หากย้อนมองเบื้องหลัง
เส้นทางดนตรีของชาติเริ่มต้นมานานแล้ว และเมื่อมองไปข้างหน้า เราคาดว่ามันคงทอดยาวไปอีกไกล
ระหว่างการเดินทางนี้ เราเลยอยากชวนนักดนตรีคุณภาพอย่างเขาแวะพัก เพื่อนั่งพูดคุยถึงการเดินทางและการเรียนรู้บนเส้นทางดนตรีของเขา

เล่นดนตรีไม่ใช่แค่เรื่องความเท่
“ผมเริ่มเล่นดนตรีประมาณ ป.6 – ม.1 ตอนนั้นรู้สึกว่าการเล่นกีตาร์ให้เพื่อนหรือสาวๆ
ดูมันเท่ดี ซึ่งถ้าวันนั้นเราเริ่มด้วยความเท่แล้วเลิก
มันก็คือเลิก แต่ถ้าเราเล่นต่อ เริ่มอยากรู้ดีเทลของสิ่งที่เราทำ มันก็ไม่ใช่แค่เรื่องความเท่แล้ว
แต่เราอยากเล่นให้เพราะ อยากเล่นให้ดี แต่เป็นเรื่องการเล่นให้เพราะที่สุดเท่าที่จะทำได้
ซึ่งตอนนั้นผมก็ไม่รู้นะว่าตัวเองให้เวลากับดนตรีเยอะมั้ย
แต่ผมเล่นตลอด เล่นไม่หยุด เล่นด้วยความสุขมาตลอดเลย นึกขึ้นได้ก็คือเปิดหนังสือเพลง”

ร้องด้วยเสียงจริงของเราดีที่สุด
“สมัยหัดเล่นดนตรี
ผมรู้สึกว่าตัวเองก๊อปปี้เสียงร้องของคนอื่นได้เหมือนมาก นั่นคือสิ่งที่เรามองว่าสุดยอดแล้ว
ซึ่งมันก็อาจจะดี เพียงแต่ตอนนั้นเรามองเห็นข้อดีของการก๊อปปี้ผิดไป เรามองว่าการก๊อปปี้เหมือนคือเก่ง
แต่ที่จริงการก๊อปปี้ดีต่อระยะยาวต่างหาก เพราะในวันที่เราเข้าใจแล้วว่าควรเป็นอะไร
พอมองย้อนกลับไปจะเห็นว่าสิ่งเหล่านี้คืออาจารย์หมดเลย

“ตอนนั้นผมฟังเพลงของ เจมส์ เรืองศักดิ์, ดัง
พันกร แนวป๊อปฟังง่ายหมดเลย หลังจากนั้นก็เริ่มมาฟังเบเกอรี่ เริ่มได้เห็นมุมการเขียน
เห็นมุมการทำดนตรีที่ไม่เคยเห็นจากศิลปินคนอื่นในยุคนั้น ผมได้ยินอาร์แอนด์บีครั้งแรก
ผมได้ยินพี่ เบน ชลาทิศ, พี่นภ พรชำนิ, พี่น้อย วงพรู, พี่คิว วงฟลัว ซึ่งข้ามไปอีกชั้นเลย ซึ่งตอนนั้นเราก็อยู่ในกระบวนการก๊อปปี้แต่เป็นขั้นที่สูงกว่าเดิม
เพราะพอโตขึ้นปุ๊บเราไม่ได้ต้องการให้เสียงเหมือนแล้ว เราต้องการก๊อปปี้ลึกซึ้งไปถึงการหายใจ
ว่าเขาร้องยังไง เก็บเสียงยังไง ตอนนั้นเราต้องการวิธีการ ซึ่งสุดท้ายผมก็พบว่าการร้องด้วยเสียงที่แท้จริงของเราดีที่สุด”

