ในฐานะที่ทำงานเป็นช่างภาพสายท่องเที่ยว เดินทางไปถ่ายภาพมาแล้วหลายประเทศทั้งในเอเชียและยุโรป แต่ทุกครั้งที่กลับมาไทย จะมีกำแพงหนึ่งที่เราพยายามหาทางทลายมันลงอยู่ตลอดเวลา กำแพงที่ว่าคือความรู้สึกที่คิดว่าประเทศไทยนั้นรก ไร้ระเบียบ เละเทะ จนไม่มีความรู้สึกอยากสะพายกล้องไปเดินถ่ายรูป
หลายครั้งถึงจะเห็นมุมสวยๆ แต่ก็โดนบดบังไปด้วยสายไฟรกๆ จนรู้สึกเสียดาย แม้จะพยายามหาวิธีทลายกำแพงนี้ลงไปหลายต่อหลายครั้ง ก็ยังไม่สามารถทลายมันได้อย่างที่คิด
จนกระทั่งเราย้ายมาใช้ชีวิตที่เชียงใหม่เมื่อหลายเดือนก่อน พอได้มาอยู่ในเมืองที่มีพร้อมทั้งธรรมชาติ สถาปัตยกรรม และวัฒนธรรมอันสวยงาม เชียงใหม่ยังเป็นเมืองที่ทุกคนสามารถสะพายกล้องเดินไปมุมไหนก็ได้โดยไม่ต้องรู้สึกเคอะเขินหรือถูกมองแปลกๆ จากชาวบ้าน ทุกเงื่อนไขที่เปิดกว้างยิ่งทำให้เรารู้สึกว่าควรจะใช้โอกาสนี้ทำโปรเจกต์ถ่ายภาพอะไรสักอย่างออกมาสักที
ในเมื่อยังมองเห็นแต่ความรกและไร้ระเบียบ รวมถึงความเบื่อหน่ายจากการเบียดเสียดผู้คนจำนวนมากเพื่อถ่ายรูปมุมมหาชน สุดท้ายก็ได้มุมซ้ำๆ กับคนอื่นกลับมา เราเลยตัดสินใจเริ่มถ่ายรูปแนวมินิมอลที่เป็นเหมือนการบันทึกเศษเสี้ยวเล็กๆ ของเมืองในแต่ละมุม แต่ละวัน เป็นการพยายามเอาชนะความรกรุงรังของเมือง ด้วยการมองหามุมโล่งๆ และพื้นที่ใหม่ๆ ที่เราไม่เคยมองเห็นมาก่อน
ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะหยิบกล้องออกไปเดินถ่ายรูปได้ทุกวัน จนกระทั่งเริ่มทำโปรเจกต์นี้ รู้ตัวอีกทีก็สนุกกับการสะพายกล้องออกไปตระเวนตามซอกซอยต่างๆ พบเจอร้านรวง สถานที่ใหม่ๆ ที่สำคัญคือมันเปลี่ยนมุมมองในการถ่ายภาพไปอย่างสิ้นเชิง รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ากำแพงที่ครั้งหนึ่งเคยขวางเราไว้ ตอนนี้ถูกทลายลงมาอย่างสมบูรณ์แล้ว
ภาพทั้งหมดมาจากการออกไปเดินถ่ายรูปทุกวัน และเนื่องจากมีช่วงที่บินกลับไปที่บ้านด้วย จึงมีทั้งภาพจากเชียงใหม่และสงขลาผสมกันไป
ใครมีเซ็ตภาพถ่ายสวยๆ อยากส่งมาลงคอลัมน์นี้บ้าง คลิกที่นี่เลย
