ประเทศญี่ปุ่นเป็นเป้าหมายปลายทางของคนไทยหลายๆคนโดยเฉพาะสถานที่สำคัญที่หลายคนอยากไปสัมผัสไม่ว่าจะเป็นส่วนโตเกียว ที่มีทั้งภูเขาไฟฟูจิห้าแยกย่านชิบูยะ ไปจนถึงโซนคันไซเช่นโอซากาเกียวโตนารา หรือตอนใต้ของญี่ปุ่นในโซนภูมิภาคคิวชูเช่นฟูกูโอกะฮิโรชิมาหรือจังหวัดที่คนไทยที่กำลังนิยมอย่างโอกินาวาเพื่อสัมผัสทะเลญี่ปุ่นอันสวยงามอย่างใกล้ชิด
และในจุดหมายทั้งหมดนั้นก็มีอีกภูมิภาคยอดนิยมโดยเฉพาะในช่วงฤดูหนาวเพื่อสัมผัสกับหิมะนั่นคือฮอกไกโด ภูมิภาคเหนือสุดของประเทศญี่ปุ่น
หากใครอยากสัมผัสหิมะแบบไม่ไกลจากไทย ฮอกไกโดดูจะใกล้ประเทศไทยมากที่สุดและไม่ต้องขอวีซ่าด้วยเมืองที่คนไทยชอบไปหลักๆก็มีทั้งซัปโปโรจุดศูนย์กลางแห่งเกาะฮอกไกโดฮาโกดาเตะ ตอนใต้ของฮอกไกโดหรือจะเดินสายชิมของหวานก็หนีไม่พ้นโอตารุหรือไปแช่ออนเซนตามรอยหนังเรื่อง แฟนเดย์ฯ ก็ไปที่โนโบริเบตสึหรือไกลสุดก็ไปดูหมีขาวพาเหรดเพนกวินที่เมืองอาซาฮิกาวะ
แต่ครั้งนี้เป็นการเดินทางไปภูมิภาคฮอกไกโดครั้งแรกของผม กว่าจะได้กลับไปเยือนอีกครั้งก็คงอีกหลายปี เมื่อผมมีโอกาสได้ย่างกรายบนเกาะฮอกไกโดก็ขอมุ่งหน้าสู่เมืองเหนือสุดของแดนอาทิตย์อุทัยที่มีชื่อว่า ‘วักกาไน’
วักกาไนมีฉายาว่า ‘เมืองแห่งสายลม’ตั้งอยู่ตอนเหนือสุดของเกาะฮอกไกโดและจุดเหนือสุดของญี่ปุ่น คือแหลมโซยะ ซึ่งในช่วงฟ้าใสก็จะเห็นประเทศรัสเซียอยู่ไกลๆระยะทางจากแหลมโซยะไปเกาะซาฮารินรัสเซีย ก็เพียงแค่ 43 กิโลเมตรเท่านั้น และห่างจากเกาะอิชิกากิของโอกินาวา 2,849 กิโลเมตร
การเดินทางไปเมืองวักกาไนสามารถทำได้ 3 วิธีคือ หนึ่ง เช่ารถขับ สอง นั่งเครืองบินซึ่งมีเพียงวันละ 2 เที่ยวบินเท่านั้นโดยสายการบิน ANA เป็นเครื่องลำเล็กและวิธีที่สามคือนั่งรถไฟซึ่งผมใช้วิธีที่ 3 ครับ คือ JR Hokkaido Pass 7 วันซึ่งก็คุ้มสำหรับเดินทางไปเมืองเหนือสุดแล้ว
การเดินทางด้วยรถไฟจากซัปโปโรมาวักกาไนใช้เวลายาวนานแต่ก็ทำให้เห็นสภาพและอากาศรอยต่อระหว่างฤดูใบไม้ร่วงกับฤดูหนาวทั้งใบไม้เปลี่ยนสีหิมะตกและสายฝนเมื่อห่างจากเมืองซัปโปโรและเข้าสู่อาซาฮิกาวะคนยังค่อนข้างหนาแน่นแต่เมื่อรถไฟออกจากอาซาฮิกาวะผู้คนก็เริ่มน้อยลงจนเมื่อมาถึงวักกาไนในเวลา 17:30 น. บรรยากาศมืดมิดและเงียบสงบผู้โดยสารจำนวนไม่ถึง 10 คน เดินทางมาถึงสถานี JR สุดท้ายและสถานีเหนือสุดของแผ่นดินญี่ปุ่น
