แม่เคยพูดเล่นๆ เมื่อตอนที่ฉันพูดถึงเรื่องค่าเทอมช่วงแรกว่า
“แม่ยอมทำทุกอย่างเพื่อลูกได้เรียนต่อ แม้กระทั่งขายไต”
ฉันไม่คิดเลยว่าวันนั้นแม่จะทำแบบนั้นจริงๆ
เมื่อมหา’ลัยเร่งบังคับให้จ่ายค่าเทอมในอีก 2 วันซึ่งเป็นเงินจำนวนมากเกินกว่าจะหาทัน
แม่ยืมเงินญาติเพื่อขึ้นมาพัทยาและเตรียมเรื่องผ่าตัด
แม่โทรมาหาฉันบอกว่าแม่หาเงินไม่ทันและไม่มีหนทางแล้ว
พ่อต้องออกจากงานเพราะเป็นโรคหัวใจเนื่องจากเครียดและทำงานหนักมาเกินครึ่งชีวิต
แม่บอกว่าพ่อชอบหนีไปวัด เพราะไม่อยากรับรู้ว่าท่านช่วยอะไรฉันไม่ได้
และฉันกำลังจะไม่ได้เรียนเพราะไม่มีเงินไปจ่ายค่าเทอม พ่อโทษว่าเป็นความผิดของตัวเองที่ทำให้ฉันลำบาก
วันพรุ่งนี้แม่จะไปตรวจร่างกายเพื่อเตรียมขายไต ‘นั่นมันผิดกฎหมาย’ ฉันรู้ แต่ไม่รู้ว่าแม่รู้เรื่องนี้มาจากไหน
น้ำเสียงแม่ไม่ได้ล้อเล่นเลย
ความเห็นแก่ตัวอยากเรียนต่อทำให้ฉันไม่กล้าห้ามแม่ในทันที
แม่วางสายไปแล้ว ในขณะที่ฉันยืนน้ำตาคลอเพราะรู้สึกเกลียดตัวเองที่ไม่ห้ามแม่
และวันเดียวกัน ฉันโดนทิ้งโดยผู้ชายที่อยู่เคียงข้างมาตลอด 4 ปี 11
เดือน 25 วัน
อีกแค่ 5 วันเท่านั้นก็ถึงวันครบรอบ 5 ปีที่ฉันเฝ้านับถอยหลังมาแรมเดือนเพื่อรอที่จะได้เจออีกครั้ง
แต่ทุกอย่างก็จบเพียงเพราะฉันดีไม่พอสำหรับครอบครัวเขา เขาตัดฉันอย่างไร้เยื้อใย
ทั้งที่เมื่อวานยังบอกรักกัน เขาบอกว่าทำใจไว้ก่อนหน้านี้แล้วเลยไม่ร้องไห้ แล้วฉันล่ะ
…
เมื่อทุกอย่างแย่และถาโถมเข้ามา
ทางออกของคนที่อ่อนแอคือ ระเบียงที่สูง
ฉันออกไปนั่งห้อยขาคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา
ในชีวิตที่ผ่านมาฉันทำดีมาก็มาก แต่ทำไมชีวิตถึงแย่แบบนี้
ถ้าฉันกระโดดลงไปตอนนี้..
ทุกอย่างจะจบมั้ยนะ ในเมื่อฉันเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ทั้งพ่อ
ทั้งแม่ ทั้งคนรอบข้าง
ฉันก้มลงไปมองข้างล่าง
ลมตีเข้าหน้าทำให้รู้สึกกลัวเป็นบ้า แต่มันก็ทำให้ฉันอาการดีขึ้น
เพราะฉันไม่กล้ากระโดดลงไป อาจเพราะกลัวความสูง และกลัวสภาพศพออกมาแย่
ฉันกลับมานอนคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาอีกครั้ง
ทุกอย่างมันเกิดขึ้นจากการกระทำที่มีผลกระทบตามมาทั้งนั้น ถ้าฉันทำงานหาเงินไปด้วยโดยไม่หวังพึ่งพ่อแม่อย่างเดียว
ฉันก็คงไม่ต้องวุ่นวาย แม่ก็คงไม่ต้องขายไต ถ้าเขารักฉันมากพอ ปัญหาแค่นี้เขาคงไม่ปล่อยมือฉัน
ทั้งหมดนี้ก็ล้วนมาจากการกระทำทั้งนั้น ไม่ใช่โชคชะตา ฉันแค่ดวงซวยไปนิดที่มาเจอปัญหาในคราเดียว
และวันนั้น ฉันตัดสินใจโทรหาแม่ แล้วบอกแม่ว่าฉันขอดรอปเรียน 1 ปีเพื่อหาเงิน
แล้วจะกลับมาเรียนอีกครั้ง
“แม่ไม่ต้องขายไตแล้วนะ”
เมื่อสุดท้ายแล้วฉันเรียนหนักหาเงินและงานดีๆ
ก็เพื่อจะได้กลับมาดูแลพวกท่าน ถ้าการที่ต้องแลกกับสุขภาพของแม่
ฉันว่ามันไม่คุ้มเลย
แม่ถามย้ำเพราะรู้ว่าฉันอยากเรียนมาก
ฉันอยากเรียนให้จบก็เพราะนั่นคือความฝันของพ่อ ฝันต่ออีกสักปีจะเป็นอะไรไป เนอะพ่อ
ส่วนความรักฉันคงได้แค่ปล่อย
เพราะฉันทำเต็มที่แล้ว คนไม่รักทำยังไงก็ไม่รัก ต่อให้คบกันนานแค่ไหน ถ้าเขาหมดรัก
วันเวลาที่ผ่านมาก็แค่อดีต
หลังจากนี้ชีวิตฉันก็คงไม่ใช่นักศึกษามหาวิทยาลัยอีกต่อไป
จวบจนกว่าฉันจะหาเงินมาจ่ายค่าเทอมได้
ฉันต้องทำงานทั้งกลางวันและกลางคืน รับงานอื่นมาทำแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
โดยที่ไม่มีกำลังใจจากเขา แต่ยังมีกำลังใจจากพ่อแม่ และเพื่อนที่ฉันคิดว่าพวกเขาไม่เคยแคร์ฉันเลยเพราะสังคมมหา’ลัย
..วันที่ฉันล้มฉันกลับพบว่ามีมือพวกเขานั่นแหละที่เข้ามาช่วยพยุง รวมไปถึงอาจารย์ที่เคารพ
ที่คอยปลอบใจและให้แง่คิดดีๆ เสมอ หากไม่ได้เขา ฉันอาจจะยังเป็นเด็กที่ทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่าง
จากนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นอีก
ฉันคิดว่ามันก็คงไม่แย่ไปกว่านี้แล้ว คงจะมีแต่ดีขึ้นและดีขึ้นเรื่อยๆ
ฉันไม่ได้หวัง แต่ฉันจะทำมันให้ดีขึ้นเอง
ใครอยากเล่าเรื่องวันเปลี่ยนชีวิตของตัวเองบ้าง คลิกที่นี่เลย
