นัชชา ร่วมสนิทวงศ์, Author at a day magazine

บ็อบ : พี่แมวสกอตติชโฟลด์ที่มีชื่อไม่เหมือนแมว

นัชชา ร่วมสนิทวงศ์ — Tue, 10 Oct 2017 10:00:00 +0000

“ทำไมถึงตั้งชื่อแมวว่าบ็อบ” เป็นคำถามที่ช่วงนี้เราได้ยินบ่อยกว่าคำถามทักทายธรรมดาๆ อย่าง
เป็นไงบ้าง สบายดีมั้ย กินข้าวรึยัง ซะอีก

โดยส่วนตัวเราแอบรู้สึกประสบความสำเร็จมากเลยทีเดียว จะตั้งชื่อทั้งทีก็ต้องตั้งให้โลกจำสิถูกมั้ย ยิ่งเวลาคนทำหน้าเหยเก เบะปาก
มองบนใส่ชื่อ ‘บ็อบ’ แล้วบอกว่าชื่อประหลาด ชื่ออะไรไม่น่ารักเลย แมวออกจะน่ารัก
ทำไมตั้งชื่อไม่เหมาะกับแมวเลย บอกเลยว่าไม่ได้สะเทือนใจอะไรแม้แต่น้อย

ยิ่งเวลาได้ยินประโยคเช่น ‘เกลียดชื่อแมวแกมาก’ นี่ยิ่งรู้สึกดี๊ดี (มันจะมีความจิตๆ หน่อยๆ)

ตอนตั้งชื่อเราไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนเลย แค่อยากได้ชื่อพยางค์เดียวที่ไม่เวิ่นเว้อ เอาที่เรียกง่ายๆ จะได้ไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น “ไกรทองผยองเดชเพชรเจ็ดสีมณีเจ็ดแสง
มาหาแม่หน่อยลูก” หรือจะเป็นเวอร์ชั่นชื่อของกินภาษาอังกฤษแบบที่คนส่วนใหญ่นิยมตั้งอย่างเช่น “เวนตี้คุกกี้คาราเมลแฟรบปูชิโน่
อยู่ไหนคะลูก” หมดลมหายใจตายก่อนสิคะกว่าจะหาแมวเจอ

ด้วยความขี้เกียจเปลืองน้ำลายและพลังงานจึงตัดสินใจลงเอยกับชื่อ
‘บ็อบ’ มันนี่แหละ short and simple ตามหลักการ Less is More

แต่จนแล้วจนรอด ความพยายามที่จะให้ชื่อพยางค์เดียวก็ไปไม่รอดเท่าไหร่นัก
เพราะคนที่ได้เจอบ็อบมักจะลงเอยเติมคำนำหน้าให้กับชื่อบ็อบไปโดยปริยาย

โดยปกติแล้วคนเรามักจะเรียกแมวว่า ‘น้อง’ แต่สำหรับบ็อบกลับไม่เป็นเช่นนั้น ด้วยความที่ขี้เกียจขยับตัวบวกกับความเจริญอาหารของท่านชาย ทำให้น้ำหนักตัวของคุณบ็อบก้าวกระโดดขึ้นอย่างต่อเนื่อง
พาไปคลินิกทีไรน้ำหนักก็มักจะเพิ่มขึ้นไปจากเดิมทุกครั้ง เฉลี่ยแล้วขึ้นประมาณสัปดาห์ละหนึ่งขีด ทำให้ใครๆ ต่างก็เรียกเจ้าแมวอ้วนนี่ว่า ‘พี่บ็อบ’ (สุดท้ายก็สองพยางค์อยู่ดี เฮ้อ)

การเข้ามาของพี่บ็อบทำให้บรรยากาศที่บ้านเปลี่ยนไปมาก จากที่ตอนแรกๆ พ่อกับแม่ไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่ กำชับนักกำชับหนาว่าห้ามให้แมวขึ้นไปชั้นบนของบ้านโดยเด็ดขาด! ล่าสุดแม่หันมาทำสายตาเว้าวอนแล้วบอกว่า “เดี๋ยวคืนนี้แม่ขอเอาแมวไปดูทีวีกับแม่ในห้องนะลูก”

นอกจากนี้ ยังมีเหตุการณ์ที่บางทีลงมาเห็นน้องชายกำลังนั่งรอแม่ทำกับข้าวให้อย่างหงอยๆ ที่โต๊ะอาหาร
ส่วนแม่น่ะหรอ “รอแป๊บนะลูก
แม่ให้อาหารบ็อบก่อน”

เรียกได้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ได้เปลี่ยนไปแล้วอย่างสิ้นเชิง ทั้งพ่อและแม่ต่างก็เอ็นดูพี่บ็อบสุดๆ ไปเลยก็ว่าได้

สุดท้ายนี้ เราอยากจะฝากพี่บ็อบไว้ในอ้อมอกอ้อมใจผู้อ่านทุกๆ ท่าน
และช่วยภาวนาให้พ่อกับแม่ของเราหลุดพ้นจากการทำเสน่ห์ของพี่บ็อบโดยเร็วไวด้วยเถิด ลูกๆ หิวข้าววววววแล้ว!

Owner’s
name: นัชชา ร่วมสนิทวงศ์
Occupation: ทาสของพี่บ็อบ
Cat’s
name: Bob
Breed: Scottish Fold
More cat’s info: ตอนนี้พี่บ็อบมี LINE Sticker เป็นของตัวเองแล้ว
ฝากติดตามกันด้วยนะคะ

ใครอยากอวดแมวในเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่นะ

The post บ็อบ : พี่แมวสกอตติชโฟลด์ที่มีชื่อไม่เหมือนแมว appeared first on a day magazine.

วันที่ฉันไม่ได้เล่นดนตรีคนเดียวอีกต่อไป

นัชชา ร่วมสนิทวงศ์ — Thu, 24 Nov 2016 05:27:00 +0000

ฉันเล่นดนตรีมานานแล้ว โดนผู้ปกครองจับไปเรียนเปียโนคลาสสิกมาตั้งแต่เด็กๆ
ในระหว่างทางก็มีการแวะไปลองอย่างอื่นบ้าง แต่สุดท้ายก็กลับมาตายกับเปียโนอยู่ดี เพราะรู้สึกว่าเปียโนนี่แหละที่ตอบโจทย์สุด เหตุผลหลักๆ คือความรู้สึกว่าเปียโนมันดีนะ เล่นคนเดียวก็รู้สึกว่าสมบูรณ์ได้
ไม่ได้รู้สึกว่าเล่นคนเดียวแล้วเหงา ต่างจากกลอง เบส หรือกีตาร์ที่จะสนุกกว่าก็ต่อเมื่อได้เล่นแจมกับเครื่องดนตรีชิ้นอื่นๆ
เนื่องจากมีโลกส่วนรวมที่ต่ำมากถึงมากสุด จนถึงขั้นที่เพื่อนๆ พากันแบนว่าทำไมลากออกจากบ้านยากขนาดนี้ (ที่บ้านก็คิดว่าติดเพื่อน
ส่วนเพื่อนก็คิดว่าติดบ้าน ทั้งที่ความจริงไม่ได้ติดอะไรเลย แค่ไม่มีสกิลในการเข้าสังคมก็เท่านั้นเอง) จึงทำให้คิดมาตลอดว่าเล่นเปียโนนี่แหละเหมาะกับเราที่สุดแล้วไม่ต้องไปยุ่งกับคนอื่น เล่นคนเดียวนี่แหละ
ตนเป็นที่พึ่งเเห่งตนนะ

ฉันเล่นดนตรีคลาสสิกมาโดยตลอดมีโอกาสขึ้นเวทีอยู่เรื่อยๆ โดยเป็นการโชว์โซโล่ทั้งสิ้น
แต่ก็มีบ้างที่ได้เล่น Four hands หรือการโชว์คู่เป็นครั้งคราวแต่การขึ้นโชว์ประเภทนี้ก็เล่นกับคนที่รู้จักดีอยู่แล้วนั่นเองจึงไม่ได้มีการเข้าสังคมเกิดขึ้นแต่อย่างใด
แล้วฉันเล่นมาค่อนข้างนาน เล่นไปเล่นมาก็มาก็ถึงจุดอิ่มตัว เริ่มเบื่อ
หัดเพลงนี้จบก็หัดเพลงต่อไป หมดเล่มนี้ก็หาเล่มใหม่ พอได้เวลาก็สอบ ได้เกรด
หัดเพลงใหม่ วนลูปแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนวันหนึ่งก็รู้สึกว่าพอเถอะ รู้สึกหมดไฟ
จากที่เคยเล่นเพราะชอบ เพราะสนุก ก็เหลือแค่เล่นแก้เบื่อ เล่นคลายเครียด
เล่นเพื่อให้ไม่ลืม

