ความบังเอิญหรืออะไรดลใจไม่รู้
อยู่ๆ ก็เจอกล้องฟิล์มเก่าๆ ของพ่อที่เคยใช้ถ่ายเราตอนเด็กถูกเก็บอยู่ในถุงผ้ากำมะหยี่สีแดงฝุ่นเขลอะในตู้เก็บของที่บ้านต่างจังหวัด
ในถุงมีกล้องฟิล์มตัวหนึ่งและแฟลชที่ไม่รู้ว่ายังใช้ได้อยู่มั้ย เลยขอพ่อเอามาลองใช้ แต่ถึงจะเอามาปัดฝุ่น
ใช้ผ้าเช็ดทำความสะอาดยังไงเลนส์มันก็ยังเป็นรอยราสีขาวๆ เอาไปให้ร้านเช็กให้เขาก็บอกว่าเช็ดไม่ออกหรอก แต่ถึงจะเช็ดไม่ออกก็ยังไปหาซื้อฟิล์มกับถ่านมาใส่
ลองถ่ายดูทั้งๆ ที่ยังมีราขึ้นอยู่หน้าเลนส์นั่นแหละ
แม้ภาพที่ล้างออกมาจะเบลอบ้างชัดบ้าง
แต่พ่อบอกว่านี่คือเสน่ห์ของกล้องฟิล์ม สำหรับเราแล้วภาพถ่ายไม่จำเป็นต้องสวยมากก็ได้ แค่ภาพนั้นสามารถทำให้กลับไปจำเรื่องราวเวลานั้นได้อีกครั้งก็พอแล้ว
ยิ่งครั้งนี้ที่เราเอากล้องเก่าของพ่อมาใช้ เราว่ารูปที่ได้มันยิ่งมีค่ามากกว่าเดิม
เพราะภาพที่ได้มันไม่ใช่เพียงภาพถ่ายของฟิล์มม้วนนี้
แต่มันทำให้ภาพจำในอดีตหวนคืนกลับมา ภาพของพ่อที่ชอบถ่ายภาพมากๆ
ไปเที่ยวไหนก็จะพกกล้องไปด้วยทุกครั้ง
ภาพของพ่อที่ชอบถ่ายภาพผมกินข้าวกับแม่ในตอนเช้าก่อนไปโรงเรียน และภาพเราที่นั่งเปิดดูอัลบั้มรูปด้วยกัน
ทำให้วันเก่าๆ ในวัยเด็กถูกนึกถึงอีกครั้ง
คิดถึงตอนนั้นทีไรก็อยากจะพาพ่อออกไปเที่ยวเดินถ่ายรูปเล่นกันอีกสักครั้งน่าจะดี
ใครมีเซ็ตภาพถ่ายสวยๆ อยากส่งมาลงคอลัมน์นี้บ้าง คลิกที่นี่เลย
