แต่ถ้ามาถามคนเกาหลีว่าจะไปดูดอกพ็อตกต (벚꽃 – ตระกูลเดียวกับดอกซากุระนี่แหละ แต่คนเกาหลีจะไม่เรียกว่าซากุระตามญี่ปุ่น
ฮ่า) ที่ไหนดี? สถานที่แรกที่ทุกคนนึกถึง แน่นอนว่า จะต้องได้ยินชื่อเมืองจินเฮลอยมา 8 ใน 10 คน

จินเฮเป็นเมืองเล็กๆ
ขนาดกำลังน่ารัก ตั้งอยู่ทางใต้ของเกาหลีใต้ ไม่ใกล้ไม่ไกลจากปูซาน
นั่งรถจากสถานีรถบัสในปูซานประมาณ 1 ชั่วโมงก็ถึง ใครใคร่นั่งรถบัสจากโซลมา
ก็มีให้เลือกเหมือนกัน เรากับเพื่อนเลือกนั่งรถไฟจากแทจอนไปปูซานก่อนตอนเช้าของวันเสาร์
แล้วค่อยต่อรถบัสไปจินเฮเช้าวันอาทิตย์

งานเทศกาลนี้เป็นงานดอกพ็อตกตที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลีใต้ คนเกาหลีเลยแห่กันมาจากทุกสารทิศ มองไปทางไหนก็มีแต่คน คน คน จะทำอะไรก็ต้องเข้าแถวรอคิว จนทำเรากับเพื่อนเกือบตกรถไฟขากลับ เพราะโดนตัดคิวรถบัสไป 2 รอบ

แต่ทริปนี้ทำให้เรารู้ว่า
ความหมายของการเดินทาง มันไม่ได้อยู่ที่จุดหมายปลายทางเสมอไปหรอก
เพราะคนที่ไปด้วยกันต่างหากที่ทำให้การเดินทางครั้งนั้นมันน่าจดจำ

เหมือนกับการเดินทางครั้งนี้ไง

ใครมีเซ็ตภาพถ่ายสวยๆ อยากส่งมาลงคอลัมน์นี้บ้าง คลิกที่นี่เลย

The post JINHAE appeared first on a day magazine.

เพราะตอนเด็กๆ เป็นคนที่ไปโน้นมานี่บ่อย เวลานั่งรถไปกับแม่แล้วรู้สึกเบื่อ
เราจะชอบนั่งมองดูก้อนเมฆ แล้วจินตนาการว่ามันเป็นสัตว์ตัวนั้นบ้าง ตัวนี้บ้าง
โตขึ้นมาหน่อย เราก็นั่งมองท้องฟ้าในตอนกลางคืน
เพราะนิทานและตำนานปรัมปราเกี่ยวกับดวงดาว มันชวนให้ใจเต้นได้ไม่น้อยเลย เคยคิดจริงจังขนาดมีความฝันอยากเป็นนักดาราศาสตร์

จนกระทั่งตอนนี้
ที่ชีวิตพลิกผันมาไกลจนเรียนฟิสิกส์ไม่รู้เรื่อง
เราก็ยังรักที่จะนั่งมองพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตกในทุกๆ วัน
เพราะท้องฟ้าในทุกเฉดสีมันละเมียดละไมไปหมด มองทีไรก็อดรู้สึกเบาสบายไม่ได้ทุกที
ยิ่งเวลามีปัญหาชีวิตหนักๆ แค่แหงนหน้ามองท้องฟ้า แค่นี้ก็มีกำลังฮึดสู้ต่อแล้ว

เพราะแบบนี้
เวลาไปเที่ยวที่ไหน
เราเลยพยายามสรรหาที่ที่ท้องฟ้าสวยมาใส่ไว้ในโปรแกรมเที่ยวของตัวเองทุกที

