คำถามจากลูกเงือกที่วนเวียนอยู่ในหัวเหมือนแอ่งน้ำวน

ท่ามกลางเดือนมิถุนายนหรือ Pride Month ที่แต่งแต้มไปด้วยสีสดสว่างเรียงทับกันเหมือนกับสายรุ้งหลังฝนโปรย แต่กว่ากลุ่ม LGBTQIA+ จะได้รับการปฏิบัติเท่าเทียมเช่นบุคคลอื่น พวกเขาต้องเดินฝ่ามรสุมทางสังคมมาอย่างสาหัส และเพียงแค่เดือนเดียวใน 1 ปี อาจยังไม่สามารถลบภาพจำของความแตกต่างไปจากคนในสังคมได้ 

เหมือนกับเจ้าหญิงเงือกน้อยและเจ้าชายโฉมงาม ที่เราอาจจะคุ้นเคยกันดีจากเรื่องเงือกน้อยผจญภัย (The Little Mermaid) ที่ต่างกันแค่หางเกล็ดและสองเท้า ต่างต้องฟันฝ่าอุปสรรคและความคิดที่ว่า ‘มนุษย์กับเงือก’ รักกันไม่ได้ ทว่าสุดท้ายในตอนจบ เจ้าหญิงเงือกน้อยและเจ้าชายโฉมงามก็ลงเอยอย่างมีความสุขชั่วนิรันดร์ หรือในฉากจบตามต้นฉบับของ ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์สัน ที่เจ้าหญิงเงือกน้อยสลายกลายเป็นฟองอากาศ

ในขณะที่หนังสือหลายเล่มเขียนถึงเรื่องราวการฝ่าฟันของเงือกและมนุษย์ แต่สำหรับหนังสือ ‘ลูกเงือก’ (The Mer-Child) มีความน่าสนใจตรงที่ผู้เขียนเลือกบอกเล่าเรื่องราวหลังจากนั้น ชั่วขณะที่ดอกผลแห่งรักของมนุษย์และเงือกเกิดขึ้น เรื่องราวที่ไม่มีแม้แต่เผ่าพันธุ์ใดคอยต้อนรับลูกครึ่งมนุษย์ครึ่งเงือกเลย

“ไม่มีใครเหมาะสมกับทุกหนทุกแห่งหรอก นอกจากในที่ที่เขาอยู่”

การไม่เป็นที่ยอมรับ พร้อมกับการหาคำตอบว่าตัวตนของเราเหมือนหรือต่างกับคนอื่นอย่างไร อันเป็นคำถามของสังคมที่ถาโถมเข้าใส่กลุ่มคนที่มีความหลากหลายทางเพศ และยังคงความสงสัยอยู่จนถึงทุกวันนี้

ผลงานของนักเขียนชาวอเมริกัน โรบิน มอร์แกน หนังสือ The Mer-Child แปลไทยโดย ทราย ชยา เป็นหนังสือเล่มเล็กจำนวน 64 หน้า ที่อัดคลื่นปัญหาสังคมของมนุษย์ในปัจจุบันไว้เป็นระลอก แม้จะเป็นหนังสือตีพิมพ์ไทยเมื่อปี 2538 แต่ยังคงความร่วมสมัยไว้เป็นหลักแหล่งเหมือนฤดูกาลที่วนกลับมาทุกปี

เรื่องราวของลูกเงือกที่ไม่มีที่ทางของตนเอง ส่วนหางเป็นเกล็ดต้องคอยหลบไว้ไม่ให้ใครเห็น และส่วนร่างกายมนุษย์ที่ทำให้ไม่สามารถนับรวมเป็นสัตว์น้ำชนิดไหนได้ ไม่ว่าทางใดก็ไม่สามารถแสดงตัวตนได้อย่างแท้จริง 

ผิดกับเด็กหญิง-แอนเนโมนี ลูกเงือกเรียกอย่างนั้น เพราะผมสั้นหยิกฟูพลิ้วไหวไปตามลมเป็นเอกลักษณ์ของเธอ และดูเหมือนขาเธอจะไม่ขยับเขยื้อนเหมือนเด็กทั่วไป

เมื่อทั้งสองเจอกัน แต่ไม่มีทีท่าประหลาดใจต่อกัน หนำซ้ำยังเป็นเรื่องน่ามหัศจรรย์เสียอีก ทั้งคู่ไม่จำเป็นต้องมีชื่อเรียกกันและกัน เพราะลูกเงือกนั้นมีตัวเดียวในโลก และเด็กหญิงที่มีผมเหมือนดอกแอนเนโมนีก็มีคนเดียวในโลกเช่นกัน

“มนุษย์เหมือนกันมากกว่าแตกต่างกันไม่ใช่รึ”

ปัญหาของมนุษย์ที่ส่งผลกระทบเป็นคลื่นวงกว้าง จนถึงลูกเงือกที่คอยตั้งคำถามกับทุกสิ่งที่อยู่เบื้องบนทะเล ทั้งเรื่องของความรักต่างสีผิว คนจนคนรวย เด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิง คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ตกเสียที 

“บ่อยครั้งมนุษย์มักมองตัวเองว่าเป็นคนละเผ่าพันธุ์” เด็กหญิงแอนเนโมนีพยายามอธิบาย 

น่าประหลาดที่คนเรากดทับตัวตนของใครสักคนเพียงเพราะแตกต่างไปจากที่เราเคยเห็น เพราะลูกเงือกไม่ได้เดินสองขาจึงไม่สมควรได้ยืนอยู่ ณ ที่เดียวกันกับมนุษย์ และเพราะเราเลือกรักในสิ่งที่ไม่เหมือนกับคนอื่นเลยไม่สมควรถูกรักเหมือนคนอื่นรึ

การแสดงออกถึงจุดยืนและต้องคอยหลบซ่อนตัวตนของเรื่องนี้อาจคล้ายกับแอนิเมชันเรื่อง Luca ที่ทุกคนอาจจะรู้จักกันดีในการนำเสนอเรื่องความแตกต่าง ซึ่งเกี่ยวโยงถึง LGBTQIA+ ที่ต้องคอยปิดบังตัวตนและทำตามที่สังคมเป็น 

“อย่างปลาคาร์ปกับปลาสแนปเพอร์แตกต่างกันแต่ก็เป็นปลาเหมือนกัน ปลาก็แตกต่างจากปูหรือปะการัง แต่ก็เป็นสัตว์น้ำเหมือนกัน”

เมื่ออ่านมาจนถึงกลางเล่ม การถกประเด็นของสิ่งมีชีวิตบนบกและใต้น้ำยังชวนให้ตั้งคำถามและหาคำตอบ แม้บางครั้งลูกเงือกและเด็กหญิงแอนเนโมนีจะคิดไม่เหมือนกันบ้าง แต่สิ่งที่ทั้งคู่ต่างมองเห็นและถูกกระทำตอบกลับมา มันตอบคำถามได้อย่างกระจ่างชัดว่ามนุษย์นี่ช่างหาความแตกต่างกันเหลือเกิน

มนุษย์ไม่ได้หาความแตกต่างเพื่อให้เป็นตัวของตัวเอง แต่หาคนที่แตกต่างเพื่อแบ่งแยกออกไปให้ไกล ถึงอย่างนั้นเราก็ไม่ได้แยกปลาสองจุดกับปลาสามจุดเป็นคนละเผ่าพันธุ์ หรือแยกแมวสามสีกับแมวลายสลิดออกจากกัน เพราะยังไงทุกตัวก็เป็นแมวอยู่ดี

ถนนสีรุ้งที่มีลวดลายหลากสี ก็เหมือนหอยที่ออกมาจากการหลบซ่อนใต้กองทราย แสดงความสวยงามตัวแล้วตัวเล่า ทั้งสีแดงอมเหลือง สีฟ้าอ่อน สีฟ้าใส สีม่วงลาย สีเทารอบสีไพล แต่ละตัวมีลวดลายไม่เหมือนกัน สมบูรณ์ในตัวเอง มีอยู่ตัวเดียว และเป็นหอย 

สำหรับบรรทัดสุดท้ายของเรื่องราวนี้อาจไม่ได้เขียนจบด้วยคำว่ามีความสุขชั่วนิรันดร์ แต่ก็ไม่ได้จบลงด้วยความทุกข์ของใครคนใดคนหนึ่ง กล่าวได้ว่าลูกเงือกและเด็กหญิงก็ใช้ชีวิตอย่างที่เคยเป็นมาด้วยกัน ไม่จำเป็นต้องมีบุคคลใดล่วงรู้ถึงความจริงระหว่างพวกเขาสองคน เพียงแค่พวกเขาเข้าใจกัน เหมือนกัน และยอมรับกันและกัน แค่นี้ก็พอแล้ว 

‘ลูกเงือก’ ไม่เพียงแต่แสดงความทุกข์ของผู้ที่ไม่ถูกยอมรับ แต่ค่อยๆ ชวนผู้อ่านคิดตามไปกับเด็กหญิงถึงสังคมมนุษย์ที่เรารู้จักกันดี แต่อาจยังไม่เคยลองตั้งคำถามอย่างตรงไปตรงมาเช่นเดียวกับลูกเงือก 

หลังจากปิดหน้าหนังสือก็ฉุกคิดคำตอบขึ้นมาได้ว่ามนุษย์แตกต่าง แต่ก็เหมือนกันได้ เพียงแค่เราเข้าใจกันไม่ใช่รึ

The post “มนุษย์เหมือนกันมากกว่าแตกต่างกันไม่ใช่รึ” คำถามจากลูกเงือกที่วนเวียนอยู่ในหัวเหมือนแอ่งน้ำวน appeared first on a day magazine.

เพียงแต่สถานการณ์ที่เราต้องเลือกในชีวิตประจำวัน โดยมากเป็นเรื่องง่ายๆ ที่เกิดซ้ำจนเป็นรูทีน ตอนเที่ยงจะกินอะไร กินกับใคร จะกลับบ้านด้วยวิธีไหน แวะไปเจอเพื่อนก่อนดีไหม ฯลฯ

การเลือกแบบที่ว่าเป็นการเลือกแบบง่ายๆ ใช้เวลาคิดไม่ถึง 5 นาที ก็ได้คำตอบ

เป็นไปได้ไหมว่า เรื่องง่ายๆ อย่างการเลือกร้านอาหารไม่ได้มีผลกระทบกับชีวิตมากมายถึงขั้นเป็นจุดเปลี่ยนใหญ่ ไม่ได้มีเดิมพันสูง ร้านอาหารที่ไม่ได้เลือกไปกินวันนี้ ค่อยไปกินวันพรุ่งนี้ก็ยังได้

หลายครั้งหลายคราว การตัดสินใจเรื่องง่ายๆ แบบที่ว่าจึงไม่ก่อให้เกิดความรู้สึกเสียดาย

และใช่หรือไม่ว่า ในบางครั้ง ถ้าการเลือกมีเดิมพันสูง กระทบกับชีวิตมากมายถึงขั้นเรียกได้ว่าเป็นจุดเปลี่ยน บรรดาชอยซ์ที่เราไม่ได้เลือกจะเวียนกลับมาหลอกหลอนและกัดกินใจเราอยู่เสมอ
“ถ้าวันนั้นไม่ลาออกจากงาน ชีวิตคงดีกว่านี้”

“ถ้าวันนั้นยอมเป็นหนี้เพื่อไปเรียนต่อต่างประเทศ ในระยะยาว การเงินที่บ้านคงดีกว่านี้”

ยิ่งเดิมพันสูงมากเท่าไร ยิ่งเป็นเรื่องใหญ่มากแค่ไหน เราจะยิ่งรู้สึกเสียดาย-ที่เราไม่ได้เลือก มากเท่านั้น โดยเฉพาะถ้าชอยซ์ที่เราเลือกไม่ได้ดีงามเหมือนที่วาดภาพไว้ ความรู้สึกเสียดายในสิ่งที่ไม่ได้เลือกจะวิ่งตามเรา คล้ายเป็นเงาไม่มีผิด

หากใครกำลังเผชิญหน้ากับสภาวะทำนองนี้ คอลัมน์ a better day ชวนมองอีกหลายๆ มุม ถ้าไม่ไบแอสจนเกินไป แล้วมองลงรายละเอียดกันแบบจริงจัง ชอยซ์ที่เราไม่ได้เลือกใช่ว่าจะดีงามไปเสียทั้งหมด และใช่ว่าจะไม่สร้างความทุกข์ให้กับเราเลย

ทุกอย่างมีแพ็กเกจของมัน

มันหักห้ามใจยาก เมื่อต้องไม่คิดว่าถ้าวันนั้นเลือกที่จะไม่ลาออก ชีวิตในวันนี้คงดีกว่านี้ 

คล้ายว่าเราเลือกมองแต่แง่มุมที่ดีของสิ่งที่เราไม่ได้เลือก แต่มองไม่เห็นหรือเลือกที่จะมองข้ามบางแง่มุมที่ก็กัดกินใจเราเหมือนกัน เหมือนกันกับชอยซ์ที่เราเลือก เราก็เลือกมองแต่แง่มุมดีๆ โดยไม่คิดถึงความทุกข์ที่มันพ่วงมากับสิ่งที่เราเลือก

ถ้ายังทำงานอยู่ที่เก่า เรามีเพื่อนฝูงที่สนิทใจเป็นเซฟโซน แถมตอนจะออก เจ้านายก็เพิ่มเงินเดือนเพื่อรั้งตัวไว้ด้วย เพียงแต่ในวันและวัยนั้น งานที่ทำไม่มีความท้าทาย ไม่มีโอกาสได้ลับคมฝีมือ เราในวันนั้นจึงเลือกเดินออกมา

กลับกัน ชอยซ์ที่เราเลือกอาจมอบความท้าทายในหน้าที่การงาน ได้ลับฝีมือ ได้อยู่ท่ามกลางคนเก่งๆ มีโจทย์ยากๆ วิ่งเข้ามาท้าทายให้แก้ปัญหา แต่แลกมากับการไม่มีระบบ เงินเดือนอาจจะไม่สูง ซึ่งก็นำมาซึ่งการมีคุณภาพชีวิตที่ไม่ดี ฯลฯ

ความรู้สึกเสียดายจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อเรามองแต่แง่มุมดีๆ ของสิ่งที่เราไม่ได้เลือก จนเราลืมนึกถึงอีกแง่มุมที่ในวันและวัยนั้นเราถือว่าเป็นเรื่องใหญ่ และกัดกินใจในหน้าที่การงานอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน 

ขอเพียงเข้าใจว่า สิ่งที่เราไม่ได้เลือกหรือแม้แต่สิ่งที่เราเป็นคนเลือกเอง ทุกอย่างมีความสุขและความทุกข์เป็นของมันเองเสมอ ไม่มีชีวิตแบบไหนที่ไม่มีทุกข์ ไม่มีงานไหนไม่มีปัญหา ทุกอย่างมีแพ็กเกจของมัน

และอย่าลืมว่าเราจะได้ใช้ชีวิตในแบบที่เราเลือกแล้วเท่านั้น ชอยซ์ที่เราไม่ได้เลือก-ยิ่งถ้าเป็นเรื่องใหญ่ เป็นจุดหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิต เราอาจไม่มีโอกาสได้กลับไปเลือกชอยซ์นั้นอีกแล้ว

ไม่ได้บอกว่าสิ่งที่ ‘เลือกแล้ว’ ดีที่สุด แต่ควรหาแง่งามของมันแล้วใช้ชีวิตต่อ

เพราะนั่นคือชอยซ์ที่เราเลือกแล้ว

สวัสดิการที่เอื้อต่อความผิดพลาด

อันที่จริง ร่องรอยวัฒนธรรมแบบจารีตของสังคมไทยยังมีอิทธิพลกับการใช้ชีวิตของผู้คนอยู่ไม่น้อย สังเกตหรือไม่ว่า ค่านิยมของคนรุ่นก่อนมักจะบอกให้เราเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำ หางานที่มั่นคง (ข้าราชการ วิศวกร แพทย์ ฯลฯ) เสร็จแล้วก็ต้องแต่งงาน ซื้อบ้าน และผลิตทายาทสืบทอดต่อไป

