แต่การเดินทางมักจะไม่เป็นไปตามคาด

พวกเราจึงได้เที่ยวแต่ในโฮบาร์ต (Hobart) เมืองหลวงของแทสมาเนียเท่านั้นเอง

เริ่มต้นการเดินทางด้วยความมึนงงเพราะนี่คือวันอาทิตย์

วันที่เต็มไปด้วยความเงียบสงัด รถบัสแทบจะไม่วิ่ง

การเดินเท้าจึงสำคัญกว่ายานพาหนะสิ่งอื่นใด

ปลายฤดูใบไม้ร่วงเข้ากับพระทิตย์ที่เริ่มตกดินตอนสี่โมงครึ่ง

ลมเย็นพัดผ่านกับเสียงกิ่งไม้ที่กระทบกันเบาๆ กลับกลายเป็นเสียงที่คุ้นหูตลอดข้างทาง

ในจังหวะที่ไม่เร่งรีบอะไรเช่นนี้ เราตัดสินใจจะเดินเที่ยวไปเรื่อยๆ สัมผัสชีวิตของผู้คนที่นี่และมองหารอยยิ้มในมุมต่างๆ

.

รอยยิ้มแรก ฉันจำได้ว่ามันช่างเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นจากพนักงานต้อนรับ ณ โรงแรมเล็กๆ แห่งหนึ่งในเมือง

อายุของเธอคงรุ่นราวคราวเดียวกับป้าของฉัน

ที่ Farm Gate Market ตลาดนัดวันเสาร์ พื้นที่พบปะของผู้สูงวัยและคนท้องถิ่นมารวมตัวกัน

พวกเขาออกมาจ่ายตลาดเพื่อซื้อผักผลไม้แล้วใส่ในถุงผ้าหรือกระเป๋าที่พกมา

ความน่าสนใจไม่ใช่ของสดจากฟาร์มหรือผลิตภัณฑ์แฮนด์เมดต่างๆ

แต่เราพบว่าผักหรือผลไม้ที่พวกเขาซื้อมานั้นจะถูกวางไว้บนโต้ะ ประหนึ่งเป็นพร็อพสำคัญเพื่อพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวต่างๆ กัน

พวกเขาส่งยิ้มให้กันสลับกับความเพลิดเพลินของเสียงเพลงคลอในยามเช้า

เราพบว่าแทสแมเนียเป็นอีกเมืองที่เต็มไปด้วยงานศิลปะอย่างเช่น Salamanca Arts Centre โกดังเก่าแก่กว่าร้อยปีอยู่ไม่ไกลจากท่าเรือถูกดัดแปลงเป็นแหล่งรวมงานศิลปะของศิลปินต่างๆ ที่ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนมาให้ชมไว้ในที่เดียวกัน

ภายในตึกเป็นแกลเลอรี่หลายชั้นหลายห้องไม่ว่าจะเป็น Long Gallery, Sidespace Gallery, และ Top Gallery

อีกหนึ่งรอยยิ้มของผู้คนที่แวะเวียนเข้ามาชมไม่ขาดสายและได้รอยยิ้มกลับไปเป็นของขวัญ

Tasmanian Museum and Art Gallery สถานที่ที่ไม่ใช่แค่การแลกเปลี่ยนรอยยิ้ม แต่ยังพ่วงด้วยความคิดสร้างสรรค์และอิสระทางความคิด

เราพบเจอผู้คนหลากหลายที่เข้ามาศึกษาประวัติศาสตร์ในพิพิธภัณฑ์ ชมงานศิลปะแขนงต่างๆ หรือพ่อแม่ที่พาเด็กๆ มาทำกิจกรรมสร้างสรรค์ต่างๆ ในวันหยุด

อีกสิ่งหนึ่งที่พวกเราประทับใจคือการได้มองตึกรามบ้านช่องของเมือง

วิวทิวทัศน์ที่โอบล้อมไปด้วยภูเขา ความเก่าของสถาปัตยกรรมที่ตัดกับสีสันของตึก

และไม่ว่าร้านค้าจะเปลี่ยนไปกี่ร้านหรือกี่รุ่น ป้ายร้านค้ารุ่นแรกที่ห้อยบนตึกก็ยังคงความคลาสสิกไว้เฉกเช่นนั้น

