<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>สุกัญญา แสงอรุณวานิช, Author at a day magazine</title>
	<atom:link href="https://adaymagazine.com/author/author203/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://adaymagazine.com/author/author203/</link>
	<description>for all things creative</description>
	<lastBuildDate>Tue, 14 Aug 2018 17:12:49 +0000</lastBuildDate>
	<language>en-US</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.6.5</generator>
	<item>
		<title>วันที่ฉันเห็นเด็กคนหนึ่งทำมันฝรั่งทอดหล่นพื้น</title>
		<link>https://adaymagazine.com/change-36/</link>
					<comments>https://adaymagazine.com/change-36/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[สุกัญญา แสงอรุณวานิช]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 17 Aug 2016 04:34:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[a day that changed my life]]></category>
		<category><![CDATA[Happiness]]></category>
		<category><![CDATA[วันเปลี่ยนชีวิต]]></category>
		<category><![CDATA[#adaythatchanedmylife]]></category>
		<category><![CDATA[ความผิดหวัง]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://a-day.opendream.in.th/change-36/</guid>

					<description><![CDATA[<p>บ่ายแก่ๆ วันหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน เรากำลังนั่งที่ม้าหินเพื่อรอรับน้องชายกลับบ้าน ที่โรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง ขณะที่สัญญาณแห่งความสุขดังขึ้นเพื่อบอกเวลาที่เด็กๆ กลับบ้านได้ ภาพเด็กวิ่งกรูลงมาจากอาคารด้วยสีหน้าดีใจกว่าตอนมาโรงเรียน เด็กบางคนรีบวิ่งตรงลงมาหาผู้ปกครอง บางคนก็วิ่งเล่นหยอกล้อกับเพื่อนตามประสา บางคนแวะซื้อขนมติดไม้ติดมือจากโรงอาหารก่อนกลับบ้าน เป็นภาพชินตาของเราอยู่บ่อยๆ ขณะที่กำลังชะเง้อหาน้องชาย สายตาพลันเหลือบไปเห็นเด็กชายร่างเล็กปุ้มปุ้ยคนหนึ่งอายุราวๆ 6 &#8211; 7 ขวบ กระเป๋าเป้ที่สะพายดูใหญ่พอๆ กับขนาดตัว มือข้างหนึ่งประคองถ้วยพลาสติกที่บรรจุมันฝรั่งแท่งทอดสีเหลืองกรอบน่าอร่อย กำลังเดินลงบันไดที่เบียดเสียดไปด้วยกลุ่มเพื่อนๆ พร้อมด้วยสายตาที่จับจ้องไปยังมันฝรั่งอย่างไม่วางตา เมื่อลงมาถึงบริเวณบันไดขั้นสุดท้าย ปรากฏว่าเท้าเด็กน้อยคนนั้นคงสะดุดกับขั้นบันไดหรือขาเพื่อนเข้าไม่ทราบได้ ทำให้มันฝรั่งในถ้วยที่ถืออยู่กระเด็นออกไปนอนเกลื่อนบนพื้นทางเดิน เราอดนึกเสียดายแทนเด็กน้อยไม่ได้ และคาดว่าคงจะมีเสียน้ำตาบ้างแหละงานนี้ สายตาเราจึงจ้องดูอาการเด็กน้อยต่อไป สิ่งที่พบคือ สีหน้างงๆ ปนเสียใจ เด็กน้อยยืนนิ่งกับที่ประมาณ 3 วิฯ ก้มลงมองปลายเท้าตัวเองสลับกับถ้วยเปล่าในมือ ส่วนเรากำลังคิดว่าถ้าเป็นเด็กคนนั้น เราจะทำอย่างไรต่อดี ร้องไห้ วิ่งไปบอกพ่อแม่ให้ซื้อใหม่ หรือหันไปเหวี่ยงเพื่อนข้างๆ ดีนะ แต่น้องคนนั้นกลับค่อยๆ ก้มเก็บมันฝรั่งทอดที่เกลื่อนพื้นใส่ลงในถ้วยเปล่าทีละชิ้นช้าๆ นำไปทิ้งถังขยะที่อยู่บริเวณใกล้ๆ ขณะที่คนรอบข้างต่างไม่มีใครสนใจ แล้วเดินไปหาผู้ปกครองที่มารับกลับบ้าน ภาพเด็กน้อยก้มเก็บมันฝรั่งด้วยสีหน้าผิดหวังอย่างเงียบๆ คนเดียว ยังอยู่ในใจเราตลอดมา พร้อมกับความชื่นชมในตัวเด็กคนนี้ ทุกครั้งเมื่อเราเจอปัญหา เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิต และมักโทษคนอื่นที่เป็นสาเหตุให้เราผิดหวัง เราจะนึกถึงเด็กคนนี้ขึ้นมาบ่อยๆ เรามองว่าการรับมือกับความผิดหวังเป็นสิ่งสำคัญที่ทุกคนควรจะมี [&#8230;]</p>
<p>The post <a rel="nofollow" href="https://adaymagazine.com/change-36/">วันที่ฉันเห็นเด็กคนหนึ่งทำมันฝรั่งทอดหล่นพื้น</a> appeared first on <a rel="nofollow" href="https://adaymagazine.com">a day magazine</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>บ่ายแก่ๆ วันหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน เรากำลังนั่งที่ม้าหินเพื่อรอรับน้องชายกลับบ้าน<br />
ที่โรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง  ขณะที่สัญญาณแห่งความสุขดังขึ้นเพื่อบอกเวลาที่เด็กๆ<br />
กลับบ้านได้ ภาพเด็กวิ่งกรูลงมาจากอาคารด้วยสีหน้าดีใจกว่าตอนมาโรงเรียน<br />
เด็กบางคนรีบวิ่งตรงลงมาหาผู้ปกครอง บางคนก็วิ่งเล่นหยอกล้อกับเพื่อนตามประสา<br />
บางคนแวะซื้อขนมติดไม้ติดมือจากโรงอาหารก่อนกลับบ้าน เป็นภาพชินตาของเราอยู่บ่อยๆ</p>
<p>ขณะที่กำลังชะเง้อหาน้องชาย สายตาพลันเหลือบไปเห็นเด็กชายร่างเล็กปุ้มปุ้ยคนหนึ่งอายุราวๆ<br />
6 &#8211; 7 ขวบ กระเป๋าเป้ที่สะพายดูใหญ่พอๆ กับขนาดตัว<br />
มือข้างหนึ่งประคองถ้วยพลาสติกที่บรรจุมันฝรั่งแท่งทอดสีเหลืองกรอบน่าอร่อย<br />
กำลังเดินลงบันไดที่เบียดเสียดไปด้วยกลุ่มเพื่อนๆ พร้อมด้วยสายตาที่จับจ้องไปยังมันฝรั่งอย่างไม่วางตา</p>
<p>เมื่อลงมาถึงบริเวณบันไดขั้นสุดท้าย ปรากฏว่าเท้าเด็กน้อยคนนั้นคงสะดุดกับขั้นบันไดหรือขาเพื่อนเข้าไม่ทราบได้<br />
ทำให้มันฝรั่งในถ้วยที่ถืออยู่กระเด็นออกไปนอนเกลื่อนบนพื้นทางเดิน </p>
<p>เราอดนึกเสียดายแทนเด็กน้อยไม่ได้<br />
และคาดว่าคงจะมีเสียน้ำตาบ้างแหละงานนี้ สายตาเราจึงจ้องดูอาการเด็กน้อยต่อไป<br />
สิ่งที่พบคือ สีหน้างงๆ ปนเสียใจ เด็กน้อยยืนนิ่งกับที่ประมาณ 3 วิฯ ก้มลงมองปลายเท้าตัวเองสลับกับถ้วยเปล่าในมือ </p>
<p>ส่วนเรากำลังคิดว่าถ้าเป็นเด็กคนนั้น เราจะทำอย่างไรต่อดี<br />
