ตอนฉันอายุ 9 ขวบ ใช้ชีวิตอย่างว่างเปล่าโดยไม่รู้จักคอมพิวเตอร์หรือการวิ่งเล่นในสนามบอล ฉันมักหลบเข้าไปในห้องสมุดเพื่อตากแอร์
ห้องสมุดที่โรงเรียนไม่มีอะไรมาก สุดท้ายความไม่มีของมันก็บีบให้ฉันเลือกหยิบหนังสือวรรณกรรมเล่มหนึ่งขึ้น ในยุคที่ผู้คนนิยมอ่าน แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับศิลาอาถรรพ์ ห้องสมุดเล็กๆ กลับนำพานักเขียนชื่อ อีนิด ไบลตัน เข้ามาแทนที่ พร้อมหนังสือวรรณกรรมข้ามยุคสมัยอย่าง ‘ห้าสหายผจญภัย’
จากความชิงชังตัวอักษรอันไร้ภาพประกอบ หนึ่งชั่วโมงระหว่างพักกลางวันพาฉันไปรู้จักกับโลกของตัวอักษร โลกที่อักขระอันมีอยู่จำกัดเนรมิตความฝันสุดขอบฟ้า ฉันค้นพบความอัศจรรย์ของหนังสือเป็นครั้งแรก หัวใจฉันเต้นรัวเมื่อได้อ่านเรื่องราวของเด็กๆ ทั้งห้า ฉันใช้บัตรยืมหนังสือจากห้องสมุดพาห้าสหายที่รักยิ่งไปนั่งในห้องเรียนพร้อมกัน อ่านมันในวิชาสปช.ที่ครูอนัญญาเป็นคนสอน ครูเห็นและไล่ฉันออกจากห้องเรียน แต่ตอนนั้นไม่มีอะไรหยุดฉันกับโลกหนังสือได้
ฉันออกมานั่งอ่านวรรณกรรมเรื่องนั้นต่อเหมือนเด็กไร้จิตสำนึก จากนั้นก็ขอแม่ไล่ซื้อห้าสหายผจญภัยทั้ง 21 เล่ม แม่ไม่ได้ซื้อให้ฉันแค่ห้าสหายฯ เท่านั้น แต่เธอซื้อแฮร์รี่ พอตเตอร์มาให้อีกด้วย ท้ายเล่มพูดถึงเจ.เค.โรว์ลิ่ง และบอกว่าเธอเป็นนักเขียนตั้งแต่อายุ 8 ขวบ ฉันอยากเป็นแบบเจ.เค. เพราะไม่มีอะไรธรรมดาไปกว่าการอยากเป็นคนไม่ธรรมดา
ฉัน…ลองเขียนบ้าง โดยใช้ตัวละครจากห้าสหายผจญภัยมาต่อยอด สร้างเรื่องจากจินตนาการของตัวเองลงในสมุดจดการบ้าน ตั้งแต่วันนั้น ฉันกลายเป็นคนที่หมกมุ่นกับการเขียน ฉันไม่เคยเขียนอะไรจบสักอย่าง ภาษาชาวบ้านคงเรียกว่าไม่ประสบความสำเร็จ
แต่ถึงอย่างนั้น งานเขียนกลับเป็นสิ่งเดียวที่ฉันไม่เคยหยุดทำ ฉันไม่ได้เขียนเป็นบ้าเป็นหลังเท่านั้น แต่ยังกลายเป็นหนอนหนังสือตัวยง
ตอนนี้ฉันมีนิยายตีพิมพ์ร่วม 11 เล่มแล้วแหละ
ทุกครั้งที่ฉันหันกลับไปมอง แล้วถามตัวเองว่าอะไรจุดประกายให้ปลายปากกาในชีวิต ฉันมักนึกถึงวันที่ฉันหยิบห้าสหายผจญภัยออกจากห้องสมุด และวันที่คุณครูไล่ฉันออกจากห้องเรียนให้ไปอ่านนิยายสมใจ
: )
ใครอยากเล่าเรื่องวันเปลี่ยนชีวิตของตัวเองบ้าง คลิกที่นี่เลย
