ค่ำคืนของวันที่ 22 มีนาคม 2559 คือวันสำคัญของวงการเพลงไทยและหมอลำอีสาน

ต่อหน้าผู้ชมจำนวนมากภายในร้าน Studio Lam ขณะนี้คือวงดนตรีที่กำลังจะพาทุกคนไปสัมผัสกับรสชาติทางดนตรีแบบใหม่ ศิลปินเริ่มแสดง กรีดกรายนิ้วไปตามเส้นสายกีตาร์ ส่งท่วงทำนองร็อก ฟังก์ บลูส์ ระคนแจ๊ซ ล่องลอยสู่บรรยากาศ สายตาทุกคู่กำลังจับจ้องไปที่ศิลปินหญิงตรงหน้า เธอค่อยๆ ขยับตัวเข้าใกล้ไมโครโฟนก่อนที่จะสร้างความฉงนให้กับทุกคนด้วยการครวญเพลงสำเนียงหมอลำออกมาในทำนองกีตาร์แบบตะวันตก เสียงแหบเสน่ห์และก้องกังวานของเธอคว้าหัวใจคนดูไว้อยู่หมัดตั้งแต่คำแรก บทเพลงดำเนินไป นักร้องหญิงหมอลำสำเนียงพื้นถิ่นพร้อมฟ้อนรำสร้างความสนุกสนานให้แก่คนดู ไม่ว่าจะคนไทยหรือต่างชาติต่างก็เพลิดเพลินและเต้นตามไปกับโชว์ตรงหน้า

นี่คือคณะดนตรีรัสมี อีสานโซล ที่มี แป้ง–รัสมี เวระนะ เป็นหัวเรือสำคัญ ผู้กำลังขับร้องกล่อมผู้คนให้ต้องมนตร์สะกด

โชว์คืนนี้เธอสนุกสนานเป็นพิเศษกว่าครั้งไหนๆ เพราะไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้าเธอเพิ่งขึ้นไปรับรางวัลทางดนตรีจากเวทีคม ชัด ลึก อวอร์ด ครั้งที่ 13 ที่เธอคว้ามาได้ถึง 3 สาขาสำคัญ สาขาศิลปินหญิงเดี่ยวยอดเยี่ยม สาขาอัลบั้มยอดเยี่ยมจาก Isan Soul EP อีพีแรกของเธอที่มีเพียงเสียงร้องของเธอกับกีตาร์ตัวเดียว และสาขาเพลงยอดเยี่ยมจากเพลง มายา ในอีพีเดียวกัน การแสดงของเธอตอนนี้จึงเป็นเหมือนการเฉลิมฉลองให้กับความสำเร็จที่เพิ่งได้รับ

ปีถัดมาเธอออกอัลบั้มเต็ม อารมณ์ นำสิ่งที่ทำจากอีพีมาพัฒนาต่อ และสามารถคว้ารางวัลศิลปินหญิงยอดเยี่ยมได้อีกรางวัลจากเวทีสีสัน อะวอร์ดส์ ครั้งที่ 29 ทำให้เธอได้รับโอกาสออกทัวร์ในจังหวัดต่างๆ ทั่วประเทศ รวมถึงการได้เป็นตัวแทนของประเทศไทยไปร่วมแสดงในประเทศต่างๆ

เพลงหมอลำในแบบฉบับของเธอสามารถส่งเสียงไปได้ไกลจนทั่วโลกหันมาสนใจ ต่อให้เป็นคนไทยหรือฝรั่งตาน้ำข้าวต่างก็เปล่งเสียงร้องลำออกลวดลายฟ้อนตามท่วงทำนองเพลงของรัสมี อีสานโซล ใครบางคนจึงนิยามบทเพลงของเธอไว้อย่างน่าสนใจว่า เปรียบเสมือนการได้จิบเหล้าขาวบนยอดหอไอเฟล นั่งกินส้มตำที่ลอนดอน

รัสมีเรียกสีสันใหม่ที่เธอแต่งแต้มให้กับวงการหมอลำว่าเป็นเพลงอีสานโซล (Isan soul) แนวเพลงที่เกิดขึ้นมาจากการกลั่นประสบการณ์ชีวิตของเธอ ซึ่งตลอดทางที่เธอต้องผ่านมานั้นมันไม่ง่ายเลย และต่อไปนี้คือเรื่องราวของเธอ

รัสมีเป็นชาวอีสานลูกครึ่งเขมร เติบโตขึ้นมาในครอบครัวที่มีพ่อเป็นนักร้อง นักแต่งเพลง ชาวเขมร หัวหน้าวงดนตรีเจรียง การละเล่นพื้นบ้านของเขมร คล้ายการแสดงขับเสภาในภาษาเขมร พ่อของเธอตระเวนเล่นไปตามที่ต่างๆ กระทั่งมาพบรักกับแม่ของเธอและปักหลักอยู่ที่อำเภอน้ำยืน จังหวัดอุบลราชธานี ตั้งแต่อายุ 5 ขวบเธอก็เริ่มต้นหัดร้องเพลงหมอลำและลูกทุ่งต่างๆ จากการผลักดันของพ่อ ขึ้นไปร้องเพลงตามเวทีประกวดต่างๆ พออายุได้ 13 ปีเธอก็เข้าร่วมเป็นสมาชิกวงดนตรีอีสานและออกเดินสายแสดงทั่วอีสานอยู่เกือบ 10 ปี กระทั่งความรักพาเธอมาอาศัยอยู่กับคนรักที่จังหวัดเชียงใหม่ แต่ความรักนั้นก็ไม่สมหวัง เธอเลิกรากับแฟนและจำเป็นต้องเริ่มต้นหารายได้เพื่อหาเลี้ยงชีพและเรียนต่อด้านจิตรกรรมที่เธอชื่นชอบ โชคดีที่เพื่อนฝูงหยิบยื่นโอกาสให้ เธอจึงได้กลับมาจับไมค์ร้องเพลงอีกครั้งเป็นนักร้องกลางคืนเล่นตามร้านต่างๆ นักร้องหมอลำที่พลัดถิ่นไกลจากบ้านจึงได้เปิดประตูสู่โลกดนตรีอีกหลายแขนง ทั้งแจ๊ซ บลูส์ โซล และฟังก์ และยังคงไม่ทิ้งเพลงลูกทุ่งและหมอลำ โดยนำมาร้องแทรกร่วมกับเพลงต่างชาติ สร้างความสนุกสนานให้กับผู้ชม จนมีคนเห็นแวว ชักชวนเธอให้มาร่วมโปรเจกต์ทางดนตรี

“ตอนนั้นมีวง Limousine เป็นวงดนตรีแจ๊ซจากฝรั่งเศส เขากำลังจะทำโปรเจกต์ชื่อ Siam Road จากความชื่นชอบในตัวบทเพลงหมอลำ เขาได้ทุนมาก้อนหนึ่งสำหรับเดินทางมาศึกษาเพลงหมอลำที่ไทยเพื่อทำเป็นอัลบั้ม เราไม่เคยทราบมาก่อนว่ามีคนต่างชาติที่สนใจเพลงหมอลำถึงขนาดนี้ เขามาหาเราถึงที่และชักชวนให้เราไปเป็นนักร้องในโปรเจกต์ เราเลยได้นำเพลงหมอลำไปร้องที่ฝรั่งเศส

“เรารู้สึกว่าการเสพดนตรีของคนที่นั่นเป็นอีกอารมณ์หนึ่งจากที่เราเคยเจอในเมืองไทย เรารู้สึกว่าภาษาไม่ได้เป็นข้อจำกัดไม่ให้คนฟังเพลง เพลงเป็นภาษาสากล เราเห็นผู้คนที่ออกมาเต้นสนุกสนานกับบทเพลงหมอลำประยุกต์ เราได้อะไรจากการเดินทางครั้งนั้นเยอะมาก ประกายตรงนี้ทำให้เราอยากแต่งเพลง พอกลับจากฝรั่งเศสก็เริ่มทำเพลงของตัวเอง”

เธอเริ่มลงมือเขียนเพลง นำความเป็นอีสานของตัวเองมานำเสนอ กระทั่งพบกับก้อง–สาธุการ ทิยาธิรา มือกีตาร์ที่มาร่วมทำโปรเจกต์กับเธอ 

