุยของพนักงายอัยการ ชุดคลุมทนายกับชุดผู้พิพากษาเลยมีความต่างกัน ผู้พิพากษาจะต้องเป็นครุยดำทั้งตัว ไม่มีป้ายหรือแถบพาดตรงบ่า เน้นความเรียบเพื่อให้สมกับบทบาทผู้ถือความยุติธรรมที่เป็นกลาง อัยการเป็นชุดครุยสีดำขลิบส้ม ส่วนชุดทนายจะมีคล้ายจะมีป้ายหรือแถบผ้าพื้นขาวลายทองพาดบ่าซ้ายเสมอ แต่ละชุดก็จะมีระเบียบและวิธีการเดิมของมัน ส่วนชุดราชการ ชุดออกงานสังคม และชาวบ้านธรรมดา ที่เป็นธรรมชาติที่แทบไม่ต้องตีความอะไรเยอะ ธนัญพรรธน์ ศรีสงวนและทีมได้ทำการบ้านมาอย่างดี ชนชั้นที่ต่างกันด้วยไลฟ์สไตล์ของตัวบุคคล ทำให้เราเห็นงานศิลปะที่เนียนไปกับสถานที่ ไม่มีการแปะป้ายแต่ละอาชีพ

เมกอัปตัวละครที่ไม่ได้เป๊ะ รอยกระ สิว รอยฝ้า สีผิวที่ไม่สม่ำเสมอ และผ่านโลกมาพอสมควร ทำให้เราเห็นว่าพวกเขามีตัวตน เป็นมนุษย์ที่สามารถพบเจอได้ทั่วไป เชื่อว่างานอาร์ตเล็กๆ เหล่านี้จะทำให้การดูซีรีส์สนุกขึ้น ลึกขึ้น ในทุกครั้งที่วนกลับมาดูซ้ำ

ตัวละครหลายเลเยอร์ในสังคม

ใครที่ดูแล้วจะรู้ว่าบทแคสต์เรื่องนี้โหดมาก

นักแสดงหน้าเก่า หน้าใหม่ ทั้งคนที่ไม่เคยเล่นหนังมาก่อนหลายคนตีบทแตก อย่างหญิง รฐา นี่เป็นครั้งแรกที่เขารับบทนักแสดงนำ เรามองว่าสิ่งที่ตัวละครทำได้ดีที่สุด คือแววตา การแสดงอารมณ์ สายตาทุกคู่ในเรื่องกระทบจิตคนดู และสร้างมวลอารมณ์เป็นอย่างมาก ตัวละครทำให้เราเชื่ออย่างสนิทใจว่าเขาเป็นคนนั้น และมีพื้นเพอย่างไร

อย่างประเด็นที่อ่อนไหวสำหรับผู้หญิง คดีน้องปุ้ย หรือแม่พลอย พลอย ศิริอุดมเศรษฐ ที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศ ทำให้เห็นว่าช่องโหว่ของศาลไทย ไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัยสำหรับเหยื่อจริงๆ ประเด็นที่อ่อนไหวนี้สร้างบาดแผลในใจทุกฝ่าย มีเหยื่อหลายคนต้องจบชีวิตตัวเองลงเพราะคำตัดสิน คงต้องย้อนไปชื่นชมทีมแคสติงอีก ว่าตัวละครสามารถรองรับอารมณ์ทุกอย่างได้เยี่ยมยอด หญิงรฐาก็ได้บอกว่าคดีนี้เหมือนตัวเองถูกบุกรุกพื้นที่ความเป็นผู้หญิงในการแสดงความรู้สึก เขาต้องใช้สติอย่างมากในการเล่นบทนี้ เพียงตัวละครปุ้ยเดินเข้ามาในศาล จิตตรีก็คงสั่นไหวและกดดันไม่ต่างกัน

ความเป็นครอบครัวของออฟฟิศทนายจิตตรี เป็นซีนที่หญิงรฐาชอบที่สุด กล่าวคือสิ่งที่จิตตรีขาด นั่นคือความรักเช่นกัน พอตัวละครได้อยู่ด้วยกันในออฟฟิศ ได้มีเวลาพูดคุย มันเลยเป็นเอเนอร์จีดีๆ ที่ส่งถึงคนดู

ตัวละครอัง ลูกหมออัจฉรา อีกหนึ่งตัวละครที่ผู้กำกับอย่างไก่ ณฐพลชอบ หญิงสาวที่ยืนหลังตรงกับอุดมการณ์ การสู้เพื่อการแลกมาของชีวิตคนที่จะจดจำไปจนตาย การเข้าใจทุกอย่างแต่กลืนไม่ลง ซีนหนึ่งที่อยากชื่นชมคือซีนปาดน้ำตาของอัง เราเห็นความอ่อนโยนแต่แข็งแกร่ง ความไม่สนโลกแต่ความจริงแม่งแคร์ทุกฝ่ายจนอยากกราบหัวใจ

“กลัวไหม กับการทำงานคราฟต์ชิ้นปีศาจ” เราถาม ผู้กำกับกล่าวอย่างมั่นในว่า “ผมไม่กลัวนะครับเราทำถูกต้องตามกระบวนผลิตทุกอย่าง พวกเราตั้งใจ การผลักประเด็นทางการเมืองเป็นการตั้งคำถามให้กับสังคมว่านอกเหนือจากความสนุกสนาน สิ่งที่สอดแทรกคือยาขมของคำถามล้วนๆ ในเมื่อเป้าหมายชัดเจนก็ไม่จำเป็นที่จะต้องกลัวอะไร สุดท้ายถ้าคนดูจะมีการต่อยอดบทสนทนาอย่างไร ก็ถือว่าเป็นกำไรของคนทำงาน”

คดีทั้งหมดเกิดจากความสนใจของทีมเขียนบทล้วนๆ การได้สำรวจเรื่องราวเล็กๆ ระหว่างทาง พอทุกทีมเห็นภาพตรงกันว่าสิ่งนี้คือเรื่องเล่าที่อยากสื่อสาร ทนายปีศาจ เลยเป็นถ้อยคำที่ตรงไปตรงมา และระมัดระวังทุกดีเทลของทีมผู้ผลิต

ประเด็นแรงงานข้ามชาติฝั่งประมง หัวใจของอุตสาหกรรมที่ยังคงถูกละเลย

“ทุกวันนี้แรงงานข้ามชาติเดือดร้อนหนักมาก แต่ประมงนี่หนักสุดเลย เจ็บ ตาย พิการ สูญหาย”

คุณเคยเห็นคนที่หายไป ได้กลับมาใช้ชีวิตเลยสักคนไหม ในซีรีส์พูดถึงกฎหมายประมง ที่ยังอ่อนแอในน่านน้ำสากล มีการถกเถียงกัน เรื่องรัฐบาลกับการปัดตกข้อเสนอที่ช่วยเหลือแรงงานบนเรือ ซึ่งถ้า พ.ร.บ. ไม่ผ่านสักที มันจะเป็นข้อเสนอที่เอื้อต่อการค้ามนุษย์ ซึ่งเรื่องราวทั้งหมดมันผูกโยงกันหมดเลย หญิงสาวพม่า การค้าแรงงาน การทำประมง วิกฤตอุตสาหกรรมประมงไทยช่วงที่ถูกจับตาเรื่อง IUU Fishing (Illegal, Unreported and Unregulated Fishing หรือ การทำประมงผิดกฎหมาย ขาดการรายงาน และไร้การควบคุม)

คนที่หายไปไม่ได้กลับมา คนที่อยู่ต้องดิ้นรนต่อไป แพะรับบาปยอมติดคุกดีกว่าอยู่บนเรือ การสังหารโหดคนบนเรือ การฆ่าคนงานที่เกี่ยวข้องกับคดีเป็นว่าเล่น มาเฉลยตอนท้ายด้วยเรื่องราวของจิตตรี ว่าเธอเองก็เคยโดนระบบยุติธรรมทำให้ครอบครัวตนหายไป แม้วิธีของจิตตรีจะไม่เคยถูกต้องด้วยระบบมันบิดเบี้ยวก็จริง แต่มันทำให้เราเห็นจุดอ่อนของปีศาจผู้นี้ว่ามีความหลังที่มืดมนเช่นกัน พ่อของจิตตรีที่หายตัวไปถูกฆ่า ทำลายหลักฐาน และเขียนในบันทึกรายงานไว้ว่าผู้ต้องหาหลบหนี ดั่งที่เธอปลอมแปลงคดีความไร้ศีลธรรม

คดีแรงงานข้ามชาติทำให้เรารู้ว่า คนเราไม่เคยเท่ากัน มนุษย์จะกดขี่ชนชั้นไม่มีวันสิ้นสุด จุดนี้เป็นจุดที่ซีรีส์ทิ่มแทงคนดูอย่างเราซ้ำๆ พอความจริงถูกเปิดเผย และทุกอย่างไม่ได้ยุติลงด้วยชัยชนะ ผลกรรมคงเป็นสิ่งเดียวที่เราหวังให้ตามทันคนใจต่ำ ไร้ความเป็นมนุษย์พวกนี้

เพลงประกอบซีรีส์ที่ตั้งคำถามกับความไม่เป็นกลางของมนุษย์

“เราโคตรเข้าใจเลยว่าโลกนี้มันทำงานยังไง แต่เรากลืนมันไม่ลงจริงๆ” อังได้กล่าวไว้

ความสนุกปนความเครียดแทบจะระเบิดออกมา แต่ทุกอย่างกลับมาเฉลยในตอนจบ ดนตรีตึงเครียดบรรเลงอย่างเป็นจังหวะ มีการบิดเบือนความจริงจนถึงวินาทีสุดท้าย สิ่งที่ซีรีส์ทิ้งไว้คือความรู้สึกไม่สบายใจ ต่อระบบที่เปิดช่องให้คนฉลาด ใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือได้อย่างมีประสิทธิภาพ

(เพลงดำสนิท ของ Hugo ดังขึ้น)

วินาทีนี้ทำให้เราเข้าใจทุกฝ่ายแบบไม่อยากเข้าใจ 

คนเราเกิดมาเป็นผ้าขาว สะสมรอยยับรอยเปื้อนจนเก่า จนมันเป็นสีเทา จนมันดำสนิท

โลกยังหมุนต่อไป คนเห็นกันไปคนละทิศละทาง สิบคน สิบทาง มีเรื่องเถียงกันไม่มีวันจบสิ้น ระหว่างรอวันนัดฟังคำพิพากษาก่อนเรื่องจะจบ เราเห็นถึงมุมที่มีชีวิตของตัวละครมากขึ้น เซยะออกตามหาพี่สาวตัวเองที่หายไป หมอกรณ์ออกไปบริจาคเงินช่วยเหลือคน อนันต์ทำบุญให้ลูกชายตัวเอง แม่ผู้สูญเสียทารกจากคดีไสยศาสตร์ตั้งท้องเด็กคนใหม่อีกครั้ง รม.สุวัฒน์ คว้ารางวัลคนดีแห่งสยาม หมออัจฉราและอังจับมือกันทำพรรคการเมืองอีกครั้ง แพะรับบาปยังใช้ชีวิตอยู่ในคุก ทนายมะนาวได้รับความหวังในการทำคดีใหม่ ฤทธิ์พ่อของเมฆเกษียณราชการ จิตตรีจับเหรียญคาสิโนและได้นั่งพักหายใจ

วันฟังคำพิพากษามาถึง กล่าวคือ ศาลไม่อาจรับฟังลงโทษจำเลยได้ ศาลจึงยกผลประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลย เมฆพ้นทุกข้อกล่าวหา ทุกคนก้าวออกจากศาลที่เคารพ เมฆสีครึ้มผลัดเป็นเมฆที่ดูขาวสว่างขึ้นมา แต่ไม่ได้ดูดีใจเลย จากทนายคนดีผู้พิสูจน์หลักฐานด้วยความจริง ตามหาทุกสิ่งเพื่อบอกให้คนอื่นรู้ว่าตนไม่ผิด สู่คำให้การสุดท้ายที่แต่งเรื่องว่าตนเป็นคนผิด กลับรอด เมฆก็เป็นปีศาจ

ระบบยุติธรรมที่ถูกใช้งานโดยมนุษย์ที่เต็มไปด้วยอคติและผลประโยชน์ ไม่มีตอนจบที่ขาวสดเหมือนก้อนเมฆ ไม่ได้มีชัยชนะใดที่สะอาดหมดจด และไม่มีความแค้นไหนที่ถูกกำจัดจนหมดสิ้น คำพิพากษาเป็นเพียงการปิดแฟ้มคดีทางกฎหมายเท่านั้น ส่วนคำถามทางศีลธรรม จะติดค้างอยู่กับคนดูตลอดไป

สิ่งที่คนไทยจะได้ดูต่อไปนี้คงไม่ใช่ซีรีส์ดราม่าบนชั้นศาลธรรมดาอย่างแน่นอน แต่เป็นอีกหนึ่งภาษาในโลกของทนาย ที่จะทำให้เราเห็นอีกหนึ่งมุมมองของความจริงว่าไม่ได้มีน้ำหนักเท่ากับวิธีการเล่าเลย 

หวังว่าซีรีส์เรื่องนี้จะไปไกล และสร้างพลังการเปลี่ยนแปลงภายในประเทศได้มากขึ้น เพราะซีรีส์นี้มันเกินกว่าคำว่าศิลปะไปแล้ว มันเป็นงานคราฟต์ชิ้นหนึ่งที่ตั้งคำถามยากๆ กับศีลธรรมของคนดู กฎระเบียบ หรือข่าวที่หลายคนได้เห็นกันอย่างเฉียบคม ส่วนคนดูจะได้คำตอบอย่างไร คิดตามอย่างไร อันนี้คงเป็นกำไรของคนทำงาน ซึ่งเราเชื่อว่าจะมีอีกหลายประเด็น ที่ตามแล้วได้อะไรกลับไปอย่างแน่นอน

หวังว่าคนดู จะตั้งคำถาม พูดคุยถกเถียง เรื่องกระอักกระอ่วนในซีรีส์

หวังว่าคนธรรมดา จะได้มีชีวิตลืมตาอ้าปากในระบบที่บิดเบี้ยว 

หวังว่าแรงงานข้ามชาติจะได้มีชีวิตกับครอบครัวเหมือนคนยศสูง หวังว่าคนจะไม่สูญหายและได้เป็นคนที่มีสิทธิและเสรีภาพเท่ากัน หวังว่าเป็นอย่างนั้น

มีหลายครั้งที่เราเกือบหมดความหวังไปแล้วขณะดู แต่ท้ายที่สุด ซีรีส์ก็ทำให้เรากลับมาตั้งคำถามเกี่ยวกับความเป็นคนซ้ำๆ การได้เห็นตัวอย่างของความต่ำตมบนหน้าจอ ก็เป็นเครื่องหมายที่ทำให้ศิลปะได้พูดความจริงอย่างมีนัยยะออกมาบ้าง

แม้ว่าโลกความเป็นจริงกฎหมายในประเทศจะหดหู่แค่ไหนก็ตาม

อย่าหมดความหวังกับการใช้ชีวิต อย่าลืมตั้งคำถามกับสิ่งที่บิดเบี้ยว และอย่าปล่อยให้ความดิบเถื่อนของระบบมันปิดบังทุกอย่างไปเสียหมด

The post ชั่วดีไม่สน ขอแค่ชนะผลพิพากษา สำรวจงานคราฟต์อมนุษย์ ในคราบคนของ ‘ทนายปีศาจ’ appeared first on a day magazine.

ชีวิตแค่โดนทำร้ายแต่ที่สุดมันต้องไม่โดนทำลาย แค่วันนี้หัวใจสลาย เตือนตัวเองว่าถึงยังไง ฉันยังต้องอยู่

 เราเชื่อว่าหลายๆ คนคงเคยผ่านการอกหักมาแล้วอย่างน้อยหนึ่งครั้ง 

a day เลือกเดินเข้าหอศิลป์กรุงเทพฯ หรือ BACC ด้วยแรงบันดาลของคนที่มีใจรักศิลปะเหมือนกัน ขณะปัจจุบันที่ความอกหักเป็นสถานะยอดฮิตของชีวิตทุกวัย เราขอพาทุกคนไปรู้จักกับคำว่าอกหักในโลกของศิลปะสักหน่อย  โลกของศิลปะร่วมสมัยที่เต็มไปด้วยการแข่งขัน การคัดเลือก และการยอมรับจากสถาบัน  มีศิลปินจำนวนไม่น้อยต้องทำงานภายใต้ความไม่มั่นคง ทั้งในด้านรายได้ โอกาส และการมองเห็น หลายคนถูกปฏิเสธ ถูกมองข้าม รวมถึงไม่มีพื้นที่ให้แสดงผลงาน แม้จะยังคงสร้างสรรค์ผลงานอย่างต่อเนื่องก็ตาม a day ขอเป็นอีกหนึ่งสื่อที่คอยส่งเสียงให้กับพวกเขาด้วยใจมุ่งมั่น

‘ศิลปะก็ยังเป็นศิลปะ หลายครั้งก็เกิดขึ้นจากพื้นที่ที่แสงไฟไม่เคยส่องถึง’

อกหักเชิญทางนี้ จึงเป็นนิทรรศการที่เปิดพื้นที่ให้ศิลปินที่เคยถูกปฏิเสธหรือไม่เคยได้รับโอกาส ได้กลับมาบอกเล่าเรื่องราวของตัวเองผ่านผลงานศิลปะที่สะท้อนประสบการณ์ ความล้มเหลว ความหวัง ความอกหัก และการยืนหยัดในเส้นทางศิลปะของพวกเขา คอยตอกย้ำว่า การทำงานศิลปะคือสิทธิของทุกคน ไม่ใช่อภิสิทธิ์ของคนที่ถูกเลือกเท่านั้น

แต่ความอกหักก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นกับวัยรุ่นเสียทีเดียว วัยไหนก็เกิดได้ นิทรรศการอกหักเชิญทางนี้เปิดพื้นที่ให้ศิลปินไทยอายุ 40 ปีขึ้นไป ที่เคยถูกปฏิเสธจากระบบ ได้กลับมาแบ่งปันมุมมองของตน ทำให้ผู้เข้าชมได้รู้ว่า น้ำเสียง การมองโลก และการสร้างสรรค์ของมนุษย์จริงๆ ยังมีความหมายอยู่

ผมพยายามเปิดใจเดินเข้าไปในนิทรรศการด้วยใจโล่งๆ 

กับการเชื้อเชิญที่ว่า ‘อกหักเชิญทางนี้’

หนึ่งในผลงานที่ผมชอบมีชื่อว่า ‘Rebound Practice’ ของศันสนีย์ รุ่งเรืองสาคร 

ชิ้นงานภายใต้ความอกหักที่บันทึกการลดน้ำหนักในช่วงเวลาต่างๆ กับภาพร่างของร่างกายในแต่ละช่วงชีวิต จิตรกรรมสีอะคริลิก ร่วมกับวัสดุอย่างผ้าและกระดาษ

ความอกหักของเขาเริ่มจากนิสัยที่ชอบรับประทานจุบจิบ ศิลปินเผชิญกับปัญหาน้ำหนักตัวมาเกือบตลอดชีวิต ลดน้ำหนักจนผอม แต่พอถึงจุดนิ่ง น้ำหนักก็ดีดขึ้นกลับมาอีกครั้ง วัฏจักรของการอ้วนและผอมจึงเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาพยายามทบทวนความทรงจำของการลดน้ำหนัก ควบคู่กับการสำรวจตนเอง ผ่านการบันทึกเรื่องราวของการลดน้ำหนักในช่วงเวลาต่างๆ ความพยายามลดน้ำหนักของศิลปิน เป็นเหมือนการสร้างสรรค์งานศิลปะ ที่ต้องลองผิดลองถูก การเริ่มต้นใหม่ และการไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรค

