พัมคิ่นหน้าตาน่ารัก
รูปลักษณ์ภายนอกน่ารักมากๆ แต่ใครจะรู้ว่าพัมคิ่นจะมีประวัติโชกโชนและเป็นตัวร้ายตัวแสบเบอร์หนึ่งของบ้าน
สร้างความตลกขบขันและความป่วนแบบสุดแสบได้ทุกนาที

ถึงจะร้ายแต่พวกเราก็รักพัมคิ่นมาก
เพราะพัมคิ่นเป็นแมวกำพร้าน่าสงสาร ตอนที่พวกเราไปรับพัมคิ่นมาเลี้ยงพร้อมพี่น้องอีกสองตัว
พัมคิ่นหนักแค่ 2 ขีด เป็นแมวกำพร้าแม่ตาย ตัวเต็มไปด้วยกาวดักหนู อยู่อย่างอดๆ อยากๆ ในรูหนูข้างท่อน้ำทิ้ง
อยู่มาอาทิตย์เดียวพี่น้องก็จากไปอยู่ดาวแมว ปล่อยพัมคิ่นให้สู้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียว

เดี๋ยวนะ
ชีวิตจะรันทดไปไหนเนี่ยพ่อหนุ่มพัมคิ่น ดราม่ายิ่งกว่าซีรีส์เกาหลี!!

ชีวิตใหม่กับบ้านใหม่ของพัมคิ่นเริ่มต้นช่วงหน้าร้อนที่เมืองจินเฮ
เกาหลีใต้ ในบ้านใหม่มีพ่อ แม่ และพี่สาวชื่อแบลคแคท แถมไปๆ มาๆ ก็มีน้องชายชื่อตัวเล็กมาเพิ่ม
เป็นแก๊งเหมียวป่วนพี่จอมซ่า พี่สาวเป็นแมวขนฟูสีดำตัวป้อมๆ ที่ไม่ค่อยชอบหน้าพัมคิ่นเท่าไหร่
ว่างๆ พี่สาวอารมณ์ไม่ดีก็จะขู่น้อง บางทีถึงขั้นตบเลยก็มี

กำลังคิดละสิว่าทำไมพี่แบลคแคทร้ายจัง…จริงๆ ต้องถามพัมคิ่นตัวร้ายว่าไปกวนอะไรพี่สาวมั่ง ถ้าพี่แบลคแคทพูดได้ก็คงร่ายความร้ายกาจของพัมคิ่นได้ยาวเป็นหางว่าว

ความร้ายกาจของพัมคิ่นเริ่มตั้งแต่ชอบไปแกล้งพี่แบลคแคท
ชอบเดินเลียบๆ เคียงๆ ทำไม่รู้ไม่ชี้แล้วก็ไปตะปบหางพี่เค้า บางทีก็ทำทีเดินไปใกล้ๆ
แล้วเอาจมูกไปแตะหางให้พี่โกรธเล่นๆ ทั้งที่มีที่ว่างให้เดินตั้งเยอะตั้งแยะ วันดีคืนดีก็วิ่งไล่พี่
กระโดดใส่ตัวพี่ พอพี่กรี๊ดๆ ก็จะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ พอโดนดุก็จะวิ่งปรู๊ดไปหลบใต้โต๊ะ
ใต้ชั้นวางของ ใต้เตียง มุดกล่อง แล้วแต่ว่าจะเจออะไรก่อน

เวลาพัมคิ่นไปซ่อน
พัมคิ่นจะหมอบนิ่งมาก เงียบมาก ถ้าหยุดหายใจได้พัมคิ่นทำไปแล้ว ซ่อนดีมาก
เหมือนจะเนียน

….แต่พัมคิ่นลืมซ่อนหาง!

เห็นร้ายกาจแบบนี้พัมคิ่นก็รักพี่แบลคแคทมากนะ
ตอนที่เกิดแผ่นดินไหวที่เกาหลี พี่แบลคแคทหนีไปซ่อนตรงไหนของบ้านก็ไม่รู้
พวกเราพยายามหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ จนแอบนึกไปว่าพี่แบลคแคทแอบหลบออกจากบ้านหรือเปล่า
หรือพวกเราลืมปิดประตูรึเปล่า เป็นห่วงมากๆ พวกเราหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ ถึงกับวิ่งขึ้นวิ่งลงคอนโดตามหา สุดท้ายคนที่หาพี่แบลคแคทเจอคือพัมคิ่น!