ร้องไห้ วิ่งไปบอกพ่อแม่ให้ซื้อใหม่ หรือหันไปเหวี่ยงเพื่อนข้างๆ ดีนะ<br />
แต่น้องคนนั้นกลับค่อยๆ ก้มเก็บมันฝรั่งทอดที่เกลื่อนพื้นใส่ลงในถ้วยเปล่าทีละชิ้นช้าๆ<br />
นำไปทิ้งถังขยะที่อยู่บริเวณใกล้ๆ ขณะที่คนรอบข้างต่างไม่มีใครสนใจ<br />
แล้วเดินไปหาผู้ปกครองที่มารับกลับบ้าน<br />
ภาพเด็กน้อยก้มเก็บมันฝรั่งด้วยสีหน้าผิดหวังอย่างเงียบๆ คนเดียว ยังอยู่ในใจเราตลอดมา<br />
พร้อมกับความชื่นชมในตัวเด็กคนนี้</p>
<p>ทุกครั้งเมื่อเราเจอปัญหา<br />
เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิต และมักโทษคนอื่นที่เป็นสาเหตุให้เราผิดหวัง<br />
เราจะนึกถึงเด็กคนนี้ขึ้นมาบ่อยๆ<br />
เรามองว่าการรับมือกับความผิดหวังเป็นสิ่งสำคัญที่ทุกคนควรจะมี เพราะในชีวิตเราไม่มีใครสมหวังไปตลอด<br />
ไม่ว่าจะเป็นเกรดตก งานหนัก เพื่อนร่วมงานเอาเปรียบ เจ้านายว่า ตกงาน แฟนทิ้ง<br />
หรือสารพัดปัญหาที่เกิดขึ้น เราต้องเข้มแข็งและหาวิธีรับมือกับความผิดหวังให้ได้  </p>
<p>สิ่งสำคัญอีกอย่างคือเราควรรู้จักรับผิดชอบต่อความผิดหวังนั้นๆ<br />
ไม่ทำให้เดือดร้อนหรือกระทบคนอื่น หรือโทษคนอื่นโดยที่ไม่ทำอะไรเลย<br />
เด็กน้อยคนนี้แม้ว่าจะอดกินมันฝรั่งเพราะหล่นพื้นเสียก่อน<br />
แต่ก็ไม่ปล่อยให้เลอะเทอะบริเวณทางเดินโรงเรียน เมื่อเกิดความผิดพลาดเราต้องรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้น<br />
แม้ว่าสาเหตุอาจจะไม่ได้เกิดจากเราซะทีเดียวก็ตาม<br />
เมื่องานมีปัญหาเรากับเพื่อนร่วมงานควรช่วยกัน มากกว่าก่นด่าประณามหาตัวคนผิด เมื่อทะเลาะกับแฟน<br />
เราควรมองหาวิธีที่จะทำความเข้าใจกัน มากกว่าหาเรื่องทำร้ายจิตใจกันหรือโทษอีกฝ่าย<br />
เรามองว่าบางทีจุดเล็กๆ ในชีวิตประจำวัน เราก็เอามาเป็นบทเรียนได้ เราแปลกใจเหมือนกันว่าทำไมยังจำภาพวันที่น้องคนนั้นทำมันฝรั่งหล่นพื้นได้เป็นอย่างดี</p>
<p>แล้วคุณล่ะคะ เคยมีวันที่มันฝรั่งหล่นหายไปหรือเปล่า?</p>
<p><a href="http://www.adaymagazine.com/news/write-in-a-day-online1">ใครอยากเล่าเรื่องวันเปลี่ยนชีวิตของตัวเองบ้าง คลิกที่นี่เลย</a></p>
</p>
<p style="text-align: center"><img decoding="async" src="https://adaymagazine.com/wp-content/uploads/2018/08/f2befd89a25181ba661be25f8bf9ca47.jpg" alt=""></p></p>
<p>The post <a rel="nofollow" href="https://adaymagazine.com/change-36/">วันที่ฉันเห็นเด็กคนหนึ่งทำมันฝรั่งทอดหล่นพื้น</a> appeared first on <a rel="nofollow" href="https://adaymagazine.com">a day magazine</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://adaymagazine.com/change-36/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
