บ้านเราไม่เคยไม่มีหมาหน้าตาน่ารัก…ตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้ในวัย 22 ปี ที่บ้านไม่เคยขาดหมา ส่วนมากหมาที่เข้ามาเป็นสมาชิกในบ้านเป็นหมาข้างถนนที่เก็บมาเลี้ยง ไม่ก็คนอื่นๆ เอามาให้ช่วยเลี้ยงทั้งนั้น มันจึงไม่ได้เป็นพันธุ์ดี รูปร่างหน้าตาก็บ้านๆ ไม่ได้น่ารักเหมือนหมาตัวอื่นๆ (ถึงถูกเอามาทิ้งไง) แถมยังไม่เคยเชื่อฟัง เอาแต่ทำลายข้าวของ ทำตัวซกมก ยิ่งไอ้เรื่องทำตัวออดอ้อนน่ารักนี่ยิ่งไม่มีให้เห็นเป็นบุญตาสักครั้ง!
‘เฉาก๊วย’ หมาดำขนเงาวับ คลอดมาจากแม่หมาพันธุ์ลาบราดอร์และมีพ่อเป็นหมาหนุ่มไทยแท้ แม่กับพ่อถูกไหว้วานให้เอามาช่วยเลี้ยงตั้งแต่เฉาก๊วยเป็นหมาแบเบาะ เราไม่ได้ว่าอะไรที่บ้านจะมีสมาชิกใหม่มาเพิ่ม ไหนๆ ที่บ้านก็มีที่ทางเยอะแยะ อีกอย่างก็เห็นเขาว่ากันว่าหมาพันธุ์ลาบราดอร์ร่าเริงและไฮเปอร์เป็นที่หนึ่ง คงจะเข้ามาทำตัวน่ารัก ออดอ้อนให้เราตกเป็นทาสแบบที่เราใฝ่ฝันไว้แน่ ๆ แต่…ผิดคาด เพราะ…
หนึ่ง เฉาก๊วยเป็นนางแมวขโมย (ในคราบหมาดำ) อะไรหายเชิญติดต่อขอรับได้ที่กรงของนางเลย แต่สภาพของอาจจะไม่สมบูรณ์เต็มร้อย ไม่ว่าจะปีนป่ายขึ้นที่สูง กระโดดไกล งัดประตูบ้าน หรือดำน้ำ ทำได้หมด ขอเพียงได้ของที่อยากได้ จนได้รับฉายาว่า ‘หัวขโมยประจำบ้าน’ แต่พ่อห้ามปรามไว้ก่อน บอกให้เรียกเขาอย่างสุภาพว่า ‘นักสะสม’ ก็พอ
งานถนัดเขานัก ไอ้เรื่องงัดประตูบ้าน ขโมยของในครัว ขโมยของกินจากในมือที่กำลังจะเอาเข้าปาก และกัดเสื้อผ้า โดยเฉพาะชุดชั้นในสีชมพูนี่ของโปรด ไม่ว่าจะตากไว้สูงหรือตากไว้ดีแค่ไหน นางก็สามารถย่องเบากระโดดสูงฉกมาได้ เพื่อนำมาเป็นผ้าห่มหรือของเล่นขบฟัน บางวันที่คึกมากๆ ก็มักจะลงไปดำน้ำในท้องร่องสวนหลังบ้านเพื่อเก็บขยะที่ตกลงไปในน้ำเอามาสะสมไว้ในกรงจนกรงกลายเป็นกองขยะภายในเวลาไม่ถึงสัปดาห์
สอง เฉาก๊วยเป็นหมากวนบาทา ด้วยความที่เฉาก๊วยเป็นนักดำน้ำตัวยง กระถางปลาหางนกยูงหรือดอกบัวต่างๆ ที่ซื้อมาปลูกเพื่อความสวยงามเป็นต้องเอาหัวดำลงไปไล่ปลาให้ไปอยู่ในท้อง รวมถึงถอนรากถอนโคนต้นบัวออกเสียสะอาดแล้วลงไปแช่ตัวราวกับเป็นเด็กอ่างอย่างไรอย่างนั้น เมื่อแช่น้ำจนเย็นสบายแล้ว กิจวัตรประจำคือเดินไปสะบัดตัวข้างๆ รถพร้อมทั้งเอาตัวเปียกน้ำเปียกโคลนเดินเบียดๆ ถูๆ ข้างรถ บางวันก็กระโดดเกาะรถ ถ้ารถไม่เลอะ ไม่เป็นรอยก็ไม่เลิก!
วีรกรรมของเฉาก๊วย กระดาษกี่แผ่นๆ ก็ไม่พอให้ระบายออกไป ยอมรับนะว่าเคยเบื่อ เคยโกรธ เคยตี เคยคิดว่าทำไมหมาเราถึงไม่หน้าตาน่ารักเหมือนหมาคนอื่น ทำไมถึงเอาแต่สร้างเรื่องน่าปวดหัวให้ตลอด
แต่เมื่อคิดแบบนั้น ภาพที่ปรากฏทับซ้อนขึ้นมาในหัว คือภาพของเฉาก๊วยที่นั่งเกาะรั้วรอเรากลับบ้านทุกวัน กระโดดดีใจตอนเราลงจากรถ ยกขาซ้ายขาขวาสวัสดีอย่างไม่เคยเบื่อ คอยมานั่งข้างๆ เอาลิ้นเลียน้ำตาเวลาร้องไห้
หรือแม้กระทั่งภาพเวลาสร้างวีรกรรมน่าปวดหัว
เราก็ยิ้มทุกครั้งไม่ใช่เหรอ เวลาที่มันทำตัวป่วนๆ กวนๆ ตลกๆ
ไม่ใช่เพราะเขาน่ารักเหรอ เราถึงยิ้ม…
ขอบคุณนะเฉาก๊วยที่ทำให้ทุกวันนี้เราเชื่อเสมอว่า ถึงหมาทุกตัวจะหน้าตา มีสายพันธุ์ มีความน่ารักที่หลากหลายและต่างกันออกไป แต่สิ่งเดียวที่ทุกๆ ตัวมีให้เพื่อนมนุษย์เหมือนกันคือความรักและความสุข
ขอตัวก่อนนะคะ เหมือนว่าจะโดนเฉาก๊วยลักทรัพย์อีกแล้ว