‘เก่งมากเลยสุดหล่อพัมคิ่น!’

จริงอยู่ที่งานหลักของพัมคิ่นคือแกล้งพี่แบลคแคท แต่พัมคิ่นก็แบ่งเวลาสำหรับงานรองและงานอดิเรกที่ต้องทำทุกวันด้วย เป็นงานป่วนๆ ทั้งนั้น
ตอนเช้าพัมคิ่นจะมีงานทักทายพ่อตอนพ่อตื่น พัมคิ่นจะร้อง กระโดดเอาหัวถูมือทักทาย แล้วก็สไลด์ตัวทับเท้าพ่อไว้ ถ้าพ่อไม่เกาพุงให้
พัมคิ่นก็จะไม่หยุด จะตามดักหน้าสไลด์ทับเท้าจนกว่าพ่อจะเกาพุงให้ แต่ช่วงเวลาแห่งความรักจะอยู่ได้ไม่นาน
มักจะจบลงเมื่อพ่อเผลอแล้วพัมคิ่นลูกรักก็กัดขาพ่อ… จนตอนเย็นพอพ่อกลับบ้านค่อยกลับมารักกันใหม่
พัมคิ่นจะวิ่งหน้าเริ่ดหางชี้ไปรับพ่อถึงหน้าประตูก่อนใครเพื่อนแถมด้วยการ ทักทายตามวิถีพัมคิ่นคือสไลด์ตัวนอนบนเท้าพ่อ

สายๆ พัมคิ่นจะมีงานสนทนายามว่างกับแม่ แม่ถามไป
พัมคิ่นก็จะตอบมา บางทีพวกเราก็คิดนะว่าพัมคิ่นช่างจำนรรจาอะไรขนาดนั้น
พูดไม่หยุดไม่หย่อน พูดตลอดเวลาที่เจอหน้าพ่อแม่ สงสัยเพราะพัมคิ่นมีไฝที่ปากตั้ง 4 เม็ดเลยทำให้ช่างพูดก็เป็นได้

บางทีรู้จักบ่นเวลาห้องน้ำแมวเหม็นด้วย
โดยพัมคิ่นจะวิ่งหางชี้ไปเข้าห้องน้ำ พอพวกเราได้ยินเสียงตะกุยทรายแกรกๆ
พวกเรารู้เลยว่าพัมคิ่นจะเริ่มบ่นเสียงต่ำๆ ในลำคอ ทุกครั้งแม่ก็จะตะโกนบอกพัมคิ่นไปว่า
“อึเหม็นเหรอพัมคิ่น ไม่เป็นไรหรอกลูก” พัมคิ่นก็จะตอบเสียงดัง
คงจะบอกว่ามันเหม็นมากเลยแม่ ทำไงดี…

สุดท้ายแม่ก็ต้องลุกไปฉีดสเปรย์แถวห้องน้ำให้หอมฟุ้ง
พัมคิ่นถึงยอมหยุดโวยวาย

งานป่วนของพัมคิ่นยังไม่หยุดแค่นั้น
พัมคิ่นยังมีงานแทะกล่องกระดาษทุกครั้งที่มีโอกาส งานแทะผมแม่เวลาแม่มัดผมจุก
(สงสัยพัมคิ่นไม่ชอบผมทรงนี้ มันไม่สวยถูกใจพัมคิ่นมั้ง) งานฝึกโยคะให้แม่และเป็นเทรนเนอร์ส่วนตัวให้พ่อเวลาพ่อออกกำลังกาย
พัมคิ่นจะมานอนแหมะใกล้ๆ ให้กำลังใจ บางทีก็ใกล้มากถึงนั้นนอนทับมือหรือเท้า งานผู้ช่วยทำครัวโดยการไปนั่งคอยืดคอยาวบนเคาน์เตอร์
บางทีก็พยายามเอาอุ้งเท้าสีชมพูไปแตะอาหารทุกอย่างบนโต๊ะ งานสำรวจบ้านโดยการวิ่งความเร็วเต็มสปีดไปทั่วบ้าน
ชนทุกอย่างที่ขวางหน้า ยิ่งดึกยิ่งคึก

