วันที่ 8 พฤษภาคมเมื่อ 4 ปีที่แล้ว
ถือเป็นวันหนึ่งที่เปลี่ยนแปลงชีวิตของฉัน เป็นวันแห่งการเริ่มต้นอะไรหลายๆ อย่าง
และเป็นหนึ่งในวันที่หล่อหลอมให้ฉันกลายมาเป็นคนแบบในปัจจุบัน
วันนั้นท้องฟ้าและอากาศแจ่มใสดี คงมีแต่ฉันและเหล่าเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่
3 ผู้มีความฝันเท่านั้นแหละที่หดหู่ กังวล และตื่นเต้นอยู่ในใจ
วันนั้นเป็นวันประกาศผลสอบเข้าโรงเรียนที่ใครหลายคนบอกว่าที่นี่คือโรงเรียนมัธยมปลายที่ดีที่สุดในประเทศไทย
ยิ่งฟังยิ่งดูเหมือนความหวังที่มีอันน้อยนิดของฉันจะยิ่งริบหรี่ ฉันไม่ใช่คนเก่งอะไรเลย
หรือถึงแม้จะเก่ง ก็คงไม่ได้อยู่ในระดับที่จะสอบติดได้แน่ๆ แต่ถึงจะรู้อย่างนั้น
ฉันก็ยังคงแอบหวังลึกๆ หวังว่าความฝันและความพยายามของฉันจะเป็นจริง
เป็นเวลากว่า 3 ชั่วโมงแล้วที่ฉันขังตัวเองไว้ในห้องนอน ใบหน้าเปื้อนไปด้วยน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะความกังวล
ในช่วงเวลาที่ผ่านมานั้น ฉันทำได้เพียงแค่กดรีเฟรชหน้าเว็บประกาศผลซ้ำไปซ้ำมา
เว็บล่มนานเกินไปจนความตื่นเต้นที่เคยมีเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความปลง
ฉันจะต้องยิ้มและก้าวเดินต่อไปได้ ถึงแม้ว่าฉันจะสอบไม่ติด สมองสั่งการให้คิดแบบนั้น
ขณะที่กำลังกดรีเฟรชหน้าเว็บประกาศผลสอบอีกครั้ง
ครั้งนี้หน้าเว็บประกาศผลไม่ได้ปรากฏภาพแบบเดิมอีกแล้ว
มันปรากฏเป็นภาพและตัวอักษรแปลกๆ ตัวอักษรที่เขียนว่า
พบข้อมูลเป็นผู้มีสิทธิ์เข้าศึกษา…
จริงใช่ไหม นี่คือเรื่องจริงใช่ไหม ฉันพูดคำนี้กับตัวเองอยู่นาน
ก่อนจะรีบโทรศัพท์ไปบอกพ่อกับแม่ ไม่กี่นาทีต่อมา
พวกท่านก็กลับมาพร้อมกับข้าวผัดปูในมือ
แล้วเดินเข้ามากอดฉันด้วยสีหน้าที่แสดงให้เห็นว่าพวกท่านภาคภูมิใจในตัวลูกสาวคนนี้ที่สุด
ของรางวัลที่ฉันได้ในคืนนั้นอาจจะเป็นข้าวผัดปูที่ดูไม่พิเศษ แต่มันก็เป็นข้าวผัดปูที่พ่อกับแม่ตั้งใจซื้อมาให้ลูกสาวที่เครียดจนกินอะไรไม่ลง
เป็นข้าวผัดปูที่เต็มไปด้วยความรักความห่วงใยจากคนในครอบครัว
เป็นข้าวผัดปูที่ฉันกินแล้วมีความสุขที่สุดในชีวิต
ตลอดเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา พิสูจน์ให้ฉันเห็นแล้วว่าสุภาษิตที่ว่า
ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น มีอยู่จริง ถึงแม้ฉันจะขอบคุณใครต่อใครไปมากมาย
แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าคนที่ฉันอยากขอบคุณมากที่สุดก็คือ ตัวของฉันเอง
ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยพยายามทำอะไรที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าในชีวิตนี้จะทำได้
ขอบคุณที่ยังเชื่อมั่น และอยู่เคียงข้างกันเสมอ
ขอบคุณและหวังว่าความรู้สึกเหล่านี้จะยังคงไหลวนอยู่ในตัวฉันต่อไป…นานที่สุดเท่าที่จะนานได้
แล้วสักวันหนึ่งฉันคงมีโอกาสได้กินข้าวผัดปูที่กินแล้วมีความสุขที่สุดในชีวิตอีกครั้ง
ใครอยากเล่าเรื่องวันเปลี่ยนชีวิตของตัวเองบ้าง คลิกที่นี่เลย
