<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>สันติภาพ วงศ์เพชรสกุล, Author at a day magazine</title>
	<atom:link href="https://adaymagazine.com/author/author359/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://adaymagazine.com/author/author359/</link>
	<description>for all things creative</description>
	<lastBuildDate>Fri, 17 Aug 2018 17:22:32 +0000</lastBuildDate>
	<language>en-US</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.6.5</generator>
	<item>
		<title>Gokyo Ri : บนถนนสู่ยอดเขาโกเกียวริ</title>
		<link>https://adaymagazine.com/iwasthere-103/</link>
					<comments>https://adaymagazine.com/iwasthere-103/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[สันติภาพ วงศ์เพชรสกุล]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 05 Mar 2017 09:00:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Journey]]></category>
		<category><![CDATA[i was there]]></category>
		<category><![CDATA[Tenzing-Hillary Airport]]></category>
		<category><![CDATA[เทรกกิ้ง]]></category>
		<category><![CDATA[Gokyo Ri]]></category>
		<category><![CDATA[โกเกียวริ]]></category>
		<category><![CDATA[เนปาล]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://a-day.opendream.in.th/iwasthere-103/</guid>

					<description><![CDATA[<p>ผมจำไม่ได้แล้วว่าซื้อหนังสือเล่มนั้นมาจากไหน มันเป็นหนังสือเล่มแรกเกี่ยวกับประเทศเนปาลที่ผมอ่านเลยก็ว่าได้ และมันกลายเป็นตัวจุดชนวนระเบิดการเดินทางในครั้งนั้น&#8230; ถ้าไม่นับเฮลิคอปเตอร์ที่บินออกไปทำงานในอ่าวไทยแล้ว เครื่องบินที่พาผมไปสนามบิน Tenzing-Hillary Airport ที่เมืองลุกลา (Lukla) ก็เล็กที่สุดแล้วที่เคยนั่งมา ที่นี่ถูกยกให้เป็นสนามบินที่อันตรายที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ชื่อของสนามบินตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติให้แก่ผู้พิชิตยอดเขาเอเวอเรสต์ได้เป็นครั้งแรก แต่การแข่งขันเพื่อให้ได้ที่นั่งทางซ้ายของเครื่องเพื่อจะได้เชยชมยอดเขาเอเวอเรสต์นั้นไม่ได้เล็กเท่าขนาดตัวเครื่องเลยแม้แต่น้อย ตามแผนการของผม จากลุกลาจะต้องใช้เวลาอีก 5 วันกว่าจะถึงหุบเขา Gokyo Ri แต่ละวันจะผ่านหมู่บ้านซึ่งมีโรงแรม ซึ่งอีกใจหนึ่งผมอยากเรียกมันว่าโรงเตี๊ยมมากกว่า ด้วยขนาดกะทัดรัด ล็อบบี้กับห้องทานอาหารอยู่แห่งเดียวกันซึ่งถูกใช้เป็นที่ชุมนุมของนักเดินทาง เพราะมีเตาผิงให้ความอบอุ่นและมีบทสนทนาของการเดินทางคละเค้าไปกับไอร้อนของชานม ผมหยุดพักคืนแรกที่ Phakding หมู่บ้านขนาดเล็กที่มีสิ่งบันเทิงใจซึ่งผมเองก็ไม่รุ้ว่ามันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร มันคือโต๊ะสนุกเกอร์ (ขนาดมาตรฐานหรือเปล่า ผมเองก็ไม่แน่ใจ) แต่ก็นับถือน้ำใจของลูกหาบที่พามันมาถึงที่นี่ได้ คืนต่อมาพักที่ Namche Bazaar หมู่บ้านสุดท้ายที่จะมีตู้เอทีเอ็มและร้านขายอุปกรณ์เดินเขามากมาย