ความกลัวเป็นเรื่องธรรมดา
สุดท้ายแล้วมันต้องผ่านไป
“ตอนขึ้นเวทีครั้งแรกผมรู้สึกเกร็งมาก
กลัว แต่พอเริ่มประกวดเยอะขึ้นก็เริ่มทะนงหน่อย ประมาณว่า กูมาหลายปีแล้ว
กูเริ่มไม่อายแล้ว ต่อมาพอมีโอกาสไปเล่นดนตรีในผับ เข้าผับครั้งแรกก็กลัวอีกเพราะในผับคือคนฟังอีกกลุ่ม
ตอนนั้นผมก็เล่นไปจนเริ่มมั่นใจ จนมาเปิดร้านของตัวเอง เล่นที่ร้านตัวเอง นั่นคือจุดที่ไม่กลัวเวทีแล้ว พอหลังจากประกวด
The Voice ผมก็เริ่มกลับมากลัวอีก บางครั้งก่อนขึ้นเวทีผมจะอ้วกเลยนะ เครียด เพราะเราให้ความสำคัญกับแรงคาดหวังเยอะเกินไป
พอเราคือคนที่ทำเพลง การเดินทาง ขึ้นมา มีคนฟัง มีคนซื้อบัตรไปดูมันจะเกิดแรงคาดหวัง
ผมจะทำยังไงให้เขามีความประทับใจกลับบ้านไปได้มากที่สุด

“เวลาที่ผมต้องรับมือกับความกลัว บางครั้งก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ
ก็กลัวอยู่อย่างนั้น ถึงแม้เราจะมีวิธีการคิดไม่ให้กลัว แต่บางทีก่อนขึ้นเวทีก็ทำไม่ได้
พอเราขึ้นเวทีไปเล่นสักเพลงสองเพลงแล้ว ได้ไปเหยียบเวทีจริงๆ
ได้เห็นแววตาคนดูจริงๆ ก็จะรู้สึกดีขึ้น เราถึงจะเริ่มมั่นใจขึ้น ผมว่าความกลัวเป็นเรื่องธรรมดานะ เป็นเรื่องของการเสียความมั่นใจในช่วงนั้นไป
คือต้องมีก่อน แต่สุดท้ายแล้วมันต้องผ่านไปอยู่ดี”

บางเรื่องไม่ใช่เรื่อง
แต่ก็ต้องทำ
“เมื่อก่อนผมไม่ชอบเล่นในผับ เพราะไม่ชอบที่ต้องมีลิสต์เพลง
ห้ามมีเดดแอร์ผมชอบเล่นดนตรีในร้านชิลๆ มากกว่า ชอบที่คนฟังไม่ต้องคอยสนใจเราตลอดเวลา
ถ้ารู้สึกว่าเพลงไหนเพราะค่อยหันมาสนใจแต่งานทุกวันนี้ต้องเล่นในผับเยอะ ผมไม่เคยเขียนลิสต์เพลงมาก่อนในชีวิต
แต่ตอนนี้ต้องมานั่งเขียนลิสต์ ทำการบ้านเรื่องโชว์
เราจะเดินเพลงแรกไปถึงเพลงสุดท้ายยังไง โห เรื่องยากมาก บางเรื่องไม่ใช่เรื่อง
แต่ก็ต้องทำ เพราะพอมันเป็นโชว์ที่มีคนจ้าง มีคนซื้อบัตรมาดู ความรู้สึกมันต่าง
เป็นอะไรที่ทำเล่นๆ ไม่ได้แล้ว จะมาถามกันบนเวทีไม่ได้แล้วว่าเล่นเพลงอะไรดี
ถ้าต้องการฟีลดิบๆ มองว่าเป็นตัวเองก็ใช่ แต่ผมรู้สึกว่ามันเห็นแก่ตัวเกินไป

“ผมเคยอยู่ในจุดที่มองศิลปินคนอื่นแล้วสงสัยว่าทำไมอยู่ดีๆ
เขาต้องทำเพลงให้ง่ายขึ้น ทำไมดูแล้วไม่ธรรมชาติวะ ทำไมเสียงเขาตอนไปอัดรายการแย่กว่าในเทปวะ
แต่พอเรามาอยู่จุดนี้ ทุกอย่างเป็นไปได้หมดเลย รู้เลยว่ามันไม่ง่ายนะ บางทีก็คิดว่ากูไปด่าเขาได้ไงวะ ที่ผ่านมาที่เราเคยไปดูคอนเสิร์ตคนอื่นแล้วไม่ชอบ
ที่จริงเขาเก่งนะ ต่อเพลงเก่ง เชื่อมแต่ละช่วงเก่ง ทำให้เห็นว่า เออ เราต่างหากที่ไม่มีประสบการณ์อะไรแบบนี้มาก่อน”