ในบ่ายวันศุกร์ของทริปโซลช่วงย่างเข้าฤดูหนาว
เราเลยดั้นด้นพาตัวเองไปดูท้องฟ้าในสวนฮานึล (ตรงตัวเลย เพราะ ‘ฮานึล’ (하늘)
ในภาษาเกาหลีแปลว่า ท้องฟ้า) เราอยู่เกาหลีมาเป็นปีแต่ยังไม่เคยไป
ถึงจะหลงทางบ้าง เดินขากะเผลกเพราะรองเท้ากัดบ้าง แต่พอไปถึง
ท้องฟ้าก็ช่วยเยียวยาทุกอย่างได้เหมือนเคย

และสุดท้าย
เราก็ได้รู้ด้วยว่า ทำไมเขาถึงตั้งชื่อสวนนี้ว่าท้องฟ้า ไม่ใช่เพราะว่าสวนนี้ตั้งอยู่บนภูเขาสูง
แต่เพราะจากสวนนี้ ไม่ว่าเราจะมองไปทางไหน เราก็จะเห็นแต่ท้องฟ้า

ใช่
ท้องฟ้าอุ่นๆ ผืนนั้นนั่นแหละ

ใครมีเซ็ตภาพถ่ายสวยๆ อยากส่งมาลงคอลัมน์นี้บ้าง คลิกที่นี่เลย

The post LOOK AT THE SKY appeared first on a day magazine.

อยู่ดีๆ
เราก็รู้สึกแบบนั้นอยู่สองสามสัปดาห์ นั่งคิดวนไปเวียนมาว่าทำไมอยู่ดีๆ ถึงหมดแรงบันดาลใจและพลังในการทำอะไรหลายๆ
อย่างไปซะเฉยๆ ถึงรู้ว่าได้เวลาออกไปเที่ยวคนเดียวสักครั้ง

ตอนนี้เรามาเรียนภาษาอยู่ที่เมืองแทจอน
เมืองที่ทุกคนบอกว่าเป็นเมืองที่ไม่มีอะไร แสงสีไม่ฉูดฉาดเหมือนโซล
ไม่มีทะเลให้ตื่นตาตื่นใจแบบปูซาน ธรรมชาติไม่ปังแบบเกาะเชจู แต่ถึงอย่างนั้น
แทจอนก็ยังเต็มไปด้วยภูเขาเล็กภูเขาน้อย
และขึ้นชื่อมากในช่วงฤดูใบไม้ร่วงที่ทำให้เหล่าบรรดาคนเกาหลี
ผู้ชื่นชอบการปีนเขาเป็นชีวิตจิตใจต้องมาเยี่ยมเยือน
แล้วคนที่อาศัยอยู่ในเมืองแทจอนอย่างเราจะเมินของดีใกล้ตัวได้ยังไง ใกล้ก็ใกล้
ค่ารถก็ไม่แพง (เพราะแค่นั่งบัสในเมืองธรรมดาก็ไปถึงได้)
คงไม่มีที่ไหนจะเหมาะกับเด็กทุนขี้งกอย่างเราเท่าการไปปีนเขาใกล้ๆ แบบนี้แล้วล่ะ

ภูเขาที่เราเลือกไปปีนรอบนี้เป็นภูเขาเตี้ยๆ
ตามกำลังสภาพร่างกายที่ไม่ค่อยได้ออกแรง เพราะถ้าจะไปคนเดียว
ให้ไปปีนแบบสมบุกสมบันมากก็เกรงว่าทริปจะล่มกลางทาง ‘ชังแทซาน’ ที่อาจารย์เกาหลีแนะนำ เพราะปีนง่าย
คนไปเยอะและ ‘สวยมากช่วงใบไม้เปลี่ยนสี’ เลยกลายเป็นตัวเลือกที่ไร้คู่แข่ง

หลังนั่งบัสหลง
ผสมกับรถบัสมาช้าจนทำให้วิตกจริตว่าตัวเองลงรถผิดป้ายอยู่ชั่วโมงนิดๆ
เราก็มาถึงชังแทซานในที่สุด เอาจริงๆ ชังแทซานไม่ใช่ภูเขา
แต่เป็นป่าปลูกในหุบเขาที่สร้างมาเพื่อเป็นสวนพักผ่อนหย่อนใจให้คนเมืองแทจอน
แบ่งเป็นโซนต้นแปะก๊วยและต้นสนไซปรัส รอบๆ เป็นภูเขาตามธรรมชาติ
มีหอสังเกตการณ์และบ้านพักให้เข้าพักได้ตามอัธยาศัย

