เช่นเดียวกับช่างภาพสตรีทหลายคน จุดเริ่มต้นของทวีพงษ์คือโปรเจกต์ถ่ายรูป 365 days in 2014 ก่อนจะขยายเป็นงานอดิเรกที่จริงจังไม่แพ้งานหลัก ระดับที่ในปีนั้นเขาได้รางวัลชนะเลิศจาก Miami Street Photography Festival 2014 ตามมาด้วยการขึ้นแท่นเป็น 1 ใน 20 ช่างภาพสตรีทที่ทรงอิทธิพลที่สุดจากการจัดอันดับของ streethunters.net ในปี 2015

1,600 กว่าวันที่ผ่านมาเพียงพอที่จะทำให้ทวีพงษ์มีรูปมาสเตอร์พีซมาจัดนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกที่เขาตั้งชื่อว่า GOOD DAY BAD DAY BUT EVERYDAY และเพียงพอให้เขาคิดทำอะไรสนุกๆ เช่น การปั้นหมาหัวขาดจากรูปถ่ายเมื่อปี 2014 สร้างอุโมงค์ที่เต็มไปด้วยเป็ดจากรูปถ่ายโปรดของลูกสาว แจกแตงโมให้ผู้มาร่วมงานเหมือนรูปคนแบ่งแตงโม ทำที่วางหนังสือรูป ‘ลุงล้ม’ จากรูปสุดไอคอนิกของตัวเอง หรือแม้แต่เชิญคุณลุงมาสร้างสีสันในวันเปิดนิทรรศการ

ภาพถ่ายและลูกเล่นทั้งหลายคล้ายกับพยายามบอกเล่าตัวตนของทวีพงษ์ แต่ลึกลงไปแล้ว เขาคิดอะไรและพยายามบอกเล่าอะไร คงมีแต่ตัวเขาเองเท่านั้นที่มีคำตอบ

GOOD DAY BAD DAY BUT EVERYDAY

“งานแสดงภาพถ่ายหลายที่ที่เราเคยไปมักจะมีแค่รูป คนมาดูรูปแล้วก็จบ ซึ่งรูปเหล่านั้นคนก็ดูบนอินเทอร์เน็ตกันมาหมดทุกรูปแล้ว เราเลยอยากสร้าง experience ให้คนได้ไปอยู่ในโมเมนต์ที่เราได้รูป ดึงโมเมนต์เซอร์เรียลมาอยู่ตรงหน้าคุณจริงๆ” ทวีพงษ์อธิบายเมื่อเห็นเราตื่นเต้นกับรูปปั้นหมาหัวขาดที่เก็บรายละเอียดเนี้ยบตั้งแต่ท่ายืน เส้นขน ยันลำตัวซูบผอมจนเห็นกระดูกซี่โครง

ไม่แปลกที่ทวีพงษ์จะเก็บรายละเอียดได้อย่างน่าทึ่ง เพราะลูกเล่นต่างๆ ที่เราเห็นถูกวางแผนมาเนิ่นนานตั้งแต่ปลายปีที่แล้วในกรุ๊ปลับ ‘Super War Room’ โดยมีผู้ร่วมปฏิบัติการเป็นภรรยาและเพื่อนรักอย่าง อาจศึก จันทมาศ ที่ช่วยเลือกรูปให้ทวีพงษ์ในทุกๆ วันอยู่แล้ว

“อย่างแรกที่คิดคือ ต้องเชิญลุงล้มมาเป็นหนึ่งใน installation (หัวเราะ) หมานี่เราก็อยากได้สุดๆ เอาแบบที่เหมือนจริงมากๆ อย่างลูกสาวเราชอบรูปเป็ดที่สุดเป็นเหตุผลที่ทำอุโมงค์เป็ด เราพยายามจะเดเวลอปให้มันไม่อยู่นิ่ง อย่างอุโมงค์เป็ดเราว่าจะเอาไข่มาติด หมานี่ก็ว่าจะเอาชามข้าวมาตั้งหรือปั้นลูกหมาไม่มีหัว คือเราพยายามพัฒนาไปเรื่อยๆ ให้มาดูแต่ละรอบแล้วมันไม่เหมือนกัน

