ที่โล่งกว้างไร้ซึ่งผู้คน
ความรู้สึกว่าอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ในโลกใบนี้
ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นๆ อยู่ในระยะสายตา
การได้อยู่คนเดียวท่ามกลางความเวิ้งว้างอันไกลโพ้น
หลายๆ ครั้งก็ไม่แน่ใจว่าเรากำลังหลงทางอยู่รึเปล่า
แน่นอนว่าจะถามใครก็คงจะไม่ได้เพราะไม่มีใครอยู่ให้ถาม
และถ้าหลงทางจะทำยังไง…
ด้วยอาชีพและการงานนั้นเอื้อให้ผมต้องไปใช้ชีวิตอยู่ต่างแดนบ่อยๆ
เรียกได้ว่าดูน่าอิจฉาและดูโรแมนติกในสายตาเหล่าเพื่อนๆ ผมมาก
เวลาเจอกัน เพื่อนก็มักจะถูกพูดแซวเสมอว่าผมเป็นคนที่มีชีวิตดี๊ดี
น่าอิจฉาเป็นที่สุด
ในความเป็นจริง เวลาส่วนมากของงานผมนั้นเป็นการอยู่ใน middle of nowhere
ซึ่งมันไม่ได้มีชีวิตสวยงามหรือชวนฝันตามที่หลายๆ คนคิดสักเท่าไหร่
เพราะไม่รู้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะนำพาเราไปถึงจุดหมายได้ตามที่โทรศัพท์ในมือบอกรึเปล่า
หลายคนชอบในคำกล่าวที่ว่า จุดหมายไม่สำคัญเท่าระหว่างทาง
ใช่ ถ้าเราเดินทางไปถึงจุดหมายแล้ว
ระหว่างทางนั้นก็สวยงามและน่าประทับใจอย่างที่มันควรจะเป็น
แต่สำหรับวินาทีที่ยังไม่ถึงจุดหมายและอยู่ในที่แบบนี้
ผมก็ได้แต่ภาวนาขอให้มันพาเราไปจนถึงจุดหมายปลายทางด้วยเถอะ
รูปทั้งหมดถ่ายจากบนอานจักรยานที่กำลังเคลื่อนที่โดยหวังจะไปให้ถึงจุดหมายโดยเร็วที่สุด.
ใครมีเซ็ตภาพถ่ายสวยๆ อยากส่งมาลงคอลัมน์นี้บ้าง คลิกที่นี่เลย