บางทีพวกเราก็คิดนะว่า
พัมคิ่นลดความขยันเรื่องป่วนๆ ลงสักนิดนึงก็น่าจะดี ไปขยันเรื่องแต่งขน
นอนกลางวัน นั่งชมวิวแบบพี่แบลคแคทดีกว่ามั้ย (อ่านเรื่องพี่แบลคแคทได้ที่นี่)

Owner’s name:
กฤษณา
โนมายา
Occupation: แม่บ้าน
Cat’s name: Pumkin Pie
Facebook l Lion &
the gang

ใครอยากอวดแมวในเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่นะ

The post Pumkin Pie : แมวเกาหลีตัวป่วนของบ้าน appeared first on a day magazine.

ถ้าไม่รู้จัก งั้นรู้จักรัฐวอชิงตันกันมั้ย

เริ่มคุ้นๆ กันแล้วละสิ…ถ้าอย่างนั้น รู้จักหนังแวมไพร์เรื่อง Twilight กันมั้ย ครอบครัวแวมไพร์หนุ่มหล่อที่อาศัยอยู่ในรัฐวอชิงตันที่มีแดดน้อยครึ้มฟ้าครึ้มฝนแถมหนาวเย็นยะเยือกตลอดปี

ถึงแม้ว่า Anacortes จะไม่ใช่เมืองที่มีแวมไพร์อาศัยอยู่ แต่อากาศก็คล้ายๆ กับในหนังเลย ไม่แน่ว่าเมืองนี้อาจจะเป็นอีกตัวเลือกหนึ่งของแวมไพร์ก็ได้ ใครจะรู้

Anacortes เป็นเมืองเล็กๆ ที่อยู่ในรัฐวอชิงตัน สหรัฐอเมริกา เพียงขับรถจากซีแอตเทิลขึ้นมาทางทิศเหนือ 2 ชั่วโมงก็จะเจอเมืองนี้ตั้งอยู่บนเกาะที่ชื่อว่า Fidalgo Island เป็นสถานที่ที่อับจนแสงแดด แถมเงียบสงบจนคิดว่าแถวนี้คงมีแต่แมวอาศัยอยู่แน่ๆ นานๆ ที เราจะเห็นใครซักคนเดินท่อมๆ ท่ามกลางฝนโปรยปรายที่มีพื้นหลังเป็นภูเขาสนเขียวเข้มทะมึนๆ นอกนั้นก็จะเห็นแต่แมวกับแรคคูนมาเยี่ยมเยียนเราในวันเงียบเหงา

อากาศเป็นแบบนี้ทุกวันจนอดนึกไม่ได้ว่า ‘มิน่าแวมไพร์ชอบอยู่ที่รัฐนี้’ ขนาดเราคนธรรมดาๆ ก็แทบจะซีดเผือดเพราะไม่เจอแดดจนจะกลายเป็นแวมไพร์มีชีวิตอยู่แล้ว

ช่วงฤดูหนาวใน Anacortes กว่าจะสว่างก็ปาไปแปดโมงเช้า ครึ้มและฝนปรอยๆ ทั้งวัน แป๊บๆ สี่โมงเย็นก็มืดสนิท กลางวันแสนเงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมพัดอยู่ไกลๆ เสียงที่ดังที่สุดในแต่ละวันจะเป็นเสียงเครื่องบินรบที่ฝึกบินจากเกาะข้างๆ ชื่อว่า Whidbey Island ตั้งแต่เช้ามืดยันดึกดื่น นี่คือเหตุผลว่าทำไมครอบครัวเราย้ายมาอยู่ที่เมืองอันแสนเงียบเหงานี้

ตอนนั้น คุณพ่อบ้านเป็นนักบินเครื่อง Prowler ของทหารเรือ เครื่องบิน Prowler จะประจำที่กองบินที่เกาะ Whidbey Island ทุกวัน หลังจากคุณพ่อบ้านไปทำงานตั้งแต่เช้ามืด เราก็จะอยู่บ้านเหงาคนเดียว นั่งมองดูหยดน้ำฝนผ่านหน้าต่างทุกวัน ทุกวันก็จะเหมือนเดิม เห็นวิวเขียวๆ เหมือนเดิม หนาวเย็นยะเยือกเหมือนเดิม ฝนตกปรอยๆ เหมือนเดิม วันดีคืนดีมีลมพัดแรงจนตกใจว่ามีพายุรึเปล่า พออยู่ไปนานๆ ก็เริ่มเข้าใจว่าเป็นอากาศปกติแบบ Pacific Northwest