ทำงานกับค่ายคือการทดลอง
“ก่อนผมตัดสินใจเซ็นสัญญากับค่ายWhat the Duck ก็คิดนะว่าจะกลับไปอยู่บ้านทำเพลงเอง
ปล่อยเองดีไหม แต่สุดท้ายก็เลือกทำงานกับค่ายเพราะคิดว่ามันคือการทดลอง ถ้าผมไม่ชอบจริงๆ
มันก็แค่ 3 ปี ถึงตอนนั้นค่อยทำเองก็ได้ ซึ่งจริงๆ ถ้าวันนั้นไม่ได้เจอ พี่บอล-ต่อพงศ์
จันทบุบผา และพี่ฟั่น-โกมล บุญเพียรผล ผมก็คงไม่ได้เซ็นกับใครนะ เพราะสิ่งที่ผมอยากได้ที่สุดจากค่ายเพลงคือผมต้องการเขียนเพลงเอง
มีแค่เงื่อนไขเดียว แล้วพี่ๆ เขาก็ให้ความสำคัญกับการทำเพลงเอง เราเลยชอบ

“การได้ทำงานในห้องอัดแบบจริงจัง ได้เจอโปรดิวเซอร์ที่เก่งๆ
ได้เห็นว่า โห ห้องอัดจริงๆ เขาเป็นอย่างนี้ ขั้นตอนในการอัดโคตรลำบากขนาดนี้ การร้องเพี้ยนที่เราเคยมองว่าไม่เห็นเป็นอะไร
พอไปอยู่ในห้องอัด โห นิดเดียวไม่ได้นะ อันนั้นคือสิ่งที่ดีครับ ส่วนข้อเสียพอเข้ามาอยู่จริงๆ
ก็ไม่มีเลย ไม่มีการบีบให้เราต้องเป็นแบบไหนเลย”

ผมจะสนุกเวลาได้เล่าเรื่องที่อยากเล่า
“เพลงที่ผมแต่งมักได้แรงบันดาลใจมาจากเรื่องราวที่เจอ ซึ่งไม่ต้องเจอกับตัวเองก็ได้
เรื่องที่เราฟังมา หนังที่เราดูแล้วอิน ไปคุยกับใครคนนึงมาแล้วเราได้ยินวรรคนึงที่แม่งโคตรดีก็จะ
เออ กูลืมได้ยังไงว่าชีวิตมีเรื่องนี้ด้วย ผมก็เอาวรรคนั้นมาขยายให้เป็นเพลงหนึ่งเพลง
ถ้าเขียนเป็นเพลงขึ้นมาแล้วเราร้องมันบ่อยๆ จะได้เตือนตัวเองอยู่ตลอด
เราจะไม่ลืมมัน

“ตอนเด็กเวลาแต่งเพลงผมจะคิดว่า
เขียนยังไงก็ได้ให้สวย ให้เท่ การใช้คำหรือพล็อตเรื่องต้องแตกต่างจากคนอื่น
แต่ตอนนี้ผมมองว่าเพลงที่ดีคือเพลงที่บอกเล่าเรื่องที่มีประโยชน์ด้วย
หรือบางทีเราอาจเล่าเรื่องที่ไม่ได้มีประโยชน์มาก เป็นเรื่องความรักธรรมดาทั่วๆ ไป
แต่มีวิธีการเขียน วิธีการเล่าเรื่องที่สวย นั่นก็คือเพลงที่ดีเหมือนกัน ช่วงนี้ผมอยากเล่าเรื่องโลก
เรื่องสังคม ถ้าเป็นเมื่อก่อนเราอาจมองสังคมในแง่ลบ
เราก็จะได้เพลงที่เป็นแนวเสียดสีสังคมเยอะ แต่ตอนนี้พอเราเริ่มมองเป็นเรื่องธรรมดา
เลยไม่มีการเสียดสี แต่อาจมีอารมณ์ที่ให้คนฟังได้คิดเอง ในเรื่องที่ลึกจริงๆ
ไม่ได้ไปด่าสิ่งที่มันอยู่ตื้นๆ ผมอยากเขียนเพลงอย่างนั้นมากกว่า

