ด้วยสไตล์ของเสียงร้องและซาวนด์ดนตรีซินธ์ป๊อปที่มีเอกลักษณ์หลังจากฟังเพลงของพวกเขาจบไปไม่กี่เพลง Dept วงดนตรีที่ประกอบไปด้วยสองสมาชิกเบนซ์–ภวัตโอภาสสิริโชติและลุคทาวน์เซนกลายเป็นวงน้องใหม่ที่เราอยากเอาใจช่วยมากที่สุดในหนึ่งปีที่ผ่านมา
ไม่เพียงแต่เพลงรัก (แบบไม่สมหวัง) ของพวกเขาฟังง่ายจนอยากเปิดฟังตลอดทั้งวันพลังของการขวนขวายและความตั้งใจของ ‘เด็กสมัยนี้’ อย่างเบนซ์และลุคเองก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน
ปีที่แล้วพวกเขาเปิดตัวในฐานะวงป๊อปเบอร์ 17 ของค่ายเพลงที่เราโตมาด้วยอย่างสมอลล์รูมแฟนตัวยงรู้กันดีว่าสองหนุ่มทำงานเพลงของตัวเองมาก่อนหน้านั้นพักใหญ่ทยอยปล่อยของในชาแนลที่สร้างกันเองกระทั่งบูสต์โพสต์ด้วยกลยุทธ์ที่คิดเองหรือหาช่องทางโปรโมตเพลงด้วยสองมือของตัวเองก็ทำมาหมดแล้ว
ฝันของดูโอ้ที่ทำงานเข้าขากันคู่นี้ไม่ได้แปลกหรือแตกต่างจากนักดนตรีอื่นๆนั่นคือการได้เล่าเรื่องที่ตัวเองอยากเล่ามีความสุขกับการเล่นดนตรีและหาเงินจากมันได้ด้วยที่แน่ๆเรื่องหลังสุดอาจยังเป็นภาพเลือนรางสำหรับเด็กหนุ่มสองคนที่เรียนไปด้วยทำงานไปด้วยแต่ต่อให้เส้นทางข้างหน้าจะเป็นยังไงแววตาของคนตรงหน้าบอกเราว่าพวกเขาจะยังโอบกอดความตั้งใจแรกของตัวเองไว้อยู่
ขอแค่ได้รู้ว่ามีใครสักคนรอฟังเพลงของวงที่ชื่อว่า Dept ทั้งเบนซ์และลุคก็พร้อมลุย!
เชื่อว่าหลายคนยังไม่รู้จักที่มาที่ไปของ Dept เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม
เบนซ์ :ก่อนหน้านี้ผมเป็นมือกีตาร์วงดนตรีอีกวงหนึ่งเมื่อก่อนเล่นร็อกเลยครับแต่สักพักก็รู้ตัวว่าเราไม่ชอบแนวนี้ บวกกับจังหวะที่ได้เจอกับแนวเพลงที่ตัวเองชอบจริงๆแล้วสุดท้ายก็ออกมาทำคนเดียวตอนนั้นยังไม่รู้จะหาใครมาร้องสุดท้ายก็ร้องเองละกันแล้วเธอจะรู้บ้างไหม? เป็นเพลงแรกที่ปล่อยออกไปตอนนั้นรู้จักกับลุคอยู่แล้วเขาเป็นรุ่นน้องที่คณะเดียวกัน (ดุริยางคศิลป์มหาวิทยาลัยมหิดล) ผมรู้สึกว่าแนวเพลงของวงเราต้องการมือคีย์บอร์ดก็เลยชวนลุคเข้ามา