ตัวศิลปินเองก็ยังสวมบทบาทสองใบในชีวิต ทั้งในฐานะอาจารย์และศิลปิน งานหลักที่หล่อเลี้ยงชีวิตทำให้เวลาสำหรับการสร้างสรรค์ศิลปะลดน้อยลง แต่ความตั้งใจในการทำงานศิลปะก็ไม่เคยหายไป

งานศิลปะชิ้นนี้จึงค่อยๆ จุดไฟให้ศิลปินกลับมาเดินต่อบนเส้นทางศิลปะอีกครั้ง เป็นทั้งประสบการณ์ใหม่ และความท้าทายที่อยากจะดันให้ก้าวต่อไปด้วยความเชื่อมั่น ถึงอกหัก…แต่ก็ยังฟังเสียงร่างกายและไม่ยอมแพ้

ภายในนิทรรศการเหมือนกับการเดินผ่านความทรงจำของเหล่าศิลปิน ความทรงจำที่มีทั้งดีทั้งร้าย ความทรงจำที่ผ่านเวลา ผ่านความคิดมาพอสมควร ความทรงจำที่กว่าจะประกอบร่างเป็นผลงานที่พวกเขาภูมิใจ

ขอบคุณนิทรรศการที่เปิดพื้นที่ให้กับศิลปินรุ่นกลางที่ยังดิ้นรนกับศิลปะร่วมสมัย ได้มาแชร์คำว่า ‘อกหัก’ ในมุมของตนให้คนรุ่นใหม่ได้ค้นพบ

การมานิทรรศการครั้งนี้ทำให้ผมรู้ว่า ศิลปินบางคน ทิ้งร้างศิลปะมานาน พวกเขาอกหักจากชีวิต จนเกือบลืมความเป็นตัวตนของตัวเองไปแล้ว 

เขากล่าวว่า บางอย่างศิลปะเป็นเรื่องนามธรรมมากๆ อาจจะสื่อสารได้แค่ 50% อาจจะต้องใช้ใจและความรู้สึกดู 

ผมเลยอยากชวนทุกคนมาเดินดูกันเยอะๆ

ผลงานชิ้นต่อไปที่ผมพาทุกคนมาดูในวันนี้คือ ‘สายลมแสงแดดและสวนความทรงจำ’ ของอัครวินท์ ไกรฤกษ์ สื่อผสมทั้งภาพถ่าย วิดีโอ เสียง ผ้า บันทึก และไซยาโนไทป์ ภาพพิมพ์ผ่านแสงเคมี เป็นชิ้นงานที่พูดถึงความอกหักในมุมมองที่ผมไม่ได้พบเจอมาก่อน 

ศิลปินพูดถึงการดูแลสวน กิจกรรมเล็กๆ ของเขาในชีวิตประจำวัน สถานที่ที่มอบความสงบ และการใคร่ครวญถึงการมีชีวิตอยู่ ภายในสวนเราจะเห็นธรรมชาติค่อยๆ เคลื่อนไหวและเติบโตไปพร้อมกัน การกระพือปีกของด้วง การโผบินและร่วงหล่นของแมลงบนพืชคลุมดิน การเอนตัวของต้นการเวกที่โน้มลงมาสร้างร่มเงาให้พื้นที่พักผ่อน การเคลื่อนไหวเล็กน้อยของสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ ทำให้เขาเข้าใจสภาพแวดล้อมที่พวกมันอาศัยอยู่ เป็นความสัมพันธ์ที่ละเอียดอ่อนของระบบนิเวศที่ค่อยๆ ปรับสมดุลด้วยตัวเอง ศิลปินค่อยๆ ซึมซับความคุ้นเคยของพื้นที่ในอดีต ผ่านร่องรอยที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน ทั้งพืชคลุมดิน การตอบสนองของต้นไม้ หรือโพรงไม้ที่ขยายตัวตามกาลเวลา ทุกองค์ประกอบล้วนสะท้อนถึงการปรับตัว การผ่อนปรน และการพึ่งพาอาศัยกันของสิ่งมีชีวิตในธรรมชาติ

เสียงนกร้อง การขันของไก่ การเคลื่อนไหวของสัตว์ป่า การเคลื่อนไหวเลียนแบบกันของพืช แมลง และสัตว์ กลายเป็นสัญชาตญาณของการอยู่ร่วมกันอย่างสมดุล

เขาบอกกับผมว่าความอกหักของเราคือการกลับมาเป็นผู้ดูแล เขาจัดวางความรู้สึกและความทรงจำให้เป็นรูปธรรมมากขึ้น ผ่านการดูแลสวนที่เติบโตไปพร้อมกับความทรงจำของเขา

ภายในงานมีศิลปินผู้สร้างสรรค์จำนวน 8 คน แต่คนคนสุดท้ายที่ผมจะพูดถึงวันนี้ คือ 

‘Prototype D-0.4 (ต้นแบบ D-0.4)’  ของ ไพรชยนต์ ปันดา หุ่นประติมากรรม 6 ขา ที่เคลื่อนไหวได้แต่ภายในใจซ่อนอะไรไว้มากมาย

ศิลปินเป็นหนึ่งในผู้ที่เผชิญปัญหาเชิงโครงสร้างของสังคมไทย ที่สะสมมานานจนป็นภาวะที่ยากจะแก้ไขในระยะเวลาอันสั้น เขาได้กลับมาพิสูจน์จุดยืนทางศิลปะอีกครั้ง 

หลังจากที่ต้องเบนเส้นทางไปสู่อาชีพอื่น ศิลปินเลือกใช้เทคโนโลยีที่ตนถนัด เป็นเครื่องมือถ่ายทอดความเชื่อทางสังคมและการเมือง 

อำนาจถูกกระจุกตัวอยู่ในมือคนส่วนน้อย กฎเกณฑ์ที่บิดเบี้ยว มันตัดทอนโอกาสและค่อยๆ กัดกินความฝันของผู้คน วังวนทางการเมือง กลไกของรัฐ ถูกครอบงำโดยกลุ่มอำนาจที่มุ่งรักษาผลประโยชน์ของตน 

เขาจึงจำลองสภาวะดังกล่าวผ่าน สิ่งมีชีวิตสังเคราะห์จักรกลหกขา ที่หน้าตาไม่สมบูรณ์ ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ภายใต้การทำงานที่ถูกกำหนดไว้ ความอกหักของเขาเป็นดั่งการอกหักจากประชาธิปไตยไทยที่ไม่เคยไปไหนไกลเลย ราวกับสิ่งมีชีวิตไม่เคยเติบโตพ้นจากวัยหัดเดิน ทำได้เพียงเดินย่ำอยู่ในจังหวะซ้ำเดิมที่ไร้จุดหมาย สะท้อนความโหยต่อกติกาที่เป็นธรรม และความหวังต่อทิศทางใหม่ ที่จะพาสังคมก้าวออกจากวงจรเดิมๆ

ให้ศิลปะได้กลับมาทำหน้าที่ของมัน ให้ตั้งคำถามต่อสังคม และชวนให้ผู้คนมองอนาคตไปพร้อมกัน

เราอยากชวนชาว a day ผู้เคยอกหัก มาเดินเล่นเปิดใจ ให้สมองโล่ง รับความความเจ็บปวดผ่านการเรียนรู้ไปพร้อมกัน

 ‘นิทรรศการอกหักเชิญทางนี้’ เปิดแสดงตั้งแต่วันนี้ – 31 พฤษภาคม 2569 

ณ ห้องนิทรรศการหลัก ชั้น 7 หอศิลป์กรุงเทพฯ

ผมเดินนิทรรศการครบ จึงได้รู้ว่า ‘การอกหักเป็นเรื่องปกติ’

เมื่อเวลาผ่านไป ความเจ็บปวดจะค่อยๆ จางลงและได้เรียนรู้กับมันเอง

พื้นที่เล็กๆ ที่เปิดให้ได้รับชมในวันนี้

อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวหรือแรงบันดาลใจใหม่ๆ ในวันพรุ่งนี้ก็ได้

คงเป็นจริงดั่งที่เพลงพี่ตูน Bodyslam บอกไว้ว่า

‘เตือนตัวเองว่าถึงยังไง ฉันยังต้องอยู่’

‘ความรักลวงหลอกมันก็แค่เจ็บปวด ไม่มีค่า’

‘ให้มันทำลายชีวิตไม่ได้’

The post เพราะคำว่า ‘อกหัก’ เกิดได้กับทุกคน ส่องศิลปะภายใต้ความอกหักของคน 40 ยังแจ๋ว appeared first on a day magazine.

คุณคงไม่รู้ว่าผมมีความสุขในการเดินทางขนาดไหน แสงที่เปลี่ยนผ่านของหน้าต่างของเครื่องบินในแต่ละที่ ทำให้ออฟฟิศวิวไม่ซ้ำกันสักวัน ส่วนเสียงดนตรีที่ฟังก็เปลี่ยนไปตามทริป การออกเดินทางทำให้ผมได้ค้นพบอะไรบางสิ่งที่ไม่เคยได้คำตอบมาก่อน เพียงแค่ได้เดินทางก็สัมผัสถึงได้ถึงอิสระข้างหน้าแบบจับต้องได้แล้ว 

ซีรีส์ ‘In the mood for Hong Kong’ ดำเนินมาถึงบทความที่สามหลังจากที่พูดถึงสิ่งของสีแดงรอบเมือง และการเดินป่าไป ผมขอลาไปใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ในเกาะรอบนอกของฮ่องกงบ้าง 

ผมกำลังเดินทางไปยังเกาะลัมมา โดยเริ่มต้นจากท่าเรือกลางเมืองฮ่องกง ที่ซึ่งตึกระฟ้า กระจก และจังหวะชีวิตเร่งรีบยังคงล้อมรอบผู้คนไว้แน่นหนา ก่อนจะก้าวขึ้นเรือลำยาวสีขาวออกสู่ทะเล เสียงเครื่องยนต์เริ่มทำงานช้าๆ ก่อนที่เรือจะเคลื่อนออกจากท่า และทิ้งแนวเส้นขอบฟ้าของเมืองใหญ่ไว้เบื้องหลัง

ลมทะเลพัดเอากลิ่นเค็มอ่อนๆ และอากาศเย็นชื้นมาปะทะใบหน้าของผม เมืองค่อยเลือนหายกลายเป็นเงาตึกไกลๆ ทำเอาผมขนลุกซู่อยู่ตลอด ต้นเดือนกุมภาพันธ์ทำให้ฮ่องกงอุณภูมิต่ำกว่าไทยประมาณหนึ่ง 

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้มาฮ่องกงเลยไม่ได้ทำการบ้านว่าอุณหภูมิมันจะสักเท่าไหร่ แต่อากาศ 20 องศาของฮ่องกงก็ทำให้ผมยิ้มแก้มปริและปรับตัวกับสภาพอากาศได้ไม่ยากนัก ผมจึงปฏิเสธตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่ามันฟินจริงๆ การได้ข้ามน้ำข้ามทะเลมาฮ่องกงในครั้งนี้ มาในสถานที่ที่ไม่ใช่บ้านเรา มันก็ทำให้ผมแฮปปีเหมือนกัน

ระยะทางสามชั่วโมงจากไทยพาผมมาฮ่องกง จากท่าเรือสำปั้นมุ่งตรงสู่เกาะลัมมาเพียงสามสิบนาที ก็ได้สัมผัสกับโลกคู่ขนานของเมืองแนวตั้ง 

เกาะลัมมา เป็นเกาะใหญ่ลำดับที่ 3 ที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของฮ่องกง มีพื้นที่ประมาณ 13.55 ตารางกิโลเมตร มีประชากรราว 6,700 คน อีกหนึ่งเกาะที่เต็มไปด้วยชุมชนหลากวัฒนธรรม หลากสัญชาติ ช่างเป็นเกาะที่อบอุ่นเหลือเกิน ซึ่งขณะนี้ผมยืนอยู่บนเกาะลัมมานี้แล้ว

ผมลงจากเรือ มาเดินเตร็ดเตร่ที่หมู่บ้านชาวประมง Yung Shue Wan เป็นที่แรก เรือจอดเทียบท่ากับศูนย์กลางของชุมชนที่เจริญที่สุดบนเกาะลัมมา พอก้าวขาเข้ามาคุณจะสัมผัสได้ถึงรสชาติที่หลากหลายของสัญชาติทั้งตะวันตกและตะวันออก ชาวต่างชาติใช้ชีวิตอยู่ที่นี่กันค่อนข้างเยอะ เพราะมันไม่ไกลจากเกาะฮ่องกงสักเท่าไหร่ และอีกอย่างที่สำคัญ ที่นี่ไม่มีรถยนต์สาธารณะบนเกาะ การเดินทางหลักคือ เดินเท้า ปั่นจักรยาน หรือเรือเท่านั้น

ผมเริ่มเดินมาไหว้ เจ้าแม่ทับทิม สิ่งที่ชาวบ้านเคารพนับถือเป็นอย่างแรก ด้วยความที่ใช้เวลาเดินถัดมาไม่ไกลจากท่าเรือ ผมเลยเข้าไปกราบไไหว้ พอเข้ามาจะเห็นได้ถึงความเชื่อพหุวัฒนธรรมไม่ต่างจากไทย หลายคนจะรู้ว่าเจ้าแม่ขึ้นชื่อเรื่องการเดินทาง การงาน และโชคลาภ ศรัทธานี้จึงดำรงมาอย่างยาวนาน ความเชื่อนี้มีรากฐานมาจากวัฒนธรรมจีนตอนใต้ โดยเฉพาะกลุ่มชาวประมงในมณฑลฝูเจี้ยนและกวางตุ้งที่อพยพมายังฮ่องกงเมื่อหลายร้อยปีก่อน 

ในอดีตการออกเรือ หมายถึงการเดินทางเข้าสู่พื้นที่ที่ไม่อาจควบคุมได้ พายุ หรือภัยพิบัติทางทะเลสามารถเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา ชาวประมงจึงสร้างศาลเจ้า และวัดเพื่อขอพรจากเทพเจ้าผู้คุ้มครองทะเล เจ้าแม่ทับทิม เป็นหนึ่งในนั้น เป็นเทพีที่เชื่อกันว่าสามารถปกป้องชาวเรือจากอันตรายได้ ศาสนา ความเชื่อ และทะเล จึงเป็นสามสิ่งที่แยกจากกันไม่ได้ในวิถีชีวิตของชาวเกาะ 

มาถึงแล้วก็ขอพรอย่างไว และลองเสี่ยงเซียมซีดูสักตั้ง วันนี้ถือเป็นวันที่ดี เพราะเริ่มมาก็ได้ใบเซียมซีระดับดีมาก ซึ่งความหมายประมาณว่า  

สิ่งที่เราหวังไว้ไม่ใช่สิ่งที่จะได้มาโดยง่าย มันต้องผ่านความพยายาม ความอดทน และช่วงเวลาที่ถูกซ่อนอยู่จากสายตาของผู้คน แต่ความพยายามเหล่านั้นไม่ได้สูญเปล่า เมื่อเรายังเดินต่อไปอย่างตั้งใจ วันหนึ่งจังหวะของโชคก็จะมาถึงเอง

เหมือนเรือที่ผ่านคลื่นลมมาได้ สุดท้ายก็จะเจอทะเลที่สงบ บางทีโชคดี อาจไม่ใช่สิ่งที่ฟ้าประทานทันที แต่มันคือรางวัลของคนที่ยังไม่หยุดพยายามต่างหาก

ผมอยากเอาเซียมซีระดับดีมากมาแบ่งปันทุกคน ความหมายดูธรรมดาแต่ชีวิตก็เป็นแบบนี้ กว่าจะถึงฝั่ง เราต้องพยายามให้มากพอ พยุงเรือให้ทรงตัวให้ได้ และความพยายามเหล่านั้น มันจะไม่ทรยศต่อผู้ตั้งใจถือท้ายเรือเป็นแน่ 

พอได้ไหว้แล้วจึงทำให้ผมใจชื้นขึ้น กับการเดินทางของฮ่องกงไปอีกเปราะนึง

ผมเริ่มเดินเข้าสู่ถนนสายหลัก ภายในหมู่บ้าน Yung Shue Wan ส่วนหนึ่งที่แสดงออกถึงชาวทะเลได้เป็นอย่างดี แต่สิ่งที่ยืนยันได้ดียิ่งกว่าคือวิถีชีวิต และความสัมพันธ์ของชุมชน ร้านกาแฟเล็กๆ ร้านอาหารครอบครัว ตลาด ร้านหนังสือ สตูดิโอ ร้านขายของชำ ร้านอาหารทะเล และร้านของฝากเรียงรายเข้ามาทักทายผมเป็นอย่างต่อมา

ผมเริ่มสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น ด้วยคนจำนวนน้อยและพื้นที่หมู่บ้านที่เล็ก เลยมีคอมมูที่แข็งแรง คนจูงหมามาเดินเล่นไปมา ป้าลุงแวะทักทายกันเวลาซื้อของ หนุ่มสาวมาช็อปปิงร้านขนม  มีกรุ๊ปของเหล่าวัยชราอยู่หน้าหมู่บ้าน Yung Shue Wan คอยบอกเล่าชีวิตของคนบนเกาะที่ผูกพันกับทะเลเช่นเดียวกับในอดีตได้เป็นอย่างดี

พื้นที่อยู่อาศัยส่วนใหญ่ของที่นี่เป็นบ้าน 2 – 3 ชั้น ในบรรยากาศหมู่บ้านชาวทะเล จึงต่างไปจากคอนโดสูงแบบเมืองฮ่องกง มีบ้านหลายชั้น เพราะพื้นที่บนเกาะจำกัด มีระเบียงที่ยื่นออกมา เพราะใช้ตากปลา ตากเสื้อผ้า เก็บอุปกรณ์ประมง มีบันไดแคบที่เชื่อมบ้านกับทางเดิน รวมถึงมีหลังคาแบน ใช้เป็นพื้นที่อเนกประสงค์ของคนในหมู่บ้าน

ผมเดินเข้ามาข้างในหมู่บ้านที่ประดับประดาด้วยร้านรวงของชุมชม มีอยู่หนึ่งร้านที่ทำผมสะดุดตา นั่นก็คือ ร้านหนังสือมือสองของ Nick The Bookman ร้านหนังสือมือสองริมถนนหลัก ผมจึงเข้าไปสอบถามร้านคร่าวๆ ว่าพวกเขามาจากไหน ชื่ออะไรกัน ก็ได้รู้ว่าเขาชื่อ ‘นิค’ ทั้งคู่ แต่เจ้าของร้านคือคนที่มีหนวดยาว ชาวอังกฤษที่ย้ายมาอยู่ฮ่องกงตั้งแต่เด็ก และอาศัยอยู่บนเกาะลัมมามานานกว่า 30 ปี ด้วยเอกลักษณ์ของเคราที่ไม่เคยโกนเลยตั้งแต่วันแต่งงาน 20 ปีก่อน ทำให้เขากลายเป็นที่รู้จักในฐานะนักให้ข้อมูลท้องถิ่นของเกาะตัวยง ผมจึงใช้เวลาคัดเลือกหนังสือ และอยู่ตรงนั้นนานประมาณหนึ่ง

ชาว a day ไปอ่านเรื่องราวบนเกาะต่อได้จากเว็บไซต์ Lamma-zine มีเรื่องของนิคเขียนอยู่ด้วย