ผมไม่ลืมที่จะซื้อยาแก้แพ้ความสูงติดตัวไปด้วยหลังจากที่ลืมซื้อมาจากกาฐมาณฑุ ผมพักที่นั่นอีกหนึ่งคืนเพื่อปรับสภาพร่างกายกับความสูง วันต่อมาผมเดินตามหลังไกด์ผู้มีประสบการณ์เดินเขามา 20 ปีต่อไปยัง Dole หมู่บ้านที่เห็นยอดของเทือกเขา Thamserku ได้จากห้องพักราคาเพียง 60 รูปี เจ้าของโรงแรมทักผมด้วยภาษาเนปาลอย่างที่หลายๆ คนเข้าใจ อีกทั้งยังแนะนำว่าให้บอกคนอื่นว่าผมเป็นไกด์ ส่วนไกด์ของผมนั้นให้บอกว่าเขาเป็นชาวญี่ปุ่น บนสนทนานั้นเรียกเสียงหัวเราะให้กับหลายๆ คนรวมถึงตัวผมเอง วันรุ่งขึ้น เราเดินต่อไปที่ Macherchmo [&#8230;]</p>
<p>The post <a rel="nofollow" href="https://adaymagazine.com/iwasthere-103/">Gokyo Ri : บนถนนสู่ยอดเขาโกเกียวริ</a> appeared first on <a rel="nofollow" href="https://adaymagazine.com">a day magazine</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>
	ผมจำไม่ได้แล้วว่าซื้อหนังสือเล่มนั้นมาจากไหน<br />
มันเป็นหนังสือเล่มแรกเกี่ยวกับประเทศเนปาลที่ผมอ่านเลยก็ว่าได้ และมันกลายเป็นตัวจุดชนวนระเบิดการเดินทางในครั้งนั้น&#8230;</p>
<p>
	ถ้าไม่นับเฮลิคอปเตอร์ที่บินออกไปทำงานในอ่าวไทยแล้ว<br />
เครื่องบินที่พาผมไปสนามบิน Tenzing-Hillary Airport ที่เมืองลุกลา (Lukla) ก็เล็กที่สุดแล้วที่เคยนั่งมา<br />
ที่นี่ถูกยกให้เป็นสนามบินที่อันตรายที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ชื่อของสนามบินตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติให้แก่ผู้พิชิตยอดเขาเอเวอเรสต์ได้เป็นครั้งแรก แต่การแข่งขันเพื่อให้ได้ที่นั่งทางซ้ายของเครื่องเพื่อจะได้เชยชมยอดเขาเอเวอเรสต์นั้นไม่ได้เล็กเท่าขนาดตัวเครื่องเลยแม้แต่น้อย</p>
<p style="text-align: center"><img decoding="async" src="https://adaymagazine.com/wp-content/uploads/2018/08/20160509-DSC01676.jpg"></p>
<p style="text-align: center"><img decoding="async" src="https://adaymagazine.com/wp-content/uploads/2018/08/20160509-DSC01696.jpg"></p>
<p>
	ตามแผนการของผม จากลุกลาจะต้องใช้เวลาอีก 5 วันกว่าจะถึงหุบเขา Gokyo Ri แต่ละวันจะผ่านหมู่บ้านซึ่งมีโรงแรม ซึ่งอีกใจหนึ่งผมอยากเรียกมันว่าโรงเตี๊ยมมากกว่า ด้วยขนาดกะทัดรัด ล็อบบี้กับห้องทานอาหารอยู่แห่งเดียวกันซึ่งถูกใช้เป็นที่ชุมนุมของนักเดินทาง เพราะมีเตาผิงให้ความอบอุ่นและมีบทสนทนาของการเดินทางคละเค้าไปกับไอร้อนของชานม</p>
<p>
	ผมหยุดพักคืนแรกที่<br />
Phakding หมู่บ้านขนาดเล็กที่มีสิ่งบันเทิงใจซึ่งผมเองก็ไม่รุ้ว่ามันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร มันคือโต๊ะสนุกเกอร์ (ขนาดมาตรฐานหรือเปล่า ผมเองก็ไม่แน่ใจ) แต่ก็นับถือน้ำใจของลูกหาบที่พามันมาถึงที่นี่ได้ คืนต่อมาพักที่ Namche<br />
Bazaar หมู่บ้านสุดท้ายที่จะมีตู้เอทีเอ็มและร้านขายอุปกรณ์เดินเขามากมาย<br />
ผมไม่ลืมที่จะซื้อยาแก้แพ้ความสูงติดตัวไปด้วยหลังจากที่ลืมซื้อมาจากกาฐมาณฑุ ผมพักที่นั่นอีกหนึ่งคืนเพื่อปรับสภาพร่างกายกับความสูง</p>
<p style="text-align: center"><img decoding="async" src="https://adaymagazine.com/wp-content/uploads/2018/08/20160510-DSC01884.jpg"></p>
