TOO COLD, TOO GOOD

 we drive, we eat, we eat, we drive.

 เป็นการใช้เวลามองออกไปนอกหน้าต่างรถที่ยาวนานกว่าครั้งไหนๆ ทริปเลห์ก็ยังไม่เท่า

 เพราะนี่เราขับรถกันทั้งวัน ชีวิตส่วนใหญ่ก็อยู่กันบนรถเนี่ยแหละ

 ถามตัวเองเหมือนทุกครั้งที่ออกทริปว่า ‘แล้วเรารู้สึกยังไงกับที่นี่’

 แต่ก็ไม่มีคำตอบดีๆ ผุดขึ้นมาในหัวสักอย่าง

 มีแต่ความเงียบกับเสียงเครื่องยนต์

 มันออกจะสงบกว่าทริปอื่นๆ ทั้งเพื่อนร่วมทริป ทั้งสีขาว ทั้งความหนาว

 ความสงบข้างในชัดเจนกว่าทุกๆ ครั้งที่ผ่านมา

 แต่เอาจริงๆ ก็ไม่รู้ว่าจะเรียกว่า ‘ความสงบ’ หรือ ‘ความว่างเปล่า’ ดี

 ใครมีเซ็ตภาพถ่ายสวยๆ อยากส่งมาลงคอลัมน์นี้บ้าง คลิกที่นี่เลย