นิคเหมือนเป็นเล่าจื้อที่ยังมีชีวิต เขาถูกขนานนามว่าเป็นฮิปปี้หมายเลขหนึ่งของเกาะลัมมา ด้วยความที่ใช้ชีวิตตามใจจึงเปิดขายประมาณ 3 วันต่อสัปดาห์ แถมหนังสือยังราคาถูก เหมือนขายเอาฟีล นอกจากขายหนังสือแล้ว เขายังเป็นนักเขียน เป็นดีเจในบางครั้ง เป็นคนรับจ้างช่วยขนย้ายของบนเกาะ และที่สำคัญเขาเป็นคนที่รู้จักทุกคนบนเกาะอีกด้วย ผมและบรรณาธิการ a day จึงไม่พลาดที่จะแวะช็อปหนังสือติดมือกลับไทย

ระหว่างทางที่ผมเดินผ่านไม่มีคนแวะเลย แต่ถือว่าเป็นเรื่องโชคดีอีกอย่าง ที่พวกเราได้บังเอิญเจอคนอินดี้ และรักหนังสือเหมือนกัน เลยทำให้สนทนาดีๆ เกิดขึ้น 

นั่งเลือกหนังสือสักพัก ก็จับได้ถึงความใจดีของนิค หมุดหมายของเขาคงเป็นการส่งต่อหนังสือให้กับคนที่รักหนังสือเหมือนกัน สร้างพื้นที่ให้คนได้พูดคุยกัน ไม่ได้ขายเพื่อเอากำไร เพราะหนังสือที่ขายค่อนข้างแรร์เอาการ และดูเหมือนจะเป็นหนังสือที่เขารักด้วย เผื่อใครที่มาเกาะลัมมาจะได้หนังสือติดไม้ติดมือกลับไป ราคาเพียงสิบดอลล่า ถึงยี่สิบดอลลาร์เท่านั้นเอง แถมนางยังให้หนังสือที่ผมชอบอีกเล่มกลับมา เพราะผมไม่มีเงินสด ขายเอาสังคมของแท้

ใครมาฮ่องกงแล้วได้มาเกาะลัมมา ไปชวนนิคคุยด้วยนะ

ผมจึงมองว่า ที่นี่เป็นอีกสถานที่ที่มีรสชาติต่างออกไปในฮ่องกง พื้นที่ที่ดึงดูศิลปิน นักดนตรี และชาวต่างชาติที่ต้องการชีวิตเรียบง่าย มีหลายคนทำงานในเมืองแต่อาศัยที่เกาะนี้ ชุมชนบนเกาะจึงมีความหลากหลายทั้งชาวฮ่องกง ชาวยุโรป ชาวฟิลิปปินส์ และชาวออสเตรเลีย ชาวไทยอย่างผมยัง (แอบ) อยากย้ายมาอยู่ที่นี่เลย

เราเดินเตาะแตะทั่วหมู่บ้านแล้ว ถึงจะไม่ได้สำรวจทุกซอกทุกมุมขนานนั้น แต่ก็ถือว่าได้สำรวจพื้นที่ของชาวประมงดั้งเดิมและชาวต่างชาติที่มองหาวิถีชีวิตที่ต่างออกไป ความหลากหลายนี้ทำให้เกาะมีความติสท์แบบบอกไม่ถูกจริงๆ

ผืนน้ำสีฟ้ากว้างใหญ่ และเรือประมงที่ห่างไปไม่ไกล เป็นภาพที่ทำให้ผมเข้าใจได้ไม่ยากว่า ทำไมเกาะลัมมาจึงเป็นบ้านของชาวประมง และเป็นบ้านของทุกคนที่ชอบความสงบ

ผมเดินทางมาต่อที่ Lamma Fisherfolk’s Village เพื่อดูวิถีชีวิตในหมู่บ้านชาวประมงกันต่อ

ในปัจจุบันชาวประมงจำนวนมากย้ายขึ้นฝั่ง และเปลี่ยนอาชีพ วัฒนธรรมการใช้ชีวิตบนเรือจึงค่อยๆ หายไป แต่ที่แห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเก็บรักษาความทรงจำของวิถีชีวิต และเปิดโอกาสให้คนรุ่นใหม่ได้เรียนรู้ว่าฮ่องกงเคยมีรากฐานจากทะเลมากน้อยเพียงใด 

เรือบ้านลำเก่าจอดรอให้เราเข้าไปถ่ายรูปเทียบท่า เรือนี้เป็นบ้านของชาวประมงในอดีต เรือไม้ขนาดใหญ่ที่ใช้อาศัยและทำงานได้ในลำเดียว กล่าวได้ว่า ‘เรือคือชีวิตของชาวทะเล’ ชีวิตของชาวประมงที่เริ่มต้นตั้งแต่ช่วงเช้ามืด ผมเดินเข้าไปในเรือเพื่อสำรวจสักหน่อย เรือนี้เหมือนเป็นบ้านที่ลอยน้ำได้จริงๆ ห้องถูกแยกเป็นสัดส่วน ของลูกชาย – ลูกสาว กิจวัตรประจำวันของพวกเขา เช่น เตรียมเรือ ดูเครื่องยนต์ วางอวนดักปลา ตรวจสอบกระแสน้ำ ทิศทางลม รวมไปถึงเก็บปลาและสัตว์ทะเลที่ติดอวน ทำให้ผมรู้ว่าการทำประมงต้องอาศัยประสบการณ์ และความเข้าใจธรรมชาติอย่างจริงๆ มรดกทางวัฒนธรรมนี้จึงถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่น

เครื่องมือประมงดั้งเดิม รวมถึงเหล่าผองเพื่อทะเลเดินหน้ามาทำให้ผมทำความรู้จัก Lamma Fisherfolk’s Village เป็นตัวอย่างที่ดีของฟาร์มเลี้ยงปลาในทะเล ซึ่งเป็นวิธีทำประมงที่พบมากในฮ่องกง ผมได้สัมผัสถึงธรรมชาติของเหล่าสัตว์น้ำ การเลี้ยงพวกเขาในสถานที่ที่ถูกต้อง สัมผัสเทกเจอร์ ทำความรู้จักเหล่าสัตว์ทะเล และความอุดมสมบูรณ์ของเกาะนี้

Wendy Chan เจ้าของ Lamma Rainbow Tour ผู้อาศัยและเติบโตบนเกาะลัมมา เขาบอกกับผมว่าเขาได้เห็นฮ่องกงมาหลายเวอร์ชัน คนมักมองฮ่องกงในมุมของความเจริญ แต่สำหรับเขาฮ่องกงมีรากลึกมาจากวิถีชิวิตชาวประมง นอกเขาจะเก็บรักษาวัฒนธรรมของชาวทะเลนี้ไว้ เขายังส่งเสริมความยั่งยืนของทะเล เพื่อให้คนที่มาได้ศึกษาด้วย คนทั่วไปเลยสามารถมาทัศนศึกษา ทำเวิร์กช็อป หรือมาตกปลาเพื่อผ่อนคลายในผืนน้ำในสถานที่จริงๆ ได้ เขาจึงอยากให้สิ่งที่เขาโตขึ้นมาได้ออกไปสู่สายตาคนทั่วไป และมาสัมผัสอีกมุมหนึ่งที่มีเสน่ห์ไม่แพ้เมืองเลย (เขาพูดด้วยใจจริงๆ)

ใครที่อยากมาตามรอยสามารถนั่งเรือจาก Central เหมาเรือ หรือซื้อทัวร์มาโดยตรง จะมาดูปลา ดูเรือ หรือดูแมว ใครมาที่นี่แล้ว ระวังจะตกหลุมรักละกัน

บางวันฉันเหงา ฉันเพลียอยากจะจิบเบียร์ก่อนนอน บางวันฉันร้อนวิ่งลงหาดทราย ที่ไม่พูดไม่ได้เลยคือ อาหารทะเล (และเบียร์) อร่อยมาก อย่าพลาดเลยนะ

ท้ายของบทความแล้ว ใครอ่านมาถึงตรงนี้คงอยากมาทะเลไม่ไหวละสิ 

บนเกาะลัมมาถึงแม้ที่นี่จะไม่มีถนนใหญ่ ไม่มีรถยนต์พลุกพล่าน ไม่มีตึกสูงที่บดบังท้องฟ้าก็จริง ก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่มีความรักอยู่เลย เกาะไม่ร้างที่ไม่ห่างรัก จึงกลายมาเป็นชื่อบทความที่ผมเขียนถึงเกาะนี้

การที่ผมได้เดินทางมาที่เกาะลัมมา ทำให้ผมได้มองเห็นโลกที่กว้างมากขึ้น นอกจากจะได้มาเสพธรรมชาติ เรายังได้มาเสพวิถีชีวิตด้วย ใครมาเที่ยวฮ่องกง ผมขอขายเกาะลัมมาให้คุณซื้ออย่างสุดหัวใจ 

หรือถ้าใครอยากมาใช้ชีวิตบั้นปลายที่นี่ก็เป็นที่ที่ดีเลย ความเป็นชุมชนของเกาะนี้ จึงเป็นอีกหนึ่งสวนหลังบ้านของฮ่องกง อีกมุมมองหนึ่งที่ไม่มีใครเหมือน นับเป็นการเดินทางข้ามโลกของความเร่งรีบไปสู่โลกของชาวทะเล ที่ซึ่งเสียงคลื่น เรือประมง และเรื่องราวของผู้คนยังคงไหลไปตามจังหวะชีวิตแบบเดิม

อยากให้ลองมาสำรวจดูนะ 

ที่เกาะลัมมา ฮ่องกง

ชัตเตอร์กล้องถ่ายภาพของผมถูกกดไปอย่างรัวๆ 

พร้อมกับการถอนสมอของต้นหนจริงๆ

The post ตระเวนหมู่บ้านชาวประมงฮ่องกง ‘ลัมมา’ เกาะไม่ร้างที่ไม่ห่างรัก appeared first on a day magazine.

 
a day series นี้มีชื่อว่า In the Mood for Hong Kong ผมที่เป็นนักเขียนแบกเป้ข้ามทะเลมาจากไทยมาพร้อมกับบรรณาธิการนิตยสาร a day  ด้วยความที่ผมมาฮ่องกงเป็นครั้งแรก จึงพยายามเดินสำรวจทั่วทั้งเกาะเป็นเวลา 4 วัน 3 คืน ก็ได้ค้นพบว่าฮ่องกงไม่ได้เล็กขนาดนั้น ยังมีอีกหลายมู้ดรอให้เราไปค้นพบ แถมสถานที่แห่งนี้ยังเต็มไปด้วยสิ่งของสีแดง ทำให้ผมยิ่งสงสัยในความหมายของมันรอบเกาะ ทั้งสถานที่ ตึกระฟ้า รถรา เงินตรา และร้านรวงพาผมออกเดินทางด้วยความตื่นตาตื่นใจไปค้นพบประวัติศาสตร์ของเมือง ไปเจอศิลปะของแต่ละเฉดสีแดง ผมขอพาชาว a day ไปสำรวจอะไรแดงๆ รอบเกาะนี้ผ่านบทความแรกของซีรีส์นี้สักหน่อย

เครื่องบินลงจอดที่สนามบินนานาชาติฮ่องกง นาฬิกาโลกปรับเวลาให้ฮ่องกงเดินหน้าเร็วกว่าไทย 1 หนึ่งชั่วโมง บนเกาะลันเตาห่างจากที่พักของผม 34 กิโลเมตร จากการค้นหาข้อมูลคร่าวๆ ผมค้นพบว่า ฮ่องกงเป็นเมืองที่ตั้งตนเป็นอิสระและมีความเป็นตัวของตัวเองสูง แม้จะมีพื้นที่แค่เพียง 1,100 – 1,115 ตารางกิโลเมตร น้อยกว่ากรุงเทพมหานครเมืองที่ไม่ได้นอนนิดหน่อย แต่เมืองนี้คงนอนน้อยเช่นกัน เพราะเต็มไปด้วยย่านต่างๆ ที่ครึกครื้น และน่าพิสมัยให้ผมสำรวจรอบเกาะ โดยมีเพื่อนสองคนนั่นก็คือคาบสมุทรเกาลูน และนิวเทร์ริทอรีส์ มีพี่ใหญ่คือทะเลจีนใต้ล้อมรอบ เลยสามารถพูดได้เต็มปากว่าที่นี่โคตรเจริญ

ภาพจำฮ่องกงของผมนอกจากตึกระฟ้าและการมูแล้วนั้น ฮ่องกงคือเมืองใหญ่ที่คลาสสิกเสมอมา ลองคิดภาพว่าหนุ่มติสท์ รักการถ่ายภาพ อินเรื่องความเหงา และความยุ่งเหยิงของความสัมพันธ์ในเมืองใหญ่มาฮ่องกงแค่คิดก็น่าสนุกแล้วว่ามันจะพาผมไปเจออะไรบ้างแล้ว บทความนี้จึงเป็นเหมือนบันทึกการเดินทางของผมในเมืองที่มีแต่สีแดงแบบงงๆ

ผมเลือกเฉดสีแดง สีที่อยู่กับเมืองนี้ในทุกมุมมาเป็นตัวเล่าเรื่องราวทั้งหมดขณะที่ผมอยู่ฮ่องกง ประจวบเหมาะกับช่วงเทศกาลตรุษจีนพอดี สีแดงจึงโดดเด่นเป็นพิเศษ

สีนี้มีมาตั้งแต่ประวัติศาสตร์ในจีน มันเป็นสีของโชคลาภ ความสุข และความเจริญรุ่งเรือง เรามักจะพบเห็นสีแดงแต่งแต้มไปทั่วเมือง ทั้งในชีวิตประจำวันและช่วงเทศกาล เหตุผลที่ว่านั้นจึงทำให้ผมอยากออกสำรวจ

ก่อนจะก้าวเข้าไปในเมือง ผมขอชวนมองเรื่องธงประจำชาติเป็นอย่างแรก ธงแดงของฮ่องกงเป็นสีแดงสดเหมือนธงชาติจีน จากการหาข้อมูลพบว่าธงนี้มีความเชื่อมโยงกับบ้านเกิดเมืองนอนของจีนแผ่นดินใหญ่ 

ดอกชงโคสีขาว 5 กลีบ สื่อถึงความรักของชาวฮ่องกงกับความสัมพันธ์ของดวงดาว 5 ดวงบนธงชาติจีน 

แต่ความหมายหลักๆ คือการอยู่ร่วมกันในหนึ่งประเทศ สองระบบ จีนมีจีนเดียว แต่ยอมให้ฮ่องกงคงระบบเศรษฐกิจ การปกครอง แบบทุนนิยมและเสรีนิยมไว้ได้ ขณะที่จีนใช้ระบบสังคมนิยม ฮ่องกงจึงมีสิทธิปกครองและความเป็นตัวเองสูง

คนฮ่องกงจำนวนมากพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าพวกเขาเป็น Hongkonger ก่อนจะเป็นคนจีน
เขาภูมิใจในวิถีชีวิตที่เป็นอิสระและเปิดกว้าง คนฮ่องกงจึงเป็นตัวของตัวเองในทุกวันนี้

สีแดงเฉดต่อมาที่เข้ามาทักทายผมคือสิ่งก่อสร้างสีแดงเลือดหมู พื้นที่รอบสนามบินบนเกาะลันเตาได้กลายเป็นจุดเชื่อมต่อของภูมิภาคไปแล้ว มีการถมทะเลเพื่อสร้างพื้นที่ใหม่ๆ การที่ผมเดินทางมาฮ่องกงเป็นครั้งแรก ยิ่งตอกย้ำให้ผมสัมผัสว่าเมืองนี้ไม่เคยหยุดพัฒนาเสียจริงๆ

หลังจากวางกระเป๋าลงที่พักในโรงแรมย่าน Tsim Sha Tsui ผมก็ไม่หยุดที่จะสำรวจต่อ ในสภาวะอากาศ 15 – 18 องศา ทำให้ทุกอย่างดูง่ายไปหมด ผมแบกกล้องคล้องคอไม่ลืมที่จะใส่เสื้อกันหนาวสองชั้น และขอไปเดินในเมืองที่ไม่เคยหลับนี้ต่อละกัน!

Tsim Sha Tsui เป็นย่านกลางเมืองที่คึกคักแห่งหนึ่งในฮ่องกง มีชื่อเสียงในด้านการช็อปปิง บรรดาร้านรวงและระบบเศรษฐกิจของเมืองจึงเข้ามาทักทายผมอย่างต่อเนื่องในเวลาถัดมา ผมเจอป้ายร้านค้าสีแดงเปล่งแสงแข่งกัน อยู่ตลอดๆ มองอีกแง่หนึ่ง ฮ่องกงคือหนึ่งในเมืองที่ค่าเช่าที่แพงที่สุดในโลก ขนาดของร้านค้าจึงไม่สำคัญ แต่การแข่งขันอยู่ที่การมองเห็น ป้ายจึงต้องตะโกนบอกให้คนแวะเข้ามา 

สีแดงคือสีแห่งความมงคล สื่อถึงพลังงานการหมุนเวียน ความคึกคักของตลาด ผมจึงขอเปรียบเปรยป้ายเหล่านี้ว่าเป็นเหมือนภาษาแห่งการค้า

ซึ่งร้านที่ผมถ่ายมาไม่ใช่แบรนด์ใหญ่ แต่เป็นร้านรายย่อยที่พยายามอยู่ในเมือง ที่ทุนนิยมบีบอัดในทุกตารางเมตร ผมรู้สึกได้ถึงเมืองที่ไม่เคยหลับใหล ไม่เคยหยุดพัก และไม่เคยปล่อยให้ความเงียบได้ทำงานมากนักไม่ใช่เรื่องบังเอิญแต่เป็นความตั้งใจ ก่อนมาผมได้ศึกษาว่าเราต้องแลกเงินพอติดตัวมาบ้างเพื่อใช้

ง่ายจ่ายคล่อง ผมพบว่าธนบัตรที่นี่มีหลายสีแต่ผมเลือกหยิบธนบัตรสีแดงของ ดอลลาร์ฮ่องกงมาด้วยความสงสัยว่าทำไมถึงไม่ได้เป็นรูปกษัตย์ หรือวีรบุรุษอย่างในหลายๆ ประเทศ แต่สื่อถึงสัญลักษณ์ของการเติบโตเสียมากกว่า อย่างเช่น ดอกไม้ อาคาร เส้นโค้ง หรือรูปทรงแปลกตา เป็นลวดลายที่ไม่เฉพาะเจาะจง เพราะฮ่องกงไม่เคยเป็นรัฐชาติเต็มตัว เป็นเมืองพหุวัฒนธรรมเน้นเรื่องเศรษฐกิจ

ดอลลาร์ฮ่องกงเป็นสกุลเงินหลักของเขตบริหารพิเศษ มีระบบอัตราแลกเปลี่ยนผูกติดกับดอลลาร์สหรัฐฯ ซึ่งผันผวนน้อยเมื่อเทียบกับเงินบาทไทยในระยะนี้ มี 3 ธนาคารเป็นผู้ออกธนบัตร HSBC, Standard Chartered และ Bank of China โดยธนบัตรที่ออกจะแตกต่างกันที่ด้านหน้า แต่ละธนาคารก็จะใช้สัญลักษณ์ของตนเอง

ผมมองว่าด้วยความที่ฮ่องกงเป็นเมืองการเงิน ธนบัตรจึงออกแบบมาเพื่อความเชื่อที่สื่อถึงความมั่นคงของชาติ ไม่มีทางที่ระบบจะล่ม เงินยังคงเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุด และเชื่อว่าระบบการแลกเปลี่ยนจะยังคงดำเนินต่อไป