เมื่อออกจากรถไฟเราเจอป้ายที่เขียนว่า ‘สู่สถานีเหนือสุดแดนญี่ปุ่นจุดสิ้นสุดทางรถไฟสายเหนือณสถานีวักกาไน’ส่วนป้ายไม้เขียนว่า‘ปลายเหนือสุดของญี่ปุ่นสถานีวักกาไน’
ออกจากสถานีวักกาไนอากาศเย็นยะเยือกเข้ามาแทนที่ลมหนาวปะทะหน้าสมฉายา ‘เมืองแห่งสายลม’ บรรยากาศหกโมงเย็นเงียบและวังเวงเหมือนเมืองร้างพวกผมรีบไปโรงแรมเพื่อเช็กอินและเก็บแรงไว้สำหรับวันต่อไป
ยามเช้าณวักกาไนพระอาทิตย์ส่องแสงจากหน้าต่างห้องนอน มองเห็นสถานีวักกาไนและกังหันลมบนเขาไกลลิบ เมืองนี้ช่างเงียบสงบดีแท้และวันนี้เราจะไปชมสถานที่ในเมืองวักกาไนกัน
สถานที่แรกคือกำแพงกั้นลมหรือ Wakkanai Port North Breakwater Dome อยู่ใกล้โรงแรมที่ผมพักเพียง 5-6 นาทีเท่านั้นกำแพงนี้สร้างเป็นโดมสำหรับกันคลื่นและลมเข้ามาบริเวณท่าเรือภายในโดมกำแพงมีเสาแบบโรมันแนะนำให้ไปยามเช้าจะได้รูปสวยงาม แถมระหว่างที่กำลังเดิน หิมะแรกในวักกาไนก็โปรยปรายลงมาสร้างความตื่นเต้นในยามเช้าให้พวกเราเป็นอย่างมาก
หลังชมกำแพงกั้นลมแล้ว ต่อไปนี้คือไฮไลต์ทริปฮอกไกโดของผมนั่นคือจุดเหนือสุดแผ่นดินญี่ปุ่น–แหลมโซยะ ที่นั่งรถบัสจากสถานีวักกาไนราคาไป-กลับ 2,500 เยน และใช้เวลาเพียง 50 นาที
ตอนไปถึงแหลมโซยะ อุณหภูมิอยู่ที่ 1.7 องศาเซลเซียส ใกล้จะแตะเลขศูนย์แล้ว ที่แหลมโซยะบรรยากาศค่อนข้างเงียบเหงาเพราะมีคนอาศัยอยู่น้อยมากและนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยจะมากัน อาจเพราะไม่คุ้มกับเวลาเดินทาง
ถัดจากสัญลักษณ์จุดเหนือสุดมีรูปปั้นที่อยู่ใกล้ๆกันคือ Mamiya Rinzō ที่หันหน้าไปยังเกาะซาฮาลินเพราะเขาผู้นี้เป็นนักสำรวจที่มีชื่อเสียงในปลายสมัยโชกุนและเป็นคนค้นพบเกาะซาฮาลินนั่นเอง
จากรูปปั้นรินโซข้ามถนนไปเราจะเจอบันไดขึ้นเขา เมื่อขึ้นไปก็เจออนุสรณ์รำลึกผู้เสียชีวิตสายการบินโคเรียนแอร์ KAL007 ที่บินตรงจากนิวยอร์กมู่งหน้าสู่กรุงโซลเกาหลีใต้ แต่ถูกยิงตกด้วยมิสไซล์ของสหภาพโซเวียดอันเนื่องมาจากยุคนั้นเป็นช่วงความขัดแย้งระหว่างคอมมิวนิสต์และประชาธิปไตยหรือสงครามเย็น ทำให้มีผู้โดยสารและลูกเรือเสียชีวิตทั้งหมด 269 คน รวมถึงคนไทยด้วย