แม้ไม่ได้เขม่นกันออกมาซึ่งๆ หน้า แต่ถ้าผิดแผกไปจากนี้ก็ถือว่าใช้ชีวิตมาผิด ไม่ฉลาดเลือก หรือกระทั่งว่าย้อนให้บรรพบุรุษว่าเลี้ยงดูลูกหลานกันมาอย่างไร

คล้ายว่าเอเชียจะมีวัฒนธรรมนี้ร่วมกัน ต่างจากยุโรปที่มองว่ารัฐควรจะมีสวัสดิการที่พร้อมจะซัปพอร์ตทุกความผิดพลาดของพลเมืองในประเทศ ยกตัวอย่างเช่น สวีเดน เมื่อประชากรลาออกจากงานเพื่อไปลองทำตามฝันแล้วเกิดข้อผิดพลาด รัฐจะจ่ายเงินซัปพอร์ตให้ 80% ของเงินเดือนเดิมในช่วง 200 วันแรก ในขณะที่สำนักงานประกันสังคมของบางประเทศยังมุมมิบจ่าย ‘เงินว่างงาน’ ช้าเหมือนเต่าคลาน กระทั่งสวัสดิการรัฐด้านอื่นๆ ยิ่งมองไม่เห็นว่ามีความพยายามที่จะซัปพอร์ตประชาชนที่พบเจอกับความผิดพลาดในชีวิต
เมื่อรัฐไม่มีฟูกมาคอยซัปตอนล้ม เราจึงได้ยินเสียงสะท้อนจากคนรุ่นใหม่ที่พยายามแหกออกจากกติกาแบบเดิมๆ เช่น ไม่เทิดทูนความลำบาก หรือเลือกที่จะไม่ทนอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่เป็นพิษ ความยืดหยุ่นกลายเป็นแว่นในการมองหางานของคนยุคใหม่

เลือกที่จะไม่ผูกมัดตัวเองไว้กับอาชีพเดียวและกระจายความเสี่ยงออกไปในแนวราบ เราจึงเห็นการดิ้นร้นในการทำจ็อบเสริมเยอะมาก ซึ่งส่วนหนึ่งก็อาจมาจากความเชื่อลึกๆ ว่าถ้าสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เลือกทำแล้วล้ม ยังพอมีอีกสิ่งที่ประคับประครองให้ไปต่อได้

นี่เท่ากับว่าประชาชนดิ้นรนกันเองตามยถากรรม สังคมไทยดูเหมือนยังห่างไกลเหลือเกินกับการซัปพอร์ตความผิดพลาดของประชาชนในการดำเนินชีวิต แต่เป็นเรื่องน่ายินดีที่คนจำนวนไม่น้อยมองว่าไม่จำเป็นต้องผ่านด่านที่ครั้งหนึ่งสังคมกำหนดให้ต้องข้าม แต่เลือกใช้ชีวิตในแบบที่อยากใช้ แบบที่คิดมาถี่ถ้วนแล้ว

เพียงแต่มันน่าเสียดายที่เราน่าจะมีสังคมที่ออกแบบมาให้เราผิดพลาดได้ และคอยโอบอุ้มเราไม่ให้บาดเจ็บล้มตาย ให้สามารถลืมตาอ้าปากและใช้ชีวิตต่อไปได้

เพราะไม่ว่ายังไง เราทุกคนก็ต้องตัดสินใจบางเรื่องในชีวิตผิดพลาดกันแน่ๆ

เลือก (ผิด) ดีกว่าไม่เลือก

ผู้เขียนได้อ่านหนังสือ ‘ครึ่งจริง ครึ่งฝัน และพระจันทร์ของคนหนุ่ม’ เขียนโดย วิรัตน์ โตอารีย์มิตร นักเขียนนามปากกา ญามิลา ใจความหนึ่งมีการกล่าวถึงการเลือกทำบางสิ่งบางอย่างในชีวิตเอาไว้แบบนี้

“เลือกกันเถอะ เมื่อยังมีเวลาและโอกาสให้ตัดสินใจ ไม่มีอะไรผิดถูกอย่างแท้จริง วันนี้ผิดพรุ่งนี้ถูก หรือวันนี้ถูกพรุ่งนี้อาจผิด บางทีก็แล้วแต่ว่าใครเป็นผู้พิจารณาด้วย ตรงนี้ไม่สำคัญ สำคัญกว่าคือเมื่อเลือกแล้วหัวใจเราเป็นอย่างไรบ้าง บางคนยอมถูกเลือก เพราะตรงนั้นมีหลายด้านที่เป็นความหมายของชีวิต”

ในวันและวัยที่ยังลองผิดลองถูกได้ ความหมายของชีวิตเป็นเรื่องสำคัญมาก เราให้ค่ากับสิ่งไหนเป็นพิเศษ หมกมุ่น หลงใหล อยากปะทะ หรือพร้อมกระโจนเข้าใส่ โดยมาก เราก็มักจะเลือกทำสิ่งนั้น-สิ่งที่ทำให้ชีวิตมีความหมาย แม้อย่างที่กล่าวไปว่ามันจะพ่วงมาด้วยแพ็กเกจความทุกข์อีกนับไม่ถ้วน

ไม่ใช่แค่ผู้เขียน ครึ่งจริงครึ่งฝันฯ ผู้มากประสบการณ์ชีวิตหลายคนพูดในทำนองเดียวกันว่า ‘เลือกดีกว่าไม่เลือก’ ซึ่งทุกคนทราบดีว่าการเลือกทำสิ่งหนึ่ง หมายถึงต้องละทิ้งอีกสิ่งหนึ่ง นั่นเป็นเรื่องที่ต้องรับให้ได้

แก่นแกนของหนังสือเล่มนี้ครั้งหนึ่งเคยทำให้ NGO หนุ่มด้านสิ่งแวดล้อมลาออกแล้วเดินตามความฝันในการเป็นนักเขียน จนกระทั่งเติบโตขึ้นมาเป็นบรรณาธิการที่สร้างคุณค่าให้กับวงการนิตยสารและสื่อสารมวลชน

แน่ล่ะว่า มีคนจำนวนไม่น้อยที่ยอมจำนนและละทิ้งความฝัน คนเหล่านี้มีอยู่จริง และค่อนข้างมั่นใจว่ามีอยู่มากด้วยซ้ำไปในบ้านเรา แต่เหมือนอย่างที่วิรัตน์ว่าไว้ในหนังสือ การละทิ้งความฝันไม่ใช่ความผิด เพราะนั่นคือการเลือกที่ได้ตัดสินใจแล้ว

หลายเดือนก่อน ผู้เขียนมีโอกาสได้ฟัง ฟาโรส-ณัฏฐ์ กลิ่นมาลี เจ้าของช่อง Farose กล่าวในรายการสัมภาษณ์ ขอบคุณคุณแม่ที่บอกให้ลูกเป็นคนเลือกเองว่าจะเข้าคณะอักษรฯ จุฬาฯ ดีหรือไม่ คำพูดอาจไม่ถูกต้อง 100% แต่กล่าวประมาณว่า

“เลือกเอง ถ้าเลือกผิดจะได้ไม่ต้องโทษใคร แต่ถ้าเลือกถูก หนูจะได้ภูมิใจไปตลอดชีวิต”

เลือกผิดเลือกถูกอาจดีกว่ามานั่งเสียดายที่ตอนนั้นไม่ได้เลือก

The post ดีกว่าไหมนะ ถ้าจะหาแง่งามของ ชอยซ์ที่เลือกแล้ว ดีกว่านั่งเสียดายชอยซ์ที่เราไม่ได้เลือก appeared first on a day magazine.

นี่ยังไม่รวม Rehab Session ที่เขาทำไว้มากมาย
เมื่อ 11 ปีก่อน เขาดอดไปเขียนหนังสือมา 2 เล่ม บรรณาธิการออกปากชมว่าเขียนได้ดี มีลีลาทางภาษา และเขาน่าจะเป็นนักร้องไม่กี่คนที่ได้ไปงานหนังสือฯ เพื่อแจกลายเซ็น-ไม่ใช่แฟนเพลง แต่เป็นแฟนหนังสือ

หรืออย่างงานแสดงที่เขามองว่าเป็นยาขม พอได้ลองทำปรากฏว่าติดใจ ไม่ว่าจะเป็น พีท นักธุรกิจใน Mind Memory 1.44 พื้นที่รัก หมอนะโม ใน Ghost Lab โกสต์แล็บ ฉีกกฎทดลองผี หรืออย่างล่าสุดกับบท หนุ่ย กนก ใน 4 Kings ภาค 2 ที่ได้รับคำชื่นชมล้นหลามในฐานะนักแสดง

คล้ายว่าเขาสนุกกับการเปลี่ยนห้องเรียนไปเรื่อยๆ 

ล่าสุดเขากำลังทำอัลบัมใหม่ โดยปล่อยผลงานออกมาให้ฟังกันแล้ว 2 เพลง ‘ก็ยังดี’ กับ ‘ลม’ เราจึงนัดพบเขาที่ออฟฟิศ a day เพื่อพูดคุยถึงอัลบัมใหม่ รวมถึงเบื้องหลังสารพัดงานที่เขาได้ทำ ไม่ว่าจะเป็นหนังสือ หรือแม้แต่การแสดงหนัง 

อะไรทำให้เขาชอบกระโดดไปทำงานที่หลากหลาย และเขาเห็นคุณค่าอะไรในงานเหล่านั้น 

เด็กชายสายตาสั้นรักการอ่าน

แม็กซ์เขียนหนังสือมาแล้ว 2 เล่ม Strange to Meet You – หน้าแปลกที่แปลกหน้า และ The Boy Who Never Grows – เด็กไม่รู้จักโต ทั้ง 2 เล่มตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์บัน (BUNBOOKS) ย้อนไปสมัยเพิ่งเข้าวงการ เขาให้สัมภาษณ์ว่าชอบอ่านชอบเขียนมาตั้งแต่วัยเยาว์ ที่บ้านถึงกับตกลงกันว่าถ้าพาไปเดอะมอลล์ไลฟ์สโตร์ บางแค ซื้อให้อย่างเดียวคือหนังสือ ก่อนคุยถึงเบื้องหลังหนังสือทั้ง 2 เล่ม เราอยากนั่งคุยกับเขาเรื่องการอ่านก่อน ด้วยเชื่ออยู่ลึกๆ ว่าการอ่านเป็นรากฐานสำคัญของการเขียน

คุณเขียนหนังสือมา 2 เล่ม อยากรู้ว่าคุณเป็นคนชอบอ่านชอบเขียนมาตั้งแต่เด็กเลยไหม

ผมเป็นเด็กสายตาสั้นที่ชอบอ่านหนังสือมาก ผมเป็นเด็กที่ไม่สูงมาก แต่คนในครอบครัวผมตัวสูง 180-190 หมดเลย สูงชิบหาย มองไม่เห็นเลยใครเป็นใคร (หัวเราะ) ผมก็เลยถูกบังคับให้นอนเร็ว ก็จะคลุมผ้าแล้วเอาไฟฉายส่องอ่านหนังสือตอนกลางคืน

อ่านอะไร

ผมอ่านหลากหลายนะ นิยาย วรรณกรรมเยาวชน คือผมก้มหน้าก้มตาอ่านจนฮอร์โมนไม่หลั่ง ร่างกายก็เลยไม่โต ตอนนั้นผมบ้าอ่านจริงๆ อ่านตั้งแต่เช้าถึงเย็น อ่านวันละ 1-2 เล่ม ไม่รู้เอาเวลาจากไหนไปอ่านหนังสือ กลับมาบ้านหรือปิดเทอมก็จะอ่าน เอาไปอ่านที่โรงเรียนด้วย ตอนนี้ก็เลยสงสัยว่าเวลาอ่านหนังสือมันหายไปไหนหมด (หัวเราะ)

คือเป็นคนรักการอ่าน โมเมนต์ไหนที่รู้สึกว่าอยากจะเขียน

พออ่านบ่อยเข้ามันก็อยากเขียนทันทีนะ ผมคิดว่าคนที่เป็นนักอ่านอยากเป็นนักเขียน มันคือการเอาข้างในออกมา เรารับ input มาแล้วก็ต้องปล่อย output ออกมา ตอนเด็กๆ ผมอยากแข่งแว่นแก้ว อยากลงสมัคร อยากเขียน ผมจำได้ก็เขียนแล้วก็เขียนกากมากเลย (หัวเราะ) แต่มีความอยากเขียนมาตลอดตั้งแต่เด็กแล้วครับ

คนอื่นๆ ในครอบครัวอ่านไหม

พ่อกับน้องชายผมก็อ่าน ส่วนแม่กับน้องสาวไม่ค่อย เขามีเวย์ของตัวเอง พ่อผมจะมีห้องหนังสือที่มีหนังสือวางบนชั้นเยอะมากๆ แต่ก็จะเป็นหนังสือเกี่ยวกับชีวิตซะเยอะ ผมก็จะไปทางฟิกชันกับการ์ตูนเป็นหลัก

จากที่ฟัง บ้านคุณสนับสนุนการอ่านเต็มที่ วันนี้พอมีลูกแล้ว คุณปลูกฝังการอ่านให้เขาไหม

เขาอ่านด้วยตัวเอง ผมแทบไม่ต้องปลูกฝังอะไรเลย ตอนนี้อ่านเขาแฮร์รี่ พอตเตอร์อยู่ ถ้าเป็นการ์ตูนเขาจะอ่านวันพีช คือเหมือนผมก็วางๆ หนังสือเอาไว้ เดี๋ยวเขาก็หยิบขึ้นมาอ่านเอง

อย่างที่รู้กันว่าคุณมีหนังสือของตัวเอง 2 เล่ม ใครเห็นแววว่าคุณเขียนหนังสือได้

ตอนนั้นผมเป็นเด็กวัยรุ่นที่เพิ่งเข้าวงการ มีคนมาสัมภาษณ์แล้วก็รู้ว่าผมชอบอ่านหนังสือและชอบเขียน ก็คงไปถึงหู เลยได้รับการทาบทาม ช่วงนั้นสำนักพิมพ์ Salmon Books มีหนังสือออกมาเยอะ พี่หนุงหนิง (ศิษฎา ดาราวลี บรรณาธิการบริหารสำนักพิมพ์บัน (BUNBOOKS) ถามว่าอยากเขียนเรื่องอะไร ผมบอกว่าก็ไม่รู้จะเขียนอะไร เขาเลยให้ผมเขียน Non-Fiction ก่อน เอาเรื่องตัวเองมาเขียน

ผมเลือกเขียนเรื่องคนแปลกๆ ในชีวิตดีกว่า คือผมชอบเดินทางมาก ชอบหาเรื่องไปเที่ยวต่างประเทศ ก็เลยเจอคนแปลกๆ เยอะมาก ผมก็คัดมา 21 เรื่อง เกี่ยวกับคนที่เจอในชีวิตที่คิดว่าแม่งแปลก (หัวเราะ) มีทั้งแปลกหน้า กับรู้จักกัน แต่เขาเป็นคนแปลก

ที่มาห้องแม็กซ์เจนกับหนังสือเล่มแรกในชีวิต

2558 คือปีที่ Strange to Meet You – หน้าแปลกที่แปลกหน้า เดินทางสู่มือนักอ่าน ตีกลมๆ ก็ 11 ปี พอดี ด้วยระยะเวลาที่ทิ้งห่างขนาดนั้น แม้เป็นเจ้าของความทรงจำ เราเดาว่าข้อมูลบางอย่างอาจหลงหายไปในกาลเวลา ซึ่งเขายืนยันอย่างนั้นในวันสัมภาษณ์ เราจึงติดต่อพูดคุยกับ หนุงหนิง-ศิษฏา ดาราวลี บรรณาธิการบริหารสำนักพิมพ์บัน (BUNBOOKS) ผู้แชร์ความทรงจำร่วมกับแม็กซ์ตอนเขียนหนังสือ สิ่งที่เราสนใจพอๆ กับเบื้องหลังหนังสือคือคำถามที่ว่า การเขียนหนังสือเล่มแรกในวัย 24 ปี มองย้อนกลับไป เขาได้บทเรียนอะไรบ้าง