ฮ่องกงจึงไม่ได้ปลูกฝังให้รักชาติแต่ปลูกฝังให้เชื่อมั่นในความเป็นตัวเอง

และเมื่อเงินมีค่ามากๆ นั้นจึงกลายเป็นวัฒนธรรม เป็นภาษากลางที่คนใช้วัดคุณค่า ความสำเร็จ และตัวตนของกันและกัน

ถ้าป้ายร้านสีแดงและเงินคือการแข่งขันทางเศรษฐกิจ สีแดงในตรุษจีนคือการหยุดพักจากสนาม 

ในประเทศที่ค่าครองชีพสูงที่สุดในโลก เมืองนี้จึงไม่เคยตัดเงินออกจากวัฒนธรรม การให้อั่งเปาจึงเป็นเหมือนการส่งต่อความโชคดี เชื่อมสัมพันธไมตรีกันในครอบครัว ช่วยเหลือเจือจุนในสายญาติ ในหลายประเทศ ตรุษจีนคือการเฉลิมฉลองแบบครอบครัวและคนในชุมชน แต่สำหรับฮ่องกงเป็นเทศกาลของความเชื่อส่วนบุคคลมากกว่า 

ร้อยวันพันปีไม่เคยจะให้พรใดใด 

รักเธอเกินใครก็เลยให้ เฮง เฮง เฮง

คนที่นี่จึงอยู่กับเมืองที่เป็นเมืองจริงๆ เมืองที่มีตึกสูงระฟ้า เมืองที่ไม่ได้หวือหวาเหมือนชาตินิยม มีเพียงการแลกอั่งเปาในลิฟต์ ส่งต่อคำอวยพรระหว่างสัญจรไปมา หรือกินอาหารมงคลในร้านใต้ตึกสูงเท่านั้น

ทำให้ผมรู้ว่าต่อให้บ้านเมืองจะดีแค่ไหน มนุษย์ก็หนีทุนนิยมไม่พ้น

สีแดงอีกหนึ่งเฉดที่พาผมเดินทางมาถึงฮ่องกงคือ สีแดง ‘In the Mood for Love’ สีแดงเข้มที่ดูอบอุ่นแต่ปนความเศร้าอยู่มาก ภาพยนตร์เรื่องนี้มีผลต่อภาพจำฮ่องกงสำหรับผม 

In the Mood for Love คือภาพยนตร์ปี 2000 จากผู้กำกับที่ผมชอบมากที่สุดนั่นคือ หว่องกาไว เรื่องราวชีวิตชายหญิงที่อาศัยอยู่ในตึกเดียวกัน แต่ภายหลังได้พบว่าคนรักของตนมีความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นกันอยู่ ทั่งคู่จึงเริ่มสนิทกันอย่างช้าๆ เปิดเผยความเจ็บปวดในใจที่ยังมีความหวัง ถ่ายทอดออกมาด้วยมู้ดเหงาๆ ภาพสวยๆ ตามตรอกซอกซอยของถนน ตึกสูง ห้องเช่า หรือแม้กระทั่งควันบุหรี่ที่ลอยในห้องแคบของฮ่องกง

แม้ก่อนมาผมจะไม่ได้ดูภาพยนตร์ซ้ำอีกรอบ แต่มันทำให้ผมถึงกับชะงัก เพราะเดจาวูเล่นงาน ภาพจำเรื่องความสัมพันธ์เล็กๆ ที่ผิดที่ผิดเวลาใต้เมืองใหญ่ บนเมืองที่ชีวิตต้องเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา เล่นงานผมแล้ว เล่นงานทางความรู้สึก เล่นงานด้วยความอึกทึกของเมือง

สีแดงในย่าน Tsim Sha Tsui เป็นสีที่น่าสนใจสำหรับผมเหลือเกิน เพราะมันยังเป็นสถานที่ที่ถ่ายทำภาพยนตร์ Chungking Express (1994) กำกับโดยหว่องกาไวเช่นกัน ผมเลยไม่พลาดที่จะไปเดิน Chungking Mansion และผมก็ได้สัมผัสถึงความอึดอัดคับแคบแบบที่หนังบอกจริงๆ ตึกเช่าราคาถูก ที่มีชื่อเสียงพร้อมกับความอันตราย ผมเดินเข้าด้วยความตุ๊มๆ ต่อมๆ อย่างรวดเร็ว ก็ได้ค้นพบว่ามันไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น คนผิวดำที่ขายของพร้อมทักทายเราด้วยคำว่า หนีห่าว ดูต้อนรับนักท่องเที่ยวซะมากกว่า ขอระวังตัวและคิดบวกไว้ดีกว่า

เราสามารถมองฮ่องกงเป็นเมืองที่สวยงามเหมือนในป้ายโฆษณาก็ได้ แต่อีกมุมก็สามารถมองว่ามันอึดอัด คับแคบ และไม่เคยหยุดได้เหมือนกัน

In the Mood for Hong Kong ซีรีส์ของ a day จึงล้อมากับชื่อนี้ 

ถือกำเนิดมาเพื่อพูดในสิ่งเหล่านี้ สิ่งที่ไม่ค่อยมีคนพูด

สีแดงอย่างต่อมาผมขอพูดถึง สีแดงของการคมนาคม MTR รถไฟฟ้าใต้ดินทำเอาผมว้าวมาก ที่นี่ผู้คนใช้รถไฟฟ้าใต้ดินเป็นส่วนใหญ่ เพราะมันครอบคลุมทั่วทั้งฮ่องกง เกาลูน นิวเทร์ริทอรีส์ สามารถเชื่อมไปสนามบิน และนั่งต่อไปจีนแผ่นดินใหญ่ได้

ถ้าเป็นที่ไทยเผลอนั่งเลยป้ายหน่อย ก็ต้องเสียเวลาไปเปลี่ยนขบวน แต่ที่นี่เราสามารถเปลี่ยนสายได้ในชานชาลาเดียวกัน หรือเดินไม่กี่สิบเมตร ไม่จำเป็นต้องออกแล้วเข้าใหม่ ก็สามารถเปลี่ยนขวนได้แล้ว แถมยังสามารถคำนวณเวลาได้แบบไม่ต้องใช้ดวง เชื่อมกับรถเมล์ รถแทรมและเฟอร์รีได้ ทุกระบบเขาต่อกันได้สนิทจริงๆ

การที่ผมจะนั่งเลยป้ายในวันนี้ เลยทำให้ผมทำความเข้าใจการเดินทางในเมืองใหญ่ผ่าน MTR ได้เก่งขึ้น หลังจากนั้นผมก็เดินทางโดยไม่หลงอีกแล้ว

ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด เสียงสัญญานไฟแดงเป็นอีกหนึ่งสัญญานเด่นของฮ่องกง เสียงมันกระตุ้นให้เราต้องเคลื่อนไหวอยู่ตลอด พอมาที่นี่แล้วทำให้ผมรู้สึกว่าสีแดงไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ผมต้องหยุด มันเป็นสีที่แสดงออกถึงความรวดเร็วด้วยซ้ำ นอกจากนี้ผมยังเห็นสีแดงวิ่งอยู่รอบเมือง 

เริ่มจากแท็กซี่สีแดงที่ผมเห็นบ่อยที่สุด เจ้าตัวนี้คอยให้บริการทั่วฮ่องกงและเกาลูน เรียกง่าย ไปไหนก็สะดวก

แดงต่อมาคือ MTR สายสีแดง หรือ Tsuen Wan Line  MTR เป็นรถไฟฟ้าใต้ดินสายหลักที่คอยพาผู้คนจากเขตที่พักสู่ใจกลางเมืองได้ง่ายๆ

และอย่างสุดท้ายสีแดงที่คลาสสิกที่สุด รถแทรมสีแดง รถรางสองชั้นที่วิ่งผ่านย่านการค้าและย่านเมืองเก่า เป็นเฉดสีแดงที่ราคาเพียง 3 HKD ก็สามารถพาคุณไปได้ทุกป้าย เหมือนช่วยย้ำเตือนว่าเมืองนี้ไม่ได้เร็วจนเกินไป มันช้าได้ถ้าคุณเลือก

รถแทรม หรือรถรางสองชั้นแบบเดียวกับอังกฤษ เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่บ่งบอกว่าที่นี่นั้นโคตรเก่าแต่เก๋า อีกหนึ่งสิ่งที่สื่อถึงพื้นที่คาบเกี่ยวระหว่างจีนและอังกฤษ ด้วยโครงสร้างอาณานิคมแบบตะวันตกที่ก่อตั้งในช่วงที่ฮ่องกงยังอยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษ เลยมีการเกิดขึ้นของรางถาวร มีระบบไฟฟ้า และมีรถแทรมที่ค่าโดยสารเข้าถึงได้ 

หลังการคืนฮ่องกงให้จีน ในปี 1997 ระบบรถแทรม ยังคงถูกใช้งานต่อโดยไม่มีการรื้อถอนหรือเปลี่ยนบทบาท รถแทรมเลยเป็นสิ่งที่คนฮ่องกงคุ้นเคยและรองรับประชากรที่หนาแน่นได้

ใกล้วันสุดท้ายผมเดินไปในย่านเมืองเก่ามากขึ้น โดยเฉพาะย่าน Kennedy Town ไปจนถึง Sheung Wan ย่านเก่าเหล่านี้ทำเอาผมถ่ายรูปเพลินเลย

สีแดงเมืองเก่าฮ่องกง คงเป็นเฉดสีแดงที่ผมชอบที่สุด เฉดแดงที่ไม่ตะวันตก ไม่ตะวันออก เป็นสีแดงเข้มที่คอนทราสต์ เรียบง่าย คลาสสิกและผ่านมาเวลามาพอสมควร 

ย่านเก่าของฮ่องกงฝั่งตะวันตกเป็นย่านของวิถีชีวิตล้วนๆ นอกจากเสียงติ๊ง ติ๊ง ของรถแทรมแล้วยังมีเสียงของความสงบหายใจอยู่ 

วัยชรายังออกมาเดินเล่นริมอ่าว ดูเมือง ออกกำลังกาย และปิกนิกในสวนสาธารณะ วัยรุ่นยังมาเดินเล่นตามตรอกซอกซอย ถ่ายรูปเล่นในคาเฟย่านเมืองเก่า ร้านขายของมือสองยังคงซ่อนความแอนะล็อกไว้ คนยังแจกหนังสือพิมพ์ ตู้โทรศัพท์ก็ยังใช้ได้ ร้านขายของชำที่ขายมาตั้งแต่รุ่นพ่อยังคงดำเนินกิจการไปอย่างเงียบๆ รวมถึงต้นไทรที่ผมเดินผ่านก่อนจะมาถ่ายโฟโต้สปอตของฮ่องกงนี้ด้วย

เมืองนี้แอนะล็อกกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีก

ระหว่างเดินผ่านย่านเก่า มีบทสนทนาของผมกับบก. ในเรื่องความเหงาเกิดขึ้น ในฮ่องกงบางย่านคึกคักต่างกันไป ย่านเก่านี้ถึงจะพลุกพล่านบ้างเป็นปกติ แต่ผมกลับรู้สึกเหงาขึ้นมาทันใด อาการชนิดนี้คงเป็นเพื่อนสนิทของผมไปแล้วจริงๆ มาคิดดูอาการเหงา ไม่ได้เกิดจากการคิดถึงหรืออยากมีความรักเชิงลึกขนาดนั้น แต่มนุษย์มันต้องการสิ่งที่ไม่อาจคว้ามาได้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ

คุณเคยมีความรู้สึกแบบนี้ไหม 

ความรู้สึกที่อยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย แต่ไม่มีใครเข้าใจเราเลยสักคน

อยู่คนเดียวอาจไม่เหงา แต่อยู่ท่ามกลางผู้คนกลับเหงาขึ้นมาได้ 

ฮ่องกงเป็นแบบนั้น

สีแดงในวันนี้จึงเป็นสีที่ดึงผมออกมาจากภวังค์เหงาหลังจากสติหลุดและปล่อยให้มันครอบงำไปชั่วขณะ เป็นสีที่ทำให้เมืองมีชีวิตมากขึ้น กระตุ้นให้ทำอะไรสักอย่าง คอยกำหนดจุดโฟกัสให้คนออกไปใช้ชีวิต และทำให้เมืองดู Emotional มากขึ้นแม้ชีวิตจริงจะไม่

แต่เมืองก็คือเมือง ทุกเมืองจะเชื่อมความเป็นมนุษย์ ความรัก ความอยาก ความทรงจำเสมอไว้ด้วยกันเสมอ ย่านเมืองเก่าฮ่องกงยังพาผมไปผมกับ สีแดงของตลาดสดชุมชน สีแดงของแหล่งอาหารท้องถิ่น ราคาย่อมเยา เป็นเหมือนตลาดที่พวกเขาพบปะกันตั้งแต่เช้าถึงเย็น เป็นพื้นที่ให้คนมาเลือกวัตถุดิบที่สดใหม่ ทั้งตลาดแห้ง ตลาดเปียก ไม่ต่างจากไทยเลย

ผมไม่ได้ปรับตัวในการมาเมืองนี้สักเท่าไหร่ เพราะลำพังแค่ภาษาอังกฤษที่ผิดแกรมม่าของผม ก็ทำให้คนฮ่องกงเข้าใจแล้ว ผมพึ่งเข้าใจว่าภาษาเป็นแค่ตัวกลางในการสื่อสารก็วันนี้

ด้วยความที่ค่านิยมตะวันออกและตะวันตกถูกผสมกันในสีแดงนี้มาตั้งแต่สมัยอาณานิคม วิธีคิด ชีวิต และวัฒนธรรมของฮ่องกงจึงมีความผสมผสานและเข้าถึงได้ง่าย

ผมอ่านจีนไม่ออกเลยสักคำ ถ้าให้พูดก็พูดได้แค่ต้าชั่ว ต้าชั่ว ปู่เหย้าหลาย ตอนแรกคิดว่าคงไม่มีใครเข้าใจผมขนาดนั้นหรอก แต่กลับกันคนที่นี่พูดคุยกับผมด้วยความใจเย็นซะเหลือเกิน 

เดินทั่วเมืองจนเหนื่อยขอมาแวะกินร้านบะหมี่ที่มีป้ายสีแดง ย่าน Sheung Wan ซึ่งแน่นอนว่าผมอ่านไม่ออก รู้แค่ว่าเป็นร้านบะหมี่ที่ได้ได้มิชลิน ไม่มีในโลเคชัน เป็นเหมือนร้านท้องถิ่นในย่านเก่าที่ผมชอบแวะกับคนในออฟฟิศ a day ย่านตลอดน้อยเป๊ะ

ความจริงร้านนี้เป็นร้านบะหมี่ดั้งเดิมที่ส่งต่อสูตรจากรุ่นสู่รุ่น เป็นร้านเส้นตระกูลหมี่กี่ ร้านหมี่กระจกใส มีครัวด้านใน มองไปเห็นเส้น ใช้ชามตราไก่และที่สำคัญต้องใช้ Cash Only เป็นสัญญานบอกผมว่านี่แหละร้านโลคัลที่ผมตามหา

ผมสั่งเมนูบะหมี่ปลา ส่วนบก. สั่งบะหมี่เนื้อ เราพูดคุยสารพัดเรื่องฮ่องกง ยังดีที่บก. ผู้ร่วมทริปของผมสื่อสารภาษาจีนได้ เพราะร้านนี้เป็นภาษาจีนล้วนเลยค่อนข้างยากสำหรับผม

แต่ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น ผมตัดสินใจใช้ภาษาอังกฤษที่เรียนมา ชวนคุณป้าที่นั่งเช็ดจาน และเป็นแคชเชียร์ในคนเดียวกันตรงหน้าร้านคุยเรื่องทั่วไป ด้วยความที่โต๊ะเราอยู่ใกล้กันเราเลยมีโอกาสคุย คุณป้าเข้าใจภาษาของผมเพราะเป็นคนสิงคโปร์ แต่ย้ายมาอยู่ฮ่องกงได้หลายปี แถมยังทักผมว่าสำเนียงของผมแค่ฟังก็รู้เลยว่าเป็นคนไทย แม้หน้าตาจะดูจีนก็ตาม ทำผมยิ้มแป้นเลย

ผมเดินทั่วเมืองจนหมดเวลาของฮ่องกงแล้ว ระยะเวลาเพียง 4 วัน ทำให้ผมรู้จักเมืองนี้มากขึ้นอีกหน่อย ไม่รู้ว่าพวกคุณเป็นเหมือนกันไหม แต่ทุกครั้งที่ผมออกเดินทาง บางคำถามมันก็ตอบผมโดยไม่รู้ตัว ผมจะไม่เชื่อคำนี้เลยถ้าผมไม่ออกเดินทางด้วยตัวเอง 

เมืองนี้อาจเป็นเมืองที่ดูไม่ค่อยมีอะไร แต่พอเราได้เข้าไปใกล้ๆ มองมันด้วยตา สัมผัสมันด้วยใจ ตกหลุมรักอะไรมันสักอย่าง มันก็มีเสน่ห์เหมือนกัน ฮ่องกงเป็นแบบนั้นสำหรับผมอยู่เสมอ

คลาสสิกแต่เรียบง่าย วุ่นวายแต่ไม่หวือหวา สถานที่แห่งนี้เคยเป็นภาพในฝันของผมมานานแสนนาน มันเปิดโอกาสให้ผมได้เดินทางแม้จะไม่รู้จุดหมาย ได้เขียนบันทึกเรื่องสนุกไปพร้อมกับมัน ได้มีความสุขกับสิ่งที่ได้สำรวจและเจอตรงหน้า 

ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองได้เป็นนักเดินทางที่เอาเรื่องราวของตัวเองมาเขียนหนังสือแบบที่ผมอ่านตอนเด็ก เด็กที่เล่นของเล่นแอนะล็อก เด็กที่ชอบอ่านหนังสือเดินทาง และเด็กที่กำลังเดินตามทางเพื่อค้นหาความฝันของตัวเอง

การเอาตัวเองออกมาในมุมใหม่ๆ ของโลกก็ทำให้เราได้ค้บพบอะไรสักอย่างเยอะเหมือนกัน การค้นพบ สีแดงเฉดฮ่องกงมันจึงรวมสองโลกไว้ในความเป็นตัวเองของผมเช่นกัน โลกของประวัติศาสตร์ทั้งออกตก และโลกของผมที่ตกหลุมรักความธรรมดาของเมืองนี้

เป็นอีกครั้งที่ผมได้มาในสถานที่ใหม่ๆ และตกหลุมรัก

เป็นอีกครั้งที่ผมเลือกเดินทางตามความสงสัยและปล่อยให้ตัวเองได้รู้

เป็นอีกครั้งที่ผมดูจะโตขึ้นเล็กน้อย

อ่านกันจนจบเลยสินะ อ่านมาถึงตรงนี้ 

คุณผู้อ่านกำลังมองเห็นสิ่งเดียวกันกับผมอยู่หรือเปล่า

สิ่งที่ทำให้เราเป็นอิสระ 

และจะตกหลุมรักได้ไม่รู้กี่ครั้ง

The post Red Things Hong Kong สำรวจฮ่องกงเมืองอิสระ ผ่านสัญญะของเฉดสีแดง appeared first on a day magazine.

ยิ่งถ้าเป็นเชียงใหม่ ครั้งเดียวมันพอจริงหรือ 

โรคคิดถึงเชียงใหม่ได้กลายมาเป็นโรคประจำตัวผมเป็นที่เรียบร้อย และผมก็เชื่อว่าอีกหลายคนก็คงเป็นโรคนี้ไม่ต่างจากผม  แต่เพราะอะไรคนที่ได้มาเยือนเชียงใหม่จึงมักจะคิดถึงเมืองนี้กันนะ?