“เราเริ่มต้นจากความอยากทำ เราไม่รู้หรอกว่ามันจะออกมาเป็นยังไง ก็ลองนำมาแจมดูความเป็นไปได้ บางทีก็เริ่มต้นจากเนื้อเพลงก่อน คือหมอลำมันมีแพตเทิร์นของมันอยู่ ลำภูไท ลำเต้ย ลำกลอน มันมีอยู่แล้ว ก็ค่อยๆ ปรับกับกีตาร์ เริ่มนำหมอลำมาประยุกต์ ปรับให้มันช้าลงกว่าเดิมนิดหนึ่ง อย่างเพลง มายา ที่เป็นลำภูไท มันจะช้ากว่าลำภูไทปกติ เพื่อให้สอดคล้องกับเสียงกีตาร์ในเพลง”

Isan Soul EP คือตัวเธออย่างไม่ต้องสงสัย ด้วยบทเพลงทั้ง 7 ที่มีทั้งภาษาไทย ลาว เขมร และอังกฤษ แต่งจากประสบการณ์ของเธอ อย่างเพลง ลำดวน ที่บอกเล่าเรื่องราวความรักของยาย เรื่องความรักของเธอเองที่ถูกถ่ายทอดด้วยภาษาเขมรในเพลง ปะกาปรูย หรือประสบการณ์ที่มากระทบใจจนอยากระบายออกมาในเพลง มายา อีพีนี้ประสบความสำเร็จอย่างที่ตัวเธอไม่คาดคิด จนสามารถคว้ารางวัลทางดนตรีจากเวทีคม ชัด ลึก อวอร์ด ทำให้ชื่อเสียงของเธอเริ่มกระจายตัวจากเมืองเชียงใหม่ไปสู่ที่ต่างๆ 

“ด้วยกระแสตอบรับที่กลับมามันพาให้เราอยากทำอัลบั้มต่อมา เราเริ่มจริงจังกับมันมากขึ้น อยากทดลองทำให้มันใหญ่กว่าเดิม แค่กีตาร์ไม่พอแล้ว เราอยากเอาเบส เอากลอง เพิ่มพิณเข้ามา”

จากอีพีสู่อัลบั้ม อารมณ์ เธอขยายขีดจำกัดของเพลงหมอลำต่อไปและก้าวขึ้นไปอีกขั้น แม้ว่าตัวเธอเองจะออกมาบอกว่ามีข้อผิดพลาด แต่อัลบั้มนี้ก็ส่งให้เธอได้รับอีกรางวัลจากเวทีสีสัน อะวอร์ดส์ รวมถึงโอกาสนำพาเพลงหมอลำในแบบฉบับของรัสมีออกสู่ต่างประเทศ

บ้างยกย่องว่าเธอคือผู้ต่อชีวิตให้กับหมอลำ แต่บ้างก็ค่อนขอดว่าเธอกำลังทำให้หมอลำสูญเสียความเป็นหมอลำ

“มันเป็นเรื่องปกติที่จะมีทั้งคนชอบและไม่ชอบ คนที่ไม่ชอบเราก็เข้าใจนะว่าเขาไม่อยากให้หมอลำมีการเปลี่ยนแปลง เขาอยากจะเก็บหมอลำในลักษณะที่มันเคยเป็นมาไว้ เราเองก็ยอมรับทุกคำติชม แต่เราไม่ได้มองอย่างเขา เราเลือกที่จะเป็นคนคนหนึ่งที่หยิบหมอลำมาเล่าอีกแบบ เป็นแค่อีกสีสันที่เพิ่มเข้าไปในหมอลำ”

ต่อมาเธอยังแสดงให้เห็นถึงความรัก ความผูกพัน ที่มีต่อหมอลำในโปรเจกต์อัลบั้ม Roots สรรเสริญหมอลำ ที่เธอตั้งใจทำเป็นเหมือนจดหมายบอกรักวัฒนธรรมเพลงหมอลำของอีสาน

“โปรเจกต์นี้เติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิตเรา เราอยากทำเพลงในลักษณะนี้มานานมากแล้ว ตั้งแต่สมัยเป็นวัยรุ่นเราอยากลำกลอน ลำกับเสียงพิณเสียงแคนเฉยๆ โดยไม่ต้องมีเครื่องดนตรีอื่นเลย เราคิดถึงเสียงพิณเสียงแคนมาก เพราะอัลบั้มที่ผ่านมาเรารู้สึกว่าเสียงพิณกับแคนกลายเป็นแค่ส่วนประกอบ เราอยากทำให้เขาเป็นพระเอกบ้าง เป็นสิ่งที่ได้ฟังเต็มๆ ไม่ใช่แค่เครื่องดนตรีที่มาตอนโซโล เราอยากให้เขานำไปพร้อมๆ กับเสียงร้องของเรา เราเลยพาตัวเองกลับไปสู่รากเหง้า สู่หมอลำยุคดั้งเดิม ที่มีเพียงเสียงแคนหรือพิณคอยฮัมเมโลดี้ตามเนื้อร้องที่หมอลำแต่งขึ้นมา ทุกเพลงในอัลบั้มเราจะร้องเพื่อบอกว่า หมอลำฉันดีนะ หมอลำฉันสุดยอด ฉันเท่ อย่ามาว่าหมอลำ”

การกลับไปหาสุ้มเสียงอันเป็นรากเหง้าส่งผลให้เธอมองเห็นความเป็นไปได้ใหม่ๆ ของหมอลำ

“คราวนี้เราอยากลองมีโปรดิวเซอร์ อยากให้หมอลำไปอยู่ในมุมมองของคนอื่น ไม่ใช่แค่ในความคิดเราเหมือนอัลบั้มที่ผ่านมา เราอยากลองให้ความคิดของคนอื่นเข้ามาเติมเต็มเพลงหมอลำ ต่อยอดหมอลำออกไป”

เพลง ดาวดวงใหม่ คือผลผลิตจากโปรเจกต์ล่าสุดนี้ที่เธอเพิ่งปล่อยออกมาให้ได้ฟังกันเมื่อต้นปีที่ผ่านมา

“ดาวดวงใหม่ เป็นซิงเกิลที่เราทำตอนท้องได้ประมาณ 4 เดือน แต่งเนื้อและเล่นกีตาร์เองก่อนส่งให้โปรดิวเซอร์เรียบเรียง เพลงนี้เราตั้งใจมอบให้เป็นของขวัญกับลูกของเราที่กำลังจะเกิด มันเป็นเหมือนความทรงจำดีๆ ของเราด้วย เป็นโอกาสพิเศษครั้งหนึ่งในชีวิต”

เธอได้ถ่ายทอดจิตวิญญาณที่เกิดขึ้นจากประสบการณ์ที่ผ่านมาทั้งหมดในชีวิตลงในบทเพลงนี้เพื่อมอบให้กับลูก เป็นบทเรียนที่เกิดขึ้นจากความรัก ความห่วงใยที่มีต่อลูก รวมถึงทุกคนที่เคยพบประสบการณ์คล้ายเธอ

“เราเชื่อว่าหลายๆ คนคงผ่านช่วงเวลาที่หลากหลาย เปรียบเสมือนการผ่านดาวแต่ละดวง ทั้งดาวสุข ดาวเศร้า ดาวเหงา ดาวผิดหวัง ดาวเสียใจ ดาวเสียความรู้สึก และอีกหลายความรู้สึกในแต่ละห้วงของดาวแต่ละดวง แต่ทุกครั้งที่เรารู้สึกกับสิ่งเหล่านี้ จงระลึกไว้เสมอว่าเรายังมีดาวอีกมากมายที่สามารถเลือกที่จะอยู่และเป็นตามที่เรากำหนด และเราจะเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ และนั่นคือสิ่งที่ฉันอยากจะบอกกับลูกและเพื่อนมนุษย์ที่อยากรับฟัง”

นี่คือจิตวิญญาณของรัสมี คืออีสานโซลแบบของเธอ ที่ถูกกลั่นกรองจากประสบการณ์และนำมาถ่ายทอดลงในเพลงหมอลำ และเธอคือดาวดวงใหม่ของเพลงหมอลำที่กำลังส่องประกายรัศมีเจิดจ้าให้ทั่วทั้งโลกหันมาสนใจอย่างไม่ต้องสงสัย

The post รัสมี เวระนะ The Voice of Isan Soul appeared first on a day magazine.