“วิธีคัดเลือกรูปของเราง่ายมาก คือเราเลือกรูปที่ชอบที่สุดมาจัดแสดง สตรีทสำหรับเราไม่ใช่งานคอนเซปชวล ไม่ใช่ว่าฉันต่อต้านรัฐบาลนี้เลยออกไปถ่ายรูป แต่มันเป็นวันที่เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปไหน (หัวเราะ) คือขับรถแบบออโต้ไพล็อต อ้าว! รู้ตัวอีกที อยู่สนามหลวงแล้ว”

GOOD DAY = Good Photos

เพราะชื่อนิทรรศการทำให้เรานึกสงสัยว่า สำหรับทวีพงษ์แล้ว วันแบบไหนถึงจะเรียกได้ว่าเป็น GOOD DAY

“วันที่ดีที่สุดเหรอ วันที่ดีคือวันที่ได้รูปไง” เขาหัวเราะลั่นก่อนจะเสริมว่า บางครั้งกว่าจะรู้ว่าตัวเองได้รูปที่ดีก็เป็นตอนที่กลับถึงบ้านแล้วนั่นแหละ เช่น วันที่เขาได้รูป Flying Carpet ซึ่งบังเอิญเป็นวันที่ 1,111 หลังเขาเริ่มต้นถ่ายรูปสตรีทพอดี

“ตอนถ่ายรูปนี้ จังหวะแรกที่เด็กกำลังเล่นผ้าถุงกับผู้ชายคนหนึ่ง เราก็ถ่ายข้างหลังก่อน พอเขาหันมาเห็นเรา เขาก็วิ่งหนี เราก็วิ่งตามไปกดแชะๆๆ ถามว่าในหัวจะคิดว่าได้รูปแบบนี้มั้ย ไม่มีทาง ช่างภาพที่บอกว่า พี่คิดไว้แล้วว่าจะต้องได้แบบนี้ แม่งขี้โม้ (หัวเราะ) วันนั้นเราไม่คิดว่าจะได้รูปเลยก็ไปถ่ายอย่างอื่นต่อ จนกลับบ้านมาเลือกรูปส่งให้เพื่อนดูนั่นแหละถึงเห็น เราเลยชอบรูปนี้มากที่สุดเพราะมันเป็นรูปที่เราไม่คิดว่าจะได้”

วิธีการทำงานในทุกๆ วันหลังถ่ายรูปคือ ทวีพงษ์จะส่งรูปที่คิดว่าใช้ได้ไปให้อาจศึกช่วยเลือก ซึ่งบางครั้งรูปที่เพื่อนเลือกก็ดันไม่ตรงกับที่เขาแอบเลือกไว้ในใจซะอย่างงั้น

“บางทีเราก็เถียงกันจนต้องให้ภรรยามาช่วยตัดสิน ซึ่งจริงๆ เถียงกันมันก็ดีนะ เรารู้สึกว่าในสังคมเฟซบุ๊ก พอลงรูปไป คนก็คอมเมนต์ว่าสวยครับ ดีครับ จบเลยนะ เหมือนกับที่ตัวละครในหนังเรื่อง Whiplash บอกว่า คำที่ทำลายศิลปินที่สุดคือคำว่า good job (หัวเราะ) แต่ถ้ามันมีการถกเถียง เราก็ได้ความรู้ด้วย”

BAD DAY = 13 OCT 2016

เพราะวันที่ได้รูปดีๆ คือ GOOD DAY เราเลยแอบตั้งสมมติฐานในใจว่าวันแย่ๆ น่าจะเป็นวันที่เขาไม่ได้รูปสักเท่าไหร่ แต่ทวีพงษ์กลับบอกว่าวันที่แย่ที่สุดของเขาเกิดขึ้นเมื่อเกือบ 2 ปีที่แล้ว