“จากตอนแรกที่ผมเริ่มเล่นดนตรีเพราะความเท่
ตอนนี้ความสุขของผมมาจากความไพเราะที่เราซึมซับมัน ผมจะสนุกเวลาได้เล่าเรื่องที่อยากเล่า
แล้วจะยิ่งสนุกมากขึ้นถ้าคนฟังเข้าใจด้วย เวลาที่เขาฟังสดๆ จากเราแล้วเข้าใจว่าสิ่งที่เราเล่าให้เขาฟังมันเป็นยังไง
นี่คือความสุขอย่างหนึ่ง”

ภาพ ชนพัฒน์ เศรษฐโสรัถ

The post ชาติ สุชาติ : ศิลปินหนุ่มเสียงนุ่ม เจ้าของเพลงฮิต ‘การเดินทาง’ appeared first on a day magazine.

1. ถุงยางอนามัย
a day 37 ฉบับหนังสือโป๊

ของแถมติดเรตชิ้นนี้เริ่มจาก
โจ้-วชิรา วธิรกนก (บรรณาธิการคนที่ 2 ของ a day) มีไอเดียอยากปรับโฉม a day ให้มีเนื้อหาที่ลึกขึ้นเพื่อต้อนรับการก้าวเข้าสู่ปีที่
4 ของนิตยสาร เขานึกถึงคำว่า more deep จึงอยากหาทางสื่อสารคำว่า
more deep แบบมีอารมณ์ขัน
ก็เลยนึกถึงถุงยางอนามัยที่สกรีนคำว่า more deep ไว้บนถุง เพื่อให้ของแถมชิ้นนี้ไม่แปลกจนเกินไป
a day ก็เลยทำฉบับหนังสือโป๊ เมื่อ a day ฉบับหนังสือโป๊ถูกส่งถึงมือผู้อ่านแบบไม่จำกัดอายุและเพศแล้ว ก็มีเรื่องเล่าสนุกๆ
จากผู้อ่านส่งเข้ามามากมาย เช่น เรื่องของน้องผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่รู้ว่าสิ่งที่อยู่ในซองคือถุงยางจึงแกะออกมาดู
แล้ววางทิ้งไว้บนโต๊ะ แม่กลับมาเห็นเลยเกิดเรื่องเข้าใจผิดกันยกใหญ่
เพราะแม่ไม่เชื่อว่านิตยสารที่ไหนจะกล้าแถมถุงยาง และที่หนักกว่านั้นก็คือ
วันดีคืนดีมีเจ้าหน้าที่จาก อ.ย. มาที่ออฟฟิศ เพราะมีคนเข้าใจผิดว่าเราทำถุงยางเองและไม่ได้มาตรฐาน
แต่งานนี้เราใช้ถุงยางแบรนด์ดัง เพียงแค่หุ้มพลาสติกติดตรา a day เข้าไปอีกชั้นเท่านั้นเอง

2.ที่รองแก้วดราก้อนบอล
a day 53 ฉบับดราก้อนบอล

ใครที่ซื้อ
a day ฉบับนี้ นอกจากจะได้อ่านเรื่องราวของดราก้อนบอลแล้ว ยังได้ลองสวมบทบาทเป็นตัวเอกเพื่อออกตามหาลูกแก้วทั้งเจ็ด
เพราะเราแถมที่รองแก้วสีส้มขนาดขนาดเท่าลูกบอลไปกับหนังสือ มี 7 แบบตั้งแต่ 1 ดาวถึง 7 ดาวให้คนอ่านร่วมตามหา
หากใครรวบรวมที่รองแก้วลูกบอลครบชุดทั้ง 7 แบบ ก็จะได้ขอพรจากเทพเจ้ามังกร
แต่จะให้มังกรโผล่มาจากหนังสือคงยาก a day เลยเลือกพรให้เสร็จสรรพ
ด้วยการมอบบัตรกำนัลให้ไปอิ่มอร่อยที่ภัตตาคารมังกรหลวง งานนี้มีคนสะสมครบ 7
ลูกหลายคนทีเดียว โดยคนที่ได้รางวัลไป สะสมครบตั้งแต่หนังสือวางแผงแค่ 3
วันเท่านั้น

