ในวัยเด็ก ทุกครั้งที่ออกเดินทางไปต่างจังหวัด เรามักจะเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ทายรูปทรงของก้อนเมฆที่ลอยอยู่เหนือภูเขาสีเขียว
บ่อยครั้งที่นึกสงสัยว่าบนยอดของภูเขาจะเป็นยังไง จะแบนหรือจะเป็นสันแหลม หรือจะมีต้นไม้ขึ้นเต็มยอด หรือแม้กระทั่งในชั่วโมงวาดรูป ปลายยอดเขาของเด็กๆ จะต้องมีสีขาวอยู่เหมือนภาพที่เห็นในหนังสือนิทาน ปลายขาวๆ ที่ว่านั้นคงเป็นหิมะที่หลงเหลือจากฤดูหนาว
จินตนาการในวัยเด็กทำหน้าที่ของมันเป็นอย่างดี เวลาผ่านไป เราเริ่มห่างไกลความเป็นเด็ก ความจริงเข้ามาแทนที่จินตนาการบางส่วน
เราได้ออกเดินทางขึ้นไปบนนั้น ถึงมันจะไม่เหมือนกับที่เคยจินตนาการไว้บ้าง แต่มันสวยจนไม่อยากจะละสายตา
ไม่ผิดหวังเลยที่ตามหามัน
ใครมีเซ็ตภาพถ่ายสวยๆ อยากส่งมาลงคอลัมน์นี้บ้าง คลิกที่นี่เลย