ถ้าให้จัดอันดับการอยู่กับปัจจุบันผมคงอยู่ที่โหล่ มาคิดดูแล้วผมมักเอาตัวเองไปผูกไว้กับอะไรสักอย่าง เอาอารมณ์ไปผูกกับสถานที่ เอาคนไปผูกกับเพลง เอาบรรยากาศมาผูกกับเมือง เป็นเหตุผลทำให้คนที่ไม่อยู่กับปัจจุบันอย่างผม เมื่อได้กลับมาเชียงใหม่ก็รู้สึกอบอุ่นเหมือนถูกโอบกอดล่ะมั้ง

ความน่าฉงนของเมืองหนึ่ง เพลงหนึ่ง คนหนึ่ง หรือช่วงเวลาหนึ่งในชีวิตถูกผูกความรู้สึกเข้าไว้ด้วยกัน ผมถูกสอนมาตั้งแต่เด็กว่ามนุษย์เป็นสัตว์สังคมเลยเชื่อว่ามนุษย์ไม่ได้ถูกกำหนดให้อยู่คนเดียว ผมมักใช้เวลาไปกับอารมณ์ที่ล่องลอยเป็นส่วนใหญ่ สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงนามธรรม วุ่นวาย ว่องไว และเอาใจยาก สมองมันคงจัดระเบียบด้วยการผูกอารมณ์เหล่านั้นไว้กับสิ่งที่จับต้องได้ในที่นี้คือ ‘เชียงใหม่’ ยกตัวอย่างเช่น เวลาผมท้อใจทีไรก็จะนึกถึงเชียงใหม่ทุกที หรือไม่ก็ตอนที่มีความรักครั้งแรก เชียงใหม่ทำให้ทุกอย่างโรแมนติกขึ้น

เมื่อความรัก ความสุข หรือความเจ็บปวด เกิดขึ้นพร้อมกับสถานที่หรือใครบางคน สมองเลยรวมทุกอย่างเข้าเป็นความทรงจำชุดเดียว ไม่ได้แยกว่าอะไรคืออะไร มันจำแค่ว่าความรู้สึกนี้เคยเกิดขึ้นที่นี่ ที่เชียงใหม่

จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมแค่กลับไปยังสถานที่เดิมหรือได้ยินเสียงเพลง หรือกลิ่นที่คุ้นเคย อารมณ์ทั้งก้อนถึงย้อนกลับมา โดยที่เราไม่ได้ตั้งใจจะคิดถึงมันเลยด้วยซ้ำ

บทความนี้จึงสร้างมาแด่คนที่คิดถึงเชียงใหม่ คนที่อยากทำความรู้จักเชียงใหม่ ซึ่งเราจะพาไปสัมผัสความคิดถึงทั้ง 5 ประสาทสัมผัสของนักเขียนผู้รักเชียงใหม่อย่างสุดหัวใจ ทั้งคิดถึงภาพเชียงใหม่ในอุดมคติ คิดถึงเสียง คิดถึงรสชาติ คิดถึงกลิ่น และคิดถึงกอด เผื่ออ่านแล้วจะทำให้ได้ใกล้เชียงใหม่มากขึ้น หรือไม่ก็ได้คิดถึงช่วงเวลาดีๆ ของมันไปพร้อมกับความคิดถึงของผม

กล้าพูดได้เต็มปากว่าคงไม่ใช่ผมคนเดียวที่พร่ำเพ้อพรรณนาถึงมันแน่ 

หากเราเคยรักอะไรสักอย่างที่นั่น ความคิดถึงคงจะเข้ามาย่างกลายเราทุกวันโดยไม่ทันรู้ตัว ซึ่งบริบทของความคิดถึงที่ว่านั้นจะแตกต่างกันไป 

ความคิดถึงทำให้กลับไปมองเห็นภาพในอดีต

ความคิดถึงทำให้กลับไปคิดถึงใครสักคน

ความคิดถึงทำให้ได้สัมผัสความอ่อนโยนของชีวิต

ความคิดถึงทำให้คิดแต่เรื่องที่มีความสุข 

ความคิดถึงทำให้ทุกข์แต่เราอยากกลับไปหา

ผมจะก้าวผ่านความคิดถึงนี้ยังไง ถ้าไม่กลับไปหาล่ะจริงไหม?

เผลอแป๊บเดียวโลกก็หมุนไวกว่าชั่วขณะของมนุษย์ไปเสียแล้ว ‘เชียงใหม่’ ประกอบร่างสร้างตัวผมขึ้นมา ผมกลับมาเชียงใหม่ในรอบปีเพราะต้องมารับปริญญาที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ผมเรียนจบปริญญาตรีแล้ว หลายคนคงรู้ว่าที่นี่ไม่มีสายงานรองรับสำหรับเด็กอินดี้ที่จบใหม่อย่างพวกเรา จึงทำให้ผมต้องโบกมือลาเมืองนี้ ทั้งๆ ที่ผมก็รักเมืองนี้ไม่น้อยกว่าใคร รอบนี้ได้กลับมาเชียงใหม่ทั้งที ก็ขอใช้ชีวิตที่นี่ให้เต็มที่หน่อย

เชียงใหม่ต่อให้จะกลับมากี่ครั้งกี่ครา ก็ไม่เคยใหม่สำหรับผม อะไรที่ช้ามันยังคงช้าอยู่อย่างนั้น ผู้คนยังคงพูดภาษาเหนือปนกลางแบบกลายๆ ต้นไม้ใบหญ้าและภูเขายังคงโอบกอดเราเสมอ และท้ายที่สุดคืออากาศ 17 องศา ยังคงเข้ามาทักทายตลอดหลังจากลงเครื่อง

ความคิดถึงของผมเริ่มบรรเทาลง ความสุขของผมเริ่มชัดเจนขึ้น 

ถึงเชียงใหม่แล้วก็ไม่รีรอ รีบคว้ามอเตอร์ไซค์สักคัน อยู่กับคนที่เรารักตระเวนรับประทานอาหารเหนือมื้อลำสักมื้อ ใช้พลังงานของการคิดถึงนี้ให้คุ้มค่าที่สุด

คิดถึงภาพจำของเชียงใหม่

หากใช้ตามอง เมืองนี้เป็นคงเป็นเมืองที่ใครๆ ก็รัก ถ้าเป็นคนก็เป็นคนที่ฮอตพอสมควร มีแต่คนถามถึง ถึงแม้จะไม่ค่อยสนใจใคร แต่ก็ให้เวลากับคนที่รักเสมอ มีสไตล์และมีสเน่ห์อย่าบอกใครเชียว

นครพิงค์ หรือ นพบุรีศรีนครพิงค์เชียงใหม่ เป็นชื่อเก่าของเมืองเชียงใหม่ที่เราคุ้นเคย โดยคำว่าพิงค์ ในภาษาบาลีแปลว่า ไหลผ่านเมือง คำว่า นครพิงค์ จึงสื่อถึงเมืองแห่งแม่น้ำปิง ที่เป็นหัวใจของทุกสิ่งของเมืองล้านนา มั่นคง เข้มแข็งทั้งด้านยุทธศาสตร์ การคมนาคม และการเกษตรของเชียงใหม่ยาวนานกว่า 700 ปี  

เชียงใหม่ จึงแปลว่าเมืองใหม่ที่มีคูน้ำและกำแพงล้อมรอบบริเวณแม่น้ำปิง ไม่ได้ถูกเปลี่ยนชื่อแต่อย่างใด แค่นิยมเรียกสั้นๆ ว่า ‘เชียงใหม่’ เท่านั้นเอง

ถึงอย่างนั้นแล้วมาเชียงใหม่จะไปที่ไหนดีล่ะ สำหรับผู้มาเยือนครั้งแรกก็คงต้องไปท่าแพ เดินคูเมือง ไหว้พระดอยสุเทพ ชมธรรมชาติฤดูหนาวบนดอย เดินถนนคนเดิน เยี่ยมชนชาวเขาใจดี ชิมอาหารเหนือ ไส้อั่วร้อนๆ น้ำพริกหนุ่ม แคบหมู น้ำพริกอ่อง การใช้ชีวิตแบบช้าๆ เสพงานคราฟต์ ศิลปะแฮนด์เมด หรือไม่ก็ต้องไปคาเฟ หรือพักผ่อนหย่อนใจ เมืองเชียงใหม่เป็นเมืองที่รวมทุกความสุขของวัฒนธรรมล้านนาโบราณ และธรรมชาติไว้ด้วยกันจริงๆ

หลับตาลงก็คิดถึงคุณที่อยู่ตรงนี้ตลอดมา 

ช่วงเวลาที่เราจับมือและมอบความรักก่อนจากลา 

ยิ้มที่ผมเคยมองทุกวัน คำที่คุณต้องพูดทุกครา 

ฉันคิดถึงเธอจริงๆ

เนื้อเพลง Summertime เพลงโปรดของผมจากวง YEW ft. LANDOKMAI ทำให้ผม Romanticize เมืองนี้ว่าเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยความรักจริงๆ เพราะถ้าหลับตาลงก็คงคิดถึงเสมอมา

ถ้าให้นิยามอาการคิดถึงเชียงใหม่สำหรับผมแล้วมันเป็นเพียงนามธรรมฟุ้งๆ แต่รูปธรรมคือเมืองนี้ เมืองที่มีอยู่จริง เมืองที่แต่ละคนจะมีภาพสถานที่ที่รัก หรือภาพผู้คนที่อยากเจอซ่อนอยู่จริงๆ

เป็นเหตุให้คนที่เคยมาที่นี่นั้นย่อมคิดถึงมันโดยง่าย

แล้วภาพจำเชียงใหม่ของคุณคืออะไรกันล่ะ

คิดถึงเสียงของเชียงใหม่

ถ้าพูดถึงเสียงของเชียงใหม่ หลายๆ คนอาจจะนึกถึงเสียงผู้คนที่คุยภาษาเหนือจอแจ เสียงความเงียบความสงบ เสียงดนตรีล้านนา สะล้อ ซอ ซึง ต๊ะตอนยอน หรือไม่ก็เสียงเพลงภาษาเหนือน่ารักๆ

แต่เสียงของเชียงใหม่สำหรับผมคือเสียงแจ๊ส และเสียงดนตรีอินดี้ยามค่ำคืน
สถานที่ที่ผมเลือกมาวันนี้คือ North Gate Jazz Bar Co-Op บาร์แจ๊สที่แสนอบอุ่นและเป็นกันเองที่สุดในเชียงใหม่ ติดกับคูเมืองด้านในของประตูช้างเผือก

เสียงสากลที่เชื่อว่าใครหลายคนคิดถึง เสียงที่ดึงความเป็นอิสระออกมาจากหัวเมือง เสียงที่หล่อเลี้ยงความฝันของผู้คนที่รักเสียงดนตรี พื้นที่แห่งนี้คอยให้โอกาสแก่นักดนตรีอิสระ คอยโอบอุ้มจิตใจนานาผู้คนที่หลั่งไหลเข้ามาในตัวเมือง และเป็นหมุดหมายที่สำคัญของแวดวงดนตรีในเชียงใหม่

หลังพระอาทิตย์ตกดินถึงเที่ยงคืนจะเห็นผู้คนยืนชมดนตรีแจ๊สล้นออกมาหน้าร้าน ร้านนี้เป็นร้านโปรดของผมตั้งแต่เริ่มทำงานโปรดักชันตอนปีหนึ่ง ตอนนั้นผมเพิ่งหัดทำสารคดีเป็นครั้งแรก งานนี้ทำให้ผมได้รู้จักเชียงใหม่มากขึ้น เปรียบเหมือนสถานที่รวมคนแปลกหน้าแปลกมาตาเจอกัน เหล่านักเดินทางต่างชาติ คนเชียงใหม่ที่รักเสียงดนตรี ศิลปินมาคุยกันมาพบปะและฟังดนตรีด้วยกัน ความน่าสนใจคือที่ร้านเปิด Section ให้ศิลปินแจมได้ด้วย  ห่างออกไปไม่ไกลยังมีร้านมโหรี ซิตี้ ออฟ มิวสิก ที่มีศิลปินมาเล่นดนตีสดเกือบทุกแนว ตั้งแต่พื้นเมืองไปจนถึงดนตรีคลาสสิกเลย โคตรม่วน (โคตรสนุก) 

เชียงใหม่ไม่ได้เล็กอย่างที่คิด ที่นี่ก็มีผู้คน มีศิลปินที่หลากหลาย และมีดนตรีให้เลือกฟังทุกแนวเช่นกัน พูดได้ว่านักดนตรีของเชียงใหม่นานๆ ทีจะมีแสง ศิลปินส่วนใหญ่ทำกันเองไม่มีคนสนับสนุน  เกือบสามร้อยวงที่มีตัวตนเป็นของตัวเอง อย่างวงแมสๆ อย่าง Solitude Is Bliss, เขียนไขและวานิช,  สนิมหยก, Lawin, ธาดา หรือคณะสุเทพฯ ก็เป็นตัวอย่างที่ดีที่จะบ่งบอกว่าดนตรีที่เชียงใหม่ไม่แพ้ใคร ส่วนหนึ่งของผู้ก่อตั้งโปรเจกต์ Chiangmai Original ที่สนับสนุนศิลปินท้องถิ่นในเชียงใหม่ มองดีๆ เชียงใหม่มีดนตรีให้เราเลือกฟังเยอะเลยนะ อินดี้โฟล์ก โซล พ็อพ ร็อก เพลงกำเมือง เพลงจากกลุ่มชาติพันธ์ุ ไปจนถึงอัลเทอร์เนทีฟ เราจึงอยากเป็นกระบอกเสียงในการผลักดันศิลปินเชียงใหม่ อยากให้คนมาซัพพอร์ตและฟังเสียงของพวกเขาเยอะๆ

เสียงเพลงเหล่านี้เวลาฟังผมจึงรู้สึกว่าตัวเองถึงเชียงใหม่ ในวันที่ผมไม่รู้จะไปไหน แค่ได้มาที่นี่ หรือฟังดนตรีในออนไลน์ก็ทำให้ค่ำคืนของผมนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มแล้ว

อากาศเย็น ผู้คนเลยใจเย็นตาม ผมลากเพื่อนไปหาอะไรกิน ขับรถรอบคูเมือง จอดรถมอเตอร์ไซค์ซอยข้างๆ แล้วมาเดินเล่นต่อวันนิมมาน ด้วยความที่โครงการนี้ตั้งอยู่กลางเมืองจึงมีอะไรให้ทำตลอด วันนี้ตั้งใจจะไปซื้อเสื้อผ้ามือสองจึงมาที่ Night Ground Flea Market น่าเสียดายที่ตลาดปิด เพราะผมมาผิดวัน แต่ในความโชคร้ายยังมีความโชคดี เพราะวันนี้มีนักดนตรีมาเล่นไวโอลินให้ฟังกันแบบสดๆ  หรือถ้าใครอยากตื้ด อยากเต้นหน่อย อยากให้เดินผ่านนิมมานซอย 7 ดูรับรองว่าเทสเชียงใหม่ ไม่แพ้ที่ไหนในโลก

พูดได้ว่าเสียงของเชียงใหม่จึงมีหลายๆ แนวเพลง ให้ไปค้นหากระจายอยู่ทั่วเมืองเลยจริงๆ

คิดถึงรสชาติของเชียงใหม่

ต่อมรับรสของผมทำงานคู่กับความหิว ที่เชียงใหม่นอกจากจะมีอาหารเหนือมากมายที่อร่อยแล้ว ใครมีเวลาก็อยากให้มาต่อคิวกินสุกี้ ‘สุกี้ช้างเผือก’ และ ‘Q.Q สุกี้ล้อโต’ สองร้านโปรดตลอดกาล จึงยกให้เป็นรสชาติของเชียงใหม่สำหรับผม รสชาติที่ธรรมดาแต่กลมกล่อม รสชาติที่นอบน้อมแต่จริงใจ รสชาติที่เข้าใจตัวตนของตัวเอง 

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเมืองนี้สุกี้ถึงอร่อย แต่อาจเป็นเพราะรสชาติวัฒนธรรมของเมืองที่พัฒนาสูตรอาหารให้อร่อยอยู่ตลอด ทั้งวัฒนธรรมจีนโบราณ และสตรีตฟูดในบรรยากาศที่เป็นกันเองมาพร้อมผักสด หวานๆ กรอบๆ ให้เราลิ้มรสในทุกครั้ง พอยิ่งอากาศหนาวๆ ได้กินอะไรร้อนๆ ยิ่งทำให้รสชาติเชียงใหม่อร่อยขึ้นเท่าตัว

ร้านสีแดง – สุกี้ช้างเผือก เด่นเรื่องความหอมของกระทะ ความกรอบของผัก และน้ำจิ้มสูตรเด็ด ส่วนร้านสีน้ำเงิน – Q.Q สุกี้ล้อโต เด่นเรื่องรสชาติความละมุน ความนุ่มของรสสัมผัส ทั้งสองร้านไม่มีใครเหมือนใคร แล้วแต่ลูกค้าจะเลือกแต่คนเยอะทุกร้าน มีหลายสาขาด้วย เลือกเอา!