3.สมุดเลกเชอร์
a day 57 ฉบับมหาวิทยาลัย

ยุคก่อน ทุกช่วงเปิดเทอม
a day มีธรรมเนียมแจกสมุดเลกเชอร์ให้ผู้อ่านเป็นประจำ ฉบับนี้เราทำเมนคอร์สเรื่องของมหาวิทยาลัย
ก็เลยออกแบบปกให้เหมือนสมุดข้อสอบ สมุดที่นักศึกษาหลายมหาวิทยาลัยใช้เขียนตอบตอนทำข้อสอบ
เพื่อช่วยเพิ่มความอินในการอ่านเมนคอร์สเรื่องมหาวิทยาลัย
(แต่ใช้แล้วจะนึกถึงช่วงสอบอันแสนทรมานไหม อันนี้เราไม่เกี่ยว ;P)

4.เมล็ดพันธุ์ดอกไม้
a day 90 ฉบับต้นไม้

a day ฉบับนี้คลอดออกมาช่วงที่ปัญหาโลกร้อนกำลังได้รับความสนใจ
เราจึงอยากสื่อสารให้ผู้อ่านเห็นความสำคัญและอยากปลูกต้นไม้เพื่อดูดซับคาร์บอนไดออกไซด์
ตั้งใจว่าอ่านจบปุ๊บออกไปปลูกต้นไม้ปั๊บ เราก็เลยแถมเมล็ดพันธุ์ให้ผู้อ่านซะเลย
โดยเลือกดอกไม้มาให้ 8 ชนิด ใครอยากรู้ว่าได้ต้นอะไร ก็ต้องลงมือปลูกดู เราแอบเป็นห่วงเล็กๆ
ว่าถ้าผู้ชายได้ไปอาจไม่อยากปลูก ก็เลยสกรีนข้อความบนซองว่า ‘Love at First
Seed – มีดอกไม้มาให้แต่ยังไม่ได้ปลูก’ เพราะถ้าไม่อยากปลูกเองก็เอาไปมอบให้หญิงสาวที่หมายปอง
คนอื่นๆ เอาให้ดอกไม้กัน แต่เราพิเศษกว่าตรงที่ให้เมล็ดเลย
หลังจากที่หนังสือวางแผงไป มีคู่บ่าวสาวหลายคู่มากติดต่อเข้ามาเพื่อขอซื้อและสั่งทำของแถมชิ้นนี้เอาไปใช้เป็นของชำร่วยวันแต่งงาน

5.สติกเกอร์
Line
a day 165 ฉบับแอพพลิเคชัน Line

ทำ a day
ฉบับ Line ทั้งทีก็ต้องแถมสติกเกอร์ Line แต่สติกเกอร์ของเราไม่ได้อยู่ในโทรศัพท์ หากเป็นสติกเกอร์จริงๆ แบบแกะไปแปะที่ไหนก็ได้
โดยเราเว้นที่ว่างบนปก a day ไว้ เพื่อให้ผู้อ่านได้แกะสติกเกอร์ออกแบบปกเล่ม
Line ในแบบฉบับของตัวเอง แต่ถ้าใครไม่อยากใช้แปะปกจะเอาไปแปะที่อื่นหรือสะสมไว้ก็ได้เหมือนกัน
การเอาสติกเกอร์ Line มาพิมพ์แจกนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะเรื่องลิขสิทธิ์เข้ามาเกี่ยวข้อง
แต่หลังจากที่เราขออนุญาตและโน้มน้าว Line อยู่นาน ก็ได้รับอนุญาตในที่สุด

6. สติกเกอร์ตราสโมสรบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด
a day 187 ฉบับบุรีรัมย์
ยูไนเต็ด

เขียนเรื่องของแถมในอดีตไปแล้ว
ขอแถมเรื่องของแถมในอนาคตบ้าง a day ฉบับมีนาคม เราทำฉบับทีมบุรีรัมย์
ยูไนเต็ด ก็เลยทำของแถมชิ้นพิเศษสำหรับแฟนบอลทีมปราสาทสายฟ้า นั่นก็คือสติกเกอร์ตราสโมสร
แฟนๆ บุรีรัมย์ไม่ควรพลาด!