“ตอนนั้นเราไปเก็บภาพที่สนามหลวงก่อนวันที่ในหลวงรัชกาลที่ 9 เสด็จสวรรคต 1 วัน เพราะพี่ที่เป็นช่างภาพข่าวบอกว่าพงษ์ต้องมาเก็บภาพ ไหนๆ ก็เก็บภาพทุกวันอยู่แล้ว แต่วันที่ในหลวงเสด็จสวรรคตนั่นแหละคือ BAD DAY ของเรา มันเป็นวันที่ถ่ายรูปยากที่สุดแล้ว ถ่ายไปแล้วก็ร้องไห้ไป คนเป็นร้อยเป็นพันร้องไห้พร้อมกัน เป็นสิ่งที่เราไม่เคยเจอมาก่อน

“รูปนี้เราชอบ เพราะมันมีดาวเหมือนเสด็จสู่สวรรคาลัย มันคือหลอดไฟบนต้นไม้ ซึ่งหลังจากวันนั้นก็ถ่ายแบบนี้ไม่ได้แล้ว เพราะเขาเอาไฟดวงใหญ่มาตั้ง ต้นไม้มันก็จะสว่าง”

EVERYDAY = Ordinary Day

ตลอดเวลาที่คุยกัน ทวีพงษ์ย้ำกับเราเสมอว่า ทุกวันนี้เขาไม่มีแผนว่าจะไปถ่ายรูปที่ไหนด้วยซ้ำ จนเราอดสงสัยไม่ได้ว่าถ้าไม่มีแผนแล้ว ทุกวันนี้เขาไปหาซีนดีๆ มาถ่ายรูปได้ยังไงกัน

“จริงๆ ตอนฝึกถ่ายรูปแรกๆ เราก็มีแพลนนะ เช่น ถ้าวันนี้มีเวลาจะไปรอที่กำแพงนี้ เราเล็งไว้แล้วว่าถ้ามีคนเดินผ่านก็โอเคเลย แต่เราพบว่าไอ้การแพลนเยอะๆ ทำให้ภาพมันไม่สดและน่าเบื่อ เพราะเราจะแพลนได้ก็ต่อเมื่อเราเคยเห็นอะไรแบบนี้มาแล้ว เราถ่ายไปมันก็เหมือนคนอื่น”

ดังนั้น แม้แต่รูปที่เป็นภาพจำของทวีพงษ์อย่างรูปเป็ดยักษ์สีเหลือง รูปเสาที่หาดไบรตัน หรือรูปคนสูบบุหรี่ในพุ่มไม้ ก็ไม่มีแผนการซับซ้อนซ่อนอยู่เบื้องหลังทั้งนั้น มีแต่สายตาที่สนใจโลกรอบตัวและมือที่ไวพอจะเก็บโมเมนต์ไว้ในเมมโมรี่การ์ดเท่านั้น

“บางทีเดินหารูปที่จะถ่ายก็ไม่เจอนะ เราแค่ต้องมองหาจากสิ่งรอบๆ ตัวเรานี่แหละ เช่น ตอนนั้นเราแค่ถ่ายรูปลูกสาวเราอยู่ แล้วเขาก็ล้ม เราก็ได้รูป เราต้องเตรียมพร้อมตลอดเวลาว่า เฮ้ย! มีโอกาสที่จะได้รูปนะ”

นอกจากสายตาที่มองหาเรื่องราวที่น่าสนใจแล้ว ทวีพงษ์ยังบ้าพลังระดับที่ถ้าเจอซีนดีๆ แล้ว เขาจะกดชัตเตอร์ไม่ยั้งแล้วค่อยกลับมาเลือก (ร่วมกับเพื่อนและภรรยา) อีกที แม้นั่นอาจจะหมายความว่าเขาต้องกดชัตเตอร์เป็นพันครั้งกว่าจะได้รูปที่เพอร์เฟกต์เพียงรูปเดียวก็ตาม