มองเห็นอะไรในตัวเขาถึงชวนมาเขียนหนังสือ

เริ่มจากมีน้องที่รู้จักกันเป็นแฟนหนังสือของสนพ. และแฟนคลับแม็กซ์ด้วย เขาทักมาทางโซเชียลฯ ว่าอยากแนะนำให้ลองชวนแม็กซ์เขียนหนังสือ เพราะแม็กซ์ชอบอ่านหนังสือ อยากเขียนหนังสือ

ตอนนั้นเป็นช่วงที่เรากำลังหานักเขียนหน้าใหม่ ก็เลยลองนัดคุย แล้วก็บอกให้แม็กซ์ลองเขียนมาให้อ่าน จริงๆ ไม่ได้คาดหวัง แต่แม็กซ์เขียนส่งมา แล้วเขียนดีจนเราดีใจ รู้เลยว่าเป็นคนอ่านหนังสือมาเยอะ เขามีภาษา มีสำนวน มีลูกเล่น

หนังสือเล่มแรกใช้เวลาเขียนนานไหม

ไม่นานเลยครับ ด้วยความที่เป็นเล่มแรก มาจับดูตอนนี้ผมก็ยังไม่กล้าอ่านนะเนี่ย พอเราโตขึ้นแล้วเราจั๊กจี้มั้ง แต่ไม่ถึงกับครินจ์ เพราะมันก็ตัวเรา ก่อนหน้านี้อาจจะรู้สึกมากกว่านี้ ผมชื่นชมไอ้แม็กซ์ตอนเด็กๆ เสมอครับ มันเป็นคนที่ทำงานดี เป็นคนตั้งใจ

บางคนบอกว่าสไตล์การเขียนของแม็กซ์จะยียวน บ.ก.อย่างคุณเห็นด้วยไหม

ก็เหมือนนิสัยคนเขียน (หัวเราะ)

ในแง่การดิไซน์ คุณออกไอเดียพาร์ตไหนบ้าง

ผมยังจำชื่อคนวาดได้อยู่เลย Pinary เป็นคนวาดภาพทั้งเล่มและหน้าปก ผมชอบลายเส้นของเขานะ มันเหมือนตอนเราวาดในร้านกาแฟ บรีฟคือ ผมก็แค่เล่าเรื่องที่ไปเจอคนแปลกๆ ไป เขาวาดออกมาไม่มีแก้เลย ผมชอบทุกอย่าง

ปรับแก้กันนานเหรอ ถึงขั้นแม็กซ์ต้องหอบเสื้อผ้าไปนอนอยู่ที่ออฟฟิศบ่อยๆ

งานแม็กซ์แก้ไม่นานค่ะ อย่างที่บอกว่าเพราะเขียนมาดีอยู่แล้ว ปัญหาคือทำยังไงให้เขียนเสร็จมากกว่า ก็เลยเป็นที่มาของห้องแม็กซ์เจน จริงๆ ไม่ได้ขัง แต่มันอยากเข้ามาทำงานที่ออฟฟิศ แล้วบ้านตัวเองก็ไกล พอมาแล้วอยู่ดึกก็ขี้เกียจกลับ ก็เลยยึดห้องหนึ่งเป็นห้องตัวเองไปเลย บางทีมาตั้งแต่คืนวันศุกร์ พอเสาร์อาทิตย์ก็ไม่ยอมกลับ เคยต้องแวะเอาอาหารมาส่ง แล้วก็ปล่อยให้เฝ้าออฟฟิศต่อไป

โมโมนต์ที่ได้ไปเซ็นหนังสือเล่มแรกรู้สึกยังไง

เป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่มาก นักร้องมาเซ็นหนังสือ ตอนนั้นผมใช้นามปากกว่า ‘เจนมานะ’ สำหรับการเป็นนักเขียนโดยเฉพาะ ที่บ้านบอกว่ามึงเอาชื่อทั้งตระกูลไปใช้เลยเหรอ แต่ถ้าเป็นลายเซ็นตอนเป็นศิลปินก็จะแรดๆ กว่านี้นิดนึง (หัวเราะ)

อะไรคือเรื่องตลกๆ กับความทรมานของแม็กซ์ตอนเขียน Strange to Meet You

เรื่องตลกคือแม็กซ์กลัวผี ส่วนทรมาน นึกออกแบบไวๆ ก็คือเรื่องอดนอน จำได้ว่าเวลาเจอหน้าต้องถามว่าได้นอนหรือยัง นอนครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ แล้วเป็นอย่างนั้นตลอดการปิดเล่ม

อะไรคือสิ่งที่คุณเรียนรู้จากการทำหนังสือเล่มแรก

หลายอย่างมากเลย ตอนเขียนเล่มแรกผมทรมานมาก และได้รู้ว่า Deadline นี่มันทรงพลังมากเลย ต่อให้มีแรงบันดาลใจมากแค่ไหน ก็ยังขุดให้ผมมานั่งเขียนได้ไม่เท่า Deadline เลยครับ เล่มแรกไม่เท่าไหร่ เล่มสองนี่โคตรโหดเลย

ตอนเริ่มเขียนหนังสือคุณเพิ่ง 20 ต้นๆ ในวัยนั้นคิดว่าเร็วไปไหมที่จะเขียนหนังสือ

ไม่เร็วไปหรอกครับ เขียนไปเลย คนสร้างงานศิลปะโชคดีอย่างหนึ่งคือได้บันทึกความคิดของตัวเองในวัยนั้นเอาไว้ ยิ่งถ้างานได้ออกสู่สาธารณะยิ่งดีเลย บางครั้งมันดูน่าอาย แต่มันก็จะทำให้จำได้ว่าครั้งหนึ่งเราเคยเป็นคนแบบไหน เพราะฉะนั้นใครอยากเขียนหนังสือ ทำเพลง หรือทำอะไรก็แล้วแต่ ทำออกมาเลย ผม Encourage ให้ทำสิ่งนี้

เด็กไม่รู้จักโตที่เขียนหนังสือเล่มสองอยู่ 1 ปี

อันที่จริงเขาอยากเขียน Fiction มาตั้งแต่เล่มแรก แต่เหมือนยังตกตะกอนไม่พอ ไม่มั่นใจ ยังคิดเรื่องไม่ออก ต้องกวนน้ำให้ขุ่นอีกสักหน่อย The Boy Who Never Grows – เด็กไม่รู้จักโต จึงคลอดออกมาเป็นเล่มที่สอง ซึ่งเขาใช้เวลาเขียน 1 ปีเต็ม ระหกระเหเดินทางเพื่อหนีจากปัญหาหลายๆ อย่าง เขาว่าชีวิตในวัยนั้นกำลังอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่าน จากเด็กเพิ่งจบใหม่ก้าวเข้าสู่โลกผู้ใหญ่แบบเต็มตัว มีความสับสน แต่ที่รู้สึกชัดที่สุดคือโหยหา ‘ความเป็นเด็ก’ จึงหยิบประเด็นนี้มาถ่ายทอดผ่านตัวอักษร เราเชื่อว่ายังมีวัยรุ่นอีกมากที่รู้สึกแบบเดียวกับเขา

ตอนนั้นคุณเป็นนักร้องแล้ว มีการมีงานแล้ว สนใจอะไรในประเด็นนี้-เด็กไม่รู้จักโต

ตอนนั้นผม 24 เอง เราก็คิดว่าสรุปนี่เรายังเด็กอยู่หรือเปล่าวะ แต่ก็ดูไม่เป็นเด็กแล้วนะ มันเป็นผู้ใหญ่แล้วในระดับหนึ่ง แต่มันก็ยังมีบางส่วนที่เป็นเด็กค้างอยู่ คือเราเพิ่งเรียนจบทำงานได้ 3 ปีเอง ผมก็เลยได้ไอเดียว่าอยากจะคงความเป็นเด็กของตัวเองเอาไว้ บันทึกเอาไว้ว่าเราเป็นเด็กที่ยังไม่อยากโต ก็เลยคิดถึงปีเตอร์แพน โมเดิร์นปีเตอร์แพน มันก็เลยเป็นเหตุผลว่าทำไมต้องออกเดินทางไปข้างนอก เป็นการระบายของผมผ่าน Fiction

อาร์ตในเล่มที่สองโชว์ลายเส้นซะเยอะ ไอเดียเรื่องอาร์ตมาจากใคร

แม็กซ์เป็นคนหาเรฟและเลือกสไตล์ภาพประกอบเอง คือเค้าจะมีภาพในหัวว่าผมอยากได้แบบนี้ๆ เราก็พยายามหาคนที่วาดได้อย่างที่น้องต้องการมาเสิร์ฟ คนออกแบบอาร์ตในเล่มคือ Patsachon ส่วนหน้าปกน่าจะเป็นกราฟิกของสนพ. ตอนนั้น

พอต้องมาเขียนเรื่องแต่ง ยากกว่าเขียนเรื่องจริงไหม

ยากมาก มันคือการสร้างโลกโลกหนึ่งขึ้นมา มันจะรู้สึกแปลกๆ นิดหนึ่งที่เขียนเรื่องแฟนตาซี มันยากกว่าเล่มแรก เล่มแรกมันเป็นเรื่องจริง แต่เหมือนเรื่องเล่าที่พูดกันในวงเหล้าหรือกลุ่มเพื่อน แต่กับเล่มนี้เหมือนเราต้องขุดเอาข้างในออกมาเขียน

ผมใช้เวลาเขียน 1 ปี และเล่นใหญ่ไปเก็บข้อมูล 3 ประเทศ อินเดีย นิวยอร์ก และนอร์เวย์ จริงๆ ผมหาเรื่องไปเที่ยว เหมือนตอนนั้นผมอายุ 25 พอดี แล้วชีวิตมันมีอะไรถาโถมเข้ามาเยอะ สัญญากำลังจะหมด ไม่รู้จะทำอะไรต่อ กำลังจะมีลูก ทะเลาะกับเพื่อน ชีวิตค่อนข้างไร้ทิศไร้ทางมากๆ

อะไรคือเสน่ห์ของหนังสือทั้ง 2 เล่ม ของแม็กซ์

สิ่งที่เด่นมากของแม็กซ์คือสำนวน สไตล์ภาษา เล่มที่เป็น Non-Fiction ก็เล่าเรื่องจริงได้สนุก มีจังหวะมีลูกเล่น อ่านสนุก ส่วนเล่มที่เป็น Fiction เขาโชว์ความลึกซึ้งและจินตนาการของตัวเองออกมาเต็มที่ ซึ่งมันเป็นสไตล์ที่ไม่ซ้ำใคร และไม่พยายามเขียนเหมือนใคร

ที่คุณบอกว่าเล่มสองโหดมาก ติดขัดตรงไหนเหรอ

พอเดินทางไปเก็บข้อมูลมาแล้ว ขั้นตอนนั่งเขียนนี่ยากสุดเลย เราเขียน Fiction มันไม่ใช่เรื่องจริง มันต้องปล่อยให้ความคิดวิ่งไปข้างหน้า เราต้องเป็นคนดำเนินเรื่องไป เหมือนเราก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวละครจะไปเจอกับอะไร ผมมีแค่โครงที่หลวมมากๆ จนถึง Deadline แล้วผมยังไม่เสร็จ ผมขี้เกียจเขียน เริ่มงอแง

พี่หนุงหนิงน่ารักมาก แกลากไวต์บอร์ดมากลางออฟฟิศแซลมอน แล้วก็เขียนสตอรีบอร์ด ว่ามันมีโครงประมาณนี้ มันต้องมี Hero Journey เริ่มออกเดินทาง เจอปัญหา แก้ปัญหา เรียนรู้อะไร แล้วก็จบ พอส่งปรู๊ฟเขาก็ชมกันว่าเขียนดี เออเขียนดี แต่กูจะตายอยู่แล้วเนี่ย (หัวเราะ) แทบจะรีดวิญญาณออกมาเขียนแล้ว

ฝั่งนักเขียนปั่นต้นฉบับเดือดพอตัว ฝั่งสำนักพิมพ์เดือดแค่ไหน

จำได้ว่าเดือดมาก ปิดเล่มเหมือนหนีตายและเสร็จเป็นเล่มท้ายๆ เล่มแรกก็เหมือนกัน

ลึกๆ ทำไมถึงงอแงไม่อยากเขียน

ผมกลัว ตรงหน้ามันคือความกลัว ผมเลยไม่อยากเดินไปตรงนั้น ผมไม่รู้ว่ามันจะไปจบที่ไหน ผมเข้าใจนักเขียน ศิลปิน ไม่ว่าแขนงไหนก็ตาม ลึกๆ แล้วอาจจะมีความกลัวอยู่

ผมได้เรียนรู้ว่าทำไปตั้งแต่ทีแรกก็จบ มันน่าจะสบายกว่านี้ ทำวันต่อวันไปเรื่อยๆ ดีกว่าการไปว่ายน้ำแล้วรอให้ไอเดียโผล่มา แล้วกลับมาเขียนจบภายในคืนเดียวจนเกิดเป็นมาสเตอร์พีซ อันนั้นบ้าแล้ว (หัวเราะ)

เราต้อง Make it fun everyday วิ่งจ็อกไปเรื่อยๆ ทุกเช้าเขียนไปเรื่อยๆ จนมันรวมเป็นภาพใหญ่ แต่ตอนนั้นผมคิดไม่ได้ ยังเด็ก ถ้าเป็น บ.ก. มอง ก็จะมองว่ามึงก็แค่เขียนๆ ไป ขี้หมูขี้หมาตื่นมาเขียนให้ได้สักประโยคหนึ่ง กินกาแฟไปด้วยก็ได้ เขียนไปเถอะ ไม่มีใครรู้นอกจากตัวมึงเอง อย่ากลัวตัวเอง

อยากกลับมาเขียนหนังสือไหม

อยากครับ ผมเขียนเก็บไว้เสมอเลย ไม่ว่าจะในมือถือ ในเศษกระดาษ หรือในคอม เขียนเก็บไว้แล้วแบ่งเป็นโฟลเดอร์ อาจจะมีรวมเรื่องสั้นสักเล่มหนึ่งที่มีธีมมาครอบ และก็อยากจะเขียนอะไรที่มันสามารถพัฒนาจนกลายเป็นบทหนังได้

นักแสดงยิ่งอายุมากยิ่งดี

เด็กๆ เคยอยากเป็นนักเขียนไหม-เคย อยากเป็นนักร้องนักแต่งเพลงไหม-เคย แล้วเคยคิดอยากจะเป็นนักแสดงไหม-ไม่เคย เขาบอกว่าการแสดงเป็นศาสตร์ที่เขาอ่อนซ้อมที่สุด แต่ก็มักได้รับโอกาสให้แสดงอยู่เสมอ ตั้งแต่เป็น พีท นักธุรกิจใน Mind Memory 1.44 พื้นที่รัก คุณหมอนะโม ใน Ghost Lab โกสต์แล็บ ฉีกกฎทดลองผี นี่ยังไม่รวมซีรีส์อีกหลายเรื่องที่เขาไปรับเชิญอยู่ประปราย แต่ผลงานที่ชื่อของเขาถูกพูดถึงอย่างมากในฐานะนักแสดงคือ 4 Kings ภาค 2 เราจึงชวนเขาคุยถึงเบื้องหลังและสิ่งที่ได้เรียนรู้จากหนังเรื่องนี้ รวมถึงทัศนคติที่มีต่ออาชีพนักแสดง

