<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>ศิลปากร ฤทธิรงค์, Author at a day magazine</title>
	<atom:link href="https://adaymagazine.com/author/author318/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://adaymagazine.com/author/author318/</link>
	<description>for all things creative</description>
	<lastBuildDate>Tue, 14 Aug 2018 17:25:58 +0000</lastBuildDate>
	<language>en-US</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.6.5</generator>
	<item>
		<title>วันที่แม่บอกว่าไม่ว่าผมจะเป็นยังไงแม่ก็รัก</title>
		<link>https://adaymagazine.com/change-57/</link>
					<comments>https://adaymagazine.com/change-57/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[ศิลปากร ฤทธิรงค์]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 04 Jan 2017 06:11:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[a day that changed my life]]></category>
		<category><![CDATA[Happiness]]></category>
		<category><![CDATA[วันเปลี่ยนชีวิต]]></category>
		<category><![CDATA[แม่]]></category>
		<category><![CDATA[#adaythatchanedmylife]]></category>
		<category><![CDATA[ชีวิต]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://a-day.opendream.in.th/change-57/</guid>

					<description><![CDATA[<p>อาจเพราะวันเกิดอยู่ในช่วงปีใหม่ ทำให้ตั้งแต่เล็กจนโตผมได้เป่าเค้กกับที่บ้านเสมอ จำได้ว่าเพิ่งบอกเลิกแม่ไปตอนอายุยี่สิบ เพราะรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ต้องการมันเพื่อยืนยันว่าวันนี้สำคัญอีกแล้ว อาจเพราะรู้สึกว่าโตขึ้น แค่ได้ไปกินข้าวกันพร้อมหน้าก็คงพอ ผมเลยจำของขวัญที่คนนั้นคนนี้ให้ไม่เคยได้ นอกจากของขวัญชิ้นนึงจากแม่ ซึ่งตอนนั้นน่าจะเรียนอยู่ปี 3 ปีใหม่ปีนั้นเป็นช่วงสอบและในคืนวันเกิดของตัวเอง ผมก็อยู่กรุงเทพฯ ด้วยความที่แม่ยุ่งๆ ทำให้ตอนกลางวันเราไม่ได้คุยกัน แต่พอตกดึกแม่ก็โทรมาง้อที่ไม่ได้อวยพรวันเกิด และด้วยความที่กลัวว่าลูกจะงอน แม่เลยถามผมว่า “ ไหนๆ วันเกิดปีนี้อยากได้อะไร บอกแม่ซิ ” จำได้ว่าผมเงียบไปครู่หนึ่ง แม่แซวว่า สงสัยจะอยากได้หลายอย่างเลยตอบไม่ถูก ด้วยความปากไวผมจึงเอ่ยไปทั้งๆ ที่ตอนนั้นสมองไม่ทันได้คิด… “ถ้าสมมติบิ๊กไม่ได้เป็นแบบที่แม่ชอบ แม่จะยังรักบิ๊กรึเปล่า ” มันเป็นคำถามที่อยู่ในใจผมมานาน แล้วก็ไม่เคยคิดว่าจะมีโอกาสได้พูดออกมา ตอนที่แม่เงียบไปนั้น ภาพในหัวของผมมันก็ไหลมาอย่างกับแฟลชแบ็คในหนัง เด็กประถมที่หัวช้าแต่โคตรขยัน เด็กมัธยมที่บ้ากิจกรรม เป็นพิธีกร ทำละครเวที แข่งวาดภาพ ปริญญาตรีก็คิดว่าต้องเข้ามหาวิทยาลัยดังและดี พอมหา&#8217;ลัยก็ตั้งใจว่าต้องจบด้วยเกียรตินิยม สงสัยแม่เห็นผมเงียบไป เลยหัวเราะออกมาเพื่อให้เราสบายใจ แต่ผมก็ถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ ไม่ว่าลูกจะเป็นแบบไหน พ่อกับแม่ก็รักเสมอ ตั้งแต่แม่มีบิ๊ก พ่อกับแม่ก็ไม่เคยเสียใจอะไรเลย ลูก…ไม่เคยทำให้เราผิดหวัง ” คำนั้นของแม่ทำให้ผมต้องร้องไห้โฮออกมา ไม่เหมือนเด็กชั้นมหาวิทยาลัยที่คิดว่าตัวเองกำลังจะเป็นผู้ใหญ่ มันเป็นน้ำตาของเด็กชายตัวเล็กๆ ที่พร้อมจะทิ้งตัวกับแม่ผู้ซึ่งกำลังยืนยันว่ารักเขา [&#8230;]</p>
<p>The post <a rel="nofollow" href="https://adaymagazine.com/change-57/">วันที่แม่บอกว่าไม่ว่าผมจะเป็นยังไงแม่ก็รัก</a> appeared first on <a rel="nofollow" href="https://adaymagazine.com">a day magazine</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>อาจเพราะวันเกิดอยู่ในช่วงปีใหม่ ทำให้ตั้งแต่เล็กจนโตผมได้เป่าเค้กกับที่บ้านเสมอ   จำได้ว่าเพิ่งบอกเลิกแม่ไปตอนอายุยี่สิบ เพราะรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ต้องการมันเพื่อยืนยันว่าวันนี้สำคัญอีกแล้ว</p>
<p>อาจเพราะรู้สึกว่าโตขึ้น แค่ได้ไปกินข้าวกันพร้อมหน้าก็คงพอ<br />
 ผมเลยจำของขวัญที่คนนั้นคนนี้ให้ไม่เคยได้<br />
นอกจากของขวัญชิ้นนึงจากแม่ ซึ่งตอนนั้นน่าจะเรียนอยู่ปี 3 </p>
<p>ปีใหม่ปีนั้นเป็นช่วงสอบและในคืนวันเกิดของตัวเอง ผมก็อยู่กรุงเทพฯ  ด้วยความที่แม่ยุ่งๆ ทำให้ตอนกลางวันเราไม่ได้คุยกัน<br />
แต่พอตกดึกแม่ก็โทรมาง้อที่ไม่ได้อวยพรวันเกิด และด้วยความที่กลัวว่าลูกจะงอน<br />
แม่เลยถามผมว่า  </p>
<p>“ ไหนๆ วันเกิดปีนี้อยากได้อะไร บอกแม่ซิ ”  </p>
<p>จำได้ว่าผมเงียบไปครู่หนึ่ง แม่แซวว่า สงสัยจะอยากได้หลายอย่างเลยตอบไม่ถูก<br />
ด้วยความปากไวผมจึงเอ่ยไปทั้งๆ ที่ตอนนั้นสมองไม่ทันได้คิด…</p>
<p>“ถ้าสมมติบิ๊กไม่ได้เป็นแบบที่แม่ชอบ แม่จะยังรักบิ๊กรึเปล่า ”</p>
<p>มันเป็นคำถามที่อยู่ในใจผมมานาน แล้วก็ไม่เคยคิดว่าจะมีโอกาสได้พูดออกมา<br />
 ตอนที่แม่เงียบไปนั้น ภาพในหัวของผมมันก็ไหลมาอย่างกับแฟลชแบ็คในหนัง</p>
<p>เด็กประถมที่หัวช้าแต่โคตรขยัน เด็กมัธยมที่บ้ากิจกรรม เป็นพิธีกร ทำละครเวที<br />
แข่งวาดภาพ  ปริญญาตรีก็คิดว่าต้องเข้ามหาวิทยาลัยดังและดี พอมหา&#8217;ลัยก็ตั้งใจว่าต้องจบด้วยเกียรตินิยม </p>
<p>สงสัยแม่เห็นผมเงียบไป เลยหัวเราะออกมาเพื่อให้เราสบายใจ    แต่ผมก็ถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงจริงจัง</p>
<p>“ ไม่ว่าลูกจะเป็นแบบไหน พ่อกับแม่ก็รักเสมอ<br />
ตั้งแต่แม่มีบิ๊ก พ่อกับแม่ก็ไม่เคยเสียใจอะไรเลย ลูก…ไม่เคยทำให้เราผิดหวัง ”</p>
<p>คำนั้นของแม่ทำให้ผมต้องร้องไห้โฮออกมา ไม่เหมือนเด็กชั้นมหาวิทยาลัยที่คิดว่าตัวเองกำลังจะเป็นผู้ใหญ่<br />
มันเป็นน้ำตาของเด็กชายตัวเล็กๆ ที่พร้อมจะทิ้งตัวกับแม่ผู้ซึ่งกำลังยืนยันว่ารักเขา</p>
<p>หลายปีก่อนโน้นเหมือนตัวผมมีโซ่และถูกล็อกเอาไว้  มันหนักและทำให้หายใจได้ไม่สะดวก<br />
แต่คืนนั้นแม่ได้ใช้กุญแจไขมันออกแล้ว</p>
<p>หลังจากคืนวันเกิดครบรอบอายุ 23 ผมคนเดิมก็ยังเป็นลูกรักของแม่<br />
 แต่แม่ได้มอบชีวิตใหม่ให้<br />
ชีวิตในแบบที่ผมภูมิใจและยอมรับตัวเองได้</p>
<p>ผมเข้าใจแล้วว่าที่ผ่านมา ผมทำทุกอย่างมากมายขนาดนั้นเพื่ออะไร<br />
เพื่อให้พ่อแม่ภูมิใจใช่ไหม?<br />
จริงๆ มันอาจไม่ใช่ทั้งหมด เพราะผมอาจทำเพื่อให้ &#8216;ผมรักและชื่นชมตัวเอง&#8217;</p>
<p>แม่ทำให้รู้ว่าถึงผมแตกต่าง ผมก็เป็นที่รัก และผมก็มีความรักในแบบที่ไม่ต้องเหมือนคนอื่นได้<br />
ผมไม่เคยอยากได้ของขวัญวันเกิดอีก เพราะปีนั้นแม่ได้ให้สิ่งที่มีค่าที่สุดกับผมแล้ว
 </p>
<p>ขอบคุณกุญแจดอกสำคัญที่ได้ปลดล็อกชีวิตนี้   อย่างน้อยในวันที่ผมไม่เก่งอะไร<br />
วันที่ผมอาจจะไม่ชนะใครอีกแล้ว </p>
<p>ผมก็รู้ว่า…แม่ยังรักผมเหมือนเดิม </p>
<p><a href="http://www.adaymagazine.com/news/write-in-a-day-online1">ใครอยากเล่าเรื่องวันเปลี่ยนชีวิตของตัวเองบ้าง คลิกที่นี่เลย</a></p>
<p style="text-align: center"><img decoding="async" src="https://adaymagazine.com/wp-content/uploads/2018/08/f2befd89a25181ba661be25f8bf9ca47.jpg" alt=""></p>
<p>The post <a rel="nofollow" href="https://adaymagazine.com/change-57/">วันที่แม่บอกว่าไม่ว่าผมจะเป็นยังไงแม่ก็รัก</a> appeared first on <a rel="nofollow" href="https://adaymagazine.com">a day magazine</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://adaymagazine.com/change-57/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