ได้ยินมาว่าตั้งแต่วันแรกจนวันนี้พวกคุณทำงานกันแค่สองคนแบ่งพาร์ตกันยังไงบ้าง
เบนซ์:ปกติผมทำเนื้อเมโลดี้ขึ้นโครงสร้างส่วนใหญ่มาแล้วส่งต่อให้ลุคมาช่วยเติมๆผมรู้สึกว่าการทำงานกันสองคนมันพอดีกับเรามากๆผมโชคดีที่ไอ้เนี่ย (มองไปทางลุค) เป็นคนชิลล์ๆเลยไปด้วยกันได้ “เอาไงดีวะลุค” “แล้วแต่มึงเลย” “โอเค” จบงานแต่ละครั้งก็คุยง่ายหน่อย
ลุค: เบนซ์ส่งอะไรมาผมก็จะเช็กเขาว่าจะเอาแบบนี้จริงๆใช่ไหมไม่ก็เสนอไปว่าแก้ตรงนี้นิดๆหน่อยๆเพลงน่าจะเพราะขึ้นนะถ้าเบนซ์บอกว่ามันเพราะละเขาว่ายังไงเราก็ว่าไปตามนั้นจริงๆผมก็ไม่ได้โอเคไปกับเขาหมดทุกอย่างขนาดนั้นอันไหนผมไม่ยอมผมก็บอกเขาว่าเปลี่ยนเถอะนะ (หัวเราะ)
ไม่นับคล้ายเพลงรักหวานๆที่ปล่อยมาก่อนหน้านี้ทำไมเพลงของ Dept ถึงชอบพูดเรื่องความรักที่ไม่สมหวังเสียเหลือเกิน
เบนซ์:ผมทำเพลงเพราะอยากเล่าเรื่องบางเรื่องให้คนอื่นฟังในแบบที่ไม่ได้เดินไปบอกเขาจริงๆก็ไม่ใช่อะไร ผมก็บ่นๆชีวิตตัวเองไปอย่างนั้นแหละครับ (หัวเราะ) จริงที่ว่าเนื้อหาในเพลงรักส่วนใหญ่มันก็คล้ายกันหมดเลยแต่เชื่อว่าคนทำเพลงแต่ละคนยังไงก็มีวิธีเล่าที่ไม่เหมือนกันอาจต่างกันตรงการใช้คำหรือการเล่าดีเทลที่ตัวเองเจอมา
จริงๆเพลงที่ไม่เกี่ยวกับความรักก็มีเพียงแต่ว่าพวกเรายังไม่พร้อมจะนำเสนอให้คนได้ฟังวันนี้เราอินอะไรก็ขอทำตรงนี้ก่อนเหมือนกับเวลาที่คนมาถามเราว่าเราจำกัดความเป็นวงดนตรีของเราว่ายังไงอย่างที่บอกว่าความชอบเราเปลี่ยนทุกวันวันนี้เราชอบป๊อปเราก็อยากทำเพลงป๊อปวันหน้าเราอาจจะอยากทำเพลงแจ๊สขึ้นมาก็ได้คล้ายๆกับศิลปินต่างประเทศที่ในหนึ่งอัลบั้มของเขามีแนวเพลงไม่รู้กี่แนว
ลุค:เพลงส่วนใหญ่ที่ทำก็เหมือนเล่าจากชีวิตจริงของเราเนอะเดี๋ยวเพลงเซตใหม่ๆคนก็น่าจะเริ่มรู้แล้วแหละว่าเราก็มีหลายมุมที่นอกเหนือจากเพลงที่ปล่อยตอนนี้
ชอบเพลงไหนของตัวเองมากที่สุด
เบนซ์: ผมชอบเพลงลา ลา ลาที่สุดชอบตั้งแต่ตอนเขียนเนื้อออกมาแล้วอาจจะเป็นเพราะเรารู้สึกอินกับมันมากแล้วก็มีท่อนฮุกที่ร้องไม่เป็นเนื้อคือร้องเป็นลา ลา ลาผมว่ามันดูมีพลังดี