นอกจากนี้ก็ยังมีชาบู หมูกระทะที่อร่อยและราคาถูกมากๆ มีตังค์เพียงสองแบงค์แดงก็กินได้แล้ว ส่วนใหญ่จะเป็นบรรยากาศไม่ต้องพูดถึง เพราะมองไปทางไหนก็เห็นวิวภูเขา ธรรมชาติ และวัฒนธรรมล้านนาโบราณที่แทรกซึมไปทั่วเมือง 

คิดถึงกลิ่นของเชียงใหม่

ผมไม่เคยเข้าใจว่ากลิ่นของเชียงใหม่เป็นยังไงจนกระทั่งย้ายตัวเองมาทำงานที่กรุงเทพ และกลับมาเจอบรรยากาศของเชียงใหม่อีกครั้ง

ผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นเมืองที่ผสมกับกลิ่นป่า กลิ่นที่สูดไปแล้วรู้สึกสงบ ผ่อนคลาย จนอยากทำอะไรช้าๆ กลิ่นที่ได้สัมผัสแล้วสบายใจและได้อยู่กับตัวเอง ถ้าเป็นหน้าร้อนก็จะได้กลิ่นของต้นลมแล้ง หรือภาษากลางคือดอกราชพฤกษ์ กลิ่นไอดินของถนนที่คนในพื้นที่เล่นน้ำสงกรานต์กัน ส่วนหน้าหนาวอาจจะเป็นกลิ่นหอมหวนของดอกไม้สักชนิด หรือกลิ่นหอมเลี่ยนของดอกตีนเป็ดก็ได้นะ ฮ่าๆ

ในช่วงปลายเดือนมกราคม อากาศราวๆ 17 องศา ป่าไม้เขียวชะอุ่ม บางวันมีเมฆลอยต่ำมาโอบกอดดอย ท้องฟ้าเปิดเป็นสีสด ผู้คนยังไม่พลุกพล่านมาก เพราะผ่านช่วงเทศกาลมาแล้ว 

ส่วนฝุ่น PM 2.5 ยังไม่กินพื้นที่เมืองไปจนหมด ช่วงที่ผมไปฝุ่นยังมีความเข้นข้นน้อยถึงปานกลาง สามารถออกไปเดินเล่นสูดกลิ่นเชียงใหม่ได้ แต่ใครมาหลังจากนี้ต้องป้องกันตัวเอง ใส่แมสก์ ล้างจมูกกันด้วย 

กลับเชียงใหม่มาทั้งทีก็อยากออกไปสูดกลิ่นเชียงใหม่ให้เต็มปอด ผมใช้เวลาไปกับการเดินสำรวจธรรมชาติที่อ่างแก้ว อ่างตาด อ่างเก็บน้ำกาแล และเดินป่าสั้นๆ ในเส้นทางดอยสุเทพ – วัดผาลาดได้ศึกษาธรรมชาติและเสพวัฒนธรรมเชียงใหม่ไปในตัว ผมได้ค้นพบว่าความจริงแล้วคนเชียงใหม่ไม่ชอบเดิน ถ้าเลือกได้จะไม่เดินเลยระยะทาง 100 เมตรก็จะขับมอเตอร์ไซค์ไป 

แต่อยากให้เปิดใจเดินป่ากันสักนิด เพราะมันสงบอย่างที่เขาว่ากันจริงๆ ป่าไม้ชุ่มชื้นในหน้าหนาว ลำธารน้ำตก อ่างเก็บน้ำที่สามารถมานั่งรับลม สถาปัตยกรรมล้านนา ดั่งเนื้อเพลงของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ที่ร้องว่า แดนล้านนาแห่งนี้ ดูเหมือนแดนสวรรค์ ดังเทพบรรจงสรรสร้างมา ดูท่าจะจริง ถ้าเชียงใหม่มาในบรรยากาศแบบนี้ ใครบ้างจะไม่ตกหลุมรัก

คิดถึงอ้อมกอดของเชียงใหม่

ด้วยมุมมองของเด็กต่างจังหวัดที่นานทีกว่าจะได้กลับเชียงใหม่ เป็นโอกาสที่ดีที่ได้กลับมาอีกครั้ง เพราะหลังจากรับปริญญาแล้ว  ผมคงไม่มีธุระที่จะต้องกลับมาเชียงใหม่ และคงต้องบอกลาอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นนี้แล้ว

ถึงอย่างนั้นสำหรับผมสัมผัสและอ้อมกอดของเชียงใหม่คงเป็นกอดอุ่นๆ จากคนที่เราผูกพัน จากกาแฟแก้วโปรด จากกับข้าวกับปลา จากต้นไม้ใบหญ้า จากสถานที่ธรรมดาที่คุ้นเคย มากไปกว่านั้นยังเต็มไปด้วยความทรงจำของเมืองที่มีทั้งเพื่อนเรียนด้วยกัน คนที่เรารัก คนแปลกหน้า หรือแม้แต่ลุงป้าร้านข้าวที่น่ารัก เชียงใหม่ทำให้ผมรู้สึกถูกโอบกอดแบบนั้นจริงๆ

การทำงานไกลบ้านทำให้ผมมองเห็นความรักที่มีต่อเชียงใหม่อย่างชัดเจน ต่างจากเมืองทำงานที่กรุงเทพฯ แม้มันจะไม่ได้ทำร้ายเรา แต่มันก็ไม่เคยโอบกอดเราสักวัน นี่คงเป็นความรู้สึกของการเปลี่ยนผ่านและรสชาติของการเติบโตสินะ

ผมตั้งข้อสงสัยว่าความรักกับความคิดถึงมันแตกต่างกันไหม ผมว่าความรักกับความคิดถึงคงเป็นสารตัวเดียวกัน

ความรักมีความคิดถึงเป็นส่วนประกอบ ความคิดถึงมีความรักเจือปนอยู่

มนุษย์ผู้ซึ่งหาความหมายให้กับทุกสิ่งคงซ่อนบางสิ่งไว้ในบางอย่าง แล้วหาอะไรมาผูกมันไว้ 

ผมรู้ว่าคุณก็คงเป็นเช่นนั้น

อย่างไรก็ตาม ‘ความคิดถึง’ จึงไม่ใช่สิ่งเลวร้าย

มันช่วยยึดโยงจิตใจในวันที่ไม่มีที่ไปด้วยซ้ำ

ถ้ามีเรื่องดีๆ เกิดขึ้น ความคิดถึงก็เป็นสิ่งที่วิเศษแล้ว

ท่ามกลางโลกใบนี้ที่ให้คุณค่ากับความเร็ว เมืองนี้ไม่เคยรีบไปไหนเลย อาจจะมีบางทีที่คนช้าถูกตัดสินว่าบกพร่อง ไม่เก่งกาจ หรือไม่เอาไหน แต่ความจริงไซร้บางสิ่งยังไม่ถึงเวลาของมัน ประสาทสัมผัสทั้ง 5 ของผมช่วยให้ผมได้สัมผัสถึงเชียงใหม่ใกล้ชิดมากขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นเราจะรู้ว่าเรารักอะไร ก็ต่อเมื่อต้องจากสิ่งนั้นไปแล้ว ผมมองว่าจะผูกจะโยงอะไรไว้กับที่ไหนมันไม่สำคัญเลย

แค่ครั้งหนึ่งได้รักก็เพียงพอแล้ว 

ขอบคุณบทความนี้ที่ให้โอกาสผมได้เขียนอะไรทิ้งท้ายก่อนจากเชียงใหม่

เราคงไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว สิ่งที่ติดค้างอย่างเดียวคงเป็นความคิดถึงที่ผมได้จากเมืองนี้

กลับกรุงเทพฯ ไปผมคงคิดถึงเธอนะ เชียงใหม่

เมื่อไหร่เธอได้มา ก็ขอให้ใช้เวลาพักผ่อนให้เต็มที่

ไว้เจอกัน

The post ด้วยรักและอาวรณ์ ‘เชียงใหม่’ เมืองไม่ใหม่ที่ใครๆ ก็คิดถึง appeared first on a day magazine.

สำหรับใครที่เสียดายคิดว่า ‘ไม่มีเวลาว่างมานั่งอ่านทุกเล่มหรอกนะ’ ก็ขอให้หยุดควมคิดนั้นไว้ก่อน เพราะไม่ว่าจะเลือกหยิบเล่มไหนก่อนหลังก็ไม่ใช่ปัญหา จะมีก็แต่ว่าดันอ่านเพลินจนวางไม่ลง เช่นนั้นแล้วนักเขียนจาก a day ไม่รอช้าอีกต่อไป คว้าหนังสือกันมาคนละเล่ม เลือกเอาเล่มที่คิดว่าอินที่สุดมาไว้ในมือ หลบไปอ่านคนละมุม และนักเขียนทั้ง 3 คน พร้อมส่งต่อความรู้สึกหลังอ่านจบแบบหมดเปลือก อ่านแล้วชอบ ไม่ชอบ หรือเผลอหลุดขำตรงไหน เราเล่าให้ฟังหมด

จะเศร้าซึม หรือไปต่อ ไม่ไปต่อยังไง 

หลบซ้าย หลบขวาก็ไม่พ้นสปอยล์เลยล่ะ

RE-LEARN-TIONSHIP คือโปรเจกต์การเขียนนิยายของสำนักพิมพ์แซลมอน ที่จะพานักอ่านไปลิ้มลองรสชาติความสัมพันธ์ 3 รูปแบบ จากนักเขียน 3 คน จิดานันท์ เหลืองเพียรสมุท กิตติศักดิ์ คงคา และนริศพงศ์ รักวัฒนานนท์ ที่ต่างนำพาเรื่องราวใกล้ตัวของแต่ละคนมาปลดล็อกบางสิ่งบางอย่างที่ยังค้างคาอยู่ในใจ จุดร่วมของนิยายคือโจทย์ที่โดนเคาะจั่วหัวมาว่า ‘ความรักในเมือง’ พวกเขาจึงเลือกถ่ายทอดความสัมพันธ์ที่ได้เรียนรู้ ขุดคุ้ย Based on true story มาเล่าผ่านสายตาของคนรุ่นเดียวกัน 

“โปรเจกต์นี้เหมือนกับว่าเป็นสนามเด็กเล่น ที่พวกเราไม่ได้มาเพื่อสร้างประติมากรรมใหญ่โตโอฬารหรืองานมาสเตอร์พีซ แต่มันเหมือนพื้นที่ที่ทำให้เราได้ทำความรู้จัก ทดลอง ตื่นเต้นไปกับเรื่องราวที่เล่า”

เหล่านักเขียนสารภาพว่า “เราสามคนไม่เหมือนกันเลย แต่ละคนโคตรจะเป็นตัวเอง ซึ่งเรามองว่ามันเป็นเรื่องดี ดีใจที่พองานเสร็จแล้วทุกคนมองว่านี่เป็นอีกเล่มหนึ่งในชีวิตที่สามารถยิ้มกับมันได้อย่างมีความสุข”

เมื่อได้รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของเหล่านักเขียนยิ่งเพิ่มความอินให้กับผู้อ่านแบบเข้าเส้น บทเรียนที่เราได้เรียนรู้ผ่านหนังสือเหมือนกับนักเขียนมากระซิบข้างหูว่า “พี่ผ่านมาแล้วน้อง”

มาเริ่มอ่านกัน !

คนไทยเป็นอะไรกับคนเก่า CAN’T REMEMBER A LOVE, CAN’T FORGET A LOSS เจ็บเกินจำรัก หนักเกินลืมรอย นวนิยายของคนไม่มูฟออน

ถ้ามีใครสักคนถามว่าสิ่งที่ไม่ได้ไปต่อในปีนี้ของคุณคืออะไร เราตอบได้อย่างเต็มปากเต็มคำเลยว่าความสัมพันธ์ครั้งเก่า แต่สำหรับใครที่ยังมูฟออนเป็นวงกลมหรือก้าว 2 ถอย 3 เป็นจังหวะสามช่าแล้วล่ะก็… นวนิยายเรื่อง ‘CAN’T REMEMBER A LOVE, CAN’T FORGET A LOSS เจ็บเกินจำรัก หนักเกินลืมรอย’ คงเหมาะกับคุณ 

นวนิยายเล่มนี้ของ จิดานันท์ เหลืองเพียรสมุท เป็นหนังสือเล่มแรกที่เราหยิบมาอ่านในปีนี้ จากการขายตรงของเพื่อนร่วมงานที่บอกว่า ‘ฉันว่าเล่มนี้เหมาะกับแก’ ซึ่งเราประทับใจตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น เจ็บจี๊ดๆ ในใจทันที เพราะคำโปรยบนหน้าปกที่เขียนไว้ว่า ‘นวนิยายแห่งความสัมพันธ์ที่ยากจะลืม แม้จะเจ็บจนไม่อยากจำ’ นวนิยายเรื่องนี้ไม่ได้ทำให้หัวใจผู้อ่านกลายเป็นสีชมพูเข้ม หรืออบอวลไปด้วยรักโรแมนติกเหมือนนิยายรักทั่วๆ ไป หากแต่เป็นบันทึกเรื่องราวความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

จาณีน นักเขียนบทภาพยนตร์ ผู้ขยันย้ายที่อยู่ไปมา ในเวลาหนึ่งปีเต็มเธอย้ายที่อยู่เป็นรอบที่หนึ่งร้อยห้าสิบห้าแล้ว ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่เจอที่อยู่ที่ถูกใจเสียที ปัญหาไม่ใช่ที่อยู่อาศัย แต่เป็นตัวเธอเอง เพราะไม่ว่าเธอจะย้ายที่อยู่อีกสักกี่ครั้ง ความทรงจำอันแสนเจ็บปวดที่เกิดจาก พิชชา คนรักเก่ายังคงตามหลอกหลอนเหมือนเจ้ากรรมนายเวรที่จ้องจะเอาชีวิต

จาณีนค่อยๆ เปิดเผยความเจ็บปวดในหัวใจให้เรารู้ เหมือนเพื่อนที่เริ่มทำความรู้จักกัน สนิทกันมากขึ้น และไว้ใจกันในที่สุด เพราะแบบนั้นเราไม่เคยตัดสินความบอบช้ำของจาณีนเลย แต่พยายามทำความเข้าใจเพื่อนสนิทคนนี้ แม้บางครั้ง (หลายครั้ง) จะไม่เข้าใจก็ตาม จนอยากจะพาเจ้าตัวมานั่งจับเข่าคุยกัน ปรับทัศนคติเรื่องความรักกันสักหน่อย ความรักทำให้คนตาบอดคงจะจริง

“คุณชอบต้นไม้เหรอ”

“ของพ่อฉันค่ะ ไม่ได้ชอบอะไรเท่าไหร่”

บอนไซในกระถางสี่เหลี่ยมสีเทาไร้สีสัน หนึ่งในบรรดาสัมภาระของจาณีนที่เธอหอบไปมาตลอดระยะเวลาหนึ่งปี ถูกย้ายเข้ามาในบ้านหลังใหม่อีกครั้งจากการขายตรงของ ปรีชนา เจ้าของแชร์เฮาส์ที่โฆษณาเกินจริงเอาไว้ว่าหากได้มาอยู่แล้วจะติดใจจนไม่อยากย้ายไปไหนอีกเลย

จาณีนไม่ได้ชอบต้นไม้หรอก แต่มันเป็นของขวัญรับปริญญาที่ได้รับมาจากพ่อ ที่อยู่ของเจ้าบอนไซในบ้านใหม่ไม่สู้ดีนัก “ฉันคิดว่าหน้าต่างห้องน้ำคงดีพอแล้วสำหรับมัน” เธอตอบ ณพล เพื่อนร่วมบ้านคนใหม่ไปแบบนั้น

เธอเฝ้าภาวนาให้มันตาย แต่ก็ไม่อาจปล่อยให้สิ่งมีชีวิตภายใต้การดูแลของเธอตายลงอีก

ต้นไม้แคระแกร็นที่ถูกรถน้ำ พรวนดิน ตัดแต่งกิ่งก้าน อย่างที่บอกจาณีนไม่ชอบมัน เพราะมันไร้อิสระ น่าสังเวช เหมือนชีวิตของเธอที่เติบโตภายใต้อาณัติ ถูกดัดแต่ง และถูกสอนให้เชื่อง สิ่งที่เธอต้องวิ่งตามมีเพียงความสำเร็จเท่านั้น นี่คือกฎเกณฑ์ของผู้เป็นพ่อ

“เอานี่ไหม เหมาะกับภาพที่เธออติดผนังไว้ เธอชอบสีส้มหรือเปล่า”

“ไม่อะ ฉันไม่ชอบสีส้ม”

ภาพโปสเตอร์ขนาดใหญ่ สีส้มสะดุดที่เคยแขวนไว้บนผนังตลอดระยะเวลาหนึ่งปีกว่า ตอนนี้ถูกปลดประจำการแล้ว จาณีนไม่เคยคิดมาก่อนว่าแขวนโปสเตอร์สีส้มสะท้อนแสงนี้ไว้ให้แสบตาทำไม ในเมื่อเธอไม่ชอบสีส้ม แต่คนรักของเธอชอบมัน และการจะทิ้งของคนตายมันก็ดูใจร้ายเกินไป

บอนไซจิ๋ว สิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจปล่อยให้ตายได้อีก และภาพแขวนโปสเตอร์ขนาดใหญ่ ที่ไม่เคยคิดว่ามีไว้ทำไม มันคงสำคัญกับจาณีนทางใดทางหนึ่ง มันอาจสำคัญที่บอกให้เธอทิ้งอะไรบางอย่าง และเก็บอะไรบางอย่างไว้ อาจเป็นสิ่งของ ความรู้สึก หรือความทรงจำ

เราได้อ่านเรื่องราวความรักของจาณีนมาจนถึงหน้ากลางๆ ของหนังสือ ทำให้เห็นว่าความสัมพันธ์ของเธอกับคนรักไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่ทำให้ผู้อ่านอย่างเราอิจฉาจนอยากจะมีแฟน แต่เป็นความท็อกซิกที่ไม่ว่าจะยืนอยู่มุมไหนของห้องคุณคือคนผิด เผลอหายใจเสียงดังไป คงได้ทะเลาะกันใหญ่โต

การอ่านมาจนค่อนเรื่องที่ทำให้คิ้วเราขมวดกันเป็นปมตั้งแต่เริ่มอ่านได้คลายลง แต่เปลี่ยนมากำหมัดและอยากตะโกนให้ใครสักคนได้รู้ว่ายัยนั่น Red Flag (ยัยนั่น AKA คนรักเก่าจาณีน) หากเราเป็นจาณีนก็มองไม่เห็นถึงสัญญาณอันตรายในความสัมพันธ์หรอก เป็นปกติของมนุษย์เราเก่งเรื่องคนอื่นมากกว่าตัวเองเสมอ 

เราเห็นเงาตัวเองซ้อนทับกับจาณีนอยู่หน่อยๆ เราสองคนเชื่อเหมือนกันว่าคนที่ทำลายความสัมพันธ์คือเราเอง บอกให้ตัวเองไว้ทุกข์กับตอนจบไปชั่วชีวิต

อดีตคืออดีต วันนี้คือวันนี้

รอยแผลจากอดีตยังคงฝังลึกอยู่ในใจ แต่วันนี้จาณีนเก่งพอที่จะรับมือกับมันแล้ว เพราะวันนี้…

“เป็นแค่วันนี้ที่ฟ้าสดใส”

“เป็นแค่วันนี้ที่คุณปลอดภัย”

เมื่อบรรทัดสุดท้ายของเรื่องราวจบลง เราถูกดึงกลับมายืนอยู่ในโลกความเป็นจริงอีกครั้ง และตกตะกอนได้ว่า ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์รูปแบบไหน เราควรฟังเสียงหัวใจตัวเองให้มากหน่อย ก่อนที่มันจะกลายเป็นก้อนความเจ็บปวดที่นิยามชื่อเรียกไม่ได้

เป็นนวนิยายที่อ่านแล้วเจ็บในใจ ต้อนรับต้นปีได้แบบแสบๆ คันๆ เผลอยิ้มให้กับความทรงจำในอดีตแบบไม่รู้ตัว

ถ้าความความสัมพันธ์มันไกลออกไป และมีเงื่อนไขตั้งแต่ต้น ‘4600 AND MORE… ระยะต่างระหว่างกัน’ นวนิยายรักที่รักอย่างเดียวจะพอไหมนะ

ความสัมพันธ์ระยะไกลคงเป็นรักแบบสุดท้ายที่ผมจะเลือกมี แต่ถึงอย่างไรจะไกลไม่ไกล ใกล้ไม่ใกล้ ก็เป็นเรื่องของความรู้สึก – ไม่รู้สึกมากกว่า

ไอที่คุยกันทุกวัน แต่ไม่ได้เป็นอะไรกันนี่แหละ เจ็บ!