<p style="text-align: center"><img decoding="async" src="https://adaymagazine.com/wp-content/uploads/2018/08/20160518-DSC02408.jpg"></p>
<p style="text-align: center"><img decoding="async" src="https://adaymagazine.com/wp-content/uploads/2018/08/20160514-DSC02067.jpg"></p>
<p style="text-align: center"><img decoding="async" src="https://adaymagazine.com/wp-content/uploads/2018/08/20160514-DSC02060.jpg"></p>
<p>
	วันต่อมาผมเดินตามหลังไกด์ผู้มีประสบการณ์เดินเขามา 20 ปีต่อไปยัง  Dole หมู่บ้านที่เห็นยอดของเทือกเขา Thamserku ได้จากห้องพักราคาเพียง 60 รูปี เจ้าของโรงแรมทักผมด้วยภาษาเนปาลอย่างที่หลายๆ คนเข้าใจ<br />
อีกทั้งยังแนะนำว่าให้บอกคนอื่นว่าผมเป็นไกด์<br />
ส่วนไกด์ของผมนั้นให้บอกว่าเขาเป็นชาวญี่ปุ่น<br />
บนสนทนานั้นเรียกเสียงหัวเราะให้กับหลายๆ คนรวมถึงตัวผมเอง วันรุ่งขึ้น เราเดินต่อไปที่ Macherchmo ไต่ความสูงขึ้นไปอีกเกือบจะ 5,000 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล<br />
โรงเตี๊ยมที่พักดูคล้ายเป็นโรงเรียนประถม ห้องพักถูกสร้างขึ้นเป็นแนวสีเหลี่ยมล้อมรอบพื้นที่ว่างตรงกลางที่ตรึงธงมนต์ห้าสีซึ่งกำลังพลิ้วไสว ผมยกให้ที่นี่เป็นโรงเตี๊ยมที่สวยมากในทริปนี้</p>
<p style="text-align: center"><img decoding="async" src="https://adaymagazine.com/wp-content/uploads/2018/08/20160516-DSC02375.jpg"></p>
<p style="text-align: center"><img decoding="async" src="https://adaymagazine.com/wp-content/uploads/2018/08/20160514-DSC02047.jpg"></p>
<p style="text-align: center"><img decoding="async" src="https://adaymagazine.com/wp-content/uploads/2018/08/20160515-DSC02307.jpg"></p>
<p>
	ตื่นเช้าด้วยอากาศดีที่สุดของทริป<br />
ยอดเขา Thamserku ของเมื่อวานที่ว่าสวยแล้ว วันนี้ไม่โอเอ้หลบอยู่ใต้ปุยเมฆ<br />
ผมเปิดกระเป๋าหยิบเอากล้องถ่ายรูปที่เก็บแบตเตอรี่เอาไว้ว่าจะถ่ายบนยอดโกเกียวริในวันพรุ่งนี้ออกมา แม้ทางจะสูงขึ้นเรื่อยๆ แต่ผมก็มีพลังบางอย่างจนไม่เหนื่อยเลยแม้แต่น้อย เราผ่านทะเลสาบน้ำจืดไป 3 แห่ง ผมก็มาถึง Gokyo หมู่บ้านที่ตั้งอยู่เบื้องล่างโกเกียวริ ด้านหน้าเป็นทะเลสาบสีฟ้าที่พร้อมเปลี่ยนเป็นน้ำแข็งในช่วงฤดูหนาว<br />
ด้านหลังหมูบ้านเป็นธารน้ำแข็งที่มีขนาดใหญ่สุดในเทือกเขาหิมาลัยที่มีชื่อว่า Ngozumpa Glacier ตกเย็นของวันนั้นและทุกๆ วันของการเดินทาง เมนู Dhal Bath จะถูกผมสั่งมาเติมพลังให้ตัวเองไว้สู้กับความหนาวเหน็บยามค่ำคื่น</p>
<p>
	ผมนัดเวลากับไกด์พ่อลูกสาม เช้ามืด 5 นาฬิกาเราจะเดินขึ้นโกเกียวริกัน</p>
<p>
	ผมตื่นขึ้นหลายครั้งในคืนนั้น<br />
เปิดม่านหน้าต่างออกเพื่อดูสภาพอากาศภายนอก มองออกไปไม่เห็นเมฆ<br />
เสื้อกันหนาวที่พามาจากบ้านถูกสวมใส่หมดทุกตัว ผมหยิบอุปกรณ์เท่าที่จำเป็น<br />
พร้อมเดินขึ้นยอดเขาโกเกียวริแล้ว</p>
<p style="text-align: center"><img decoding="async" src="https://adaymagazine.com/wp-content/uploads/2018/08/20160514-DSC02138.jpg"></p>