ยอมรับมาเถิดว่าทุกวันหยุดสุดสัปดาห์หากขี้เกียจออกไปไหน หลายๆ คนจะเปิดยูทูบแล้วปล่อยแรนด้อมไปดูเพลินๆ ได้ทั้งวัน บางคนดูไปพลางๆ ระหว่างเดินทางไปทำงาน หลายคนก็เปิดดูตอนเครียดๆ 

และหนึ่งในนั้นคงจะเคยดูช่องของ MayyR หรือ ‘หน่องเม’ มาแล้วแน่ๆ 

เมอา–พรพรรณ เรืองปัญญาธรรม เริ่มต้นทำช่องในยูทูบด้วยการเป็นบิวตี้บล็อกเกอร์เมื่อราว 5-6 ปีก่อน เธอเริ่มในยุคที่ยูทูบยังไม่เป็นที่นิยมนัก และเริ่มด้วยคำว่า ‘อยากทำ’ เพียงคำเดียว จากคำนั้นปัจจุบันช่องของเธอมีผู้ติดตามทะลุล้านไปเรียบร้อย

อะไรทำให้เธอมาไกลได้ขนาดนี้ ตลอดหลายปีมีวันไหนที่ไม่อยากยิ้มให้กล้องบ้างหรือเปล่า การเป็นยูทูบเบอร์นอกจากพาเธอไปประเทศแปลกๆ ไปเจอวัฒนธรรมใหม่ๆ ได้ไปใช้ชีวิตในวัฒนธรรมต่างๆ แล้ว ยังพาเธอไปเจออะไรอีกบ้าง

ลองให้เธอเล่าให้ฟังแบบไม่ต้องอัดวิดีโอดู

อะไรคือสิ่งที่ต้องแลกกับการเป็นยูทูบเบอร์ที่มีคนติดตามเป็นล้าน

ไปไหนมาไหนเราต้องเอากล้องมาถ่ายตลอด เรื่องความเป็นส่วนตัวก็ด้วยค่ะ พอมีคนติดตามเยอะก็จะมีคนจำได้ ที่เหลือก็เป็นเรื่องที่คนทำงานทั่วไปต้องเจออยู่แล้ว อย่างการทำงานหนัก หรือมีไม่ได้นอนบ้าง

คอนเทนต์แบบไหนที่ทำให้คนเริ่มเข้ามาติดตามเรามากขึ้น

ช่วงที่เราแต่งหน้าหรือทำวิดีโอแต่งหน้าตามซีรีส์ที่ตลกๆ ตอนนั้นมีคนเข้าดูเยอะ ถัดจากช่วงแต่งหน้ามาเป็นช่วงไลฟ์สไตล์ วิดีโอกิน-เที่ยวคนก็ชอบ และมาเยอะขึ้นอีกในช่วงที่เมไปอังกฤษแล้วทำ vlog ไลฟ์สไตล์ ทำอาหาร พาเที่ยว ตอนนั้นเป็นจุดที่ทำให้คนหันมาชื่นชอบมากขึ้นเหมือนกัน

เริ่มจากการเป็นบิวตี้บล็อกเกอร์ จนตอนนี้ทำวิดีโอหลากหลายมาก ทุกวันนี้เมอธิบายตัวเองว่าเป็นยูทูบเบอร์สายไหน

เมรู้สึกว่าตัวเองเป็น content creator ค่ะ คือผลิตคอนเทนต์ แต่ถ้าจะบอกว่าเป็นยูทูบเบอร์ก็ได้ ก็คือคนที่ทำวิดีโอลงยูทูบ แต่เรื่องที่ว่าเป็นยูทูบเบอร์สายไหนเมก็ไม่อยากกำหนด เพราะทำหลายอย่าง ทั้งพากิน พาเที่ยว ขณะเดียวกันแต่งหน้าก็ยังมีอยู่

วันที่ผันตัวมาทำด้านอื่นๆ ด้วย จุดไหนที่ทำให้รู้สึกว่าไม่อยากแต่งหน้าอีกต่อไปแล้ว 

เรารู้สึกว่าตอนที่ได้เดินทาง ได้ท่องเที่ยวแล้วมันสนุก น่าจะเป็นตอนนั้น พอรู้ตัวอีกทีก็ไม่ได้อยากแต่งหน้าแล้ว  มีช่วงหนึ่งที่รู้สึกว่าฝืน จะแต่งหน้าทีต้องคิดเยอะ ใช้เวลานาน ตอนที่ทำก็ไม่ได้แฮปปี้ พอไม่แฮปปี้มันก็จะทรมานหน่อย คิดคอนเทนต์แต่งหน้าชิ้นถัดไปก็คิดไม่ออก แต่ตอนนั้นก็ยังคงพยายามแต่งหน้าไป หาลุค หาเรื่องมาแต่งอยู่เรื่อยๆ ทั้งที่ใจไม่ได้อยากทำ สุดท้ายก็เลยตัดสินใจไปเวย์อื่นๆ ด้วย

