ถ้าใครเป็นแฟนตัวยงคอยจับจ้องมองผลงานของศิลปินหน้าใหม่ที่ค่อยๆ สร้างชิ้นงานออกมาวางขายเป็น goods น่ารักๆ นำศิลปะมาใกล้ชิดตัวคน ทำเป็นสติกเกอร์ เคสโทรศัพท์ หรือ griptok ออกมาจำหน่าย ชื่อของ The 3rd daughter อาจเคยผ่านตาใครหลายคน
ด้วยสไตล์งานสีสันสดใส ที่มาพร้อมลายเส้นดูเด็กๆ เป็นเอกลักษณ์ ตาต้า–ลดาพร ทรัพย์ภคกุล ศิลปินเจ้าของชื่อจึงมีโอกาสได้จัดแสดงงานในนิทรรศการหลายต่อหลายครั้ง ทั้งงานที่ Glowfish Creators’ Lab หรือนิทรรศการภาพถ่ายอย่าง I sit here alone but sometimes with you ที่ 10ml.
วันนี้นิทรรศการครั้งใหม่ของเธอเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งในสถานที่เดียวกัน
Nothing but… ไปดูกัน
จุดเริ่มต้นของนิทรรศการทั้งหมดเริ่มต้นจากการที่ปีก่อนตาต้ามีงานนิทรรศการแสดงภาพถ่ายขึ้นที่นี่ หลังจากงานนั้นเธอและทีมงานเลยมีการพูดคุยกันว่าอยากให้นำนิทรรศการชิ้นที่ว่ามาต่อยอดเป็นอีกหนึ่งนิทรรศการ แต่สุดท้ายดันเจอพิษโควิด ต้องพับโครงการที่ว่าออกไปก่อน
คืนวันผ่านไป สถานการณ์เริ่มกลับมาดีขึ้น สามารถจัดงานต่างๆ ได้ดังเดิม นิทรรศการของ The 3rd daughter จึงได้กลับมาโลดแล่นอีกครั้ง เพียงแต่คราวนี้เธอขอเปลี่ยนเรื่องราวใหม่ทั้งหมด นำสติกเกอร์ไลน์ที่เคยทำไว้มาต่อยอดเป็นนิทรรศการชื่อเดียวกันคือ ‘Nothing but…’
“เราไม่ชอบทำอะไรที่ต้องพูดเยอะๆ ไม่ชอบการเล่าเรื่องให้เวิ่นเว้อหรือเพ้อเจ้อ เลยคิดถึงสติกเกอร์ไลน์อันนี้ขึ้นมา มันเป็นสติกเกอร์ไลน์ที่ไม่ได้มีคำคม ประโยค หรือความหมายอะไรเป็นพิเศษ เหมือนเป็นชุดภาพวาดน่ารักๆ ที่เราเอาไว้ใช้ส่งหาเพื่อนหรือคนที่ไม่สนิทเวลาจะจบบทสนทนา”
คล้ายกัน นิทรรศการครั้งนี้จึงเกิดขึ้นด้วยความตั้งใจที่ว่าอยากจะเป็นนิทรรศการที่คนมาแล้วไม่จำเป็นจะต้องแปรสารที่อยู่เบื้องหลังรูป ไม่ต้องโดนบังคับให้คิดว่ารูปทรงตรงหน้าจะมีความหมายอะไรแอบแฝง
จะรู้สึกอะไรก็ได้ หรือถ้าไม่รู้สึกก็ได้เช่นเดียวกัน
จากภาพวาดแบนๆ มิติเดียวในจอโทรศัพท์ เธอเริ่มคิดร่างภาพนิทรรศการขึ้นมาในใจ ทำออกมาเป็นงานหลากรูปแบบ ทั้งงานเพนต์ที่ใครหลายคนจดจำได้ว่าเป็นสไตล์งานของเธอ งานปั้นนูนต่ำ ไปจนถึงการทดลองนำเรซิ่นที่เคยใช้ตอนทำเคสโทรศัพท์มาใช้ในงานด้วย
“เราไม่อยากทำแค่งานเพนต์ แต่อยากทำงานปั้น ทำงานอื่นๆ อีก” เธอบอกความในใจ เล่าถึงการทำงานด้วยความสดใส
“เวลาทำงานเรามักจะเริ่มจากการคิดภาพรวมก่อนว่าอยากให้งานครั้งนี้ออกมาเป็นแบบไหน มีคอนเซปต์ของงานเป็นตัวตั้ง แล้วใช้หัวใจสร้างงานออกมา ผสมสี เอาเส้น เอารูปทรงมาต่อกันออกมาเป็นภาพที่คิดไว้”
ด้วยความที่เธอไม่ได้คิดหรือตีกรอบอะไรให้ตัวเองระหว่างทำ นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมรูปวาดหรือชิ้นงานที่ตั้งโชว์อยู่ภายในห้องแห่งนี้ถึงได้มีความเป็นเด็ก ดูใสๆ ไร้การปรุงแต่ง รูปร่าง รูปทรงต่างๆ ก็แอบดูแอ็บสแตรกท์ จะเป็นอะไรก็ได้เท่าที่ใจคนมองจะอนุญาตให้จินตนาการ
“อย่างภาพนี้คนก็เห็นเป็นไดโนเสาร์ แต่ตอนวาดเราไม่ได้คิดอะไรอย่างที่เขาคิดเลย เราว่ามันก็น่ารักดีเหมือนกันที่คนมาแล้วได้ใช้จินตนาการของเขาให้เต็มที่”
“อยากให้มาแล้วเหมือนได้มาพักผ่อน ชิลล์ๆ เหมือนได้มาเที่ยวบ้านเพื่อน” เธอยิ้ม พร้อมเลือกกาน้ำจิ๋วด้านล่างนี้ให้เราแทนการจบบทสนทนา