“ถ้ากดชัตเตอร์ครั้งเดียวจบ คุณรู้ได้ยังไงว่าโมเมนต์นั้นคือโมเมนต์ที่ดีที่สุดแล้ว มันอาจจะมีช่วงเวลาที่ดีกว่านั้นก็ได้ โมเมนต์ที่ดีที่สุดมันเป็นแค่เสี้ยววินาทีเอง เราไม่ได้รู้สึกว่าเราจะต้องเป็นผู้กำหนดวินาทีนั้นด้วยตัวเราเอง มันทะนงตนเกินไป”

EVERYDAY = Special Day

“เราไม่ค่อยรู้หรอกว่างานเราเป็นยังไง แต่ฝรั่งที่ดูงานเราเขาจะบอกว่า งานของเราส่วนใหญ่มีความเซอร์เรียลและความตลกซ่อนอยู่” ทวีพงษ์ออกตัวเมื่อเราถามว่า เขาคิดว่าภาพของตัวเองเป็นยังไง ในขณะที่ ชล เจนประภาพันธ์ คิวเรเตอร์ของ Subhashok The Arts Centre (S.A.C.) สถานที่จัดนิทรรศการครั้งนี้ บอกเราว่า แม้งานของทวีพงษ์จะไม่ได้มีคอนเซปต์ แต่นั่นแหละคือจุดแข็งที่สุดของเขา

“พี่พงษ์เป็นช่างภาพสไตล์นี้ คือออกจากบ้านแบบไม่มีอะไรในหัว ไม่รู้ว่าวันนั้นจะเจออะไร บางคนอาจจะมองว่าทวีพงษ์ถ่ายไม่มีธีม ไม่มีคอนเซปต์ แต่ผมมองว่านี่เป็นกลยุทธ์แบบหนึ่ง

“เราเริ่มเห็นว่าสิ่งที่ทวีพงษ์ไปจับไปเก็บมา มันเป็นเหตุการณ์ในเมืองนี่แหละ แต่ว่าพอเอามารวมกันแล้ว มันทำให้เราคิดว่ามันมีเรื่องอย่างนี้เกิดขึ้นทุกวันหรือเปล่าโดยที่เราไม่เห็น เป็นชีวิตอีกแบบหนึ่งที่มีเรื่องตลกร้าย ความขบขัน เรื่องทั้งดีและไม่ดีอย่างที่เขาเล่า แต่ที่สำคัญคือมุมมองที่เหมือนโลกคู่ขนานที่คนทั่วไปอาจไม่เคยเห็นมาก่อน”

สุดท้าย เราถามทวีพงษ์ว่า เขาอยากให้คนได้อะไรจากการมาดูนิทรรศการครั้งนี้

“ไม่ได้รู้สึกว่าอยากให้คนดูรู้สึกอะไร” เขาตอบทันที “เราแค่อยากทำสิ่งที่อยู่ในหัวออกมา (หัวเราะ) จะรู้สึกอะไรก็ได้ แต่ขอให้สนุกกับการมาดูก็แล้วกัน”

ใช่ เขาน่าจะหมายถึงขอให้ทุกคนได้มี GOOD DAY ก็พอ

นิทรรศการ GOOD DAY BAD DAY BUT EVERYDAY จัดแสดงตั้งแต่วันที่ 7 กรกฎาคม – 5 สิงหาคม 2561 ที่ Subhashok The Arts Centre (S.A.C.) นอกจากรูปถ่ายและกิมมิกสนุกๆ แล้ว ในงานยังเปิดให้จองหนังสือ GOOD DAY BAD DAY BUT EVERYDAY หนังสือเล่มแรกของทวีพงษ์อีกด้วย ส่วนวันเสาร์-อาทิตย์ก็มีเวิร์กช็อปที่น่าสนใจแวะมาจัดเรื่อยๆ ใครอยากร่วมสนุกติดตามในเพจของ S.A.C. ได้เลย

ภาพ พชรธร อุบลจิตต์, ทวีพงษ์ ประทุมวงษ์

The post GOOD DAY BAD DAY BUT EVERYDAY ในภาพถ่ายของทวีพงษ์ ประทุมวงษ์ appeared first on a day magazine.

