ผมอุ้มเด็กไม่เป็นเมื่อถึงคราวมีลูกเลยต้องศึกษาวิธีและเทคนิคการอุ้มมากกว่าคนอื่น
แน่นอนอ่านให้ตายยังไงก็ไม่ทำให้อุ้มเก่งคล่องปร๋อในวันเดียว 3 เดือนผ่านไปผมถึงรู้ว่าการอุ้มที่เหมาะกับผมมากที่สุดคือการอุ้มพาดบ่า
ก่อนอื่นเราต้องช้อนมือไปที่หลังคอและก้นหรือจะเอามือสอดที่ใต้รักแร้ทั้งสองข้างก็ได้ถ้าเด็กเริ่มคอแข็งแล้วจากนั้นอุ้มเขาขึ้นมาบริเวณไหล่โดยที่เราต้องโน้มตัวลงไปช่วยรับและผ่อนแรงมือน้ำหนักของเด็กจะเอนมาทางด้านหลังตามแรงโน้มถ่วงอารมณ์เหมือนเขากำลังทิ้งตัวโผเข้ากอดเราพอดี
อุ้มลูกแบบนี้ทีไรผมจะชอบคิดถึงความรู้สึกตัวเองเวลาไปทิ้งตัวในสถานที่ที่คุ้นเคยอาจจะเป็นร้านอาหารร้านหนังสือบ้านเพื่อนที่ไหนก็ได้ที่เรารู้สึกสบายใจเหมือนได้ทิ้งตัวบนโซฟาที่บ้านหลังเหน็ดเหนื่อยมาตลอดวัน
ผมเรียนที่มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (เอแบค) ยุคนั้นวิทยาเขตบางนาเพิ่งสร้างเสร็จด้วยระยะทางไกลโพ้นจากเมืองอยู่ในซอยลึกร้านอาหารจึงยังไม่หลากหลายมากนักวันหนึ่งเพื่อนผมแนะนำร้านข้าวร้านใหม่อยู่ใต้สะพานข้ามคลองที่นักศึกษาใช้ประจำเดินลัดเลาะไปด้านล่างเป็นบ้านไม้ริมคลองที่ดัดแปลงเป็นร้านอาหารตามสั่งง่ายๆเมนูประจำของกลุ่มคือข้าวผัดผงกะหรี่ที่เลือกได้ว่าจะใส่อะไรลงไปผัดเป็นเมนูที่เราสั่งกันบ่อยที่สุดพอๆกับน้ำเปล่า
อาหารอร่อยคือความสุขพื้นฐานของมนุษย์ทุกคนบนโลกเวลาเราพูดถึงอาหารมันจึงมีประเด็นแวดล้อมเกี่ยวข้องมากมายเวลาผมเหนื่อยล้าก็มักชอบคิดถึงชีวิตช่วงเรียนมหาวิทยาลัยมันเป็นวันเวลาที่มีความสุขเป็นส่วนประกอบสูงแน่นอนว่าอาหารก็เป็นอีกเรื่องที่เราคิดถึงและโหยหา
สมัยทำงานเป็นกองบรรณาธิการเวลาปิดเล่มที่ต้องโหมงานหนักๆตกเย็นเรามักแห่กันไปกินอาหารบุฟเฟต์เจ้าประจำบางมื้อแพงหน่อยแต่เราก็ยินดีจ่ายมันเป็นเหมือนการเติมพลังที่ดีมากก่อนจะกลับไปสู้งานต่อ
ในเอแบคบางนา (สมัยนั้น) จุดที่นักศึกษาไปรวมตัวมากที่สุดคือที่นั่งหินอ่อนซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทางเดินและอาคารตามจุดต่างๆที่นั่งเหล่านี้ไม่ได้กว้างมากแต่ก็กว้างพอที่กลุ่มเพื่อนจะยัดตัวเองนั่งเล่นระหว่างรอเข้าเรียนหรือกินข้าวในบางมุมก็เงียบพอจะถูกใช้เป็นที่งีบช่วงบ่าย
พอได้นั่งพักผ่อนคลายในพื้นที่ขนาดเล็กมันทำให้ผมพบว่าความรู้สึกสบายใจไม่ได้สร้างยากจนเกินไปนักเราแค่อยากหามุมเล็กๆที่พอดีกับตัวเราไว้พักใจในวันที่หลายอย่างไม่เป็นใจ
ในวันที่รู้สึกว่าความสุขช่างหาได้ยากสิ่งที่เราควรทำคือเปิดแอพฯสั่งอาหารด่วนเลือกเมนูที่ชอบโดยที่ไม่ต้องแคร์ค่าส่งมากหรือจะแห่ไปกินข้าวร้านเจ้าประจำหลังเลิกงานก็ไม่เลว
การกินอาหารอร่อยในที่ที่คุ้นเคยสั่งอะไรก็มั่นใจว่าไม่ผิดหวังคือความสุขระดับพรีเมียมในบางวัน
บางวันปริมาณความสุขจะเปี่ยมล้นพอๆกับการได้กอดใครสักคน
