เตรียมเปิดม่านความฝันที่ไม่กล้าฝันของสองเพื่อนรัก JMNK (JustmineNika)

สาวลูกครึ่งวัยมหาวิทยาลัย หน้าคม ผมยาว แต่งตัวตัวออกแนวเท่ สาวน้อยมัธยมผมไฮไลต์สีทองทองไดร์ตรง กางเกงวอร์ม เสื้อม่วง  ความรู้จักของพวกเธอสาธยายได้เพียงสองบรรทัด เท่านี้นับเป็นความรู้จักได้หรือไม่ ไหล่ของ ‘จัสมิน (มะลิมาริสา ฮิวส์)’ และ ‘ณิก้า (อาณิก้า ฮอร์แมน)’ ต่างเฉียดกันไปมาบ่อยครั้งตั้งแต่การแข่งขัน 4EVE Girl Group Star แต่กลับได้เคียงข้างกันอีกครั้งในตำแหน่งนักร้องดูโอ้สาว ‘JMNK (JustmineNika)’ การปรับตัวอุปนิสัยไม่ใช่เหตุผลหลักของการทำความรู้จักและสนิทสนมแต่กลับกลายเป็นบ้านเกิดถิ่นอาศัยของสาวลำปางและบุรีรัมย์ที่ทำเอาความสัมพันธ์กระชับมาใกล้ขึ้นทีละนิด  เพื่อน ร่วม งาน เสื่อผืน หมอนใบ คงนิยามความสัมพันธ์ในตอนนั้นได้กระจ่าง แม้เพื่อนบางคนอาจต้องใช้เวลาเลื่อนขั้นเป็นเวลานานแต่พวกธอกลับหอบผ้าหอบผ่อนสมัครใจเป็นรูมเมตกันตั้งแต่ช่วงแรกเริ่มก่อนเดบิวต์ เวลา 24 ชั่วโมงจึงถูกใช้ร่วมกันราวกับครอบครัวฉันพี่น้อง กิจวัตรทั้งสองถูกปฏิบัติราวกับฝาแฝด  ต่างกันแค่หนึ่งคำความหมายกลับต่างกันลิบลับ สถานะ ‘เพื่อน’ ที่เติมคำในช่องว่างด้านหลังด้วยคำว่า ‘ร่วมงาน’ ทำเอาพวกเธอปรับคลื่นหาความถี่ร่วมกันยกใหญ่ “เราเด็กทั้งคู่ ความคิดอะไรหลายๆ อย่างเรายังไม่รู้จักตัวเองเลย ไม่รู้ว่าต้องเริ่มยังไง ต่างคนก็ต่างไม่เคยออกมาใช้ชีวิตห่างจากพ่อ จากแม่ ไม่รู้ว่าคนนั้นคิดยังไง ทำไมคนนี้ถึงทำแบบนี้ ต้องคอยปรับตัวเข้าหากันค่อนข้างที่จะเยอะมาก บางทีไม่ได้คุยก็ต้องสังเกตเอา” จัสมินเล่า “ช่วงที่เราเป็นเพื่อนกันก็ไม่ได้ทำงาน แต่พอต้องทำงานก็ต้องควบบทบาทเพื่อนไปพร้อมกัน ความคิดที่อาจจะไม่ตรงกันก็ต้องมาคุยว่ามันเป็นเพราะอะไร”  “ตอนที่รู้ว่าจะได้เดบิวต์คู่กันดีใจมากที่จะได้ทำงานกับเพื่อนที่สนิทกันอยู่แล้ว ช่วงนั้นก็คุยกันตลอกว่า ตกลงเราจะได้เดบิวต์ไหมน้า เราจะได้ทำสิ่งนี้ด้วยกันไหม เราจะเอายังไงต่อดี” ณิก้าเสริม “หนูไม่ค่อยเล่าว่ากว่าจะผ่านมาถึงตรงนี้หนูทำอะไรมาบ้าง หนูค่อนข้างที่จะเหนื่อยมาเยอะแต่ในปลายทางเราก็รู้สึกว่าประสบความสำเร็จมากๆ ที่ได้เดบิวต์ ยังไม่ได้คิดถึงอนาคตขนาดนั้นแค่รู้สึกว่า โห