<p style="text-align: center"><img decoding="async" src="https://adaymagazine.com/wp-content/uploads/2018/08/20160515-DSC02275.jpg"></p>
<p>
	&#8216;ไม่น่าเกินชั่วโมงน่า&#8217; ผมคิดในใจตอนยืนมองยอดเขาโกเกียวริจากทะเลสาบแห่งที่สองเมื่อวาน ผมนึกย้อนไปตอนที่ใช้เวลาเดินขึ้นเขาไปแล้วเกือบ 2 ชั่วโมง แต่ยังเหลือระยะทางอีกไม่มากก็จะถึงยอดเขาแล้ว ผมบอกตัวเองให้รีบเดินขึ้นไปก่อนที่เมฆจะปิดบังด้านล่างหมดจนมองไม่เห็นอะไร</p>
<p>
	ผมถึงยอดโกเกียวริสมใจ มองดูยอดเขาเอเวอเรสต์ โลตเซ (Lhotse) มากาลู (Makalu) และโชโอยู (Cho Oyu) ที่อยู่ไกลออกไป ด้านล่างทะเลสาบถูกปิดไปด้วยเมฆเรียบร้อย<br />
ผมใช้เวลาซึมซับบรรยากาศบนนั้นอีกสักพักก่อนลงมาที่โรงเตี๊ยม<br />
เก็บข้าวของใส่กระเป๋า<br />
เดินกลับทางเดิมสู่ลุกลาพร้อมหวังให้อากาศเปิดเพื่อให้บินกลับไปกาฐมาณฑุได้</p>
<p>
	ผมหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาอ่านอีกครั้งหลังกลับจากเนปาลแล้ว เปิดอ่านไปช้าๆ พร้อมสำรวจดูรูปภาพที่เคยเห็นกับตา สายลมแห่งหิมาลัยพาผมกลับไปยืนอยู่ ณ จุดใดจุดหนึ่งของหนังสือเล่มนั้น</p>
<p style="text-align: center"><img decoding="async" src="https://adaymagazine.com/wp-content/uploads/2018/08/20160515-DSC02326.jpg"></p>
<h3>Gokyo Ri</h3>
<p>
	<strong>Address:</strong><br />
	Sagarmatha National Park, Nepal<br /><strong>Visit time: </strong>เวลาที่เหมาะสมที่สุดสำหรับเดินเทรกกิ้งคือเดือนตุลาคม-ธันวาคม และกุมภาพันธ์-พฤษภาคม<br /><strong>How to get<br />
there:<br />
	</strong><br />
	&#8211; Flight: ไฟลต์จากกาฐมาณฑุมายังจุดเริ่มต้นเทรกกิ้งคือเมืองลุกลามีทุกวัน แต่จะบินหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับสภาพอากาศ<br />
สามารถหาเอเจนซี่ได้ทั่วไปที่ถนนทาเมล ศูนย์รวมนักท่องเที่ยวในเมืองกาฐมาณฑุ<br />
	<br />
	&#8211; Bus: จากกาฐมาณฑุมีรถบัสมายังเมือง Jiri จากที่นั้นจะต้องใช้เวลาเทรกกิ้งอีกราว 6 วันเพื่อมาถึงลุกลา หรือ 7 วันไปถึงหมู่บ้าน Phakding โดยไม่ผ่านเมืองลุกลา<br />
	&#8211; Full Package Tour: มีบริษัทจัดทัวร์เทรกกิ้งมากมาย อาจหาได้บนถนนทาเมล<br />
หรือติดต่อผ่านที่พัก</p>
<p><strong><br />
	Map:</strong></p>
<p><a href="http://www.adaymagazine.com/news/write-in-a-day-online1">ใครอยากส่งเรื่องที่น่าเที่ยวมาลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย</a></p>
<p style="text-align: center"><img decoding="async" src="https://adaymagazine.com/wp-content/uploads/2018/08/end1.png" alt=""></p>
<p>The post <a rel="nofollow" href="https://adaymagazine.com/iwasthere-103/">Gokyo Ri : บนถนนสู่ยอดเขาโกเกียวริ</a> appeared first on <a rel="nofollow" href="https://adaymagazine.com">a day magazine</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://adaymagazine.com/iwasthere-103/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