เราเดินตามคนเกาหลีกลุ่มใหญ่ไปจนถึงส่วนที่เอาไว้นั่งพักและให้อาหารปลาคาร์พ
แอบมองป้ายบอกทางเลยรู้ว่ามีหอสังเกตการณ์ที่เปิดให้ขึ้นไปชมวิวด้วย
เลยอาศัยภาษาเกาหลีที่เรียนมาแบบลุ่มๆ ดอนๆ อ่านป้ายบอกทางและอาศัยเดาเอา ไปๆ มาๆ
เดินจนไม่มีทางให้เดินและเกือบหลงไปบนปีนเขาลูกอื่นแทน
ดีที่จีพีเอสช่วยชีวิตไว้ได้ทัน ตอนหลังเลยตัดสินใจตามอาจุมม่าเกาหลีไป สุดท้ายก็ได้ดูวิวจากหอสังเกตการณ์สมใจอยาก

วันนั้นทั้งวัน เราแค่เดินไปเดินมารอบๆ
สวนป่าปลูก ถ่ายรูป นั่งเขียนโปสการ์ด นั่งคุยกับตัวเองผ่านการเขียนไดอารี่
ต่อให้เขาบอกกันว่ามนุษย์เป็นสัตว์สังคมยังไง
บางครั้งเรายังต้องการเวลาที่จะอยู่กับตัวเอง พูดคุยกับตัวเองอย่างจริงใจ
ทบทวนความรู้สึก จัดการความคิดที่มันซับซ้อนและให้ตัวเองให้หนีออกมาจากวงจรชีวิตประจำวันเดิมๆ
เพื่อออกไปผจญภัย

อากาศเย็นสดชื่นและผืนป่าที่ชุ่มชื้นในวันนั้นทำให้สภาวะว้าวุ่นใจของเราสงบลงได้อย่างน่าประหลาด
แถมยังช่วยให้เราได้ชาร์จแบตตัวเองไปด้วยในตัว มิน่าล่ะ เขาถึงบอกกันว่า ณ
จุดหนึ่งมนุษย์ต้องหวนกลับไปสู่ธรรมชาติ

ก่อนกลับหอพัก
เราเดินผ่านพื้นที่ที่แบ่งส่วนไว้ให้นั่งปิกนิก คนเกาหลีบางคนนอนแผ่บนม้านั่ง
ทอดอารมณ์ดูยอดต้นสน เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม เราเลยเอาบ้าง
ช่วงที่นอนแผ่ลงไปเราก็นอนร้องเพลงให้ตัวเองฟัง ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่เมื่อเพลงจบ เรารู้สึกว่าความรู้สึกหนักอกหนักใจบางอย่างได้ถูกวางลงแล้ว

นี่ล่ะมั้ง ความมหัศจรรย์ของธรรมชาติ

Jangtae-san

Address: Jangtae-san,
Daejeon, Republic of Korea
Info: english.visitkorea.or.kr/enu/ATR/SI_EN_3_1_1_1.jsp?cid=616253
Hours: ไฮไลต์คือช่วงใบไม้เปลี่ยนสี
หรือถ้าอยากเห็นใบไม้เขียวๆ ฤดูใบไม้ผลิหรือฤดูร้อนก็น่าสนใจ แต่ไม่แนะนำฤดูหนาว
เพราะค่อนข้างลื่นและบริเวณที่ชันจะเดินยากพอสมควร

Map:

ใครอยากส่งเรื่องที่น่าเที่ยวมาลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

The post Jangtae-San : ชมใบไม้เปลี่ยนสีที่สวนป่าในเมืองเงียบสงบของเกาหลีใต้ appeared first on a day magazine.