ไอคำว่า ‘รัก’ นี่เป็นอะไรที่ท้าทายที่จะไขว่คว้ามันเหลือเกินนะ

ความสัมพันธ์ของตัวละครเรย์กับเนตรตกผลึกในห้วงหัวใจของผมขณะบรรเลงหนังสือ 4,600 AND MORE… ระยะต่างระหว่างกันของ ‘คุณนริศพงศ์ รักวัฒนานนท์’ แบบดึงตัวเองไม่อยู่ หนังสือว่าด้วยเรื่องของความสัมพันธ์ ปัจจุบัน และอนาคต เป็นอะไรที่มนุษย์อย่างเราไม่สามารถคาดเดาได้จริงๆ  ผมทำความรู้จักพวกเขาไปพร้อมกับทำความรู้จักตัวเองไปด้วย แม้จะไม่เคยมีความสัมพันธ์ทางไกลขนาดนั้น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ว่าเศษเสี้ยวความคลุมเครือของทั้งสองคนเป็นสิ่งหนึ่งที่ผมเคยรู้สึกอยู่

เนตรเป็นหนุ่มไทยที่ไปตั้งรกรากที่ญี่ปุ่น ส่วนเรย์ก็เป็นครีเอทิฟหนุ่มเอเจนซีที่ไทย เขาเป็นพี่น้องในรั้วมหาวิทยาลัยเดียวกัน ใช้ชีวิตใกล้ๆ กัน แต่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เรื่องราวมันเริ่มต้นตอนที่คืนสุดท้ายของเนตรที่ไทยก่อนจะกลับไปทำงานที่ญี่ปุ่น ได้ดีพทอล์กแลกเปลี่ยนเรื่องราวในร้านบาร์แห่งหนึ่ง จนเผลอเลยกลายมาเป็นความสัมพันธ์ทางไกลแบบผู้ใหญ่ของพวกเขา ทำให้ผมชั่งใจไม่ถูกว่ามันจะไปต่อได้หรือไม่

หากใครชอบความสัมพันธ์แบบหวือหวา เหมือนขึ้นรถไฟเหาะคงไม่เหมาะกับหนังสือเล่มนี้  เพราะความสัมพันธ์ของเนตรกับเรย์ เขาเลือกใช้ความรู้สึกและความสบายใจมาเป็นอันดับหนึ่ง ส่วนอันดับสองก็มาพร้อมกับความรู้สึกอย่างว่า 

ความรู้สึกที่เหมือนจะไม่รู้สึกแต่รู้สึก เหมือนจะเป็นไปไม่ได้แต่อยากให้เป็นไปได้

มวลในท้องที่คล้องจองด้วยความรู้สึกจึงตกผลึกขึ้นโดยมีระยะทางเป็นตัวกลางของความรัก พวกเขาก็แค่ปล่อยให้มันเกิด

ทุกอย่างดำเนินมาอย่างเงียบเชียบ สงบ และเข้าใจง่ายแบบคนโตๆ 

เหตุเช่นนี้ เพราะความสัมพันธ์เป็นเรื่องง่ายมันจึงเจ็บปวดเข้าถึงแกนกระดูก พวกเขาจะแบ่งโลกคนละซีกในยามค่ำคืน ยามดึกเขาวิดีโอคอลหา ยามรุ่งอรุณเขาส่งข้อความ แม้เทคโนโลยีจะทำให้พวกเขาใกล้กันมากขึ้น แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้เขารักกันมากขึ้น คำพูดอาจดูใจร้ายไปหน่อยแต่ระหว่างทาง 4,600 กิโลเมตรของไทยสลับไปญี่ปุ่นก็ไม่ได้ใจดีเช่นกัน

แม้จะแชต จะโทรทุกวัน แต่พวกเขานั้นไม่เคยตกลงกันว่าจะเป็นอะไร เราจะเห็นช่องโหว่ของความรักเป็นจำนวนมาก ความเงียบ ความหมางเมิน และความสงบเหล่านั้นไม่อาจกลายมาเป็นความสบายใจได้หนึ่งร้อยเปอร์เซ็น กลับตัวก็ไม่ได้ ให้เดินต่อไปก็ไปไม่ถึง เนตรมองไม่เห็นภาพตัวเองกลับไปอยู่ที่ไทย ส่วนเรย์ก็ใช้ชีวิตในบริษัทยุ่งจนไม่คิดเรื่องอะไรนอกจากงาน งาน งาน

“คงเป็นเพราะที่เรากับเนตรเป็นอยู่มันเบลอๆ ละมั้ง เราจะเรียกสิ่งนี้ว่าอะไร คนคุยเหรอ แล้วถ้าคุยกันอย่างนี้ต่อไปมันจะยังไงต่อ เราคิดว่ายังไม่พร้อมจะไปต่อกับเนตร และมันคงจบลงในสักวันที่เราหรือเนตรเจอคนใหม่ พอถึงตอนนั้นแม่งคงไม่ดีกับใครเลย”

คงไม่ต้องบอกถึงบทสรุปในตอนท้ายเล่มว่าเรื่องมันจะจบยังไง ทั้งคู่จะเอาตัวเองไปไว้ตำแหน่งไหนของความสัมพันธ์ และคำตอบไหนที่พวกเขาจะดึงดันเติมช่องว่างของตัวเองได้

คำว่า ‘รักแค่ไหนมันถึงจะพอ’ เลยเป็นคำถามที่หนักอึ้งขณะที่ผ่านได้อ่าน 4,600 AND MORE… ระยะต่างระหว่างกัน เพลย์ลิสต์ที่นักเขียนได้ทิ้งไว้ตอนท้ายเล่ม พอได้ฟังแล้วก็ทำให้ผมอิน และทำให้รู้สึกถึงความจริงยิ่งกว่าเดิม

เนตรกับเรย์เลือกรับผิดชอบการกระทำและความรู้สึกที่เกิดขึ้นของตัวเองที่ญี่ปุ่น หลังจากที่ได้เจอกันที่ไทยมาแล้วหลายรอบ เป็นที่ที่ทั้งสองตกลงกันไว้ว่าจะมาเจอกัน ที่ที่ให้คำตอบว่าชีวิตไม่มีวันให้คำตอบกันถ้าไม่ยอมรับความจริง

เป็นอีกครั้งที่จะเหมือนจะเป็นไปได้แต่เป็นไปไม่ได้ 

เป็นอีกครั้งที่พวกเขาเลิกราและห่างกันไป 

เป็นอีกครั้งที่เป็นแค่ ‘เหมือนจะ’ ที่เกิดขึ้นหลายพันครั้งในชีวิต

และเป็นอีกครั้งที่คิดว่าถ้าเราทำอะไรต่างออกไปมันจะจบเหมือนเดิมไหมนะ

พวกเขาจากลากันโดยสมบูรณ์ สมบูรณ์แบบไม่ต้องหาคำตอบให้ตัวเองเจ็บอีกแล้ว

เพราะโลกนี้มันไม่เคยมีคำตอบให้เราเลยถ้าสังเกต ถ้าเราปล่อยให้ใบมีดของคำถามอันไม่อาจได้มาซึ่งคำตอบเกิดขึ้นแล้ว ก็แปลว่าเราจำต้องยอมรับบาดแผลเหวอะหวะในใจที่จะเกิดขึ้นด้วย

สุดท้ายเขาก็ไม่อาจแลกความต่าง และสิ่งตรงกลางระหว่างกัน มีแค่สิ่งต่างของตนนั้นที่คอยโอบกอดเรย์กับเนตรเสมอมา แม้ตอนจบจะปลายเปิด แต่ผู้อ่านอย่างผมเองก็หวังว่าจะมีสิ่งดีๆ เกิดกับพวกเขา

แน่นอนว่าเนตรจะต้องใช้ชีวิตแสนสงบที่ญี่ปุ่นอยู่ เรย์ก็ยังขายงานและใช้ชีวิตแบบบาลันซ์ที่กรุงเทพ หรือไม่พวกเขาก็คงไปสักที่ กินข้าว หรือนั่งชิลล์กับใครสักคน คงเป็นอย่างนั้น 

แต่สิ่งดีๆ ที่ผมว่านั้นก็คงเป็นความรักที่เกิดขึ้น แม้จะไม่สมหวังแต่อย่างน้อยมันก็ยังเกิดขึ้น จริงไหม?

You were the best but you were the worst

As sick as it sounds, I loved you first

I was a dick, it is what it is

A habit to kick, the age-old curse

I tend to laugh whenever I’m sad

I stare at the crash, it actually works

Making amends, this shit never ends

I’m wrong again, wrong again

เธอมีด้านดีที่สุดแต่ก็มีด้านแย่ที่สุดเหมือนกัน

ถึงจะฟังดูแย่ แต่ผมก็รักเธอก่อน 

แม้ผมจะห่วยแค่ไหน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะผมเป็นอย่างนี้

ผมมักจะหัวเราะออกมาเวลาเศร้า

เพราะเวลาที่มองไปเห็นความผิดพลาด มันกลับช่วยได้เฉย

และแม้ผมจะพยายามแก้ไขมันให้ดียังไง

แต่ให้ตายก็ผิดพลาดอยู่ดี

I Love You, I’m Sorry – Gracie Abrams เพลงใน 4,600 AND MORE Playlist 

ที่ผมชอบมากๆ และจริงสุดๆ ขณะอ่านถึงบรรทัดสุดท้าย

คงเป็นเราอีกแล้วทุกทีที่ไม่ยอมรับความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้น ต่อให้เกิดขึ้นกับตัวเองหรืออ่านไปเจ็บก็ตาม แม้แผลมันจะแสบ หรือปวดแค่ไหน สักวันมันคงจะหายดีขึ้นและทิ้งแผลเป็นในใจไว้ให้เราอยู่เป็นแน่

เป็นเหตุให้มนุษย์ก้าวต่อไปอย่าง(ไม่)สมบูรณ์ 

เพราะชีวิตมันก็เป็นแบบนี้ จริงๆ สินะ

‘I LOVE YOU MORE THAN I CAN PAY’ ผมไม่อยากมีแฟนเป็นเศรษฐี นวนิยายแห่งความสัมพันธ์ที่เงินทองเป็นของต้องห้าม

ความสัมพันธ์บางคนอาจต้องเดินทางข้ามทวีป หรือจะเป็นความสัมพันธ์เดินอยู่กับที่เป็นวงกลม ส่วนตัวผมคงต้องขอเดินเหมือนกันเพราะตังค์ขึ้นรถผมไม่มีแล้ว! 

ขอเลือกเดินแทนการขึ้นรถเมล์เพราะเปลืองเงิน ความจนที่ทำเอา Beta Reader ออกปากว่าโอเวอร์มาก แต่หากเราอยู่ตรงนั้นคงได้ประสานเสียงกับนักเขียนอย่าง ‘กิตติศักดิ์ คงคา’ ว่า “มันมีจริงๆ!” นักเขียนที่เคยสารภาพว่าไม่เข้าใจคนไม่มีเงินแต่เมื่อชีวิตเริ่มเดินทางเขาก็ได้เริ่มรู้หน้าค่าตาความจนมากขึ้นว่าหน้าตาเป็นเช่นไร

“ผมอยากเล่าเรื่องราวทั้งหมดผ่านน้ำเสียงของตัวเองต่อโลกใบนี้ที่โค้งงอ ไม่มากและไม่น้อยกว่าความรักที่บรรจงหยดเปื้อนไปบนเงินตราเปื้อนฝุ่น อันหวังจะสร้างรอยยิ้มให้คุณบ้างสักนิดก็คงดี”

ใครอยากเป็นเศรษฐี ฉันคนนี้ขอชูมือสุดแขน ตะโกนสุดเสียง ฉันน่ะสิ ฉันน่ะสิ! ไม่แปลกใจเลยที่เราจะเลือกคว้าเล่มนี้หนึ่งในเซต RE-LEARN-TIONSHIP เพราะคติที่เชื่อมั่นขัดกับชื่อหนังสือโดยสิ้นเชิง แต่พบว่าหลังจากวางขายเซตนี้ เจ้าเล่มสีชมพูกลายเป็นเล่มที่ขายดีที่สุดในสามเล่ม เพราะงั้นคงไม่ใช่แค่เราคนเดียวแล้วล่ะที่เชื่อในคติเหล่านี้ หากแต่ใครที่เปิดอ่านเล่มนี้คงยิ้มกันถ้วนหน้าตามที่ผู้เขียนหวังว่าอยากให้เป็น ไม่ยิ้มเขินก็ยิ้มทั้งน้ำตาว่าทำไมฐานะมันเหมือนเราจัง แต่จะเป็นพระเอกหรือนายเอกนั้นก็อีกเรื่อง…

ประหยัด ตระหนี่ถี่เหนียว

ไม่พูดมาก ไม่เรื่องมาก ไม่ซกมก

นอนไม่เปิดพัดลม ทำอาหารได้ ขัดห้องน้ำเป็น

ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าที่พักหารตามจริง (ห้ามสิ้นเปลืองเด็ดขาด!)

ห้ามพาใครมาห้องเด็ดขาด (ถ้าไม่ขออนุญาตล่วงหน้าก่อน)

นี่ไม่ใช่สเปกแต่เป็นกฎเหล็กในการหารูมเมตของ ‘โตเต’ หนุ่มน้อยที่ตราหน้าประจานตัวเองว่าจน พัดลมไม่เปิด เน็ตไม่สมัคร ผักก็เก็บกิน พ่วงมาด้วยสถานะตอนนี้ที่กำลังชอร์ตสุดๆ หวังแค่ว่าคนที่มาเคาะประตูเพื่ออยู่ร่วมกันจะเป็นสหายประเภทที่ว่ากัดก้อนเกลือกินพอๆ กันก็คงจะดี

“ความจนคือคนอื่นเป็นเรื่องเข้าใจง่ายมาก แต่ความจนคือตัวเองเป็นเรื่องเข้าใจยากเสมอ”

โตเตเชื่ออย่างนั้น แต่ผู้เข้าสมัครเพียงหนึ่งเดียวที่สนใจมาแคสเป็นรูมเมตกลับเป็น ‘กองทัพ’ หนุ่มหน้าตาดีที่หากไปแคสเป็นดาราช่องหลากสีคงผ่านฉลุย ออร่าลูกคุณหนูที่ทำเอาแสบตา กลิ่นโคโลญมีราคาทำเอาโตเตหลุดปากว่า “เหม็นกลิ่นคนรวยว่ะ”

จากรูปพรรณสันฐานของกองทัพดูก็รู้ว่าไม่ได้ขัดสนถึงขั้นจะต้องมาทำตามเงื่อนไขที่โตเตตั้งขึ้นมาสักนิด จนจับต้นชนปลายความจริงได้ว่าเพียงเพราะอาจารย์วิจารณ์โปรเจกต์เขาว่า ”เธอยังไม่เข้าใจความจนมากพอ” กองทัพจึงขอมาเดบิวต์ทดลองใช้ชีวิตเป็นคนจนซะเอง

จากปกติขับซูเปอร์คาร์ หันมาขึ้นรถประจำทาง 

จากกินข้าวห้าง กลายเป็นก๋วยเตี๋ยวไก่ข้างทางกระติกน้ำที่ต้องตักมือ 

คุณหนูลูกเศรษฐีที่เหมือนทำทีมาถ่ายรายการไฮโซบ้านนอก กลับเริ่มทำความรู้จักความจนจนเริ่มเชี่ยวชาญ แต่สุดท้ายนี่มันก็เป็นแค่แพ็กเกจชีวิตที่กองทัพแค่มาทดลองใช้ ความจนของจริงมันน่ากลัวกว่านี้เป็นไหนๆ เพราะสุดท้ายโตเตก็ดันถูกความจนเล่นงานสาหัสจากกระติกน้ำมือตักจนได้บทเรียนราคาแพง (แพงจริงเพราะต้องแอดมิตด่วน!)

“กูเข้าใจว่ามึงไม่มีเงินแต่บางอย่างกูว่ามันต้องยอมจ่ายบ้างป่าววะ มึงประหยัดกับเรื่องเล็กน้อยแต่สุดท้ายต้องมาจ่ายในเรื่องที่แพงกว่าก็ไม่คุ้มหรอก”

“กูไม่ได้จนเป็นงานอดิเรกนะกูจนเพราะจนจริงๆ มึงคิดว่าประเทศนี้มีตัวเลือกให้คนจนเลือกมากนักหรอมันไม่ดีถึงได้มีราคาถูกไง”

บทสนทนาหน้านี้ทำเราสะอึกนั่งนิ่งนึกอยู่พักใหญ่ แต่ก่อนเราเคยพูดประโยคเดียวกับกองทัพไม่มีผิดเพี้ยนเลยจริงๆ ดีที่ว่าตอนนั้นไม่ได้เจอตัวละครที่เหมือนโตเตสวนมาทันควันแบบนี้ แต่พอได้รู้จักคนแบบนั้นเจอเหตุการณ์แบบนี้ หันมองรอบตัวเพิ่มแง่เพิ่มมุมขยายออกไป หากถ้ามาถามเราอีกทีในวันนี้เราคงขอเลือกตอบแบบโตเตทันทีเหมือนกัน

ภาพของกองทัพซ้อนทับกับใครบางคนที่ยังเป็นบาดแผลกัดลึกอยู่ในใจโตเต แผลเป็นที่ยังไม่สมานได้ง่ายๆ หากใครเอามือมากดก็ยังคงแอบรู้สึกปวดหนึบ

“แค่นี้เอง ซื้อให้เพราะอยากให้ มากเท่าไหร่เราก็จ่ายให้เธอได้”

ความสัมพันธ์ครั้งเก่าที่สุดท้ายต้องจบด้วยประโยคน้ำเน่าว่า “เราต่างกันเกินไป” ถึงรักมากแค่ไหนโตเตก็คงไม่สามารถคบกับใครได้ด้วยความรู้สึกติดหนี้บุญคุณไปตลอดชีวิต หลายการกระทำที่ถูกปฏิบัติมันทำให้เขารู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองถูกจ้างให้มารักแต่กลับไม่มีศักดิ์ศรีอะไรเหลืออยู่เลย บาดแผลช้ำรักถูกปิดด้วยพลาสเตอร์อันโตที่เขียนว่า โนมอร์แฟนรวย!

แต่ไม่ใช่ว่าแผลนี้จะไม่มียาแก้แผลเป็นซะหน่อย แม้กองทัพจะยังไม่ค่อยเข้าใจความจนสักเท่าไหร่แต่ก็ไม่มีคำว่าสายไปสำหรับการเรียนรู้ โตเตบอกว่าไม่ กองทัพก็เลือกทำความเข้าใจ  โตเตไม่อยากเปลี่ยน กองทัพก็แค่ปรับ โตเตไม่ชอบใช้ตังค์ กองทัพก็เสนอของฟรี

“ลองคบกันมั้ย ไม่มีอะไรสึกหรอ ผมให้ทดลองใช้ก่อน ชอบค่อยซื้อตัวเต็ม ลองฟรีไม่คิดเงิน”

“ดีล”

กองทัพคนรวยที่แสนสมบูรณ์แบบ ใช้เงินแก้ปัญหา และรู้จักความจนน้อยนิดจนเหมือนอยู่กันคนละจักรวาล แต่โตเตเองก็ไม่ต่างกันมากคนจนที่สมบูรณ์แบบ ต่อต้านเงินอย่างไม่มีเหตุผล และมีอคติกับความรวยราวกับตนเองไม่ต้องการ “หรือว่าความรักยิ่งใหญ่กว่าเงินในกระเป๋า” อย่างที่ ‘พี่แจ็ป The Richman Toy’ บอกจริงๆ

เชื่อว่าผู้อ่านหลายหลายคนคงเคยสวมบทบาทเป็นทั้งกองทัพหรือไม่ก็โตเตที่พยายามจะทำทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบตามความคิดของตัวเอง เลือกเส้นทางที่ดีที่สุดให้กับคนรักแต่กลับลืมถามไปว่าใครคนนั้นพร้อมที่จะเดินไปด้วยกันหรือเปล่า หากผู้รับไม่ปรารถนาที่จะได้รับความปรารถนาดีนั้นก็กลับกลายเป็นความทรมานได้เช่นกันในที่สุด

สุดท้ายนี้ถ้าใครมีคนรักถามว่า “รักเค้าแค่ไหน”

ขอให้ตอบกลับไปว่า “รักคุณมากกว่าเครื่องปรับอากาศตอนกลางเดือนเมษายน”

The post รัก เลิก ลืม เริ่มต้นใหม่ ‘RE-LEARN-TIONSHIP’ นวนิยายแห่งความสัมพันธ์ที่ไม่ได้ไปต่อ appeared first on a day magazine.