มาอยู่ตรงนี้ได้ก็สำเร็จไปอีกขั้นแล้ว เป็นขั้นที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีโอกาสได้ทำ  ในมุมของความเป็นศิลปินคือ เฮ้ย! จะได้ออกทีวี จะได้มีเพลง จะได้ทำในสิ่งที่เราอยากจะทำตั้งแต่ตอนเด็กๆ มันเป็นความคิดแรกที่ธรรมดามากๆ แต่พอเอาเข้าจริงมันคนละเรื่องเลย มันไม่ได้ง่ายแบบนั้น ยูต้องผลักดันตัวเอง ต้องทำอะไรหลายๆ อย่างที่ไม่คิดว่าจะได้ทำ แต่พอยูได้ทำอะ ยูจะเก่งขึ้น” จัสมินเล่าถึงความคิดไร้เดียงสาของเธอก่อนเข็นเปิดประตูวงการที่หนักอึ้ง วิวัฒนาการหลังจากทำความรู้จักกัน “จัสเป็นคนที่ทำให้กล้าที่จะพูดมากขึ้น เมื่อก่อนก้าเป็นคนไม่ค่อยพูด เป็นคนที่ไม่ชอบมีปัญหา หรือข้อขัดแย้งเท่าไหร่ซึ่งที่จริงมันเป็นสิ่งไม่ดีหมายถึงเราควรพูดกันและตกลงกันมากกว่า แต่เรารู้สึกว่าจัสเป็นหนึ่งคนที่หวังดีกับเรามากเวลาพูดอะไรไปเขาจะพยายามเข้าใจเรามากๆ  ซึ่งมันทำให้ก้ารู้สึกว่ากล้าพูดกับเขามากขึ้นแทนที่จะเก็บไว้คนเดียวเหมือนแต่ก่อน” ณิก้าบอกเล่าเหตุจูงใจของอุปนิสัยที่ทุกคนได้เห็นในปัจจุบัน จัสมินคัดลอกคำตอบ “หนูก็ฝึกความกล้าพูด ความจริงเราไม่ได้เป็นคนกล้าพูดนะ แต่เราแค่รู้สึกว่ามันไม่มีใครเริ่มงั้นเราควรเริ่มยังไงจนเราเริ่มเปลี่ยนไป รู้สึกกล้าพูดมากขึ้นในเชิงที่ว่ากล้าบอกความรู้สึก กล้าบอกความต้องการ มันสอนหลายอย่างเหมือนกันพอทำงานด้วยกันเป็นคู่ มันต่างคนต่างมีความคิดในแบบของตัวเองที่รู้สึกว่าฉันเคยทำแบบนี้มาแล้วมันดี แต่ถ้าเราเอามารวมกันแล้วค่อยๆ ปรับมันน่าจะดีกว่า มันฝึกให้เราโตขึ้น พออยู่กับก้าเรากล้าที่จะเป็นตัวเองมากขึ้นเพราะความจริงเรามีกันอยู่แค่ 2 คน เพราะฉะนั้นแล้วความคิดหลายๆ อย่างเลยมาจากสิ่งที่เราอยากจะทำล้วนๆ” คิดว่าจุดเด่นของอีกฝ่ายคืออะไร “จัสเป็นคนทำงานเก่งมาก! เขาเป็นคนมีเป้าหมาย เป็นคนที่ตั้งใจมากเวลาทำอะไรแล้วก็มักเป็นคนที่เปิดใจคุยก่อนเสมอ ซึ่งเราก็รู้สึกดีในจุดนั้นเพราะบางทีเราก็ไม่ใช่คนที่จะกล้าพูดก่อนแต่พอเขาเปิดเราเลยกล้าเปิดมากขึ้น” จัสมินบ่นพึมพำก่อนตัดใจเลือกคำตอบของตนมาอธิบาย “ข้อดีของณิก้ามีเยอะมากๆ บางทีเราเป็นคนที่ให้ความรู้สึกเร็ว คิดเยอะ จุกจิกไปหมด พอเจอเขาที่มีความนิ่งมันเลยกลายเป็นความผ่อนคลาย ที่เราสามารถไปกลมกล่อมด้วยได้ เป็นข้อดีที่ทำให้เรากล้าทำอะไรหลายๆ อย่าง เช่น ช่วงแรกเรากลัวมากเพราะเราไม่เจนเวที  จำได้เลยว่าทุกคนงงว่าเราเป็นอะไรเพราะเราถือไมค์ยืนร้องนิ่งๆ ขึ้นโชว์เพลง ‘รักจริงแค่เมื่อวาน’ ครั้งแรก ด้วยความที่เราไม่มีความนิ่งทางจิตใจพอมันมีเสียงซ่าๆ ขึ้นในหู เดี๋ยวเสียงกลองดัง เวทีสูงกูจะตกไหม มันตื่นเต้นไปหมด ส่วนมากเลยได้เรียนรู้จากณิก้าว่าเขาจัดการยังไงจนเริ่มอัปสกิล รวมถึงก้าเป็นคนที่รับฟัง ไม่ตัดสินเราสามารถคุยกับเขาได้ตลอด แม้จะเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมากแต่เขาก็รับมือกับมันได้ดี มันเลยทำให้เรากล้าพูดแบบเปิดใจ ความจริงเราก็เป็นคนคิดเยอะแต่พอเรารู้แล้วว่าคนนี้กล้าที่จะรับฟังเรา ฉะนั้นสิ่งที่เราพูดถ้ามันเป็นผลดี เราขอพูดกับเขา เขาก็พร้อมรับฟังเราอย่างเต็มที่” ก่อนเธอจะหัวเราะพร้อมแนบคำตอบอีกข้อที่ประทับใจ “อีกอย่างคือไม่ว่าจะพูดอะไรก้ามันหัวเราะให้หนูหมด เอาตรงๆ ความประทับใจของหนูคือการแกล้งเขา ความสุขของหนูคือการที่เวลาพูดอะไรไปแล้วเขาชอบเขิน ชอบบิด เป็นคนที่สามารถใส่ผงนัวไปในทุกสิ่งที่หนูเล่าได้แบบตรงจุด” ณิก้าหัวเราะเป็นการยืนยันว่าคำตอบของจัสมินนั้นเป็นเรื่องจริง 100% Born to be หูฟังที่เธออยากสวมใส่กลับเป็นหูฟังแพทย์ ไมค์ที่เธออยากจับกลับเป็นดินสอสเกตช์ภาพ เส้นทางของพวกเธอไม่ได้ถูกกรอกให้นำทางค้นฟ้าคว้าไมค์แต่กำเนิดหากคงเป็นเสียงร้องก้องกังวานในห้องน้ำยามว่างกับความบังเอิญที่ถูกอธิบายด้วยคำว่า จับพลัดจับผลู ผลักให้ทั้งคู่มายืนรับแสงสปอตไลต์อยู่ในทุกวันนี้ ณิก้าสาวน้อยผู้เดินสายประกวดมาตั้งแต่จำความได้ แรกเริ่มเธอกลับอยากห้อยป้ายแพทย์หญิงตามกระแสนิยมของเจ้าหนูฟันน้ำนม “ความฝันแรกเลยอยากเป็นหมอ แต่มันดันจับพลัดจับผลูได้เรียนร้องเพลง ทำให้เราได้ไปขึ้นเวทีเลยรู้สึกว่า เฮ้ย! เราก็ชอบการเป็นนักร้องเหมือนกันนี่หว่า แต่พอเดินสายประกวดหลายเวทีก็ยังไม่ประสบความสำเร็จในด้านศิลปิน เอาจริงๆ ตอนเด็กเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการทำงานในวงการเป็นยังไง ช่วงที่ก่อนจะมาประกวด 4EVE เราจะขอหยุดพักและเลือกเรียนให้จบก่อนแต่คุณแม่ดันบอกว่า ลองเวทีนี้เป็นรอบสุดท้ายไหม ตื๊อเราสองสามรอบจนตกลงกันว่าถ้าไม่ได้จริงๆ จะกลับมาเรียนแต่ครั้งนั้นมันดันทำให้เรามาอยู่ตรงนี้ได้ก็ต้องขอบคุณแม่จริงๆ” จัสมินผู้มีงานอดิเรกเป็นการพร่ำตะโกนร้องเพลงลั่นบ้าน แต่กลับมีใจรักในงานศิลปะอย่างคาดไม่ถึง “หนูไม่ได้มีความฝันว่าอยากเป็นนักร้องตั้งแต่เด็กนะ หนูอยากเป็นสถาปนิก ชอบวาดรูปมาก interior designer จองคอร์สแล้ว แพงมากด้วย! ซื้อโน้ตบุ๊กมาเลย ทำ 3D printer เองทุกอย่าง ปรากฏว่าเทอมสุดท้ายมันเป็นช่วงที่เราไปแคสติงพอดีก็เลยจับพลัดจับผลูเหมือนกัน หรือเรา manifest ด้วยการร้องเพลงในห้องน้ำตลอดหรือเปล่า เลยทำให้รู้สึกว่าอยากเป็นนักร้องโดยไม่รู้ตัว ตอนแรกก็ไม่รู้จะเริ่มยังไงจนมีรายการแข่งขันของ 4EVE ที่เราไปส่งใบสมัครแทนเพื่อนแต่ดันได้เองเลยลองทำไปให้สุดทางดู ทั้งๆ ที่จะตกแหล่ไม่ตกแหล่แต่สุดท้ายก็ได้มาอยู่ตรงนี้” ยังจำวันแรกได้ไหม “ช่วงเดบิวต์แรกๆ เรายังไม่รู้ว่าต้องทำยังไง พูดตรงๆ คือยังไม่รู้ตัวตนว่าจะไปทางไหนกันเพราะฉะนั้นการที่เขาวางเพลงแรกมาให้ก่อนนับเป็นสิ่งที่ดี ช่วงแรกเราเน้นการร้อง ใส่ตัวตนของพวกเราเข้าไป ซึ่งตอนนั้นก็ยังมิกซ์แล้วแหละ”  “เหลือแมตช์” จัสมินหัวเราะที่ตนตบมุกได้ทันท่วงที “ตอนนั้นเป็นสาวแนว Pop Rock Diva ยังไม่มี R&B เข้ามา เราใหม่กันมากชนิดที่ว่าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่ร้องอยู่เรียกว่า R&B แค่ชอบร้องแนวนั้นกันเฉยๆ เวลาเข้าห้องอัด ปรับไมค์ก็ยังไม่เป็น หูฟังใส่ฝั่งไหนวะ การจูนต้องทำยังไง ร้องประสานแบบไหน อันนี้เขาเรียก ad-lib เหรอ คือใหม่หมดเลย” แล้วปัจจุบันค้นหาตัวตนเจอหรือยัง “คิดว่ามันชัดเจนขึ้นมากๆ ว่าสิ่งนี้คือ JustmineNika อีกอย่างคือเราหาเสียงให้มันเข้ากันได้มากขึ้น ช่วงแรกเสียงเราเป็นแนว diva มากๆ จากการเดินสายประกวดมาเยอะเลยต้องหาความเป็น R&B ในเสียงของเราให้มากขึ้น พี่ๆ ในทีมก็ร่วมด้วยช่วยกันตลอด ก้าลองแบบนั้น แบบนี้ไหม” ณิก้าพูด จัสมินพยักหน้าเห็นพ้องต้องกันว่า “ตอนนี้เราเป็นตัวเองกันมาก เราเจอแล้วว่าอยากทำอะไร อยากได้อะไร อยากโชว์อะไร อยากให้ผู้ชมได้อะไรจากเรา แล้วก็เคยคุยกันว่าเราอยากเป็นพลังให้คนรุ่นใหม่ ถ้าเขามองเราเป็นไอดอลคนหนึ่งก็อยากให้รู้สึกถึงแรงผลักดันที่จะช่วยให้สานฝัน สามารถทำอะไรหลายๆ อย่างได้อย่างที่ใจอยากจะทำ พวกเราอยากเป็นตรงนั้นให้กับทุกคน ส่วนสไตล์ในอนาคตของเราจะเป็นยังไงหนูว่าเราลองทำทุกอย่างได้ เปลี่ยนทุกอย่างได้ แต่สิ่งที่เปลี่ยนไม่ได้คือตัวตนของเราเอง ณ ตอนนี้ที่เรามีกันอยู่ เราควรเต็มที่กับโอกาสที่เรามี” จัสมินตอบอย่างแข็งขันราวกับหาเสียงพวกพ้องให้ลุกฮือล่าฝันตามที่ใจต้องการ ก่อนจะนิยามตัวเองตามที่สังคมรุมประณามว่าพวกเธอนั้น “อาจจะไม่ได้เป็นตัวแม่ แต่เป็นตัวลูกของแม่หลายๆ คน เป็นน้องสาวของพี่กะเทย” พวกเธอหัวเราะลั่นกับคำเปรียบเปรยเชิงหยอกล้อที่ว่อนอยู่ตามโลกโซเชียล  “เอาจริงๆ JustmineNika มันคือ การเป็นอะไรก็ได้ที่เป็นตัวเอง ผลักดันให้ทุกคนลองทำไปเถอะ ทำไปก่อน” ผลงานชิ้นไหนที่เป็นตัวเองมากที่สุด “ก็ต้องเพลง Just Kid(ding) อยู่แล้ว หนูแต่งตอนกำลังจะเข้านอนเลย ลองแต่งไปแต่งมา เอ้า ครบฮุก จบ มีเวิร์ส 1 เวิร์ส 2 เลยลองไปเสนอจนคอมพลีต แต่พอจะกลายมาเป็นเพลง เฮากะคึดแล้วมาเขียนนำกัน (คิดแล้วเขียนด้วยกัน) ครบทุกอย่างจนกลายเป็นเพลงที่มาจากประสบการณ์ส่วนตัวครึ่งหนึ่ง แล้วก็จินตนาการเอาเองอีกครึ่งหนึ่งให้มันดูเก๋ๆ” จัสมินตอบ ทั้งคู่ซัปพอร์ตกันในเรื่องไหนบ้าง ในส่วนของการทำงาน “โห จัสมินซัปพอร์ตเยอะเลย อย่างที่บอกบางทีเราไม่ได้ active เขาก็จะเป็นคนที่คอยกระตุ้นเรามากขึ้น ก้า ทำนี่ยัง ทำนั่นยัง คอยเตือนอยู่ตลอดเป็นคนที่ผลักดันเราในระดับหนึ่ง ยิ่งพอเราเห็นว่าจัสเป็นคนที่ตั้งใจมันยิ่งทำให้เรารู้สึกว่าอยากตั้งใจทำงานมากขึ้นกว่าเดิม ยอมรับเลยว่าแรกๆ เรารู้สึกว่ายังเต็มที่กับมันไม่มากพอจนเรามาเห็นจัสทำงาน เฮ้ย แม่งโคตรเต็มที่เลยว่ะ ทำไมเราถึงไม่เต็มที่ไปกับเขาวะ เราก็เลยปรับว่าจะทำให้เต็มที่ที่สุดเท่าที่เราทำได้” ความในใจเริ่มพรั่งพรูเหมือนปลดล็อกด่านเพื่อนวงเขียว “ส่วนณิก้าเขาเปรียบเหมือน emotional support ของเรา มันมีช่วงหนึ่งที่เราเหนื่อยมากเหมือนจะเป็นบ้า งานที่ได้รับมันค่อนข้างเกินลิมิตเราที่จะทำได้ในตอนนั้น นอนน้อยแต่นอนนะ กินเยอะแต่กินน้อย คือทุกอย่างมันสลับไปหมดเลย (หัวเราะ) ในช่วงที่ทุกคนก็ต่างที่มีปัญหาของตัวเอง ต่างมีสิ่งที่ตัวเองต้องรับผิดชอบ กลับมีก้าที่คอยถามว่า โอเคไหม ยูเหนื่อยไหม ยูเป็นยังไงบ้าง