1

รูปนี้ได้มาด้วยความบังเอิญที่สุด วันนั้นเราไปทริปอยู่ที่ญี่ปุ่น แล้วได้รู้ข่าวว่าหมาที่บ้านเราตาย เลยเดินเศร้าๆ อยู่ในโตเกียว ไม่ค่อยมีใจจะถ่ายรูปเท่าไหร่ เดินผ่านร้านกาแฟเราก็ถ่ายคนกินกาแฟไป จนเราหันมาเจอมุมภาพนี้พอดี เป็นเงาของต้นไม้สะท้อนกระจกเหมือนเป็นผมของคุณป้า ตอนแรกเขาไม่ได้มองเราเลยนะ จังหวะนี้คือเรากดชัตเตอร์ค้างอยู่ แล้วป้าเขาหันหน้ามามองเราแค่แวบเดียวพอดี เลยได้มาภาพเดียวที่มีอายคอนแทกต์ ดีเทลเล็กๆ ที่ชอบของใบนี้คือบังเอิญมีคนใส่เสื้อคลุมสีเดียวกันเดินมาบนถนนพอดี

2

ภาพนี้ไม่ได้มีเทคนิคหรือเป็นภาพแปลกตาอะไร เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาคือคนเซลฟี่กับต้นไม้ที่สวนสาธารณะซึ่งยืนมุดตัวเข้าไปถ่ายอยู่พอดี เราชอบรูปนี้เพราะเหมือนเรื่องราวมันต่อจากรูปที่แล้ว เหมือนว่าคนในเสื้อคลุมของภาพก่อนหน้าถอดเสื้อออกแล้วแปลงร่างไปใส่ชุดต้นไม้สีแดงแทน

3

ปกติเราจะไม่ค่อยได้ภาพแบบนี้ในประเทศเราเท่าไหร่ เพราะหาความคลีนที่อยู่คู่กับแสงสีงามๆ ยาก ภาพนี้ถ่ายที่พิพิธภัณฑ์ในโตเกียว เราชอบที่มีสีแดง มีเส้นสาย มีเงาสะท้อนเป็นภาพแนวมู้ดสวยงาม เน้นจับบรรยากาศ และองค์ประกอบโดยรวมมีสีแดงที่ต่อเนื่องจากภาพก่อนหน้า

4

วันนั้นเป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ย่านกินซ่าเขาปิดถนนให้คนเดิน เราเจอลุงญี่ปุ่นคนนี้กำลังเล่นกับลูก แกว่งไปแกว่งมา กล้องตัวนี้มีจอแสดงภาพที่พลิกได้ เราเลยใช้วิธียกกล้องมุมสูงและกดลงมาถ่ายให้ฉากข้างหลังดูคลีนขึ้น ถ้าเรายกกล้องถ่ายตรงๆ คนจะกลืนไปกับบรรยากาศของผู้คนจอแจ รอตอนที่เขายกตัวลูกขึ้นมา แล้วกดชัตเตอร์ เลยได้จังหวะที่ขาน้องเขาชี้ขึ้นมา ตลกดี เหมือนคุณลุงโกรธลูกตัวเอง ทุ่มลูกตัวเองอยู่ ซึ่งจริงๆ แล้วไม่ใช่เลย

