วันที่คนไข้บอกฉันว่า “ลุงเคยเป็นทหาร…”
เรื่องราวของคนไข้มะเร็งปอดที่ครั้งหนึ่งสุขภาพเคยแข็งแรง และเคยเป็นรั้วของชาติที่แข็งแกร่ง คนไข้มารับบริการเพื่อตรวจเลือดและเตรียมรับยาเคมีบำบัดตามนัด ในขณะที่กำลังเจาะเลือดเพื่อส่งตรวจความปลอดภัยก่อนได้รับยาเคมีบำบัด จังหวะที่กำลังจะแทงเข็มก็ได้บอกกับคนไข้ว่า “ขอโทษน้าา เจ็บนิดนึงนะคะ” คนไข้บอกว่า “เอาเลย ไม่เจ็บหรอก ผมโดนมาเจ็บกว่านี้เยอะ ที่นี่น่ะเจาะเลือดไม่เจ็บเลย ถ้าเป็นหมอทหารนะ แทงเอาๆ” “คุณลุงเคยเป็นทหารเหรอคะ” แล้วคุณลุงก็เล่าถึงเมื่อครั้งยังเป็นทหารว่า เวลาฉีดยา เจาะเลือด หมอทหารจะมือค่อนข้างหนัก แต่เป็นทหารต้องอดทน ไม่แสดงความเจ็บปวดออกมา ทั้งที่จริงเจ็บจนน้ำตาไหล “มาเจาะที่นี่ โอ๊ย ไม่รู้สึกหรอก เบาไปเลย” “ก็คุณลุงเคยโดนที่เจ็บที่สุดมาแล้ว” เราแซว คุณลุงหัวเราะดัง “จริง พูดถูกใจ” “คุณลุงเคยเป็นทหารอยู่ที่ไหนคะ” “ผมอยู่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้” ในคำตอบนั้นมีความภาคภูมิใจปรากฎในดวงตาอย่างชัดเจน สิ่งที่เรานึกขึ้นมา ณ ขณะนั้นคือ คนคนหนึ่งได้เคยทำหน้าที่ตนเองอย่างเต็มภาคภูมิในสมัยที่ร่างกายและสุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์ คงเป็นเพราะทำอย่างเต็มที่ในวันนั้น จึงสามารถพูดได้อย่างภาคภูมิใจในวันนี้ แม้จะเป็นวันที่ไม่สามารถกลับไปทำหน้าที่นั้นได้แบบเดิม ในยามที่เราเหน็ดเหนื่อย ในยามที่เราอ่อนล้าจากการทำงาน คงมีอยู่หลายครั้งที่เราเผลอท้อแท้ เหนื่อยหน่าย พอมองย้อนกลับไปถึงคุณลุงที่ทำงานหนักกว่า และอันตรายกว่า แต่คุณลุงก็ยังทำหน้าที่ตรงจุดนั้นไม่หนีไปไหน งานเราดูเบาสบาย และตัวเราเองอาจจะกลายเป็นคนขี้เกียจไปเลย ก่อนออกจากห้องเจาะเลือดวันนั้น เราจับมือและบอกคุณลุงว่า ขอบคุณที่ทำหน้าที่แทนพวกเรา และบอกตัวเองในใจว่า ฉันก็ควรทำหน้าที่ของฉันตรงนี้ให้ดีที่สุดเช่นกัน ในวันนี้คนไข้ท่านนี้ได้ให้สติกับฉันว่า บทบาทหน้าที่ของแต่ละคนย่อมแตกต่างกัน หากแต่สิ่งที่เราทำได้เหมือนกันคือความตั้งใจและการเคารพในหน้าที่ของตนเอง ใครอยากเล่าเรื่องวันเปลี่ยนชีวิตของตัวเองบ้าง คลิกที่นี่เลย