มีเคล็ดลับอะไรที่พูดกับกล้องได้ลื่นไหลขนาดนี้ เผื่อคนอื่นๆ ที่อยากจะเริ่มต้นทำยูทูบแต่ยังไม่กล้า

ก่อนที่เมจะมาพูดกับกล้องได้ขนาดนี้ก็ผ่านการเขินมา ผ่านการพูดไม่รู้เรื่องมา มันต้องฝึกจริงๆ หลายคนปรึกษาว่าทำอย่างไรให้กล้าพูดกับกล้อง ก็แนะนำได้แค่ว่าเราต้องฝึกเรื่อยๆ พูดคนเดียวหน้ากระจก หรือพูดเล่นๆ ตอนอยู่คนเดียว แล้วค่อยนำสิ่งที่เราฝึกฝนไว้มาใช้หน้ากล้อง

อีกปัญหาคือหลายคนอยู่หน้ากล้องแล้วไม่เป็นตัวของตัวเอง ทำให้ไม่กล้าพูด ปกติคนเราเวลาสนิทกับใครเราจะพูดเยอะ วิธีของเมคือต้องเริ่มจากการคิดว่า เรากับคนดูหรือเรากับกล้องสนิทกัน แล้วมันจะค่อยๆ ผ่อนคลายและเป็นตัวของตัวเองได้มากขึ้นในที่สุด

มีบ้างไหมที่วันไหนไม่ได้อยากพูดกับกล้องแต่ก็ต้องทำหน้ายิ้ม สวัสดีทุกคนนน

มีค่ะ บางทีต้องทำงาน มันหลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว เราก็ต้องใช้ความพยายามประมาณหนึ่งที่จะทำให้ตัวเองแฮปปี้ ส่วนใหญ่เมจะใช้เพลงในการปรับอารมณ์ เปิดเพลงที่เราฟังแล้วสบายใจฟัง แล้วพยายามลืมเรื่องเครียดเรื่องกังวลไปก่อนเพื่อให้เฮฮาหน้ากล้องได้ บางทีก็บิลด์ตัวเองด้วยการใช้เสียง “สวัสดีค่าทุกคน” นี่แหละ

เคยเจอคอมเมนต์แย่ๆ บ้างไหม มีวิธีรับมืออย่างไร 

ส่วนใหญ่เมจะเช็กก่อนว่าที่เขาพูดมาเป็นคอมเมนต์ติเพื่อก่อหรือเปล่า ถ้าเราปรับปรุงตามที่เขาว่ามาเราจะดีขึ้นหรือพัฒนาขึ้นไหม ถ้าใช่ ก็เก็บไว้ปรับ แต่ถ้าเป็นคอมเมนต์นักเลงคีย์บอร์ดที่ไม่ได้ก่อให้เกิดประโยชน์ก็ไม่ค่อยรู้สึกอะไรนะ เราเห็นใจเขามากกว่าที่เป็นทุกข์กับการดูวิดีโอเรา เป็นทุกข์กับการเห็นเราจนเขาต้องมาพูดไม่ดี ตอนที่ด่าเราเขาโอเคอยู่ไหม มีเรื่องไม่สบายใจในชีวิตหรือเปล่า เราสามารถปล่อยวางได้โดยที่ไม่ต้องพยายามอะไร 

เมหลีกเลี่ยงการตอบโต้กับคน เราอยู่ในที่สว่าง เราตอบไปทางไหนก็เป็นดาบสองคมได้หมดเลย ต่อให้ตอบดีก็จะมีคนบอกว่าเราประชด หรือถ้าตอบแรงๆ ใส่ ก็อาจมีคนสะใจแต่ก็จะมีคนที่เห็นว่าไม่สมควร ถ้าเทคแอ็กชั่นกลับไป เราจะมีแต่เสียกับเสีย

ส่วนคอมเมนต์ดีๆ บางทีเหนื่อยๆ ก็เข้าไปเปิดอ่านนะ ทำให้เมมีแรงลุกขึ้นมาใหม่ได้เหมือนกัน