ซึ่งมันไม่มีใครมาคอยถามเพราะมันคือหน้าที่ของเรา การที่ทุกคนต้องมาถามว่าเหนื่อยหรือเปล่ามันเป็นไปไม่ได้เพราะ It’s your role ยูมาอยู่ตรงนี้นั่นคือหน้าที่ยู แต่กลับกลายเป็นว่าณิก้าเป็นคนที่ถาม มันเลยทำให้เรารู้สึกว่าบางทีเรารู้ว่าเราทำได้ แต่ขอแค่คำเดียวที่บอกว่า เหนื่อยไหม เก่งมาก โอเคหรือเปล่า แค่นั้นก็มีแรงแล้ว” คำตอบของจัสมินทำเอาใครหลายคนพยักหน้าไปพร้อมกัน ทั้งเห็นด้วยและซึ้งใจกับภาษามิตรภาพของทั้งคู่ พวกเธอจึงพาย้อนความไปถึงอุปสรรคในก้าวแรกๆ ที่เคยเผลอสะดุดจนเกือบล้มอยู่บ้างให้ฟังกัน “พอเราทำมาสักพักถ้าพูดตรงๆ ผลตอบรับ จากแฟนคลับมันดีมากแต่ว่าในเบื้องหลังหลายๆ อย่าง มันอาจจะเกิดอะไรขึ้นมากกว่านั้นซึ่งมันทำให้พวกเราเคยคิดกันว่า หรือมันไม่ใช่ทางของเราสองคนหรือเปล่าจนเกือบจะหมดกำลังแต่พอมันมีจุดเปลี่ยนก็ทำให้เราเห็นว่า เฮ้ย! เราก็ทำได้นี่หว่า เราเลยพยายามผลักดันกันจนมาถึงตอนนี้” เวลาเจออุปสรรคทั้งคู่มีทางแก้ตามฉบับของตัวเองยังไง ลูกสาวตระกูลฮิวส์เอ่ย “คิดถึงพ่อกับแม่ที่บ้าน ความจริงเป้าหมายของเราไม่ได้อยากดัง แต่ในสิ่งที่หนูอยากทำ คืออยากให้พ่อกับแม่มีพื้นที่ที่ปลอดภัย มีความสุขที่เห็นเรามีความสุข ถ้าวันไหนเราทำงานแล้วเขาเห็นว่าเราเหนื่อยไม่มีความสุขนอกจากเราที่ว่าทุกข์แล้ว เขาจะทุกข์กว่าเราหลายเท่า  แต่ถ้าเหนื่อยจริงๆ หนูจะกลับบ้าน แม้จะมีเวลาแค่ 2 – 3 วัน แต่กลับไปก็มีแรงแล้ว คิดแค่นั้น ปัจจุบันพอเรามีจุดมุ่งหมายที่ไม่ใช่แค่ว่าอยากทำให้ครอบครัวมีพื้นที่ปลอดภัยและสบาย เราก็อยากเป็นแรงบันดาลใจให้กับหลายๆ คน ด้วย อยากให้ทุกคนมีความสุขเวลาที่ได้เห็นเรา มันทำให้เรารู้สึกว่าเดี๋ยววันนี้ไปทำสิ่งนี้ ถ้าทุกคนได้เห็นแล้วทุกคนต้องหัวเราะ ต้องชอบกันแน่เลย คอมพลีตแค่นั้น” “ส่วนของก้า คิดถึงช่วงที่ประกวดมาเยอะๆ ถ้าพูดตรงๆ เราประกวดเพราะเราอยากเป็นศิลปินไม่ใช่เหรอ แต่พอเราได้เป็นแล้วจะหยุดมันตรงนี้เหรอวะ คิดกับตัวเองเยอะเหมือนกัน เลยคิดใหม่ว่างั้นก็ลองไปเรื่อยๆ แล้วกัน ลองไปจนกว่าจะรู้สึกว่าอายุเท่านี้ไม่ไหวแล้ว อายุเท่าที่รู้สึกว่ามันน่าจะไม่ได้สนุกกับตรงนี้แล้ว เพราะในช่วงที่เราท้อแต่เราได้ไปร้องเพลง เราก็ยังรู้สึกแฮปปี้มีความสุขอยู่เสมอเลยรู้สึกความรู้สึกนี้ที่มันทำให้ก้ายังอยู่ตรงนี้อยู่” คำตอบของลูกสาวตระกูลฮอร์แมน