4 Kings ภาคแรก แค่ร้องเพลงประกอบ 4 Kings ภาค 2 คุณเล่นเป็น ‘หนุ่ย กนก’ อะไรทำให้ตัดสินใจรับบทนี้

พี่พุฒิ (พุฒิพงษ์ นาคทอง) เขาชวนผมไปเล่น จริงๆ ผมชอบดูหนังมากนะ แต่บอกตามตรงผมไม่ถนัดแสดงเลย มันเป็นศาสตร์ที่เราไม่ได้ทำการบ้านมากเท่าศาสตร์อื่น แต่มักถูกชวนไปเล่นตลอด กับ 4 Kings ภาค 2 ผมไม่แน่ใจว่าพี่พุฒิเห็นอะไรในตัวผมเหมือนกันนะครับ แต่เราสนิทกัน บ้านอยู่ใกล้กัน แฮงเอาต์กันบ่อย

ที่บอกว่าไม่ถนัด พอต้องมาแสดง 4 Kings ภาค 2 มันยากแบบที่คิดไว้ไหม

มันยากตั้งแต่วันไปเวิร์กช็อปเลยครับ ผมไปเวิร์กช็อปกับ ครูร่ม-ร่มฉัตร ธนาลาภพิพัฒน์ จับผมไปเจอกับ เบน (เบนจามิน โจเซฟ วาร์นี) จี๋ (สุทธิรักษ์ ทรัพย์วิจิตร) พี่แหลม (สมพล รุ่งพาณิชย์) แล้วก็พี่ท็อป (ทศพล หมายสุข)

ในเวิร์กช็อปจะมีกล่องวางไว้หลายๆ ใบ แต่ละกล่องมีอารมณ์ไม่เหมือนกัน มีร้องไห้ อีกกล่องอาจจะร้องไห้หนักขึ้น เสียใจ เสียใจขึ้นเรื่อยๆ หัวเราะ โกรธ กำลังมีเซ็กซ์ เราต่อแถวกันสร้างอารมณ์พวกนี้ แล้วเสียงในห้องมันดังมาก บางคนกำลังมีเซ็กซ์ บางคนร้องไห้ แต่ละคนปล่อยกันเต็มที่ ตอนนั้นผมรู้สึกว่าแม่งมันส์ว่ะ การแสดงเนี่ย

คุณเล่นเป็นคนติดม้า ทำการบ้านกับตัวละครนี้ยังไง

ผมไปถามเพื่อนๆ ที่เขาเป็นเด็กช่าง ก็เลยได้รู้อินไซต์มาอย่างหนึ่งคือ คนติดยาเขาจะพกยาดมกัน เพราะเมื่อก่อนเขาเก็บม้าไว้ในยาดม เปิดตรงปลายออกแล้วใส่ม้าเข้าไป ตอนอยู่ในกองหรือแม้แต่ตอนเข้าฉาก ผมก็จะพกยาดมไว้ตลอด คือทำนิสัยให้คล้ายๆ กัน

หนังสือที่เขียนยังไม่กล้าอ่าน เขินไหมเห็นตัวเองบนจอ 

ไม่เขินนะ มันมีนักแสดงหลายคนมั้งครับ ไม่ใช่เราคนเดียว ผมอาจจะโตขึ้นแล้วด้วย อาจเป็นเพราะผมอยู่ในวัยที่ผ่านชีวิตมาพอสมควร เข้าใจแล้วว่าชีวิตมันเป็นยังไง ไม่ได้บอกว่าผมเก่งนะครับ แต่ผมว่านักแสดงยิ่งอายุเยอะจะยิ่งเก่งขึ้นเรื่อยๆ

อะไรทำให้คุณเชื่อแบบนั้น

ผมเห็นพี่ๆ รุ่นใหญ่หลายคนที่กลับมาแสดง โห สุดยอดมาก ผมเพิ่งดูหนังเรื่องมือปืนที่เพิ่งเข้า Netflix เป็นฉากที่ เบน (เบนจามิน โจเซฟ วาร์นี) ปะทะอารมณ์กับ พี่นก (ฉัตรชัย เปล่งพาณิชย์) พี่นกโคตรเก๋าเกม คือปกตินักแสดงจะชอบปล่อยอินเนอร์ออกมาเยอะๆ ใช่ไหม แต่พี่นกเขาเล่นช้าๆ เบนบอกว่าผมจะเล่นให้ช้ากว่า ไม่มีใครยอมใคร คือถ้าใครนิ่งกว่าคนนั้นก็จะดูโอเวอร์พาวเวอร์อีกคน

ย้อนกลับมาที่ 4 Kings ภาค 2 คุณเรียนรู้อะไรบ้างจากการแสดงหนังเรื่องนี้

เยอะเลยครับ แต่สิ่งที่ผมเรียนรู้มากเลยคือ จริงๆ แล้วนักแสดงก็ไม่ได้พิเศษอะไรขนาดนั้น มันก็แค่งาน เราเป็นคนธรรมดาที่มาทำงานสนุกๆ ด้วยกัน เราเป็นแค่ฟันเฟือง เป็นองค์ประกอบเล็กๆ ใน 1 งาน ยังมีตากล้อง ผู้กำกับ ผู้ช่วยฯ พร็อป แอกติงโคช สกอร์ ฯลฯ 

อะไรคือเป้าหมายที่อยากไปถึงในฐานะนักแสดง

ผมแค่อยากเล่นให้เก่งขึ้นเรื่อยๆ อยากเป็นชอยซ์ที่คนนึกถึง เล่นได้ดี เป็นมืออาชีพ แต่ตอนนี้ผมก็เรียนรู้ไปเรื่อยๆ ฝึกฝีมือไปเรื่อยๆ

ฟังดูคุณติดใจการแสดงเหมือนกันนะ

ติดใจมาก เชื่อไหม 4 Kings 2 เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมได้นั่งดูหนังที่ตัวเองเล่นในโรงใหญ่ กูเข้าใจแล้ว ทำไมเขาเสพติดกัน การแสดงมันเจ๋งว่ะ พอออกมาเป็นหนังบนจอใหญ่แล้วมันเจ๋งมากเลย

ตอนนี้ยังรับงานแสดงอยู่เรื่อยๆ ใช่ไหม

ใช่ครับ ตอนนี้ผมกำลังเล่นหนัง 2 เรื่อง ซีรีส์ 1 เรื่อง

บอกได้ไหมเป็นบทแนวไหน

ถ้าเรื่องที่บอกได้แล้วก็ยังคงเป็นนักเลงครับ (หัวเราะ) ผมเล่นเป็นแหลมสิงห์ ในยุคเดียวกับแดง ไบเล่ย์ เป็นซีรีส์เรื่องราวของอันธพาล 2499

อัลบัมใหม่ของ ‘แม็กซ์ เจนมานะ’ เป็นแบบไหนนะ

แม็กซ์คือศิลปินที่ได้ร่วมงานกับหลายค่ายเพลง หลังจากการประกวด The Voice Thailand Season 1 เขาออกซิงเกิลกับ i am หลังจากนั้นเขากลายเป็นศิลปินอิสระ อันเป็นช่วงเวลาที่ก่อให้เกิดอัลบัมฮิตอย่าง Let There Be Light (อาทิ ไวน์ วันหนึ่งฉันเดินเข้าป่า) บ้านหลังล่าสุดของเขาคือ Sony Music Thailand ซึ่ง ณ ตอนนี้ เขากำลังซุ่มทำอัลบัมใหม่อย่างขะมักเขม้น อัลบัมใหม่ว่าด้วยเรื่องอะไร เบื้องหลังเป็นอย่างไร บรรทัดถัดๆ ไปมีคำตอบ

คุณกำลังทำอัลบัมใหม่ วางคอนเซปต์ไว้ยังไง

ผมคิดไว้คร่าวๆ ว่าจะแบ่งอัลบัมออกเป็น Act (องก์) Act I เล่าเรื่องการเดินทาง ส่วน Act II และ Act III ยังไม่รู้ว่ามันจะเดินไปทางไหน เหมือนหนังสือ เหมือน Journey คือเราไม่มีทางรู้อนาคตข้างหน้า ถ้าผมคิดเอาไว้ก่อนมันอาจจะไม่สนุก อัลบัมนี้ผมอยากอยู่กับปัจจุบันให้มากที่สุด

ซิงเกิลแรกที่ปล่อยออกมาแล้วคือ ‘ก็ยังดี’ เพลงนี้เล่าเรื่องอะไร

‘ก็ยังดี’ ผมจัดว่าเป็นเพลงที่มีธีมเรื่องการเติบโตและปล่อยวาง ผมเขียนเพลงแนวนี้ในทุกช่วงชีวิตเลย ในหัวผมจะคิดอยู่ตลอดเวลาว่าอยู่ตรงนี้ทำไม จะไปไหนต่อ เติบโตอยู่หรือเปล่า เพลงนี้ผมเขียนเนื้อร่วมกับ Zeedox และ Chatchon S.

เพลงมันพูดถึงการเติบโต การละทิ้งตัวตนเก่าเพื่อเดินไปข้างหน้า โดยที่ไม่รู้ว่ามีอะไรรออยู่ ชื่อภาษาอังกฤษ Departure เพิ่งมาทีหลัง ผมไม่รู้ว่าจะตั้งชื่อว่าอะไรดี แต่พอถอยออกมาดูมัน คือเริ่มต้นออกเดินทาง จริงๆ มันมี 3 เลเยอร์ 

เลเยอร์แรก คือระยะทางเดินกลับบ้านที่เดินส่งทุกวันตอนเป็นแฟน แต่ว่าตอนนี้เราไม่ได้เป็นแฟนกันแล้ว และเป็นการส่งครั้งสุดท้าย

เลเยอร์สอง คือการพูดเกี่ยวกับคนเจเนอเรชันผม คือผมก็ Gen Y แล้วเนอะ แล้วก็มี Gen Z ขึ้นมาแทนที่เรา ทำงานเจ๋งๆ มากมาย ผมแค่จะบอกว่าสิ่งที่เรามีให้คือความหวังดี ในฐานะคนที่มาก่อน

เลเยอร์สุดท้าย คือผมจะบอกตัวเองในฐานะศิลปิน ตัวตนเก่าเราจะทิ้ง ตัวตนใหม่กำลังจะมา เราไม่ติดใจอะไรกับตัวตนเก่าๆ ของเราแล้วนะ เรารักตัวเองในแบบที่เราเป็น หลังจากนี้จะมีแต่ความสนุก

เห็นว่าไปถ่าย MV เพลง ‘ก็ยังดี’ ที่ญี่ปุ่น ซึ่งใช้โพรดักชันเฮาส์ของตัวเองด้วย การถ่ายทำราบรื่นไหม

เราไปกันแค่ 3 คน ผมเป็นครีเอทิฟ อีกคนเป็นไดเรกเตอร์ อีกคนเป็น DP คือเราทำงานกันเป็นกองโจร

ตอนแรกเราตั้งใจกันว่าจะไปถ่ายที่เมืองโฮคุโตะ สุดท้ายไม่ได้ไป เพราะตากล้องเราอยากได้หิมะเยอะๆ ก็เลยขับรถไปที่นากาโนะ ฮาคุบะ แล้วก็โตเกียว

3 คน ไปถ่าย MV 2 ตัวที่ต่างประเทศ มองย้อนกลับไปมันลำบากแค่ไหน

เหนื่อยชิบหายเลย ได้นอนน้อยมาก ขับรถก็ไกล ไหนจะต้องหาโลเคชันกันหน้างานอีก เราไปกันช่วงมกราคม ญี่ปุ่นหนาวมาก ขับไปหิมะก็ตกลงมาหนักมาก รถมันหมุนกลางหิมะเลยครับ

แต่มันก็มหัศจรรย์มากที่เราทำงานกันออกมาได้ ผมก็เหมือนเป็นโพรดิวเซอร์ไปในตัว ช่วยไกล่เกลี่ย จัดการกอง งบ และวางแผนการถ่ายทำ แล้วก็เป็นนักแสดงเองด้วย

คุณเล่าด้วยสีหน้าแฮปปี้มากเลย มันสนุกใช่ไหมออกกองถ่าย MV เพลงใหม่ 3 คน ที่ญี่ปุ่น

มันสนุกนะ (หัวเราะ) เราถ่ายกันเสร็จแล้วเราก็ไปแช่ออนเซน กินเบียร์ งานนี้เหมือนเพื่อนมาทำโปรเจกต์ด้วยกัน อะไรเกิดขึ้นตรงหน้าก็ลุยแก้ปัญหา แล้วมันก็ออกมาเวิร์กมาก เราถ่ายทำกันทั้งหมด 6 วัน ได้ 2 มิวซิกวิดีโอ ได้หนังสั้น 1 เรื่อง ถ่ายอยู่ไทยเราคงทำได้มากกว่านี้ แต่มันก็แสดงให้เห็นแล้วว่า 3 คน ก็ไปออกกองได้เหมือนกัน

นอกจากการเติบโตและปล่อยวาง เพลงที่คุณทำมา มีธีมไหนอีกบ้าง

ไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่าเพลงที่เราทำมันแยกเป็นหมวด หรือธีมอะไรได้บ้าง มันทำให้เห็นภาพรวมว่าที่ผ่านมาเพลงเราเป็นแบบไหน ผมเพิ่งเจอคำถามนี้ครั้งแรกในชีวิตเหมือนกัน ขอบคุณมากที่ถามคำถามนี้ครับ

อย่างอัลบัม Let There Be Light มันคือความเข้มข้นของจิตใจ มันเป็นก้อนความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในใจ มันพูดถึงการผิดหวัง การหลีกหนี ผมดำดิ่งเข้าไปในส่วนที่ลึกมากๆ เพลงไวน์ วันหนึ่งฉันเดินเข้าป่า ดารา แล้วก็ไปดาร์กสุดเลยคือ ปีศาจ

อีกธีมอาจจะเป็นความสงบ ผมพยายามสอดแทรกความสงบเข้ามาในทุกอัลบัม คือผมจะพยายามเขียนเพลงให้ครบทุกแง่มุมของการเป็นมนุษย์ ผมชอบความเป็นมนุษย์ โดยเฉพาะยุคนี้ที่ AI มาแล้ว งานศิลปะมันควรต้องมีความเป็นมนุษย์มากๆ ตัวอย่างเช่น เพลง All to Know หรือ Silver Lining

กำลังตามหามัน (ความสงบ) หรืออยู่ในภาวะนั้นแล้วถึงเขียนเพลงออกมา

ผมว่าผมมีมันแล้วนะ ไม่งั้นคงเขียนออกมาไม่ได้ ผมอยากให้ Act II เป็นแบบนี้ มันต้องเป็นอะไรที่มาจากข้างในจริงๆ สนุก สดชื่น ไม่มีการบังคับตัวเอง ไม่มีการแสดง มันควรจะเขียนออกมาจากความรู้สึกดีๆ ที่มีอยู่ในเนื้อตัว

โลกกว้างใหญ่เกินกว่าจะเรียนแค่วิชาเดียว

แม้ว่าแม็กซ์จะแจ้งเกิดจากการเป็นนักร้องนักแต่งเพลง แต่ไม่ได้ติดยึดกับงานเพลงอย่างเดียว อยากเขียนหนังสือ วันหนึ่งมีคนมาชวนไปเขียนหนังสือ ก็เขียน แม้การแสดงไม่ใช่ของถนัด แต่วันหนึ่งมีคนชวนไปแสดงหนัง ก็แสดง ในแง่นี้มันบอกเราอย่างหนึ่งว่า ไม่เห็นจำเป็นเลยกับการทำงานงานเดียว งานไหนไม่เคยทำแต่น่าสนุกก็ไปลองทำ ไปฝึกฝน ไปปะทะ และเรียนรู้ เพราะงานใหม่ๆ ก็จะมีปัญหาใหม่ๆ วิธีแก้ปัญหาใหม่ๆ ทั้งมอบประสบการณ์และบทเรียนใหม่ๆ มาสู่ชีวิต ซึ่งสำหรับแม็กซ์ นี่่คือเรื่องสนุก

อะไรทำให้คุณชอบกระโดดไปทำงานหลายๆ แบบ

มันสนุกมากครับ เหมือนผมอยู่ในสนามเด็กเล่น คือคนที่เติบโตและใช้ชีวิตมาสักพักจะถูกคาดหวังว่าต้องเป็นผู้ใหญ่ แต่ผมว่ามีคนไม่น้อยที่เป็นแบบผม คือยังมีความเป็นเด็กอยู่ในตัว

ผมจะมองงานแต่ละชิ้นเป็นเหมือนชั้นเรียน ผมเป็นเด็ก ม.6 ที่วันหนึ่งก็เดินเข้าไปเรียนในห้องดนตรี ห้องฉายหนัง ห้องหนังสือ หรือห้องวิทยาศาสตร์ ไปนั่งแม่งทุกห้องเลย แต่จริงๆ อยู่ห้องดนตรีนะ แต่ขอเดินไปหาเพื่อนที่ห้องหนังสักหน่อย เทอมหน้าขอเปลี่ยนไปเรียนอีกวิชา

ผมชอบทำงานศิลปะไปเรื่อยๆ อะไรก็ได้ ถ้าวันหนึ่งไม่ได้เขียนหนังสือ แสดงหนัง หรือร้องเพลงแล้ว ผมก็คงหาทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ ออกมาอยู่ดี กลัวว่าถ้าหยุดแล้วจะไม่สนุก ไม่มีเป้าหมาย

เคยคิดไหมว่าคุณจะอยู่ในความทรงจำของคนในฐานะอะไร

นั่นสิ ผมทำจับฉ่ายมากเลย ผมมีอะไรให้คนจำบ้างไม่แน่ใจนะครับ แต่ถ้ามีคนจำผมไม่ได้เลยก็เข้าใจได้ เพราะผมก็ไม่รู้ว่าจะกระโดดไปทำงานนู้นงานนี้ไปถึงเมื่อไหร่

ผมไม่คาดหวังแล้วกันว่าคนจะจำผมแบบไหน แต่ผมขอจดจำความภูมิใจ ความตั้งใจในแต่ละงานที่ผมทำแล้วกันครับ ทั้งงานที่ผ่านมาและกำลังจะทำ และจะจดจำวันนี้ที่ได้คุยกับ a day ด้วยครับ เป็นวันดีๆ วันหนึ่ง

The post เบื้องหลังหนังสือ การแสดง และอัลบัมใหม่ของ แม็กซ์ เจนมานะ เด็กชายที่ซุกซ่อนในตัวศิลปิน appeared first on a day magazine.