ถ้าให้หลับตาลงก็คงนึกถึงจราจรที่ติดขัด ตารางชีวิตที่แน่นเอี๊ยด หรือไม่ก็คู่รักสวีตกันบนรถไฟฟ้า คงมีแต่ผมละมั้ง ที่ความรักของเมืองนี้ไม่ใจดีด้วยเลย แต่ในเมื่อหาโอกาสมาเที่ยวได้แล้ว ผมเลยเลือกที่จะไม่สนใจเรื่องวันนี้รัก พรุ่งนี้ไม่รักของเมืองนี้อีกแล้ว

แต่ไม่สามารถปฏิเสธได้เต็มปากว่าจะไม่เชื่อในความรัก 

เพราะชีวิตเรายังมีอะไรให้ตกหลุมรักอีกเยอะ จริงไหม?

ผมตั้งนาฬิกาปลุกไว้ที่เจ็ดโมงเช้า เพื่อที่จะได้กระโดดออกจากมุมเดิมๆ ในกรุงเทพมหานครนี้สักที

หลายคนในกรุงเทพฯ พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ‘อยู่เมืองกรุงเราทำแต่งาน พลังลบเลยเข้ามาง่ายดาย และท้ายที่สุดเราก็จะเบิร์นเอาต์ ไม่อยากทำอะไรอีกแล้ว’ เหตุผลนานาประการนี้ทำให้เขาใหญ่เป็นปลายทางของคนกรุงที่อยากพักใจแบบด่วนจี๋ไปรษณีย์จ๋า หนึ่งในนั้นคือผมเองที่เลือกเดินทางมาตามหาที่ว่างนี้ โดยใช้ระยะเวลาเพียง 2 – 3 ชั่วโมงเท่านั้น!

หลังจากที่ผมหลับไปโดยไม่สนทางด่วน เที่ยงตรงผมได้มาถึงเขาใหญ่แล้ว

เฉดสีเขียวของใบไม้สองข้างและภูเขาน้อยใหญ่ที่สลับกันไปอย่างน่าฉงนก็เริ่มเข้ามาทักทายผม อินเทอร์เน็ตเริ่มขาดสัญญาณไปบ้าง แต่น่าแปลกใจที่เพลย์ลิสต์ Nostalgia ของผมยังฟังได้อยู่

อีกทั้งช่วงนี้ออฟฟิศ a day ทำธีมทิ้งทวนสิ้นปีด้วยเศษซากของวันวานที่น่าประทับใจด้วย เลยทำให้ผมหมกมุ่นกับความคลาสสิกน่าพิสมัยเช่นนี้ตลอดเวลา

ในบรรยากาศของเดือนธันวาคมที่อากาศด้านนอก 25 องศาพอดีเป๊ะ ราวกับเปิดแอร์แต่ไม่ได้เปิด 

สถานที่ที่ผมเดินทางมาในวันนี้คือ ‘เขาใหญ่ อาร์ต ฟอเรสต์’ หรือศิลป่าเขาใหญ่ พื้นที่จัดแสดงงานศิลปะที่ได้มาปะทะกับธรรมชาติของเขาใหญ่กว่า 161 เอเคอร์ ช่างเหมาะสมกับหนุ่มอาร์ตอย่างผมได้โลดแล่นเสียจริงๆ 

ที่นี่เป็นป่าดิบชื้น มีความเขียวชอุ่มตลอดทั้งปี มีภูเขาที่ไม่สูงมากต่างจากภูเขาทางภาคเหนือที่ผมเคยเห็นมา ทางเข้าจะเต็มไปด้วยเกษตรเชิงเดี่ยว ไร่ข้าวโพด สับปะรด ต้นปาล์ม และทางคดเคี้ยวลูกรัง ถ้าคุณตามผมมาก็ถือว่าคุณมาถูกทางแล้ว

ผมเป็นพวกฟังเพลงแล้วนึกถึงใครบางคน จึงไม่อาจปฏิเสธได้ว่าความสัมพันธ์รักใคร่เช่นนี้ไม่เคยเกิดกับผม ผมจึงซ่อนใครบางคนไว้ในเพลงบางเพลง

พอสถานะหัวใจว่างเปล่า การคิดถึงอดีตเลยแปลงร่างเป็นฆาตกรโรคจิต มาคอยทำให้ผมเหงาหงอยและไม่อยู่กับปัจจุบัน

ที่ว่างตรงนี้เลยย้ำเตือนเสียงในหัวให้ผมเข้าใจชีวิตมากขึ้น

เข้าใจว่าเราต่างต้องเติบโต

เข้าใจว่าเราต้องเดินไปพบความจริงของตัวเองกันมากขึ้น

เนื้อเพลงท่อนติดหูดังขึ้น จึงทำให้ผมเข้าใจ

ก่อนเคยคิดว่ารักต้องอยู่ด้วยกันตลอด เติบโตจึงได้รู้ความจริง

หากเคียงชิดใกล้ แต่เธอต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อฉัน 

ประโยชน์ที่ใด หากรักทำร้ายตัวเอง

ความรักที่ผ่านมาของผมเต็มไปด้วยความรักที่เป็นความรักจริงๆ เพราะผมทำเวลานั้นเต็มที่แล้ว (ผมพูดกับตัวเอง)

มองย้อนกลับไปผมเสียใจ แต่ไม่เสียดายแล้ว

เพลงนี้สอนผมให้หวนคิดถึงอดีตที่สุขใจ แต่ก็ไม่อยากย้อนกลับไปอยู่ดี

ถึงจะรักยังไง แต่ก็หนีความจริงไม่ได้ ความจริงที่ว่าต้องยอมรับว่าไม่มีเขาอยู่อีกต่อไปแล้ว

เป็นเหตุผลให้ผมออกเดินทางเพื่อก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ และเลือกตัวเองเป็นอันดับแรก

เหตุด้วยเขาใหญ่ไม่เคยต้อนรับใครด้วยความหวือหวา ป่าดิบชื้นผืนนี้เลยเลือกใช้ความเงียบ
ความชื้นในอากาศ และส่วนประกอบของธรรมชาติเป็นภาษาทักทาย

ผมได้มาเขาใหญ่เป็นครั้งแรก และเพิ่งรู้ว่าที่นี่ใกล้กับอุทยานมรดกโลกที่ครอบคลุมหลายจังหวัด
ความเขียวที่ทับซ้อนกันนี้ จึงมีที่ว่างที่ผมตามหาซ่อนอยู่

และผมเชื่อว่ามันจะว่างพอให้ผมได้กลับมาอยู่กับตัวเองสักที

ดูทรงแล้วคนมาเขาใหญ่ไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำอะไรหรอก แต่มาเพื่อหยุดทำอะไรหลายอย่างพร้อมกันมากกว่า หยุดใช้ชีวิตเร่งรีบ หยุดอธิบายอะไรน่าปวดหัว หยุดเปรียบเทียบตัวเอง หยุดหาวิธีเติมเต็มความเหงาภายในใจ

ผมเลยปล่อยให้ความว่างเปล่านั้นทำหน้าที่ของมัน

ไปสำรวจข้างในกันดีกว่า!

ประติมากรรมทะเลหมอกหรือ Fog Forest (2024) ที่ปรากฏด้านหน้าผมตอนนี้เป็นส่วนหนึ่งของงานศิลปะที่ทำให้ผมอยากมาที่นี่เลยก็ว่าได้ พอเข้าไปสำรวจดูจริงๆ งานศิลปะชิ้นนี้เหมือนภาพฝันที่ผมอยากแหวกเมฆตอนเด็กๆ เลย ส่วนเว้าโค้งของพื้นที่ถูกคิดมาอย่างดีด้วยนวัตกรรมเมดอินเจแปนของคุณฟูจิโกะ นากายะ ผมมองไปเหมือนสวนในเทเลทับบี้ที่ไอ้เด็กตัวอ้วนกลมจะไปวิ่งเล่นกัน 

พอมีสายหมอก อากาศชื้น ผืนป่า และความสงบ ผมรู้สึกเหมือนได้รับกอดจากธรรมชาติแบบเต็มๆ ยิ่งทำให้ผมมีความสุขง่ายขึ้นเวลาอยู่ที่นี่

หลายคนตีความหมายศิลปะชิ้นนี้ประมาณว่า โลกใบนี้มีเต็มไปด้วยชีวิต และแน่นอนว่าสิ่งเหล่านั้นไม่มีทางจีรัง ขณะที่ผมอยู่ตรงกลางทะเลของความว่างเปล่า ก่อนหน้าที่จะออกจากเมืองที่สอนผมให้กลัวความว่างเปล่า กลัวการไม่มีใคร หรือกลัวการไม่ประสบความสำเร็จ ที่แห่งนี้กลับสอนผมต่างออกไป 

มันทำให้ผมไม่รอใครอีกแล้ว เพราะผมสามารถหายใจได้เต็มปอด
ผมสามารถกอดธรรมชาติได้ตามต้องการ และไม่จำเป็นต้องครอบครองอะไรที่ทำให้หัวใจมันหนักเลย

หลังจากทะเลหมอกจากไปภายในสิบนาที ทำให้ผมรู้ว่าชั่วขณะมันจับต้องได้

ซึ่งไม่ว่าจะเป็นความสุข ความเศร้า ความเหงา และความรัก ล้วนเกิดขึ้นแค่หนึ่งช่วงเวลา ความพร่ามัวของสิ่งสวยงามที่อยู่ตรงหน้าจึงแปรผกผันตามสภาพแวดล้อมที่เป็น

ผมจึงสัมผัสความไม่แน่นอนของชีวิตอีกครั้งด้วยตัวเอง

กลางทะเลหมอกแห่งนี้ก่อนไปสำรวจศิลปะชิ้นอื่นทีละชิ้นสองชิ้น

หากใครจะมาเดินป่าสำรวจศิลปะ ผมบอกได้เลยว่าฟินแน่ๆ 

ผมเดินสำรวจสวนป่าสักด้านหลังต่อ จึงได้รู้ว่างานศิลปะของที่นี่ถูกคงสภาพให้อยู่คู่ธรรมชาติ แม้เขาใหญ่ อาร์ต ฟอเรส จะเพิ่งเปิดได้ไม่นาน แต่งานศิลป์ส่วนใหญ่ถูกวางลงไปอย่างถ่อมตัว เหมือนเป็นเพื่อนกันตั้งแต่อนุบาล บรรยากาศข้างในนั้นเงียบสงบ แต่ไม่เหงาแบบโต้งๆ เพราะมีพนักงานคอยดูแล และรอให้คุณไปตีความชีวิตผ่านงานศิลปะ และกิจกรรมของพวกเขาอยู่เสมอ

ผมได้เห็นทั้งงานศิลปะร่วมสมัย งานศิลปะที่มาจากความเชื่อของวัฒนธรรมดั้งเดิม และงานศิลปะของชุมชนที่เอางานศิลปะชื่อดัง มาให้ชาวบ้านมาตีความเป็นศิลปะของตนด้วย 

ผมชอบที่นี่ เพราะเขาไม่ได้จำกัดขอบเขตศิลปะที่ผมรัก ใครใคร่จะตีความเป็นอย่างไรนั้นล้วนแต่ใจปรารถนา อีกทั้งเขายังเอาศิลปะแห่งการใช้ชีวิตใส่ไปด้วย ดูเหมือนผมจะมาเล่นเหมือนสนามเด็กเล่น แต่ความจริงที่นี่เป็นสนามผู้ใหญ่เล่นเหมือนกัน ผมเห็นคนมาเจริญสติ มาปิกนิก มาพักผ่อน มาทำกิจกรรมน่ารักๆ กับคนรัก เป็นพื้นที่ที่อบอุ่น

อีกทั้งศิลปินที่ทำงานให้ที่นี่เขายังอุทิศการทำงาน และการสานสัมพันธ์กับธรรมชาติเป็นส่วนใหญ่ ไม่ใช่งานศิลปะที่จู่โจมใคร แต่เป็นงานศิลปะที่แล้วแต่ชีวิตใครจะตีความ

ที่นี่จึงสร้างมุมมองผมให้เป็นผู้ใหญ่มากกว่า นอกจากที่จะวิ่งเล่นในสนามเด็กแล้ว ก็ต้องกล้าหกล้มในสนามผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยความจริงด้วย

หนึ่งผลงานที่ผมชอบที่สุด คือ GOD (2024) ของคุณฟรานเชสโก อารีนา กลางป่าสักมีก้อนหินสองก้อนมหึมาตระหง่านอยู่ ซึ่งแก่นข้างในสลักตัวอักษรคำว่า G O D ที่แปลว่าพระเจ้าในแต่ละก้อน ผมไม่ทันตีความและสังเกตมัน พี่ไกด์นำทางเลยกระซิบบอกก่อนว่า

‘เราไม่เห็นมันแน่เพราะมันไม่ให้เห็น ของแบบนี้ต้องใช้ใจสัมผัส’

การไม่เห็นทำให้ผมมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่เข้าใจ บางคนเอาหูไปฟัง บางคนเอามือไปจับ บางคนไปโอบกอด แต่ความจริงก็ได้มารับรู้ทีหลังว่า GOD นั้นอยู่ที่ใจ และศาสนาไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ก็จะเป็นศาสนาอยู่ดี ท่ามกลางความเชื่อมากมายที่มนุษย์จะเชื่อ อะไรจะเป็นพระเจ้าของมนุษย์ได้บ้าง 

ผมเลยคิดว่าอาจจะเป็นพระเจ้าที่แปลว่าที่เป็นที่พึ่งในจิตใจของตนก็ได้ พระเจ้าที่แปลว่าธรรมชาติก็ได้ แปลว่าศาล แปลว่าหุ่นยนต์กลางสี่แยกก็ได้ หรือแปลว่าคนที่เรารักก็ได้เหมือนกัน

ผมจึงได้แต่พร่ำอธิษฐาน เลิกเฟ้นหาคำตอบ กลับมาคุยกับตัวเองและเดินทางต่อ

ผมเดินทางมาถึงจุดสูงสุดของที่นี่แล้ว

Pilgrimage to Eternity (2024) ของคุณบัติสัตย์ เป็นงานศิลปะที่มีหินวางเป็นวงกลม สื่อถึงการเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป เศษซากของขนบธรรมเนียมดั้งเดิมที่เกิดจากการสร้างเจดีย์ จากรุ่นสู่รุ่นภายในประเทศ บทสนทนาระหว่างพุทธศาสนา ปรัชญา และความไม่จีรัง ร่วมสมัยแถมยังล้ำลึก ถ้ามองจากมองฟ้าก็จะเห็นได้เลยว่ามันเหมือนจุดเรียกยูเอฟโอเลยแหะ (ผมคิดในใจ)

ผมสัมผัสได้ถึงธรรมชาติและความสงบตั้งแต่ก้าวเข้ามาที่นี่แล้ว หากกลับไปก็คงต้องเข้าใจตัวเองให้เก่งขึ้นแบบนี้เช่นกัน

กลับมาโซนป่าสนแสนเย็นเยือกด้านหน้า 

ก็รู้ว่าผมคงต้องได้อำลาเขาใหญ่แล้วสินะ

แต่ก่อนร่ำลาผมขอทบทวนที่นี่ไปบทกวีของอาหารมื้อพิเศษของ ‘เชฟวุฒิ’ สักหน่อย

เขาใหญ่ อาร์ต ฟอเรสต์ เต็มไปด้วยเชฟที่ทำอาหารด้วยความรักในศิลปะ เชฟวุฒิเลยเป็นหนึ่งในคนสำคัญที่นำอาหารมาใส่จานศิลปะให้ผมอิ่มหนำในวันนี้ โดยเมนูจะปรับเปลี่ยนไปตามฤดูกาล และจินตนาการของเชฟ เหมือนอาชีพนักเขียนของผมเลย ที่จะเขียนอะไรต้องใช้หัวใจในการรู้สึกจริงๆ 

เมนูส่วนใหญ่เป็นรสชาติดั้งเดิมพื้นบ้าน เกิดขึ้นมายังไงก็จะเป็นอยู่อย่างนั้น แต่ถูกปรับเปลี่ยนรูปแบบออกไปให้มันเป็นศิลปะ เชฟวุฒิบอกกับผมว่าเขาเรียนจบวิศวะเหมืองแร่ เทคนิคที่เขาถนัดเลยเป็นการเล่นแร่แปรธาตุ การตกแต่งอาหารเลยเหมือนดูคนที่เรารักแต่งตัว ถ้าเรามองว่าเรารัก เราก็จะรู้ว่าเราจะทำยังไงให้มันดีขึ้น และพัฒนาความสัมพันธ์ให้ดีขึ้นเรื่อยๆ (หมายถึงเรื่องอาหาร)

เขาจึงคอยมองศิลปะอาหารพื้นบ้านเสมอว่าใส่กับสีอะไรถึงจะสวย

มองความเป็นจริง และพรีเซนต์ออกมาให้ดูร่วมสมัย

ผมสะดุดตากับเมนูครีมมันปูนา เพราะเป็นเมนูที่ผมชอบที่สุด จากหลนปูสู่น้ำมันปู โมเป็นรูปปูหน้าตาน่ารัก กินกับแจ่วพริกสด ผักเบี้ยดอง หน่อไม้ย่าง กระเจี๊ยบสด และมีผงกุหลาบโรยข้างบน ช่างเป็นเมนูธรรมดาแสนพิเศษที่เหมาะกับการเดินทางของผมวันนี้จริงๆ

หากการเดินทางคือการเรียนรู้ มันจึงต้องมาคู่กับความเข้าใจ

การเดินทางมาที่เขาใหญ่ของผมในวันนี้เลยทำให้ผม

เข้าใจและยอมรับความรักที่เกิดขึ้นบนโลกใบนี้มากขึ้น
บางสิ่งไม่ได้สร้างมาเพื่ออยู่ด้วยกันตลอดไป อาจจะถูกสร้างมาเพื่อสอนอะไรบางอย่าง
เราแล้วจากกันก็ได้

แต่ถึงอย่างนั้นก็จงอย่าคิดว่าตัวเองไม่เหมาะสมกับความรักเลยนะ 

คำอธิษฐานเดียวที่ผมอธิษฐาน GOD และตัวเอง เลยเป็นคำว่า 

‘เธอดีพอ เธอดีพอ และเธอดีพอ’ 

พอแล้วสำหรับทุกความรักที่เกิดขึ้น

เขาใหญ่จึงเป็นพื้นที่ว่างที่ให้ผมได้กลับมาคิด กลับมารู้สึกอยู่กับตัวเอง

และเป็นที่ที่ทำให้ผมรู้ว่าเราไม่จำเป็นต้องเติมเต็มทุกที่ว่างในหัวใจ

พื้นที่ว่างนี้เลยทำให้ได้สำรวจสิ่งใหม่ๆ ให้ความหมายกับช่องว่างหัวใจด้วยตัวเอง

และปล่อยวางสิ่งต่างๆ ให้อยู่แบบที่มันจะเป็น

เป็นอีกครั้งที่ผมให้โอกาสตัวเองได้เริ่มใหม่ และได้ใจดีกับตัวเอง

พวกคุณเองก็อย่าลืมใจดีกับตัวเองกันนะ

และต่อให้ไม่มีใครอยู่ในหัวใจ แต่มันไม่เป็นไรเลย

เราไม่ได้โดดเดี่ยวคนเดียวบนโลกหรอกนะ 

ไปใช้ชีวิตให้มีความสุขกันเถอะ

The post ชีวิตบนที่ว่างกลางป่าดิบชื้น ‘เขาใหญ่’ พื้นที่ว่างกลางหัวใจที่ไม่มีเขาอยู่ appeared first on a day magazine.