ฝันที่ไม่กล้าฝัน จากหมอนที่เปื้อนน้ำตาความพยายามครั้งแล้วครั้งเล่าในวันนี้ กลับเปียกชื้นไปด้วยความสำเร็จจนชุ่มไปหมด เด็กต่างจังหวัดที่เข้าใจคำว่าเข้าวงการเป็นเพียงการที่ได้เข้าไปอยู่ในจอทีวีที่นอนเท้าคางดูทุกเย็น สองเท้าที่คอยกึ่งเดินกึ่งวิ่งสู่หนทางที่เรียกว่าศิลปินก็ทำเอาสะดุดไปหลายครั้ง ความตั้งใจใฝ่ฝันที่เหมือนจะเริ่มไกลออกไปทุกที แต่วันนี้สองเท้ากลับได้ครองเวทีคอนเสิร์ตเป็นของตัวเอง I’m gonna see you sing on stage. You’re gonna have your own concert. “เราไม่เคยเชื่อประโยคที่พ่อพูดเลย คอนเสิร์ตเหรอ จากเด็กต่างจังหวัดเนี่ยนะ เราไม่คิดเลยว่าจะสามารถดูแลตัวเอง จะสามารถมีโอกาสได้ทำในสิ่งที่อยากจะทำ เราไม่ได้มีโอกาสตั้งตอนเด็กๆ ถ้าพูดตรงๆ หนูมาจากครอบครัวที่เขาซัปพอร์ตหนูทุกอย่างแต่หนูก็ต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเองเพราะเขาไม่มีกำลังทรัพย์ คุณพ่อคุณแม่คอยซัปพอร์ตหนูเท่าที่เขาทำได้แบบเต็มที่มากๆ จนวันนี้เราดูแลเขาได้ เรามีคอนเสิร์ตให้เขาดู จากที่พ่อเคยพูดจนตอนนี้ที่พ่อกับแม่กำลังจะได้มาดูคอนเสิร์ตเรา มันเกินคาดมากจริง” รู้สึกอย่างไรหลังจากประกาศคอนเสิร์ตครั้งแรก ทั้งคู่ผสานเสียงตอบ “งงค่ะ” “รู้สึกขอบคุณที่ผู้ใหญ่เห็นบางอย่างในตัวเรา ให้โอกาสเราเต็มที่ การมีคอนเสิร์ตมันไม่ได้ง่าย การที่เราได้เป็นนักร้องได้เดบิวต์ว่ายากแล้ว การที่เราจะมีคอนเสิร์ตได้แสดงว่าเค้าต้องเห็นศักยภาพในสิ่งที่เราทำได้ เขากล้าที่จะเสี่ยงกับเรา แต่ทุกอย่างยังอยู่ในความกังวล และก็เครียด แต่ก็แฮปปี้ ทุกอย่างมันปนไปหมดเลย มันเป็นความรู้สึกที่ดี…แต่ก็เครียด (หัวเราะ)” จัสมินตอบ ณิก้าก็เห็นด้วยกับเพื่อนร่วมวง “คล้ายๆ กัน งงว่าจะมีคอนเสิร์ตจริงๆ แล้วเหรอวะ มันเป็นอะไรที่ใหญ่มากสำหรับเรา มันคือคอนเสิร์ตแรก มันคือสิ่งที่ศิลปินทุกๆ คนอยากจะมีแม้จะเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ตาม ซึ่งพอพวกเราได้รู้ก็…เครียด (หัวเราะ) เครียดว่าจะทำมันยังไง จะทำมันได้ดีไหม จะทำอะไรกันดี แต่ก็ดีใจที่ผู้ใหญ่เห็นความตั้งใจของพวกเรา ขอบคุณมากๆ จริงๆ” อยากบอกอะไรกับคนที่กำลังจะไปรับชม ‘JMNK : SHEเสิร์ฟ CONCERT’ สมาชิกนามว่าจัสมินถึงกับต้องงัดสำเนียงบ้านเกิดมาโฆษณาเรียนเชิญ “แสง สี เสียง เฮาสิทำให้มันเกิดขึ้นเด๊ะ ถึงแม้ว่ามันสิเป็นคอนเสิร์ตแรกของหมู่เฮา แต่มันสิออกมา นัวร์ กลมกล่อม และเป็นตัวเองให้ได้มากที่สุด!” “เราอยากให้ทุกคนมีความสุข เราพยายามที่จะ interact กับทุกคนให้ได้มากที่สุด อยากให้ทุกคนมาดูแล้วรู้สึกมีแรง ชนิดที่ว่าโคตรเลิศว่ะ เฮาสิมาแบบ เฮ้ย! คอนเสิร์ต JustmineNika ไปดูมาหรือเปล่าเนี่ย เขาโผล่มาจากน้ำเลยนะ!” “ซึ่งไม่มี (หัวเราะ)” ณิก้าแวะแซวความเล่นใหญ่ของดูโอ้ ความสัมพันธ์ที่พัฒนามาหลายรูปแบบจนถึงปัจจุบัน ยังมีความในใจประโยคไหนที่อยากบอกให้อีกฝ่ายฟังบ้าง “ความจริงรายการนี่แหละที่จะให้โอกาสให้เราได้บอกกันเพราะว่าในวันปกติเฮาสิบ่ได้เว้า I’m so thankful อะไรทำนองนั้น”“มันจะแปลกๆ อยู่เด้” ณิก้าหัวเราะ “เป็นโอกาสอันดี ขอบคุณมากๆ ที่รับฟัง ขอบคุณที่ยอมรับ ขอบคุณที่เข้าใจในความหวังดีของเราแล้วไม่ตัดสินเรา มันมีแต่คำว่าขอบคุณเพราะเรามีกันอยู่แค่สองคน” จัสมินตอบพร้อมหัวเราะกับความจริงที่แสนตลกร้าย ณิก้าหัวเราะให้กับความจริงข้อสุดท้ายที่เพื่อนคู่ใจได้พูด “ขอบคุณเหมือนกันที่เป็นแรงผลักดันให้เราในหลายๆ อย่าง ขอบคุณที่เตือนและคอยหวังดีอยู่เสมอ เป็นสิ่งที่เราต้องขอบคุณมากที่คอยทำให้มีแรงในการทำงานมากขึ้นในทุกวัน” ขอปิดจบด้วยการทิ้งท้ายเพลงให้อีกฝ่ายหน่อย จัสมินรีบตะโกนร้องราวกับกลัวโดนแย่งคำตอบด้วยเพลง “เพื่อนเตือนแล้ว! ก็ยังไม่ฟัง!” ประโยคที่นับว่าเป็นกึ่งคำตอบกึ่งบอกเล่าทำเอาณิก้าโต้กลับเสียงจ๋อยว่า “ก็ฟังตลอดนะ (หัวเราะ)” ก่อนจะตบตีกับตัวเองและเพื่อนข้างกายข้อหาแย่งคำตอบจนทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบนานจนเพื่อนร่วมวงแซวว่าขอตัวไปทานข้าวกลางวันแล้วจะกลับมาฟังคำตอบอีกที เธอตัดพ้อให้กับคำตอบเนื่องด้วยเพลงส่วนใหญ่ของพวกเธอล้วนเป็นเพลงอกหักไปแล้วเกินครึ่ง “งั้นขอเลือก เพลง แม่บอก ให้จัสมินแล้วกันเพราะจัสมินเปรียบเหมือนแม่ที่ต้องคอยมาบอกหนูอีกที (หัวเราะ)” “ก็คิดดูแล้วกัน เพื่อนเตือนแล้ว ไม่พอ แม่ยังต้องมาบอกอีก”  ทั้งคู่สบตาพร้อมปิดจบด้วยลายเซ็นของ JustmineNika ที่หมายถึงเสียงหัวเราะที่ดังลั่นไปทั่วตึกนั่นเอง