ภาพที่ติดตากับหลายรอยยิ้มที่อยู่ในเรื่องราวระหว่างการเดินทางของวันและเวลาเหล่านั้น

ทุกครั้งที่คิดถึง เปิดดูก็ยังคงอยู่ในภาพถ่าย

และเมื่อหลับตาลง ก็ยังคงอยู่ในใจกับ ‘ภาพความทรงจำ’ แต่เป็นอีกฉบับหนึ่งที่งดงาม

อ่านเรื่องราว TRUST ME TASMANIA I ได้ที่นี่

ใครมีเซ็ตภาพถ่ายสวยๆ อยากส่งมาลงคอลัมน์นี้บ้าง คลิกที่นี่เลย

The post TRUST ME TASMANIA II appeared first on a day magazine.

ใช่เลย…นี่คือสิ่งที่ฉันตามหาและอยากสัมผัสเพื่อไขคำตอบด้วยตัวเอง ต่อมพลังงานเที่ยวของฉันเริ่มทำงานและออกเดินทางในช่วงฤดูใบไม้เปลี่ยนสี ท่ามกลางอากาศเย็นสบายเมื่อเดือนเมษายนที่ผ่านมา

ก้าวแรกในเมืองโฮบาร์ต (Hobart) เมืองหลวงของแทสเมเนีย ฉันสัมผัสได้ถึงพลังงานความเงียบ ผู้คนที่อาศัยอยู่ในเมืองแลดูมีอายุมากกว่าวัยรุ่นหนุ่มสาวที่อาศัยอยู่ และนักท่องเที่ยวที่ต่างหลั่งใหลเข้ามาสัมผัสวิถีชีวิตของผู้คนที่นี่ ไม่ว่าจะในเมืองหรือนอกเมือง ร้านอาหาร และคาเฟ่ต่างๆ ที่นี่จะปิดเร็วมาก ประมาณ 5 โมงเย็น ซึ่งดูเหมือนว่าทุกคนจะกลับไปใช้ชีวิตกับครอบครัวที่บ้าน หรือพักผ่อนให้หายเหน็ดเหนื่อย หลังจากเรียนหรือทำงานมาทั้งวัน

จังหวะการใช้ชีวิตของผู้คนที่นี่เป็นไปอย่างเรียบง่าย ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไปในแบบฉบับของชาวแทสมาเนียที่เป็นเอกลักษณ์และเป็นมิตรต่อผู้คน

ความสมบูรณ์ของธรรมชาติที่นี่ถูกห้อมล้อมไปด้วยหลายสิ่งที่น่าสนใจ ที่ฉันได้สัมผัสมา ไม่ว่าจะเป็น Mt Wellington ยอดเขาสูงที่หนาว ฝูงเป็ดว่ายเวียนเต็มแม่น้ำ Richmond Bridge บ่อน้ำปลาแซลมอน Salmon Ponds and Museum of Trout Fishing สวนสาธารณะอันกว้างใหญ่ Royal Tasmania Botanical Gardens ศิลปะร่วมสมัยใน Museum of Old and New Art (MONA) ร้านอาหารและคาเฟ่ที่อร่อยจนคำสุดท้าย

ฉันได้พูดคุยกับคนไทยที่มาเรียนและทำงานในร้านคาเฟ่แห่งหนึ่ง กว่า 3 ปีแล้วที่เธอใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ เธอบอกกับฉันว่า “มาแรกๆ อาจจะเบื่อ เพราะไม่รู้ว่าจะทำอะไร จะไปไหน เพราะมันเงียบเหลือเกิน แต่พออยู่ไปแล้วก็หลงใหล และติดใจจนไม่อยากกลับ”

ฉันว่าจริงๆ แล้ว มนต์เสน่ห์ของที่นี่คือความงดงามของวิถีชีวิตที่ไม่ต้องเร่งรีบและให้คุณค่ากับสิ่งรอบตัว ไม่ว่าจะเป็นคนที่รักสัตว์และธรรมชาตินานาพันธุ์

นี่แหละคือคำตอบของสิ่งที่ฉันตามหาในการเดินทางครั้งนี้

อ่านเรื่องราวของ TRUST ME TASMANIA II ได้ที่นี่

ใครมีเซ็ตภาพถ่ายสวยๆ อยากส่งมาลงคอลัมน์นี้บ้าง คลิกที่นี่เลย

The post TRUST ME TASMANIA I appeared first on a day magazine.