จนกระทั่งปีนี้ ฉันได้มีโอกาสได้ไปเล่นดนตรีเป็นวง ตอนแรกก็งงมากถึงมากที่สุด
การเล่นเพลงป๊อป/ร็อกนั้นฉีกทุกกฏของดนตรีที่เคยเข้าใจมา

อะไรคือการเล่นเปียโนแบบไม่มีโน้ต 5 บรรทัด อะไรคือคอร์ด
7 Sus2 Sus4 Add9 ครูไม่เคยสอนมา ถึงจะเคยทำหัวข้อ
improvisation ตอนสอบเปียโนมาแล้วและพอจะเข้าใจคอนเซปต์ของคอร์ดป๊อปในระดับหนึ่งก็เถอะ
แต่นี่ัมันไม่เหมือนกันเลย ทุกอย่างไม่ได้ขึ้นอยู่กับเราคนเดียวอีกแล้ว อำนาจที่จะทำให้เพลงๆ
หนึ่งเพราะได้ไม่ได้อยู่ในกำมือเราคนเดียวอีกต่อไป จากที่แค่เคยกังวลเรื่องมือซ้าย
มือขวา และเท้าที่ต้องเหยียบ Pedal ตอนนี้กลายเป็นว่ากว่าจะเล่นโน้ตสักตัวนึงได้ ต้องมองไปรอบห้อง รอกลอง
รอเบส รอกีตาร์ รอนักร้อง ทุกคนพร้อมหรือยัง เอ้า ขึ้นเลยนะ จะพูดอะไรไหม
จะได้เล่นคลอไปให้ เอ้า คนนั้นหลุด ต้องช่วยประคองคนนี้ มีหลายอย่างให้คิด
ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันไม่คุ้นเลย

แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่ชอบนะ การได้มาทำอะไรแบบนี้ทำให้รูู้ว่าสิ่งที่เข้าใจมาตลอดก็ไม่ได้ถูกไปเสียหมดนี่นา
การเล่นกับคนอื่นสนุกและท้าทายไม่น้อยกว่าการเล่นคนเดียวเลย แถมยังได้ฝึกแนวใหม่ๆ
และสกิลใหม่ๆ ที่ไม่เคยมีโอกาสได้ทำมาก่อน นอกจากนี้ยังได้รู้จักคนใหม่ๆ ที่ชาตินี้ไม่รู้จะไปหากันเจอได้ยังไงถ้าไม่ได้มีภารกิจอันนี้ที่ต้องทำไปด้วยกัน
ฉันไม่เคยชอบงานกลุ่มเลย
เคยอึดอัดและไม่ชอบการที่ต้องเอาชีวิตตัวเองไปผูกไว้กับคนอื่นมาตลอด แต่ทำไมครั้งนี้ไม่เป็นนะ

ฉันอยากจะขอบคุณสมาชิกทุกคนในวงมาก โดยเฉพาะหัวหน้าวงที่ไว้วางใจให้เป็นส่วนหนึ่งในงานนี้
ขอบคุณหน้าม้าทั้งหลายที่มาปรบมือให้และสนุกไปด้วยกัน ขอบคุณตัวเองที่ไม่วิ่งหนีโอกาสแบบนี้เหมือนที่เคยทำมาตลอด
ขอบคุณดนตรีที่ทำให้เราทุกคนมาเจอกัน และตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ยังไม่ได้ปล่อยให้วันไหนผ่านไปโดยไม่ได้ซ้อมเปียโนเลย
คิดถึงทุกคนเลยนะ

ใครอยากเล่าเรื่องวันเปลี่ยนชีวิตของตัวเองบ้าง คลิกที่นี่เลย

The post วันที่ฉันไม่ได้เล่นดนตรีคนเดียวอีกต่อไป appeared first on a day magazine.