หลังจากการเปิดตัวไลน์อัปอย่างยิ่งใหญ่ของ Netflix หนึ่งในซีรีส์ที่มาแรงแบบไม่พึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ สำหรับเรา คือ ทนายปีศาจ The Evil Lawyer เรื่องราวดราม่าบนชั้นศาลเรื่องแรกของ Netflix ประเทศไทย พอดูจบแล้วก็อยากหัวเราะดังๆ แล้วอุทานว่า เมืองไทยพังแน่

See Saw Scene ครั้งนี้เรารวบรวมความรู้สึกหลังการรับชม พาผู้อ่านไปสำรวจงานศิลปะที่ซ่อนไว้ในซีรีส์เรื่องนี้ บวกกับบทสัมภาษณ์ของทีมผู้กำกับและนักแสดงอย่าง รฐา โพธิ์งาม, ณัฏฐ์ กิจจริต, ณฐพล บุญประกอบ และจักริน เทพวงค์ นอกจากในเรื่องที่เราจะได้เห็นการปะทะกันของเหล่าทนาย โจทก์ และจำเลยผ่านชั้นศาลแล้ว การพูดคุยกันในเรื่องพื้นที่สีเทา และช่องโหว่ของกระบวนการยุติธรรมคงเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ซีรีส์เล่าได้น่าสนใจที่สุด เรามาดูกันว่ากว่าจะมาเป็นซีรีส์ที่ดุเดือดขนาดนี้เรื่องราวมันเป็นยังไง และมีงานอาร์ตชิ้นไหนที่เราตั้งคำถามแล้วได้คำตอบอะไรกลับมาบ้าง

เนื้อหาภายในบทความมีการสปอยล์เรื่อง ฉาก บท และเบื้องหลังในซีรีส์

บทที่กล้าเล่น กล้าลอง กับอำนาจที่ไม่ใช่ทั้งขาวและดำ

ถ้าความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย คำนี้คงไม่มีความหมายกับทนายผู้นี้ เนื้อหา 8 ตอน ทำให้เราใช้เวลาดูรวดเดียวจนจบได้ไม่ยาก แต่ละตอนใช้คำนำหน้าว่า ‘คำ’ หรือถ้อยคำในกระบวนการยุติธรรม คำกล่าวหา คำให้การ คำสารภาพ คำสาบาน คำปฏิเสธ คำลวง คำแถลง และคำพิพากษา สะท้อนวงจรห้องพิจารณาคดีอาญา ไทม์ไลน์การสู้คดีในชั้นศาล จากเริ่มต้นสู่กระบวนการ  และจบที่ศาลให้คำตัดสิน

วินาทีแรกที่กดเข้าดูไปดูหนังสักเรื่องนั้นสำคัญที่สุด ภาพของศาลอาญา การต่อสู้คดีฆาตกรรมอำพรางเด็กเพื่อทำไสยศาสตร์ ธุรกิจการค้ากุมารเข้ามาทักทายเราเป็นคดีแรก บทเรียนเรื่องสภาพบุคคลที่นักเรียนกฎหมายทุกคนได้เรียนตั้งแต่เทอมแรก ได้เอาออกมาเปิด Episode พฤติกรรมโหดเหี้ยมของหมอผีที่อมพระมาพูดว่าตนไม่ได้เป็นคนขโมยศพเด็กไปทำเป็นลูกกรอก หลายข้อหาทำเราลุ้นแบบใจจดใจจ่อ ไม่รู้จะใช้คำไหนดี ระหว่างสงสาร หดหู่ ทรมาน หรือสลด กับการสูญเสียทารกแรกเกิดไปของแม่ผู้เป็นฝ่ายโจทก์

ทันใดนั้นก็มีทนายความหญิงปรุงแซ่บผู้หนึ่ง ผมสีน้ำตาลประกายทอง ผมหยักศกเป็นเอกลักษณ์ ท่าทางดูทะมัดทะแมง เข้ามาตีความรูปคดีในลักษณะที่ผิดเพี้ยนออกไป วิธีการต่อสู้ในชั้นศาลของเธอมักจะมองรูปคดีในแบบที่ต่างจากความเป็นจริง มีข้อมูลอ้างอิงที่ฉีกออกไป และปลอมแปลงความจริงเพื่อให้ฝ่ายโจทก์ยกฟ้อง ยอมความ จนชนะผลพิพากษาคดีในที่สุด

ทีมผู้กำกับ ไก่-ณฐพล บุญประกอบ และ แซม-จักริน เทพวงค์ พูดถึงความท้าทายของการทำงานว่าส่วนใหญ่จะอยู่ที่การย่อยไดอะลอกเป็นหน้าๆ ออกมายังไงให้คนเข้าใจง่าย และความกล้าของการนำเสนอกระบวนการทางกฎหมายของไทย ภาษาของทนายที่ต้องหาวิธีนำเสนอออกไปให้ดีที่สุด ไดอะลอกของการพิจารณาความที่ดูน่าเบื่อ บทพูดถูกตัดสลับกับเหตุการณ์จริงที่ถูกสร้างขึ้นและบิดเบือนไป ผู้ชมสามารถวิเคราะห์ได้ว่าจริงหรือเท็จ ผู้ชมจะรู้ได้ว่าคำพูดในศาลนี้จัดวางความหมายใหม่ใช่หรือไม่ ซึ่งคดีส่วนใหญ่มักจะเป็นคดีที่ไม่มีข้อสรุปอย่างแท้จริงในสังคม

ระยะเวลาการเขียนบทใช้เวลาทั้งหมด 7 ปีจากบทภาพยนตร์สู่ซีรีส์ ที่สะท้อนความบิดเบี้ยวในสังคมไทย เรื่องราวเริ่มต้นจากการที่ผู้กำกับร่วมและโปรดิวเซอร์เคยโดนคดีอาญา และเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมพร้อมกัน ระหว่างนั้นผู้กำกับร่วมก็ได้ไปเจอทนายที่เก่งคนหนึ่ง ที่ทำคดีอาญาให้กับอาชญากร เขาทำให้สิ่งที่ดูรอดยากกลับกลายเป็นทางรอดได้ หลังจากได้แชร์มุมมองซึ่งกันและกัน สู่การศึกษาเพิ่มเติม เรียนรู้ธรรมชาติและศีลธรรมของอาชีพนี้

ด้วยความที่ไม่ได้เรียนนิติศาสตร์จึงทำให้ทั้งคู่เกิดคำถามมากมายทุกอย่างเกิดจากการพบเจอคนในกระบวนการยุติธรรม รวมถึงเหยื่อ ด้วยความเชื่อของคนเขียนบทสู่เรื่องราวที่เชื่อมต่อกันเป็นเส้นเรื่องที่เข้มข้นจนหยดสุดท้าย

หากใครยังไม่ได้ดู เราอยากอธิบายเรื่องย่อคร่าวๆ ซีรีส์เริ่มต้นด้วยข่าวใหญ่ลูกผู้พิพากษาเบอร์ใหญ่กลายเป็นฆาตกร คดีฆ่าลูกบิ๊กตำรวจ เมฆตัวแทนของทนายคนดี ผู้ยึดมั่นความจริงในระบบสีเทา ได้รับเคสคดีอาญาที่ฝ่ายโจทก์ฟ้องว่าเป็นเจ้าของโรงงานทำโรงงานขยะของตัวเองไฟไหม้ ทั้งๆ ที่จำเลยเป็นแค่ยาม ระหว่างนั้นก็มีการเข้าใจผิดกันเรื่องความสัมพันธ์กับอัง ลูกสาวของหมออัจฉรา ผู้ช่วยหาเสียงพรรครวมไทย ผู้เคยเป็นทนายเก่าด้วยกันที่เลิกราและห่างกันหลังจากฝ่ายหญิงไปงานเลี้ยงบนเรือของพรรคตน เหตุการณ์มันคุ้นๆ เหมือนข่าวดังในโซเชียลของคนไทย หลักฐานชี้ชัดว่าเรื่องราวทั้งหมดมาจากเรื่องชู้สาว ชีวิตเมฆพลิกผัน ทันใดนั้นเองก็มีทนายสาวใส่สูท เดินมายื่นทางรอดเดียวที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์กับเมฆ เธอผู้นั้นคือจิตตรี ทนายปีศาจ ในวินาทีสุดท้ายทนายหนุ่มคนดี ก็ต้องพึ่งเจ้าแม่ทนายสีเทาจนได้

ญาญ่าญิ๋ง พูดถึงความเป็นปีศาจในตัวละครจิตตรีว่า

“ถ้าพูดตามหลักธรรม มนุษย์เรามักยึดหลักตามศีลห้า อย่างตัวเราก็ไหว้พระ สวดมนต์เป็นประจำ แต่การเป็นคนที่ไม่ได้นับถือศีลธรรมอะไรในชีวิตแล้วยึดตัวเองเป็นหลัก มันต้องกระด้างแค่ไหน คนแบบนี้มันห่างไกลจากความเป็นคนนะ”

“คนเราทุกคนไม่ใช่เกิดมาแล้วอยากเป็นคนไม่ดีหรอก เขาอาจจะเจอเรื่องเลวๆ ในชีวิต แล้วชินชากับการทำความดีมากกว่า แต่ก็ต้องดูนะ ว่าอะไรเป็นสิ่งที่ทำให้เขาเทิร์นเป็นปีศาจ เขาไปเจออะไรมา ชุดความคิด ข้อมูลต่างๆ ในเรื่อง เลยทำให้เขาแข็งแรง เห็นถึงความเป็นปีศาจกับความเป็นมนุษย์”

ทุกคนมีความปีศาจของตัวเอง เพียงแต่รอวันเวลาที่จะใช้วิธีใจร้ายออกมาแบบไหน ทนายปีศาจ คือคนหนึ่งที่ไม่ได้เดินตามกฎตามเกณฑ์ วิธีการปีศาจของจิตตรี ที่ยึดถือผลประโยชน์ตน ใช้กลอุบายต้อนเหยื่อให้จนมุม จนชนะคดี วิธีการเหล่านี้มันเกินพื้นฐานศีลห้า และหลักธรรมไปมาก 

นี่จึงเป็นวิธีที่ทำให้เห็นความเป็นปีศาจอย่างชัดเจน 

แต่ฝ่ายที่ใช้วิธีปีศาจก็คงไม่ได้มีแค่ฝ่ายเดียวหรอก จริงไหม ?

งานดีไซน์ที่ทำการบ้านกันอย่างหนัก

เราเชื่อว่าเรื่องนี้เป็นซีรีส์ที่ทุกฝ่ายทำงานอย่างหนักโดยเฉพาะฝ่ายอาร์ต งานคราฟต์ที่มีชื่อว่า ‘ทนายปีศาจ’ ซ่อนสัญญะไว้มากมาย ฉากที่ดูอึมครึม สีหม่นเข้มอย่างสีน้ำเงิน เขียว และน้ำตาล ทำให้เนื้อเรื่องดราม่าหนักแน่นขึ้น ลำดับภาพที่ดูเป็นขั้นตอนและประติดประต่อกันอย่างรวดเร็ว มุมกล้องและเทคนิคการตัดต่อที่ทำให้ซีรีส์มีไดนามิกที่เร็วและร้อนแรงพอๆ กับเหตุการณ์บ้านเมืองสมัยนี้

มุมมองของคนที่เห็นภาพอาจจะไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด การวางบล็อกกิงที่ดูใหญ่ การรับส่งบทบาทที่ดุเดือดเพื่อสร้างมิติต่างๆ วาร์ปจากห้องหนึ่งไปสู่อีกห้องหนึ่งแล้วจะต้องกลับมาที่ห้องเดิมอีก ดีไซน์เหล่านี้อยู่ระหว่างความสมจริงที่ดราม่าและเข้มข้นทางไดอะลอก เมจิกโมเมนต์ที่ดึงคนดูจนอยู่หมัด

ความแนบเนียนและน้ำหนักของเรื่องเป็นสิ่งที่ผู้กำกับให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก ทำให้ผู้ชมอย่างเราเห็นภาพตามฝั่งทนาย เรื่องราวของแรงงานข้ามชาติ และภาษาของกฎหมายที่เข้าใจยาก ถูกเล่าอย่างตรงไปตรงมา เห็นฝ่ายโจทก์ ฝ่ายจำเลย ฝ่ายถูก ฝ่ายผิด สู้กันอย่างชัดเจน ทำให้รสชาติทุกอย่างมันกลมกล่อม ทำเราอึ้งไปหลายครั้งเพราะได้เห็น Insight มากมายใต้รากกระบวนการยุติธรรม จนเลิกพยายามในการจับผิดไปเลย

นอกจากนี้ ยังมีงานดีไซน์ที่หลายๆ คนอาจจะไม่ทันสังเกตอย่าง ไทเทิลทนายปีศาจ แต่ละตอนจะมีแพตเทิร์นที่ไม่เหมือนกัน ดีไซน์มาจากน้ำที่กระจัดกระจาย แล้วค่อยถูกดูดกลับมาเป็นคำว่าทนายปีศาจ ผู้กำกับได้ทดลองวิทยาศาสตร์ การฉีดน้ำใส่หมึก แล้ว Inverse สีจากขาวเป็นดำ บวกกับการออกแบบเสียง ทำให้สัญญะเป็นดั่งกระบวนการยุติธรรม ทนายมีหน้าที่ในการรวบรวมเส้นเรื่องไปโน้มน้าวใจศาล โน้มน้าวใจคนดู ความจริงตรงหน้าที่วุ่นวายสะเปะสะปะ สู่เนื้อหาที่ประชาชนเข้าใจพร้อมกัน

โปสเตอร์การโปรโมตซีรีส์ที่มีความเข้มของเฉดสีเทาไม่เท่ากัน เข้มมาก เข้มน้อยแล้วแต่ตัวละคร ไม่มีตัวละครใดสีขาวล้วน หรือดำสนิท ทุกคนต่างมีรอยเปื้อนติดตัว