ลุค: ที่ชอบตอนนี้น่าจะเป็น Gossipเพลงนี้เป็นเพลงเร็วเพลงแรกของเรา ในพาร์ตดนตรีก็ผสมแนวการาจและบอสซ่าไว้ด้วยกัน ตอนเล่นสดมันมาก (หัวเราะ) แล้วเพลงมันก็มีเนื้อหาแบบว่าจิกกัดดีฟีลเหมือนเมาท์มอยซุบซิบว่าคนนั้นเป็นคนไม่ดีนะอย่าไปยุ่งกับเขาเหมือนเตือนเพื่อนเวลามีคนไม่ดีมาจีบเขา
ขอย้อนกลับไปอีกนิดรู้ตัวกันตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าอยากเรียนดนตรี
เบนซ์:ผมรู้ตัวตั้งแต่เรียน ม.ต้นแล้วแต่ตอนแรกแม่ก็ไม่อยากให้เรียนนะยังไงก็ไม่ให้สุดท้ายผมก็ตื๊อเขาอยู่เป็นปีๆพอตอนม.4 เขาก็ยอมก็ได้หัดเล่นไปเรียนติวเพื่อสอบเข้า
ลุค: ของผมรู้ตัวตอนประมาณ ม.ปลายจริงๆเมื่อก่อนผมเรียนเปียโนคลาสสิกมาอยู่แล้วแต่ไม่เคยชอบเลย (หัวเราะ) จนพอถึงม.6 เป็นช่วงที่ได้ทำวงกับเพื่อนแล้วรู้สึกสนุกดูเหมือนว่าเราน่าจะมาทางนี้ได้แล้วก็เล่นดนตรียาวมาจนถึงทุกวันนี้ครับ
เคยคิดไหมว่าตัวเองโชคดีที่รู้ว่าชอบอะไรไม่ชอบอะไรเร็วกว่าคนอื่นๆ
เบนซ์: ไม่เคยคิดขนาดนั้นส่วนหนึ่งผมว่าความชอบของคนเรามันเปลี่ยนแปลงได้ตลอดแหละแต่รู้เร็วก็ดีรู้ว่าไม่ชอบเร็วก็ดีเข้าไปใหญ่ถ้าเกิดไม่ชอบอะไรก็เปลี่ยนไปลองอย่างอื่นตอนนี้ดนตรียังเป็นสิ่งที่ชอบอยู่เรารู้ตัวแล้วว่าเราทำเพลงได้ต่อให้ไม่ได้ทำวงก็คงคิดว่าชีวิตนี้คงทำอะไรที่คาบเกี่ยวกับตรงนี้อยู่ดี
ถ้ามีเพื่อนมาขอคำปรึกษาเรื่องการค้นหาตัวเองพวกคุณจะแนะนำว่าอะไร
ลุค: ทำซะผมว่าเรื่องแบบนี้เราต้องลองนะไม่ลองก็ไม่รู้ไม่กล้าลองผลลัพธ์ก็ไม่เกิดหรอกครับ
เบนซ์: คนที่เขาไม่กล้าลองอาจเป็นเพราะเขาไม่ค่อยมั่นใจหรือเชื่อที่มีคนบอกว่ามันจะเป็นอย่างนู้นอย่างนี้จริงๆผมก็เจอมาแบบนี้เหมือนกันแต่ผมไม่เชื่อโอเคคนอาจจะมองได้ว่าเราอีโก้คืออีโก้มีเยอะมันก็ไม่ค่อยดีหรอกครับแต่ผมว่าเราก็ต้องมีบ้างไม่งั้นเราอาจจะเป็นคนที่ไม่มีความมั่นใจในตัวเองเขาอาจพูดอันนี้ไม่เวิร์กหรอกแต่ถ้าเกิดสิ่งที่เราทำมันเวิร์กขึ้นมาจริงๆล่ะหรือถ้าเราทำพลาดอย่างน้อยก็พอจะมีอะไรให้กลับมาย้อนดูว่าเราต้องแก้ตัวเองยังไง