บริเวณนี้มีร้านของที่ระลึก เป็นตึกสีฟ้าเด่นตระหง่าน และมี ‘หนังสือรับรองการมาถึงตอนเหนือสุดของญี่ปุ่น’เป็นที่ระลึกในราคาเพียง 100 เยนเท่านั้น! ซึ่งในหนังสือรับรองระบุว่าคุณได้มาถึงตอนเหนือสุดแล้วนะอยู่ที่ละติจูด 45 องศา 31 นาทีรวมถึงวันที่เราไปและเวลา
เมื่อได้เวลาอันสมควรก็กลับเข้าเมืองไปหาอะไรกินกัน ที่ท่าเรือมีร้านอาหารอยู่แห่งหนึ่งซึ่งเมนูที่ผมกินคือ Oversize Hokke Set Meal ราคา 1,800 เยนเมื่อกินเสร็จ ดื่มกาแฟดำปิดท้าย แล้วก็ได้เวลาจากเมืองวักกาไน เมืองที่ผมใช้เวลาแค่ 1 วันเท่านั้น
เมื่อถึงสถานีวักกาไนก็จะเจอทางรถไฟยื่นออกมานอกตัวสถานีเป็นหมุดหมายแสดงว่าตรงนี้เคยเป็นชานชาลาเก่าและเป็นสัญลักษณ์บอกเราอีกครั้งว่าสิ้นสุดเส้นทางรถไฟของญี่ปุ่นณเมืองนี้นะจ๊ะไม่มีต่อแล้วจ้ะ
ระหว่างรอรถไฟไปยังอาซาฮิกาวะเพื่อไปยังเมืองคุชิโระก็นั่งอ่านป้ายตรงหน้าที่นั่งที่เขียนว่า ‘สถานีวักกาไนสถานีเหนือสุดและปลายทางเหนือสุดของญี่ปุ่น’ ขณะที่ด้านล่างตรงสี่เหลี่ยมด้านซ้ายเขียนว่า
‘Ibusuki Makurazaki Line จังหวัดคาโงชิมาเป็นเส้นทางรถไฟสายใต้สุดของญี่ปุ่น‘
‘สถานี Nishi-Ōyama Station เป็นสถานีใต้สุดของญี่ปุ่น‘
ส่วนตรงสี่เหลี่ยมด้านขวาก็เขียนว่า
‘สายโซยะ (เป็นเส้นทางรถไฟสายเหนือสุดของญี่ปุ่น)’
‘สถานีวักกาไน (สถานีเหนือสุดของญี่ปุ่น)’
ส่วนอักษรสีขาวตรงกลางแปลคร่าวๆประมาณว่า‘จากส่วนใต้สุดถึงส่วนเหนือสุดเชื่อมต่อกันด้วยระบบรางรถไฟและนี่คือจุดสิ้นสุดทางรถไฟ’คนชอบนั่งรถไฟหรือชอบการเดินทางแบบนี้คงสนุกและฟิน ที่ครั้งหนึ่งคุณได้มาเหยียบจุดเหนือสุดของญี่ปุ่นแล้วและผมหวังว่าในไม่ช้าผมคงจะได้ไปเยือนสถานีใต้สุดของญี่ปุ่นที่คาโงชิม่าเช่นกัน
หวังว่าทริปนี้จะทำให้หลายๆคนรู้จักเมืองวักกาไนมากยิ่งขึ้นนะและไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมเน้น ‘เหนือสุดจุดเหนือสุด’ตลอดเพราะเมืองวักกาไนเขาโปรโมตแนวนี้ไหนๆก็อยู่เหนือสุดแล้วทุกอย่างเลยต้องมีเหนือสุดให้หมด