The post เรื่องสนุกเบื้องหลังของแถม 6 ชิ้นที่เชื่อมโยงกับเมนคอร์ส a day appeared first on a day magazine.

ทอมมี่-ธนบัตร กายเออร์ บาริสต้าหนุ่มแห่ง Café Now เล่าให้ฟังว่า การออกแบบร้านของ Café Now ในแต่ละสาขาจะแตกต่างกันไป เพื่อให้สอดคล้องกับคอนเซปต์ของร้านคือคำว่า Now ที่ต้องการสื่อสารถึงความเป็นปัจจุบัน เพราะสำหรับคำว่า Now แล้ว ไม่ว่าจะพูดที่ไหน เวลาไหน ก็ยังคงเป็น Now เช่นเดียวกับสไตล์การตกแต่งร้านที่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนก็ยังคงเป็นปัจจุบันเสมอ

Café Now สาขาทาวน์อินทาวน์ซึ่งตอนนี้เป็นสาขาแรกสาขาเดียวของร้าน ได้รับการออกแบบให้เป็นคาเฟ่สไตล์ Loft หรือ Industrial ที่มีกลิ่นอายย้อนยุค มีบันไดเหล็ก ปูนเปลือย และเพดานยกสูง เป็นจุดเด่น ผนังของร้านส่วนใหญ่เป็นกระจกจึงให้ความรู้สึกโปร่งโล่งไม่อึดอัด ด้านบนของคาเฟ่คือออฟฟิศของ Propaganda ภายในร้านค่อนข้างกว้าง ที่นั่งถูกจัดไว้เป็นสัดส่วน มีทั้งโต๊ะ เคาน์เตอร์บาร์ (ทอมมี่บอกว่าเขามีส่วนออกแบบภายในบาร์ด้วย เช่น กำหนดความสูงที่เหมาะสม เพราะตัวเองค่อนข้างสูง) รวมถึงบริเวณนอกร้านก็มีที่นั่งไว้รองรับลูกค้าเช่นกัน ส่วนเรื่องการตกแต่ง เราเชื่อว่าคาเฟ่แห่งนี้น่าจะถูกใจคนรักการถ่ายภาพได้ไม่ยาก เพราะนอกจากของแต่งบ้านสวยๆ แล้ว ยังมีของสะสมวินเทจจำนวนมากที่ถูกนำมาจัดแสดงตกแต่งภายในร้าน เช่น ลูกโลก กรอบรูปเก่า หีบใส่ของ หรือแม้แต่สัตว์สตัฟฟ์ ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นข้าวของของสาธิตเองล้วนๆ

ไม่ใช่แค่ร้านสวย ในคาเฟ่สุดเก๋แห่งนี้ยังเต็มไปด้วยของน่ากิน เมนูของ Café Now มีทั้งกาแฟสไตล์อิตาเลียนพื้นฐาน กาแฟดริป รวมถึงกาแฟสูตรพิเศษที่คิดค้นขึ้นเองอย่าง Ginger Latte หรือกาแฟนมผสมไซรัปขิงสด โดยทั้งกาแฟและอาหารของร้านนี้ให้ความสำคัญกับสุขภาพของลูกค้าเป็นหลัก ผักและเมล็ดกาแฟที่ใช้จึงเป็นออร์แกนิกทั้งหมด ถึงแม้สไตล์การตกแต่งร้านของแต่ละสาขาจะไม่เหมือนกัน แต่คุณภาพและความใส่ใจที่ใช้ปรุงทุกเมนูไม่ต่างกัน

วันไหนที่มีเวลา การมานั่งจิบกาแฟที่ Café Now สักแก้วอาจทำให้พบว่าความสุขในปัจจุบันหาได้ไม่ยากเลย

Facebook : Cafe Now by Propaganda

ภาพ ดวงสุดา กิตติวัฒนานนท์

The post Café Now : คาเฟ่สวยเก๋ที่ยึดคอนเซปต์ความเป็นปัจจุบัน appeared first on a day magazine.