หลังกล้องยูทูบเบอร์มีความทุกข์บ้างไหม หลังกล้องเป็นอย่างไรบ้าง

ก็เยอะนะคะ เพราะเราต้องทำให้คนพอใจตลอด ซึ่งเป็นเรื่องยาก และบางครั้งมันก็ทำร้ายเราโดยที่ไม่รู้ตัว การที่ต้องคอยรับฟังความคิดเห็นของคนตลอด มีคนมาวิจารณ์เราตลอด ดีไม่ดีอย่างไร ชอบไม่ชอบอย่างไร ทำอย่างนี้อีกสิ ทำอย่างนั้นอีกสิ ทำไมตอนนี้ไม่ทำอย่างนั้น เพราะฉะนั้นก็จะต้องรับมือให้ได้ 

แล้วเมมีวิธีการรับมืออย่างไร

ช่วงปลายปีเมจะพักจากสิ่งที่ทำอยู่ค่ะ เพราะบางทีมันซัฟเฟอร์กับเรื่องพวกนี้มากเกินไป ไหนจะความเหนื่อยความหน่าย ก็ต้องเอาตัวเองออกมาชาร์จแบตข้างนอกนิดหนึ่ง ออกไปมีชีวิตโดยที่ไม่ต้องถือกล้อง ไม่ต้องคิดว่าต้องถ่ายหรือต้องพูดอะไร ออกไปกับเพื่อนกับครอบครัว หลบเข้าครัวไปทำอาหาร ทำขนม ออกไปเที่ยวกับเพื่อน พยายามชัตดาวน์ตัวเองออกไปจากโซเชียลมีเดียบ้าง

บางทีต้องกลับมาถามตัวเองว่า เราทำงานนี้เพื่ออะไร สิ่งที่เราคาดหวังเป็นไปได้ไหม ลองลดความคาดหวังลงมาหน่อยดีหรือเปล่า หรือทำเพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเองโดยที่ไม่หวังว่าใครจะมาชอบดูบ้าง พอรู้ตัว ได้พัก และจัดการความคิดตัวเองได้ มันก็จะดีขึ้น และเราก็จะกลับมาแฮปปี้เหมือนเดิม

พอทำคอนเทนต์ที่ตามใจตัวเอง แน่นอนว่าผลจะออกมาดีต่อสุขภาพจิตเรา แล้วยอดคนดูมันดีตามไปด้วยไหม

ตอนที่เมหันมาทำท่องเที่ยวก็ดีกว่าตอนแต่งหน้าอีกนะ เพราะตอนแต่งหน้ามีช่วงที่เราไม่ได้แฮปปี้มาก มันเลยออกมาไม่ดี พอเราลองเปลี่ยนไปทำในสิ่งที่เราสนุก มันเลยดีขึ้น

ถ้าทุกข์มากขนาดนี้ ถึงจุดหนึ่งเราจะเลิกเป็นยูทูบเบอร์เลยหรือเปล่า

อาจจะแค่พักมากกว่า ถ้าอยากทำค่อยกลับมาใหม่ เพราะสิ่งนี้เป็นสิ่งที่เราชอบ และยังมีความอยาก พอได้ไปพักได้เว้นช่วงบ้าง เดี๋ยวความอยากก็กลับมาเอง

ในวันที่ไม่ไหว อะไรที่ทำให้เราอยากทำต่อ

คอมเมนต์จากคนดูเลยค่ะ เมรับรู้ความคิดเห็นคนดูผ่านคอมเมนต์ เวลาเหนื่อยๆ แล้วเข้าไปเจอคอมเมนต์ว่าทุกคนรอดูอยู่ ดูวิดีโอนี้แล้วทุกคนแฮปปี้ มันเป็นเหมือนเชื้อเพลิงที่ดีให้เราอยากทำต่อไป 

ถ้าวันหนึ่งไม่มีคนดูเราแล้ว จะยังทำอยู่ไหม

ยังทำนะคะ ถ้าไม่สูญเสียค่าทำเยอะเกินไป เพราะเมเริ่มต้นจากการอยากทำ คงทำเก็บเป็นไดอารีไว้ดูตอนแก่

The post สุขและทุกข์ของยูทูบเบอร์ คุยกับ MayyR ยูทูบเบอร์ที่มีผู้ติดตามถึงล้านสามคน appeared first on a day magazine.