5

ตอนแรกเราตั้งใจไปเก็บภาพภายในเทศกาลว่าวนานาชาติที่ชะอำ แต่สุดท้ายภาพที่เราชอบกลับเป็นภาพจากตอนที่เราเดินถ่ายเล่นอยู่รอบๆ จากด้านนอกงาน อย่างภาพนี้คือเราเดินไปเจอแอ่งน้ำเล็กๆ ตรงหาด เราชอบที่มีฉากหน้า กลาง หลัง เป็นเลเยอร์ มีเด็กสองคนเล่นกันอยู่ข้างหน้า มีครอบครัวนึงเดินมาที่ด้านหลัง แล้วมีน้องอีกคนเดินสวนมาอีกข้าง เหมือนเป็นวงกลมเต็มเฟรม งานถ่ายภาพสตรีทมักจะเป็นอย่างนี้ คือถ้าเราคาดหวังจะได้อะไรมักจะไม่ได้ ภาพดีๆ หลายๆ ภาพมักจะมาในจังหวะที่เราไม่คาดคิด สำคัญคือเราต้องเตรียมพร้อมอยู่เสมอและไม่ทิ้งทุกโอกาสที่ผ่านเข้ามา

6

เราทำโปรเจกต์ระยะยาวส่วนตัวที่สวนสยาม และภาพที่ขาดไปสำหรับโปรเจกต์นี้คือภาพใต้น้ำ พอรู้ว่ากล้องรุ่นนี้มีเฮาส์ซิ่งสำหรับถ่ายภาพใต้น้ำของตัวเอง เราเลยเอาไปทดลองถ่ายดู พอใช้งานครั้งแรกก็ได้ภาพที่ชอบเลย เป็นภาพครึ่งบกครึ่งน้ำในจังหวะที่คลื่นซัดโค้งรับกับใบหน้าของเด็กที่อยู่ใต้น้ำพอดี ต้องขอบคุณฟังก์ชันความเร็ว 24 ภาพต่อวินาทีของกล้องตัวนี้ เพราะจังหวะคลื่นซัดถ้าถ่ายทีละคลิก มันเป็นอะไรที่ยากมากๆ

7

ล่าสุดเราไปลอนดอน เดินผ่านตรงจุดที่กำลังจะไปขึ้นลอนดอนอาย มีร้านแมคโดนัลด์อยู่ เราสังเกตเห็นว่าหน้าต่างมุมนี้จะสะท้อนให้เห็นบิ๊กเบนถูกผ่าครึ่งพอดีแต่มันอยู่สูงนิดนึง เราต้องยกกล้องถ่ายอยู่นานมาก กว่าจะได้จังหวะคนทำมือแปลกๆ ที่ช่องหน้าต่างด้านซ้ายล่าง ในขณะเดียวกันก็มีนกบินที่ช่องด้านขวา ทุกอย่างสอดคล้องกันเหมือนเป็นดับเบิ้ลบิ๊กแมคกับดับเบิ้ลบิ๊กเบน

*ทุกภาพในซีรีส์นี้ถูกบันทึกโดย Sony RX100 V กล้องคอมแพ็กต์ที่ถ่ายภาพต่อเนื่องได้เร็วถึง 24 ภาพต่อวินาที*

ใครมีเซ็ตภาพถ่ายสวยๆ อยากส่งมาลงคอลัมน์นี้บ้าง คลิกที่นี่เลย

The post 24.7 appeared first on a day magazine.

Everything surrounding us can reflect
Thainess. This set of photographs was shot during the time of year when the
sunlight was strongest.The images depict lives under the sun during the moment
when the light casts the blackest shadow. There is only one such time each day,
making the photographs taken look mysterious to the viewers and stimulate their
imagination.

แวะไปชมผลงานภาพถ่ายของทวีพงษ์ ประทุมวงษ์ ได้แบบเต็มๆ ในนิทรรศการภาพถ่ายดิจิทัล ‘Capture Thailand’s Greatness’ ที่โชว์รูมโซนี่ สโตร์ ชั้น 2 สยามพารากอน ได้ถึง 31 กรกฎาคมนี้

The post IN THE DEEP appeared first on a day magazine.