ผมเป็นคนหนึ่งที่สนใจเรื่องรอยสักมากกว่าปกติมาพักใหญ่ คนรอบตัวแต่ละคนมักมีรอยสักและเรื่องเล่าส่วนตัวเกี่ยวกับรอยสัก
เมื่อเราเอ่ยถามถึงที่มาที่ไป บางคนเลือกที่จะตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น บางคนเล่าถึงรอยสักด้วยน้ำเสียงเศร้า บางคนเล่าถึงรอยสักด้วยความเงียบและรอยยิ้ม
คืนนั้นผมนั่งดื่มในบาร์เล็กๆ แต่บรรยากาศอบอุ่นแห่งหนึ่งย่านลาดพร้าว รุ่นน้องที่นั่งอยู่ด้วยกันขอร้องให้ผมช่วยถ่ายภาพคนที่มีรอยสักในร้านไว้เลือกใช้ในงานที่ต้องเล่าเรื่องเกี่ยวกับรอยสัก เขาจะเดินเข้าไปพูดคุยเพื่อขอความร่วมมือให้เป็นขั้นตอนแรก ผมตกปากรับคำทันที
“พี่ชอบลายที่เกี่ยวกับสัตว์ บนตัวมีแต่ลายเกี่ยวกับสัตว์ แล้วก็สัญลักษณ์ของชนเผ่าพื้นเมืองอินเดียนแดง ลายนี้ชอบสุด”
“ลายนี้เราชอบที่สุด เราชอบเสือดาว ชอบแววตาและลายของมัน”
“ลายผู้หญิงตอนแรกจมูกจะโด่งกว่านี้ แต่ช่างสักบอกว่าขอลดจมูกให้เล็กลงเท่ากับเรา เพราะเราไม่มีจมูก เออ มันก็น่ารักดี (ยิ้ม)”
“ที่ผมชอบที่สุดคือม้า ม้าเป็นสัตว์ที่แข็งแรง มีพลังดูไม่เคยเห็นเหนื่อย เราทำงานก็อยากทำให้ได้เหมือนม้า”
“ผมไม่ค่อยได้กลับบ้าน ไม่ค่อยได้คุยกับพ่อแม่เท่าไหร่ พ่อแม่ไม่อยากให้สัก เลยสักเป็นรูปพ่อแม่ (ยิ้มแล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ)
ถ้าเก็บรูปถ่ายในมือถือหรือในกระเป๋าเงินมันหายไปได้ แต่สักไว้ตรงนี้มันไม่หาย นอกจากว่าตัวเราจะหายไป”
การพูดคุยและรู้ความเป็นมาของรอยสัก ความชอบ ทัศนติหลายๆ อย่างจากการเล่าเรื่อง น้ำเสียงและท่าทางของแต่ละคนทำให้ผมได้กลับมาท้าทายตัวเอง ได้คิด และตีโจทย์ก่อนที่จะถ่าย บางคนเราค่อนข้างคุ้นหน้าคุ้นตากันแต่ไม่ค่อยมีโอกาสได้คุยกันเท่าที่ควรจะเป็น แต่อย่างน้อยความสนใจเรื่องรอยสักก็เปิดบทสนทนาสนุกๆ ให้เราได้รู้จักคนอื่นมากขึ้นกว่าที่เคย
การถ่ายภาพคืนนั้นทำให้ผมรู้ว่า เราจะรู้จักตัวตนของคนคนหนึ่งมากขึ้นก็ต่อเมื่อเขายอมเผยให้เราเห็นตัวตนที่ปิดซ่อนอยู่ภายใน
ผมรู้สึกได้ว่าทุกร่องรอยต่างก็งดงามเหมือนชีวิตของทุกคน
ขอบคุณทุกคนในค่ำคืนนั้น ขอบคุณเรื่องเล่าผ่านรอยสักที่ทำให้เรารู้จักกันมากขึ้น
ใครมีเซ็ตภาพถ่ายสวยๆ อยากส่งมาลงคอลัมน์นี้บ้าง คลิกที่นี่เลย
