เรื่องราวของคนไข้มะเร็งปอดที่ครั้งหนึ่งสุขภาพเคยแข็งแรง
และเคยเป็นรั้วของชาติที่แข็งแกร่ง คนไข้มารับบริการเพื่อตรวจเลือดและเตรียมรับยาเคมีบำบัดตามนัด
ในขณะที่กำลังเจาะเลือดเพื่อส่งตรวจความปลอดภัยก่อนได้รับยาเคมีบำบัด
จังหวะที่กำลังจะแทงเข็มก็ได้บอกกับคนไข้ว่า
“ขอโทษน้าา เจ็บนิดนึงนะคะ”
คนไข้บอกว่า “เอาเลย ไม่เจ็บหรอก ผมโดนมาเจ็บกว่านี้เยอะ
ที่นี่น่ะเจาะเลือดไม่เจ็บเลย ถ้าเป็นหมอทหารนะ แทงเอาๆ”
“คุณลุงเคยเป็นทหารเหรอคะ”
แล้วคุณลุงก็เล่าถึงเมื่อครั้งยังเป็นทหารว่า
เวลาฉีดยา เจาะเลือด หมอทหารจะมือค่อนข้างหนัก แต่เป็นทหารต้องอดทน ไม่แสดงความเจ็บปวดออกมา
ทั้งที่จริงเจ็บจนน้ำตาไหล
“มาเจาะที่นี่ โอ๊ย ไม่รู้สึกหรอก เบาไปเลย”
“ก็คุณลุงเคยโดนที่เจ็บที่สุดมาแล้ว” เราแซว
คุณลุงหัวเราะดัง “จริง พูดถูกใจ”
“คุณลุงเคยเป็นทหารอยู่ที่ไหนคะ”
“ผมอยู่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้”
ในคำตอบนั้นมีความภาคภูมิใจปรากฎในดวงตาอย่างชัดเจน
สิ่งที่เรานึกขึ้นมา ณ ขณะนั้นคือ คนคนหนึ่งได้เคยทำหน้าที่ตนเองอย่างเต็มภาคภูมิในสมัยที่ร่างกายและสุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์
คงเป็นเพราะทำอย่างเต็มที่ในวันนั้น จึงสามารถพูดได้อย่างภาคภูมิใจในวันนี้
แม้จะเป็นวันที่ไม่สามารถกลับไปทำหน้าที่นั้นได้แบบเดิม
ในยามที่เราเหน็ดเหนื่อย ในยามที่เราอ่อนล้าจากการทำงาน
คงมีอยู่หลายครั้งที่เราเผลอท้อแท้ เหนื่อยหน่าย
พอมองย้อนกลับไปถึงคุณลุงที่ทำงานหนักกว่า และอันตรายกว่า
แต่คุณลุงก็ยังทำหน้าที่ตรงจุดนั้นไม่หนีไปไหน งานเราดูเบาสบาย และตัวเราเองอาจจะกลายเป็นคนขี้เกียจไปเลย
ก่อนออกจากห้องเจาะเลือดวันนั้น เราจับมือและบอกคุณลุงว่า
ขอบคุณที่ทำหน้าที่แทนพวกเรา และบอกตัวเองในใจว่า
ฉันก็ควรทำหน้าที่ของฉันตรงนี้ให้ดีที่สุดเช่นกัน
ในวันนี้คนไข้ท่านนี้ได้ให้สติกับฉันว่า บทบาทหน้าที่ของแต่ละคนย่อมแตกต่างกัน
หากแต่สิ่งที่เราทำได้เหมือนกันคือความตั้งใจและการเคารพในหน้าที่ของตนเอง
ใครอยากเล่าเรื่องวันเปลี่ยนชีวิตของตัวเองบ้าง คลิกที่นี่เลย