เราอาศัยอยู่ที่นี่แบบเหงาๆ หนาวๆ เกือบจะถอดใจ จนวันหนึ่ง อากาศดีในฤดูใบไม้ผลิก็มาเยี่ยมเยียน

ดอกไม้บานสะพรั่ง ดอกเชอร์รี่พรั่งพรู สวยมากๆ ถึงอากาศจะครึ้ม ถึงจะมีฝน แต่แค่มีดอกไม้บานก็ช่วยให้หัวใจชุ่มชื่นไปหลายระดับ

ตามมาติดๆ ด้วยฤดูร้อนแสนสดใส อากาศสบายๆ ไม่ร้อนเลย มีแดดดีตลอดทั้งวัน และเวลาสองทุ่มกว่าก็ยังไม่มืด แถมในเมือง Skagit ใกล้ๆ กันก็มีทุ่งดอกทิวลิปกว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตา รวมไปถึงบนเกาะ Whidbey Island ก็มีแหล่งท่องเที่ยวที่แสนคึกคักในช่วงหน้าร้อน

ทุกอย่างในฤดูร้อน ตรงกันข้ามกับช่วงฤดูหนาวอันซึมเศร้าอย่างสิ้นเชิง ต่างกันมากจนไม่อยากเชื่อว่านี่คือเมืองเดียวกันเหรอ นี่คือเมืองแสนหดหู่ที่เราเคยรู้จักจริงๆ เหรอ

อยากให้มีแต่หน้าร้อนที่แสนสดใสตลอดทั้งปี

Maps

ใครอยากส่งเรื่องที่น่าเที่ยวมาลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

The post Anacortes : เมืองแสนสงบบนเกาะเล็กทางเหนือของรัฐวอชิงตัน appeared first on a day magazine.

จำไม่ได้ว่าเราไปสอนเขาไว้ตอนไหน
ทำไมต้อง 8 โมง…
พอถามเจ้าตัว เจ้าตัวก็ไม่ตอบเสียอย่างนั้น
ได้แต่ใช้ตากลมสีอำพันมองกลับมางงๆ เห็นแล้วก็อดใจจะไม่เข้าไปลูบหัวเกาแก้มแถมจกพุงสักจุ๊กสองจุ๊กไม่ได้
“แบลคแคท หนูน่ารักจังเลยลูก
น่ายักจังเยยยๆๆๆๆ”

แต่ก่อนแบลคแคทเป็นแมวจรจัด ไม่ได้อวบอ้วนน่าฟัดแบบนี้หรอก ครั้งแรกที่เจอกัน
ตอนนั้นสามี (ที่ตอนนั้นยังเป็นแฟน) ย้ายเข้าบ้านที่พึ่งซื้อที่รัฐวอชิงตันเป็นวันแรก
มีการจัดปาร์ตี้บาร์บีคิวกับเพื่อนฝูง แบลคแคทก็โผล่มาทักทาย เหมือนเขาาเป็นเจ้าถิ่นที่นี่
เข้ามาทักทายเพื่อนบ้านหน้าใหม่
จากนั้นแบลคแคทก็แวะเวียนมาเยี่ยมเยียนบ่อยๆ แวะมาเช้าบ้าง เย็นบ้าง หลังๆ เริ่มสังเกตได้ว่าแบลคแคทจะมานั่งรอตรงประตูทุก 8 โมงเช้า พอเราตื่นมาก็จะเห็นเงารางๆ ของแมวเหมียวหลังประตูกระจกตรงห้องรับแขกซึ่งเป็นที่ประจำของแบลคแคท
จนเราเริ่มจำได้ ทุกเช้าเราจะเอาอาหารไปให้จนติดเป็นกิจวัตรประจำวัน วันไหนตื่นสายเราจะรู้สึกผิดมากที่ให้แบลคแคทต้องรอนาน

ตอนนั้นเราคิดว่าแบลคแคทเป็นแมวของเพื่อนบ้านแถวนั้นเพราะเขาคุ้นกับคนมาก
ขี้อ้อนมากด้วย เราไม่รู้หรอกว่าเขาชื่ออะไร เห็นว่าตัวดำๆ ก็เลยเรียกว่าแบลคแคทตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน

วันไหนอากาศอุ่นๆ แบลคแคทก็จะมานอนอาบแดดที่ระเบียงข้างห้องรับแขก ถ้าเราอยู่ข้างนอกด้วย
แบลคแคทก็จะมานั่งตักแถมมีบริการนวดด้วย บริการดีแบบนี้ก็ต้องตบรางวัลเป็นอาหารแมวสักนิดนึง
แถมเกาคางอีกสักหน่อย ดูท่าทางแบลคแคทจะถูกอกถูกใจบ้านนี้เป็นพิเศษ

ช่วงหน้าหนาวบางทีก็เห็นแบลคแคทมานั่งรับไออุ่นจากท่อที่ต่อจากเครื่องอบผ้าในบ้าน
เอ๊ะ หนาวขนาดนี้ทำไมไม่กลับบ้าน เราเลยเริ่มมาเอะใจว่าเขาคงไม่มีบ้านให้อยู่ คงแวะไปขออาหารบ้านนั้นทีบ้านนี้ที
แถวนี้ทั้งหนาวทั้งฝนตก น่าสงสารจริงๆ เจ้าเหมียวเอ๊ย

จนวันนึงเราสองคนก็ตัดสินใจรับแบลคแคทเข้ามาเป็นสมาชิกในบ้านอย่างเป็นทางการ
หลังจากอนุญาตให้เข้าๆ ออกๆ มานอนเล่นบนโซฟาหลายเดือน
วันหนึ่งกลางเดือนสิงหาคมเมื่อ 3 ปีที่แล้ว เป็นวันที่เราสองคนพยายามจับแมวตัวดำๆ
ใส่กระเป๋าพาไปหาสัตวแพทย์ ได้รับวัคซีน หยอดยา ตรวจอายุคร่าวๆ
หมอบอกว่าน่าจะประมาณ 5 – 6 ปี และแบลคแคทเป็นผู้หญิง
ไม่ใช่ผู้ชายแบบที่เราคิดไว้ ก็หลงคิดว่าเป็นผู้ชายตั้งนาน ฮ่าๆๆๆ
และวันนั้นก็เป็นวันที่แบลคแคทจะได้ฝังไมโครชิปอย่างเป็นทางการ
ในไมโครชิปจะเป็นข้อมูลของเจ้าของแบลคแคทอย่างเป็นทางการซึ่งก็คือเรา!
“You are my cat. You are really my cat!!” เป็นคำอุทานที่ทั้งตื่นเต้นและดีใจของสามี
ผู้ชายที่ไม่เคยเลี้ยงแมวมาก่อนในชีวิต

ตอนนี้แบลคแคทใช้ชีวิตอย่างเจ้าหญิง มีอาหารอุดมสมบูรณ์
มีทาสดูแลทุกวัน มีเตียงอุ่นๆ ให้นอน ไม่ต้องทนหนาวอยู่นอกบ้าน ไม่ต้องไปต่อสู้กับแมวตัวอื่นหรือแม้กระทั่งฝูงแรคคูนยามค่ำคืน
ครอบครัวย้ายไปไหนแบลคแคทก็ไปด้วย พอครอบครัวย้ายจากรัฐวอชิงตันมารัฐแคลิฟอร์เนีย
แบลคแคทก็มาด้วย มาแบบ Road trip พร้อมกับทาส

พอครอบครัวย้ายจากแคลิฟอร์เนียมาเกาหลี แบลคแคทก็ต้องมาด้วยสิเนอะ
อุตส่าห์มีทาสหอบหิ้วนั่งเครื่องบินแถมดูแลดีจนถึงเกาหลี
…อีก 2 ปีครอบครัวเราก็จะย้ายอีก แต่ยังไม่แน่ใจว่าเป็นที่ไหน แต่ที่แน่ๆ
ลูกสาวของเราที่ชื่อแบลคแคทก็ต้องไปด้วยกันค่ะ

Owner’s name: กฤษณา โนมายา
Occupation: แม่บ้าน
Cat’s name: แบลคแคท

Facebook l Lion & the gang

ใครอยากอวดแมวในเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่นะ

The post แบลคแคท : แมวจรสีดำขนฟูที่กลายมาเป็นเจ้าหญิงของบ้าน appeared first on a day magazine.