งานโปรโมตสร้างดิสเพลย์ Mockup ที่ฟาดด้วยประเด็นร้อน และค่อยๆ ตั้งคำถามเกี่ยวกับความเป็นคนในระบบที่บิดเบี้ยวจนไม่เหลือรูปทรงอย่างเยือกเย็น งานศิลปะทั้งหมด ทีมคิดจากเมล็ดพันธุ์ศาลอาญาเป็นหลัก ฉากแต่ละฉากดูร่วมสมัย ไม่เก่าและใหม่จนเกินไป พันธุ์ทาง อาร์ตเวิร์ค ทีมโปรดักต์ชันดีไซน์หลัก ทำให้เราเชื่อว่าบ้านแต่ละหลัง ตรอก ตึกแถว โรงงานประมง มีที่มาที่ไปอย่างน่าขนลุก

โลเคชันส่วนใหญ่ถ่ายในกรุงเทพฯ ซึ่งเป็นโลเคชันจริงเกือบหมด ออฟฟิศของจิตตรีตรงแฟลตตลาดน้อย เป็นตึกแถวที่ได้รับการออกแบบใหม่ทั้งหมด ชุมชนสลัมที่พระขโนง ชุมชนประมงแถวสมุทรปราการ ส่วนต่างจังหวัดเป็นหมู่บ้านเขมรที่กาญจนบุรี มีนบุรี สนามกอล์ฟ เรือ หรือวัด เป็นโลเคชันจริง สถาปัตยกรรมมีดีเทลซ่อนเยอะแยะอย่างบ้านของบิ๊กอนันต์ ที่รับบทโดยกบ ทรงสิทธิ์ ผู้เคยรับบทเป็น ประเสริฐ จิระอนันต์ จากเรื่องเลือดข้นคนจาง เป็นหลังเดียวกัน

โลเคชันศาลอาญา มีการถ่ายทั้งศาลจริงและศาลสร้าง ด้วยข้อจำกัดเรื่องเวลาทำให้ไม่สามารถถ่ายศาลจริงได้ทั้งหมด ห้องพิจารณาคดีในศาลอาญาถูกก๊อปปี้ออกมาเพื่อที่จะควบคุมการถ่ายทำได้ มีการปรับดีเทลให้สวยงาม เห็นภาพศาลไทยแบบตะโกน

เรื่องราวในศาลที่พูดถึงความเป็นความตายของคน พองานอาร์ตทำถึง ตัวละครทำถึง ทุกอย่างเลยดูสมจริง 

คอสตูมกับดีเทลเล็กๆ ที่อยากให้กลับมาดูซ้ำ

จิตตรีที่ไม่ใช่ทนายธรรมดาแต่เป็นทนายที่มีความขบถในวงการทนาย วิสาข์ คงคา Costume Designer ได้ออกแบบสไตล์การแต่งตัวของตัวละครให้มีความวินเทจ ร่วมสมัยแต่ไม่ตกยุค การใส่ส้นสูง กระโปรงสั้น แฟชั่นยุค 80 ที่จัดจ้านด้วยคอนเซปต์ มีเทสที่เข้ากันได้กับสถาบันศาลอาญา และสไตล์ที่บ่งบอกถึงความมีอำนาจอย่างชัดเจน ทนายสาวทรงผมหยักศกสีน้ำตาล สวมต่างหูห่วงสีทอง สไตล์เสื้อผ้าที่มีการใช้ผ้าเดนิม ลายผ้าทวีด ผ้าที่มีเท็กซ์เจอร์กับการสวมทับสูทที่ไม่ได้ทางการจนเกินไป ทำให้ทนายผู้นี้ดูแซ่บซี้ดไม่เหมือนใคร

อย่างเมฆกับสไตล์การแต่งตัวแบบหนุ่มออฟฟิศ แสดงถึงผู้ชายธรรมดาทั่วไป ไม่ได้ใส่ใจกับการแต่งตัว สวมแว่นตาอันเดิม เมกอัปสีผิวที่ไม่สม่ำเสมอ ตั้งแต่เลิกกับแฟนและมรสุมรูปคดีถาโถม ทำให้เราเห็นได้ชัดว่าเมฆเป็นเหมือนคนธรรมดาที่ไม่ได้ใส่ใจตัวเองสักเท่าไหร่

แก๊งสัตว์น้ำ และป้าหน่อย สายซัปพอร์ตที่มีความมิกซ์แอนด์ไม่แมตช์แบบในชีวิตจริง เป็นสีสันที่โดดเด้งมาก เสื้อ Baby Tee Jersey ยีนส์ขาม้า แว่นตาแฟชั่น แสดงถึงช่วงวัยซ่า มีความมาเฟีย หัวโจก ดูเหมือนไม่ได้ใส่ใจเรื่องแฟชั่นแต่เป็นลวดลายที่มองออกมาแล้วทุกคนเป็นตัวเอง

สมัยก่อนชุดทนายจะมีความเหมือนกัน แต่หลังจาก 1 เมษายน 2569 ที่มีประกาศเปลี่ยนชุดครุยของพนักงายอัยการ ชุดคลุมทนายกับชุดผู้พิพากษาเลยมีความต่างกัน ผู้พิพากษาจะต้องเป็นครุยดำทั้งตัว ไม่มีป้ายหรือแถบพาดตรงบ่า เน้นความเรียบเพื่อให้สมกับบทบาทผู้ถือความยุติธรรมที่เป็นกลาง อัยการเป็นชุดครุยสีดำขลิบส้ม ส่วนชุดทนายจะมีคล้ายจะมีป้ายหรือแถบผ้าพื้นขาวลายทองพาดบ่าซ้ายเสมอ แต่ละชุดก็จะมีระเบียบและวิธีการเดิมของมัน ส่วนชุดราชการ ชุดออกงานสังคม และชาวบ้านธรรมดา ที่เป็นธรรมชาติที่แทบไม่ต้องตีความอะไรเยอะ ธนัญพรรธน์ ศรีสงวนและทีมได้ทำการบ้านมาอย่างดี ชนชั้นที่ต่างกันด้วยไลฟ์สไตล์ของตัวบุคคล ทำให้เราเห็นงานศิลปะที่เนียนไปกับสถานที่ ไม่มีการแปะป้ายแต่ละอาชีพ

เมกอัปตัวละครที่ไม่ได้เป๊ะ รอยกระ สิว รอยฝ้า สีผิวที่ไม่สม่ำเสมอ และผ่านโลกมาพอสมควร ทำให้เราเห็นว่าพวกเขามีตัวตน เป็นมนุษย์ที่สามารถพบเจอได้ทั่วไป เชื่อว่างานอาร์ตเล็กๆ เหล่านี้จะทำให้การดูซีรีส์สนุกขึ้น ลึกขึ้น ในทุกครั้งที่วนกลับมาดูซ้ำ

ตัวละครหลายเลเยอร์ในสังคม

ใครที่ดูแล้วจะรู้ว่าบทแคสต์เรื่องนี้โหดมาก

นักแสดงหน้าเก่า หน้าใหม่ ทั้งคนที่ไม่เคยเล่นหนังมาก่อนหลายคนตีบทแตก อย่างหญิง รฐา นี่เป็นครั้งแรกที่เขารับบทนักแสดงนำ เรามองว่าสิ่งที่ตัวละครทำได้ดีที่สุด คือแววตา การแสดงอารมณ์ สายตาทุกคู่ในเรื่องกระทบจิตคนดู และสร้างมวลอารมณ์เป็นอย่างมาก ตัวละครทำให้เราเชื่ออย่างสนิทใจว่าเขาเป็นคนนั้น และมีพื้นเพอย่างไร

อย่างประเด็นที่อ่อนไหวสำหรับผู้หญิง คดีน้องปุ้ย หรือแม่พลอย พลอย ศิริอุดมเศรษฐ ที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศ ทำให้เห็นว่าช่องโหว่ของศาลไทย ไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัยสำหรับเหยื่อจริงๆ ประเด็นที่อ่อนไหวนี้สร้างบาดแผลในใจทุกฝ่าย มีเหยื่อหลายคนต้องจบชีวิตตัวเองลงเพราะคำตัดสิน คงต้องย้อนไปชื่นชมทีมแคสติงอีก ว่าตัวละครสามารถรองรับอารมณ์ทุกอย่างได้เยี่ยมยอด หญิงรฐาก็ได้บอกว่าคดีนี้เหมือนตัวเองถูกบุกรุกพื้นที่ความเป็นผู้หญิงในการแสดงความรู้สึก เขาต้องใช้สติอย่างมากในการเล่นบทนี้ เพียงตัวละครปุ้ยเดินเข้ามาในศาล จิตตรีก็คงสั่นไหวและกดดันไม่ต่างกัน

ความเป็นครอบครัวของออฟฟิศทนายจิตตรี เป็นซีนที่หญิงรฐาชอบที่สุด กล่าวคือสิ่งที่จิตตรีขาด นั่นคือความรักเช่นกัน พอตัวละครได้อยู่ด้วยกันในออฟฟิศ ได้มีเวลาพูดคุย มันเลยเป็นเอเนอร์จีดีๆ ที่ส่งถึงคนดู

ตัวละครอัง ลูกหมออัจฉรา อีกหนึ่งตัวละครที่ผู้กำกับอย่างไก่ ณฐพลชอบ หญิงสาวที่ยืนหลังตรงกับอุดมการณ์ การสู้เพื่อการแลกมาของชีวิตคนที่จะจดจำไปจนตาย การเข้าใจทุกอย่างแต่กลืนไม่ลง ซีนหนึ่งที่อยากชื่นชมคือซีนปาดน้ำตาของอัง เราเห็นความอ่อนโยนแต่แข็งแกร่ง ความไม่สนโลกแต่ความจริงแม่งแคร์ทุกฝ่ายจนอยากกราบหัวใจ

“กลัวไหม กับการทำงานคราฟต์ชิ้นปีศาจ” เราถาม ผู้กำกับกล่าวอย่างมั่นในว่า “ผมไม่กลัวนะครับเราทำถูกต้องตามกระบวนผลิตทุกอย่าง พวกเราตั้งใจ การผลักประเด็นทางการเมืองเป็นการตั้งคำถามให้กับสังคมว่านอกเหนือจากความสนุกสนาน สิ่งที่สอดแทรกคือยาขมของคำถามล้วนๆ ในเมื่อเป้าหมายชัดเจนก็ไม่จำเป็นที่จะต้องกลัวอะไร สุดท้ายถ้าคนดูจะมีการต่อยอดบทสนทนาอย่างไร ก็ถือว่าเป็นกำไรของคนทำงาน”

คดีทั้งหมดเกิดจากความสนใจของทีมเขียนบทล้วนๆ การได้สำรวจเรื่องราวเล็กๆ ระหว่างทาง พอทุกทีมเห็นภาพตรงกันว่าสิ่งนี้คือเรื่องเล่าที่อยากสื่อสาร ทนายปีศาจ เลยเป็นถ้อยคำที่ตรงไปตรงมา และระมัดระวังทุกดีเทลของทีมผู้ผลิต

ประเด็นแรงงานข้ามชาติฝั่งประมง หัวใจของอุตสาหกรรมที่ยังคงถูกละเลย

“ทุกวันนี้แรงงานข้ามชาติเดือดร้อนหนักมาก แต่ประมงนี่หนักสุดเลย เจ็บ ตาย พิการ สูญหาย”

คุณเคยเห็นคนที่หายไป ได้กลับมาใช้ชีวิตเลยสักคนไหม ในซีรีส์พูดถึงกฎหมายประมง ที่ยังอ่อนแอในน่านน้ำสากล มีการถกเถียงกัน เรื่องรัฐบาลกับการปัดตกข้อเสนอที่ช่วยเหลือแรงงานบนเรือ ซึ่งถ้า พ.ร.บ. ไม่ผ่านสักที มันจะเป็นข้อเสนอที่เอื้อต่อการค้ามนุษย์ ซึ่งเรื่องราวทั้งหมดมันผูกโยงกันหมดเลย หญิงสาวพม่า การค้าแรงงาน การทำประมง วิกฤตอุตสาหกรรมประมงไทยช่วงที่ถูกจับตาเรื่อง IUU Fishing (Illegal, Unreported and Unregulated Fishing หรือ การทำประมงผิดกฎหมาย ขาดการรายงาน และไร้การควบคุม)

คนที่หายไปไม่ได้กลับมา คนที่อยู่ต้องดิ้นรนต่อไป แพะรับบาปยอมติดคุกดีกว่าอยู่บนเรือ การสังหารโหดคนบนเรือ การฆ่าคนงานที่เกี่ยวข้องกับคดีเป็นว่าเล่น มาเฉลยตอนท้ายด้วยเรื่องราวของจิตตรี ว่าเธอเองก็เคยโดนระบบยุติธรรมทำให้ครอบครัวตนหายไป แม้วิธีของจิตตรีจะไม่เคยถูกต้องด้วยระบบมันบิดเบี้ยวก็จริง แต่มันทำให้เราเห็นจุดอ่อนของปีศาจผู้นี้ว่ามีความหลังที่มืดมนเช่นกัน พ่อของจิตตรีที่หายตัวไปถูกฆ่า ทำลายหลักฐาน และเขียนในบันทึกรายงานไว้ว่าผู้ต้องหาหลบหนี ดั่งที่เธอปลอมแปลงคดีความไร้ศีลธรรม

คดีแรงงานข้ามชาติทำให้เรารู้ว่า คนเราไม่เคยเท่ากัน มนุษย์จะกดขี่ชนชั้นไม่มีวันสิ้นสุด จุดนี้เป็นจุดที่ซีรีส์ทิ่มแทงคนดูอย่างเราซ้ำๆ พอความจริงถูกเปิดเผย และทุกอย่างไม่ได้ยุติลงด้วยชัยชนะ ผลกรรมคงเป็นสิ่งเดียวที่เราหวังให้ตามทันคนใจต่ำ ไร้ความเป็นมนุษย์พวกนี้

เพลงประกอบซีรีส์ที่ตั้งคำถามกับความไม่เป็นกลางของมนุษย์

“เราโคตรเข้าใจเลยว่าโลกนี้มันทำงานยังไง แต่เรากลืนมันไม่ลงจริงๆ” อังได้กล่าวไว้

ความสนุกปนความเครียดแทบจะระเบิดออกมา แต่ทุกอย่างกลับมาเฉลยในตอนจบ ดนตรีตึงเครียดบรรเลงอย่างเป็นจังหวะ มีการบิดเบือนความจริงจนถึงวินาทีสุดท้าย สิ่งที่ซีรีส์ทิ้งไว้คือความรู้สึกไม่สบายใจ ต่อระบบที่เปิดช่องให้คนฉลาด ใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือได้อย่างมีประสิทธิภาพ

(เพลงดำสนิท ของ Hugo ดังขึ้น)

วินาทีนี้ทำให้เราเข้าใจทุกฝ่ายแบบไม่อยากเข้าใจ 

คนเราเกิดมาเป็นผ้าขาว สะสมรอยยับรอยเปื้อนจนเก่า จนมันเป็นสีเทา จนมันดำสนิท

โลกยังหมุนต่อไป คนเห็นกันไปคนละทิศละทาง สิบคน สิบทาง มีเรื่องเถียงกันไม่มีวันจบสิ้น ระหว่างรอวันนัดฟังคำพิพากษาก่อนเรื่องจะจบ เราเห็นถึงมุมที่มีชีวิตของตัวละครมากขึ้น เซยะออกตามหาพี่สาวตัวเองที่หายไป หมอกรณ์ออกไปบริจาคเงินช่วยเหลือคน อนันต์ทำบุญให้ลูกชายตัวเอง แม่ผู้สูญเสียทารกจากคดีไสยศาสตร์ตั้งท้องเด็กคนใหม่อีกครั้ง รม.สุวัฒน์ คว้ารางวัลคนดีแห่งสยาม หมออัจฉราและอังจับมือกันทำพรรคการเมืองอีกครั้ง แพะรับบาปยังใช้ชีวิตอยู่ในคุก ทนายมะนาวได้รับความหวังในการทำคดีใหม่ ฤทธิ์พ่อของเมฆเกษียณราชการ จิตตรีจับเหรียญคาสิโนและได้นั่งพักหายใจ