ตอนแรกเหมือนเรามีกลุ่มคนฟังในใจอยู่แล้วเราคิดแค่ว่าอยากส่งเพลงไปให้พวกเขาฟังเลยพยายามเอาเพลงไปใส่ในทุกที่เท่าที่จะทำได้แล้วจู่ๆคนฟังก็ค่อยๆเพิ่มขึ้นมา
ลุค:ตอนโปรโมตก็โปรโมตแบบบูสต์โพสต์เจาะกลุ่มเป้าหมายยังไงก็ไม่ได้ผลลัพธ์ตามที่คิดเลยถอยกลับมาใหม่เลือกไปฝากเพจๆหนึ่งที่คนติดตามเขาเป็นกลุ่มคนที่น่าจะฟังเพลงแนวเราขอให้เขาช่วยโปรโมตคือเราต้องมีความด้านนิดหนึ่งฮะอาจารย์ท่านหนึ่งได้บอกเอาไว้ (หัวเราะ)
การเรียนดนตรีหรือรู้ทฤษฎีดนตรีส่งผลต่อการทำงานยังไงบ้างเหมือนมีสูตรในการทำเพลงของวงอะไรขนาดนั้นเลยไหม
เบนซ์: ไม่เชิงเป็นสูตรเหมือนเป็นเรื่องที่เราค่อยๆซึมซับมาถ้าเกิดว่าเราทำเพลงเหมือนคิดเลขเมื่อไหร่ผมว่าแบบนั้นมันไม่ใช่งานศิลปะแล้วล่ะ
ลุค:มันจะกลายเป็นบล็อกเหมือนสร้างคอนโดให้แข็งแรงคุณต้องทำตามขั้นตอนแบบนี้ๆๆคุณต้องวางโครงแบบนี้ประกอบตามกันแล้วก็คล้ายกันไปหมดดนตรีคือสิ่งที่ไม่มีสูตรไม่มีกฎเกณฑ์ครับคือสร้างมั่วๆขึ้นมายังไงก็ไม่พัง
เบนซ์: ดนตรีสนุกตรงนี้แหละครับบางทีเราอยากสร้างเสียงอะไรบางอย่างทำไปทำมาได้เสียงอีกอย่างหนึ่งที่อาจจะเพราะกว่าก็ได้กดคีย์บอร์ดลงไปมั่วๆก็ได้เสียงประหลาดๆกลับมาซึ่งอาจจะเป็นเสียงที่เอามาใช้งานจริงๆได้
แม้แต่ศิลปินรุ่นพี่ยังบ่นว่าการทำเพลงให้ดังในยุคนี้เป็นเรื่องยากพวกคุณทำเพลงด้วยความเชื่อแบบไหน
ลุค: เราแค่อยากทำไปเรื่อยๆเหมือนเป็นการสร้างฐานไปเรื่อยๆถ้าถามว่ามาเพลงแรกแล้วมันดังเปรี้ยงเลยผมคิดว่าอะไรแบบนี้น่ากลัวเหมือนเป็นไวรัลที่มาแป๊บเดียวก็วูบมีเพลงดังเพลงหรือสองเพลงแล้วมีงานจ้างจองพรืดไปทั้งปีเหมือนจะดีนะแต่ถ้าเพลงต่อไปที่เราปล่อยออกมามันแห้งทุกอย่างจบเลยนะเราไม่อยากเป็นแบบนั้น
เบนซ์:ตอนนี้เรามีโอกาสมาถึงจุดนี้แล้วเราก็อยากลองอยากทำต่อไปเรื่อยๆเมื่อก่อนเราไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนฟังเพลงเราแล้ววันนี้มันมีคนรอฟังเพลงของเราแล้วอะ (ลุค: เหมือนมีกำลังใจ) นั่นแปลว่าสิ่งที่เราต้องทำตอนนี้คือทำเพลงให้คนฟังแค่นั้นเลย
ขอบคุณสถานที่ ดั้งเดิมสตูดิโอ