วันฟังคำพิพากษามาถึง กล่าวคือ ศาลไม่อาจรับฟังลงโทษจำเลยได้ ศาลจึงยกผลประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลย เมฆพ้นทุกข้อกล่าวหา ทุกคนก้าวออกจากศาลที่เคารพ เมฆสีครึ้มผลัดเป็นเมฆที่ดูขาวสว่างขึ้นมา แต่ไม่ได้ดูดีใจเลย จากทนายคนดีผู้พิสูจน์หลักฐานด้วยความจริง ตามหาทุกสิ่งเพื่อบอกให้คนอื่นรู้ว่าตนไม่ผิด สู่คำให้การสุดท้ายที่แต่งเรื่องว่าตนเป็นคนผิด กลับรอด เมฆก็เป็นปีศาจ

ระบบยุติธรรมที่ถูกใช้งานโดยมนุษย์ที่เต็มไปด้วยอคติและผลประโยชน์ ไม่มีตอนจบที่ขาวสดเหมือนก้อนเมฆ ไม่ได้มีชัยชนะใดที่สะอาดหมดจด และไม่มีความแค้นไหนที่ถูกกำจัดจนหมดสิ้น คำพิพากษาเป็นเพียงการปิดแฟ้มคดีทางกฎหมายเท่านั้น ส่วนคำถามทางศีลธรรม จะติดค้างอยู่กับคนดูตลอดไป

สิ่งที่คนไทยจะได้ดูต่อไปนี้คงไม่ใช่ซีรีส์ดราม่าบนชั้นศาลธรรมดาอย่างแน่นอน แต่เป็นอีกหนึ่งภาษาในโลกของทนาย ที่จะทำให้เราเห็นอีกหนึ่งมุมมองของความจริงว่าไม่ได้มีน้ำหนักเท่ากับวิธีการเล่าเลย 

หวังว่าซีรีส์เรื่องนี้จะไปไกล และสร้างพลังการเปลี่ยนแปลงภายในประเทศได้มากขึ้น เพราะซีรีส์นี้มันเกินกว่าคำว่าศิลปะไปแล้ว มันเป็นงานคราฟต์ชิ้นหนึ่งที่ตั้งคำถามยากๆ กับศีลธรรมของคนดู กฎระเบียบ หรือข่าวที่หลายคนได้เห็นกันอย่างเฉียบคม ส่วนคนดูจะได้คำตอบอย่างไร คิดตามอย่างไร อันนี้คงเป็นกำไรของคนทำงาน ซึ่งเราเชื่อว่าจะมีอีกหลายประเด็น ที่ตามแล้วได้อะไรกลับไปอย่างแน่นอน

หวังว่าคนดู จะตั้งคำถาม พูดคุยถกเถียง เรื่องกระอักกระอ่วนในซีรีส์

หวังว่าคนธรรมดา จะได้มีชีวิตลืมตาอ้าปากในระบบที่บิดเบี้ยว 

หวังว่าแรงงานข้ามชาติจะได้มีชีวิตกับครอบครัวเหมือนคนยศสูง หวังว่าคนจะไม่สูญหายและได้เป็นคนที่มีสิทธิและเสรีภาพเท่ากัน หวังว่าเป็นอย่างนั้น

มีหลายครั้งที่เราเกือบหมดความหวังไปแล้วขณะดู แต่ท้ายที่สุด ซีรีส์ก็ทำให้เรากลับมาตั้งคำถามเกี่ยวกับความเป็นคนซ้ำๆ การได้เห็นตัวอย่างของความต่ำตมบนหน้าจอ ก็เป็นเครื่องหมายที่ทำให้ศิลปะได้พูดความจริงอย่างมีนัยยะออกมาบ้าง

แม้ว่าโลกความเป็นจริงกฎหมายในประเทศจะหดหู่แค่ไหนก็ตาม

อย่าหมดความหวังกับการใช้ชีวิต อย่าลืมตั้งคำถามกับสิ่งที่บิดเบี้ยว และอย่าปล่อยให้ความดิบเถื่อนของระบบมันปิดบังทุกอย่างไปเสียหมด

The post ชั่วดีไม่สน ขอแค่ชนะผลพิพากษา สำรวจงานคราฟต์อมนุษย์ ในคราบคนของ ‘ทนายปีศาจ’ appeared first on a day magazine.

ไม่ว่าโลกข้างนอกจะหมุนไปเร็วแค่ไหน แต่ในพื้นที่นี้หลายสิ่งหลายอย่างยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความทรงจำทำให้เรารู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปฟังเสียงของยุคอดีตที่เคยคึกคักรุ่งเรืองของสวนสัตว์แห่งนี้ ‘ป้าบัว’ หรือน้องบัวน้อย กอริลลาตัวแรกของไทย อยู่ที่นี่มาตั้งแต่ยุค 90 พร้อมกับสัตว์ตัวอื่นอีกหลายๆ ตัว ผ่านหลายช่วงเวลามาพร้อมกัน

ย้อนกลับไปในยุคก่อนที่ประเทศไทยเจอวิกฤตต้มยำกุ้ง ผ่านเลยมาจนถึงยุคโควิด และดำเนินเดินทางมาถึง ณ ปัจจุบัน ทุกอย่างในที่นี่ยังคงสภาพเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ไม่ว่าจะเป็นสไตล์การตกแต่งสวนสัตว์ สิ่งของต่างๆ ประตูทางเข้า ป้ายบอกทาง ภาพวาดฝาผนัง จากสิ่งที่ได้พบเห็นความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าหน้าที่กับสัตว์หลายตัวสะท้อนถึงความคุ้นเคยที่ก่อตัวขึ้นตลอดหลายปี นอกจากนี้ยังรับรู้ได้ถึงความพยายามของผู้คนที่ยังคงดูแลสวนสัตว์แห่งนี้ให้ดำรงอยู่ และยังคงเชื่อในแนวทางที่ทำมาตั้งแต่เริ่มต้น

แม้เวลาจะผ่านไปหลายยุคสมัย แต่พลังใจและความมุ่งมั่นของคนที่นี่ยังคงเหนียวแน่นมากขึ้นเรื่อยๆ จึงเป็นสิ่งสำคัญที่ยังทำให้สวนสัตว์พาต้ายังคงดำรงอยู่ผ่านเรื่องต่างๆ ทั้งเรื่องดีและร้ายมาได้ และที่แห่งนี้ก็จะยังคงดำรงอยู่ต่อไป ตราบใดที่ลมหายใจของคนที่นี่ยังอยู่

The post พาต้า สวนสัตว์บนห้างที่ยังคงมีลมหายใจ appeared first on a day magazine.

คริสต์ศักราช 2026

ในยุคที่มนุษย์ต้องตะเกียกตะกายพิสูจน์ความเป็นมนุษย์ยิ่งกว่าการยืนยันหลังกรอกอีเมลว่าไม่ใช่หุ่นยนต์

ในยุคที่มนุษย์ต้องพิสูจน์การมีตัวตนที่ไม่ใช่แค่เลือกภาพบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ว่าคุณเห็นจักรยานกี่รูป

ในยุคที่มนุษย์ต้องรักษาคุณค่าของลมหายใจผ่านการทำงานและการใช้ชีวิตให้ยังคงอยู่ในทุกวัน

วิวัฒนาการล้วนแล้วแต่เดินทางไปข้างหน้า ไม่เคยหันมาถามเราสักครั้งว่าตามทันหรือเปล่า

อะไรที่เคยคิดว่าดี อาจไม่ใช่อีกต่อไป

อะไรที่เคยคิดว่าเชี่ยวชาญ อาจไม่เป็นอย่างที่คิด

อะไรที่เคยคิดว่าไม่จำเป็น อาจเป็นเป้าหมายใหม่ของชีวิต

ทุกก้าวที่เราเลือกเดิน สังคมเร่งเร้าให้ต้องตรงจังหวะ วันนี้เลยขอเดินตรงมาค้นหาจังหวะที่ใช่ในงาน Mission To The Moon Forum 2026 Work-Life Evolution ผู้เข้าร่วมแต่ละคนรีบออกเดินทางตามหาผู้เชี่ยวชาญในงานเสมือนลูกทัวร์เดินตามไกด์นำทางในชีวิตจริง เพื่อสอบถามว่าชีวิตข้างหน้าเราควรเลือกเดินไปทางไหนดีแล้วตอนนี้เรามาถูกทางกันหรือยัง

“ในโลกที่กำลังเชือดเฉือน สิ่งที่น่ากลัวมันคือการที่ไม่ได้มีคนบอกว่าคุณแพ้ แต่มันจะเป็นความพ่ายแพ้อันเงียบงัน ไม่มีโควตาความล้มเหลวให้เราขนาดนั้น ทุกคนพร้อมที่จะทิ้งเรา ถ้าเราไม่สามารถทำสิ่งตอบแทนให้ได้ ดังนั้นมันจะยากถ้าเราไม่สามารถประเมินตัวเองได้ว่าอยู่จุดไหน”

‘เอม – ภูมิภัทร ถาวรศิริ’ เล่าสู่กันฟังถึงชีวิตการทำงานในปัจจุบันของตัวเองก็น่ากลัวไม่แพ้ทุกคนในฮอลล์เช่นกัน แม้มันจะเป็นสิ่งที่ในวันนี้เขายังยอมรับว่ายากและสารภาพว่ายังหาวิธีรับมือได้ไม่ดีนัก แต่เขายังยืนยันว่าจะไม่ให้เงื่อนไขเหล่านั้นมาบดบังในสิ่งที่อยากจะทำแน่นอน

“บางทีสกิลที่หลายคนไปอัปเกรดเพื่อแค่ให้เงินเดือนขึ้น แต่กลับทำให้ตัวตนบิดเบี้ยว เหมือนชีวิตไม่ได้เป็นสิ่งที่ตัวเองอยากเป็นจนทำให้เรารู้สึกเหมือนตายไปช้าๆ แต่เราเคยอ่านหนังสือเจอประโยคที่ว่าภารกิจเดียวที่มนุษย์ต้องทำ คือการตอบสนองความต้องการที่แท้จริงของเรา ดังนั้นแต่ละก้าวไม่ต้องรีบให้มันเป็นก้าวที่ช้าแต่ยังคงสง่างามดีกว่า” ‘หนุ่ม – โตมร ศุขปรีชา’ เสริมทัพด้วยประสบการณ์พร้อมแผนที่แนวทางการใช้ชีวิต

“เราเร็วหรือช้าไปหรือเปล่า มันคือคำถามที่ต้องตอบด้วยตัวเองเพราะไม่ได้มีคำตอบตายตัวขนาดนั้น” 

คุณเอมทิ้งท้าย ประโยคที่เหมือนถามตอบกับชื่อ Session ของทั้งคู่ว่า How good is good enough? ช้าลงได้ไหม ในโลกเร่งให้เก่งและเร็ว

อีกหนึ่งปัจจัยความสำเร็จที่หลายคนมองข้ามไม่ใช่เงินตราแต่เป็นสุขภาพที่เราไม่ค่อยเลือกลงทุน ปัจจุบันพัฒนาการด้านสุขภาพขับเคลื่อนอย่างมากเมื่อคนเริ่มตระหนักได้ว่าเป็นเรื่องใกล้ตัวเราแค่ไหน สังเกตง่ายๆ คงมีให้เห็นกันผ่านตา เช่น การกลับมาของแอโรบิก หรือการวิ่งของรันคลับ

สองผู้เชี่ยวชาญอย่าง ‘หมอเอ้ว – น.พ.ชัชพล เกียรติขจรธาดา’ และ ‘กี้ – ชนากานต์ เลอไกรสิทธิ์’ จึงขอมาทวนความทรงจำของการจำกัดความของสุขภาพที่ดีเป็นอย่างไร แล้วแบบไหนถึงจะนับเป็นการลงทุนกับสุขภาพที่ถูกต้องตามหัวข้อ Session ที่ว่า Invest for a Better Health ลงทุนกับสุขภาพวันนี้ เพื่อชีวิตวัยเกษียณที่มีคุณภาพ

ยุคชีวจิตถึงปัจจุบัน การทานอาคารครบ 5 หมู่พัฒนามาถึงยุคคลั่งโปรตีน เทรนด์ด้านสุขภาพถูกตีแผ่ผ่านสายตาของผู้เชี่ยวชาญที่อยู่มาทุกยุคสมัย รวมไปถึงสุขภาพของจิตใจที่ไม่ควรละเลย สังคมทั้งอดีตและปัจจุบันต้นทุนด้านสุขภาพยังคงสำคัญไม่ตกอันดับ การดูแลร่างกายเปรียบเสมือนการดูแลบ้านอันเป็นที่รักของเราให้สมบูรณ์ น่าอยู่ และมั่นคง

“ไม่ว่าอนาคตของการทำงานจะสำคัญแค่ไหนแต่มันจะไปต่อไม่ได้เลยถ้าสุขภาพไม่เต็มร้อย ทำน้อยๆ ยังดีกว่าการไม่ทำเลย อยากให้ทุกคนพยายามทำให้เรื่องสุขภาพเป็นเรื่องที่ง่าย” 

คุณหมอเอ้วยังคงทำหน้าที่แกนนำโบกธงเชิญชวนคนเข้าวงการและยืนยันอีกครั้งว่า “หากใครยังไม่เข้าวงการสุขภาพให้รีบก้าวเข้ามาเพื่ออนาคต ขอแค่ก้าวแรกแล้วต่อไปมันจะลากยาวไปเอง”

วันนี้ Session ที่พาคุณออกไปท่องโลกออนไลน์เยอะแล้วงั้น ‘ดุจดาว วัฒนปกรณ์’ ขอจับมือกับ ‘เต้ย – จรินทร์พร จุนเกียรติ’ พาคุณมาออฟไลน์มองรอบตัวกันบ้างกับ สัมพันธ์ศาสตร์ 101 หลักจิตวิทยาที่ว่าด้วยเรื่องการดูแลทุกความสัมพันธ์รอบตัว

เคยไหมที่ทำไมเรามักละเลยคนใกล้ตัว ในวันที่เราอยู่ท่ามกลางคนมากมายแต่ยังคงเหงา ความสัมพันธ์แบบไหนที่เรียกว่าดี สารพัดปัญหาของความสัมพันธ์ที่หลายคนประสบถูกนำมายกตัวอย่างเพื่อคลายปมที่ค้างคาใจหลายคนไปพร้อมกัน ทำให้เห็นว่าความสัมพันธ์ก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องของชีวิตที่ไม่ได้เล็กไปกว่าเรื่องอื่นๆ เลย

“ล่าสุดโลกโซเชียลที่เราชื่นชมมันพรากคุณแม่ของเต้ยไป จนบางครั้งแม้เราอยู่ใกล้แต่ใจกลับเหมือนยิ่งไกลกันกว่าเดิม มันทำให้นึกถึงสมัยก่อนที่ภาพมันซ้อนทับกับช่วงที่เต้ยติดบีบี คุณแม่เรียกทีกว่าจะหัน”

เทคโนโลยีที่เรารู้จักมักช่วยให้คนที่อยู่ห่างไกลเขยิบมาอยู่ใกล้กันแต่คราวนี้กลับตาลปัตรกลายเป็นพรากคนใกล้กันให้ห่างไกลยิ่งกว่าเดิม ดาราสาวระบายความน้อยใจและเชื่อว่าใครหลายคนในฮอลล์ต้องเคยเจอแบบเธอแน่นอน หากเป็นอย่างนั้นแล้วกุญแจของความสัมพันธ์ที่เริ่มจืดจางสำหรับแต่ละคนคืออะไร

“ความเข้าอกเข้าใจทั้งเขาและตัวเอง” 

คำตอบของคุณดุจดาวสอดคล้องไปกับคำตอบของคู่สนทนาอย่างเต้ยที่เลือกตอบว่า

“Communication is the KEY”

คำตอบของทั้งคู่ล้วนแล้วแนะนำไปในลู่ทางเดียวกัน คือการพูดคุยพร้อมทำความเข้าใจกันและกันอยู่เสมอไม่ว่าเกิดปัญหาอะไรการหันหน้าเข้าหากันควรเป็นวิธีที่ถูกเลือกใช้กว่าการหลบหนีปัญหาไม่เผชิญหน้าแล้วปล่อยให้ปัญหายิ่งถูกทับถมจนอาการรักษาได้ยาก

แต่อย่างไรก็ตามตัวบ่งชี้คุณภาพของความสัมพันธ์ที่ดีในครั้งนี้ ทั้งคู่ขอเลือกคำตอบเดียวกันว่านั่นคือ การเป็นตัวของตัวเองดีที่สุด

บทสนทนา แรงบันดาลใจ และประสบการณ์จริงจากผู้เชี่ยวชาญแต่ละวงการช่วยแนะแนวทางท่ามกลางโลกที่หมุนเร็วจนเราแอบเวียนหัว เอียนกับความเปลี่ยนแปลงที่ไม่เคยหยุดนิ่ง แต่เหล่า Speakers ได้มอบกรอบความคิดใหม่ ว่าความจริงแล้วเราไม่ต้องเปรียบเทียบใครเพียงแค่ทำตามใจในสิ่งที่ตัวเองอยากจะเป็นอย่างตั้งใจก็เพียงพอ 

ภายในงานหลายครั้งที่เราแอบพยักหน้าเห็นด้วยกับเหตุการณ์ที่ตรงกับชีวิตจริง แอบจดทริกการแก้ปัญหาที่เจอในทุกวัน เป็นอีกครั้งที่เมื่อเราหันหลังให้กับฮอลล์แห่งนี้แล้วได้อะไรติดไม้ติดมือไปมากกว่าที่หวังไว้เสมอ

หลังจากชิมประสบการณ์ความรู้กันไปบ้างแล้วหากท่านไหนสนใจ Session อื่นๆ ที่พลาดไปสามารถติดตามรับชม Rerun ย้อนหลังได้ตั้งแต่วันที่ 8 มิถุนายนเป็นต้นไปได้ทาง https://www.zipeventapp.com/e/Mission-to-the-Moon-Forum-2026

The post Mission To The Moon Forum 2026 ช่วยออกแบบเส้นประในวันที่สังคมเร่งเร้าให้เราเลือกเดิน appeared first on a day magazine.

‘ส้มโอขาวแตงกวา สวนนกคุ้นตา เขื่อนเจ้าพระยา และหลวงปู่ศุข’ ภาพเร็วๆ ที่เราอ่านทันให้ทายว่าป้ายทางหลวงที่รถเพิ่งขับผ่านมานั้นคือจังหวัดอะไร ขอเปิดแผ่นป้ายใบ้เพิ่มเป็นคำพูดของคนจังหวัดนี้ที่สารภาพว่าน้อยใจจากคำตอบของผู้คนส่วนมากมักชูมือตอบจังหวัดใกล้เรือนเคียงไม่ นครสวรรค์ ก็ สุพรรณบุรี คำตอบที่ถูกต้องไม่เคยหลุดออกมาเป็นคำตอบแรกๆ สักทีเพราะหลายคนไม่เพียงขับผ่านแต่กลับมองข้ามกันไป ในครั้งนี้เราจึงขอหักเลี้ยวพาทุกคนมาที่จังหวัด ชัยนาท กัน!

ข้าวของสัมภาระทางกายพร้อม แต่ไม่ลืมที่จะเก็บข้าวของภาระทางใจติดไม้ติดมือมาด้วย ร้อยทั้งร้อยชาวเมืองกรุงต้องมีติดตัวไว้แน่นอน ลองค้นกระเป๋าดูอาจเจอเข้ากับความเคร่งเครียด ช่วงเวลาเร่งรีบ มรสุมทางความคิดที่ไม่เคยได้หยุดหย่อนในแต่ละวัน จิตใจทำงานหนักจนเริ่มติดๆ ดับๆ มีแววว่าต้องหาช่างซ่อมด่วน แต่ไม่ต้องห่วงเขาว่ากันว่าจังหวัดนี้มีช่างฝีมือดี ลือกันว่าช่างคนนี้ซ่อมได้หมดตั้งแต่เครื่องยนต์ยันคนซึมเศร้า

สถานที่ในวันนี้ไม่ได้ลึกลับซับซ้อน แต่หากไม่เคยไปมาก่อนอาจต้องได้เปิดกระจกคุยกับคนรายทางกระชับความสนิทสนมไปประปราย บางช่วงก็เหมือนได้ซ้อมเป็นพิธีกรรายการ ‘ถ้าโลกนี้ไม่มี GPS’ อย่างไรอย่างนั้น

หากใครที่กำลังปักหมุดการเดินทางจังหวัดนี้ไว้จะเข้าใจกันดีว่าถึงแม้รื้อค้นให้ดีข้อมูลในอินเทอร์เน็ตก็ยังไม่ถึงหยิบมือ เส้นทางบางสายยังไม่ถูกอัปเดตอากู๋ก็ยังตอบเราไม่ได้ว่าแยกไฟแดงข้างหน้าซ้ายขวาต้องหมุนพวงมาลัยไปด้านไหน แต่ไม่เป็นไรเพราะแค่เอ่ยปากถามถึง ‘อู่ซ่อมอารมณ์’ คุณป้าสุดสวยบอกเลยแยกนี้ตรงไปเลี้ยวขวาถึงเลย

ผ่านประตูไม้เข้ามาขอชะโงกหัวไปดูป้ายอีกทีว่าเลี้ยวนี้ถูกแล้วใช่ไหม อย่างแรก ต้นไม้อย่างเยอะ อย่างสอง ผู้คนยิ้มแย้ม สายตาไล่เรียงจากซ้ายบนลงมาขวาล่างสายตาเริ่มถูกจับวางจากบรรยากาศที่ไม่ค่อยได้เห็นในเมืองกรุง แต่อย่างสาม เวลคัมดริงก์ในมือนี่อร่อยจัง ยกแก้วมาดูส่วนผสมกลับต้องยิ้มให้กับความใส่ใจเมื่อแก้วทุกแก้วถูกต้อนรับด้วยลายมือเขียนสด “Welcome to อู่ซ่อมอารมณ์” ไม่รีรอเมื่อความประทับใจแรกพบชวนให้เรารีบจ้ำเท้าออกสำรวจว่าสถานที่นี้แอบซ่อนความประทับใจไว้ส่วนไหนอีกกันบ้าง

ร้านกาแฟแอบแฝงตัวอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เก้าอี้ถูกจัดวางง่ายๆ คล้ายคำเชื้อเชิญสะดวกตรงไหนก็นั่งตรงนั้น โต๊ะวาง บานประตู ม้าโยกล้วนแล้วแต่เป็นของเก่าเก็บแต่จากสภาพที่ถูกปัดเช็ดเป็นอย่างดี ดูแล้วคงไม่พ้นรสนิยมของเจ้าของเป็นแน่

“ปลวกมันจะขึ้นพอดี พี่เลยเอามาขัดสีฉวีวรรณรับรองลูกค้าแทน”

มองซ้ายขวาเจอแต่คุณลุงผมดำแซมขาวมองผ่านรวมแล้วดูราวกับเส้นผมทั้งหมดของเขาเป็นสีเทารางๆ  ยืนประจำตำแหน่งรดน้ำต้นไม้ แต่นี่คงเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่ ‘ดร-อุดร โตกระแสร์’ หากเป็นแฟนพันธุ์แท้ a day คุณคงได้อ่านบทความที่เพิ่งลงไปก่อนหน้าแล้วพบว่า “อ้าว! คนเดียวกันกับเจ้าของ Why At Chainat นี่หว่า” งั้นเฉลยให้อีกว่า อู่ซ่อมอารมณ์ ที่เรากำลังพูดถึงเป็นส่วนขยายหนึ่งของ Why At Chainat อีกทีแต่สถานที่แห่งนี้สรุปคืออะไร ใจเย็นๆ กำลังจะเล่าบรรทัดต่อไปเลื่อนต่อกันได้เลย

“เราเปิด Why at Chainat ก่อนแล้วสักระยะหนึ่งถึงเริ่มมาทำอู่ซ่อมอารมณ์ เพราะคิดว่าเราควรมีบาร์คาเฟ่ไว้รองรับลูกค้าสักหน่อย พอเปิดแล้วหลานแอบเอาไปโพสต์ทีนี้คนก็แห่มาจนสุดท้ายก็ต้องเปิดเป็นร้านกาแฟจริงจัง”

“เราชอบเก็บของเก่าๆ โดยเฉพาะบรรพบุรุษ อย่างเตียงเหล็กในบ้านแฝดก็ฝีมือปู่เรา ป้าย ส.โตกระแสร์ ที่แขวนอยู่ตรงคาเฟ่ ส.เสือ ก็มาจากชื่อปู่กับพ่อที่จริงเป็นชื่อดั้งเดิมตั้งแต่สมัยที่บ้านเราเป็นอู่ซ่อมทุกอย่าง ซ่อมเครื่อง ซ่อมเรือ ซ่อมรถ วิญญาณช่างมันเติบโตอยู่ในตระกูล”

เขาว่าพลางย้อนวันวานถึงวันที่เลือกหยิบป้ายมาตกแต่งร้าน ก่อนพยักหน้ายอมรับว่าในวันนี้เขาไม่ได้เป็นช่างซ่อมเครื่องจักรแต่เลื่อนตำแหน่งมาต้อนรับซ่อมอารมณ์ผู้คนที่สัญจรไปมาแทนแล้ว

บางช่วงเวลาที่มีปัญหาขอแค่มีใครสักคนมาเป็นเพื่อนคุยก็สามารถฆ่าเวลาของความทุกข์ได้แล้ว มนุษย์น่ะการตัดสินใจมันสั้นภายในเสี้ยววินาที บางทีกาแฟแก้วเดียวอาจเปลี่ยนวินาทีของเขาเป็นอื่นได้

การมาซื้อกาแฟที่อู่ซ่อมอารมณ์มันไม่ใช่แค่การมากิน แต่มันคือการที่ใครก็ตามที่อยากมาฟื้นชีวิตคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ เรามีประสบการณ์ในกรุงเทพฯ หลายอย่างที่คนต่างจังหวัดไม่มีเลยอยากให้ชัยนาทมีที่ไว้สำหรับเวลาใครมีปัญหาก็มานั่งจิบกาแฟกินขนมคุยแลกเปลี่ยนมุมมองพักสมองปล่อยใจ ชายหนุ่มเผยความตั้งใจผ่านแววตาพร้อมสรุปที่มาของการตั้งชื่อว่า ‘อู่ซ่อมอารมณ์’

“สถานที่นี้พัดพาอะไรมาหลายอย่างมาก ที่เราได้มาจริงๆ จากอู่ซ่อมอารมณ์ก็ตรงกับที่ตั้งใจว่าถ้าประสบการณ์ของเราสามารถไปสะกิดใจใครให้มันเปลี่ยนวินาทีในการตัดสินใจของเขาได้บ้าง มันก็ถือเป็นการเพิ่มทางเลือกให้เขาเลือกได้แล้ว”

เขาเปรียบตัวเองเป็นดั่งหนังสือเล่มหนึ่งที่ผู้คนจะแวะมาเลือกหยิบเปิดอ่าน ผู้คนจะได้ประสบการณ์ตรงโดยที่ไม่ต้องไปลงทุนเผชิญหน้าปะทะกับมันแต่ได้รับจากที่นักล่าประสบการณ์แชร์ให้ฟังผ่านการพูดคุย

เราแวะเวียนเทียวไปมาตรอกซอกซอยเมืองชัยนาทเริ่มคุ้นหน้าคุ้นตากันอยู่บ้าง คำถามที่คนชัยนาทหลายคนตอบกลับมาด้วยสำเนียงที่เป็นเอกลักษณ์แต่ใจความกลับไม่เหมือนกันเลยสักครั้ง รายต่อไปจึงขอฟังคำตอบของ อุดร โตกระแสร์ บ้างแล้วกันว่าอู่ซ่อมอารมณ์เปรียบเหมือนอะไรในชีวิตตอนนี้

“วันนี้มันมาไกลมากแล้ว สถานที่นี้มันไม่เพียงซ่อมแค่คนอื่นแต่มันกลับซ่อมตัวเองด้วย อู่ซ่อมอารมณ์เคยคืนหนึ่งชีวิตกลับมาให้เรา ส่วนอีกหลายชีวิตที่ไปๆ มาๆ ในคราบลูกค้ากลายเป็นเหมือนญาติแวะมาเที่ยวบ้านซะมากกว่าถือเป็นของแถมที่ทำให้เราได้เจอคนดีๆ ในชีวิตเพิ่มขึ้น”

“เอ้อ! อย่างขนมที่เรากินกันอร่อยๆ ก็มาจากลูกค้าประจำเหมือนกัน เขาเอามาฝากแล้วเราติดใจเลยขอให้เขาช่วยสอนหน่อยได้ไหม วันรุ่งขึ้นเขาก็ขนเครื่องไม้เครื่องมือมาเต็มรถเลย อยากสอนเราเต็มที่จนเราได้พัฒนาสูตรมาจนถึงทุกวันนี้ได้ก็เพราะเขา เงินที่ควรจะได้เป็นค่าตอบแทนกลายมาเป็นความสัมพันธ์ที่พัฒนากลายเป็นเหมือนญาติกันแทนในทุกวันนี้ (ยิ้ม) อันนี้ก็เป็นอีกสิ่งที่อู่นี้ให้เรามาเหมือนกัน”

เส้นผมความยาวที่ต้องอาศัยหนังยางมัด บางเส้นที่ไม่ถูกยางรวบรัดก็พลิ้วไหวตามแรงขยับมองรอบตัวถึงสมบัติทางความรู้สึกที่หน้าตาเขียวๆ เก่าๆ ผู้คนที่เขารักเดินไปมาภายในรั้วไม้ที่เขาสร้างไว้ห่อหุ้มความรู้สึกที่ไม่ให้ใครมาทำลายได้เอาไว้ ชีวิตของชายวัยค่อนเลยกลางคนมาเล็กน้อยถูกใช้มาจนเกือบถึงหน้าท้ายๆ คงเพียงพอที่จะถามคำถามนี้ได้แล้วหากนับจากประสบการณ์ชีวิตของเขา

ตอนนี้คิดว่าชีวิตยังต้องการอะไหล่มาซ่อมแซมไหม สามารถพูดว่าลงตัวได้เต็มปากแล้วหรือยัง

“ลงตัว ไม่มีอะไรผูกมัด ตอนนี้มันเหมือนเป็นความสุขเล็กๆ ที่เราเจอในทุกวัน มนุษย์มันจะมีอยู่สองเรื่องที่เอาไว้ใช้จ่ายอย่างแรกคือเงิน แต่อย่างที่สองที่เราไม่ค่อยได้ใส่ใจคือเวลา ยิ่งมนุษย์เมืองชอบถือเอาเงินเป็นหน่วยนับสมมติของความสุขจนลืมสนใจเรื่องเวลาไป”

เขายิ้มพร้อมสารภาพว่าประเภทที่ว่ามานั้นคือตัวเขาในอดีต ความคิดตอนนั้นเขายึดมั่นถือตั้งไว้เลยว่า มีร้อยล้านเมื่อไหร่ค่อยกลับบ้าน แต่มันกลายเป็นว่าจุดหมายที่เราจะไปเอาเงินล้านมันคนละทิศทางกับทางกลับบ้าน เราเลยเหมือนยิ่งเดินห่างจากบ้านไปเรื่อยๆ จนลืมคิดไปว่าในขณะเดียวกันแม่ก็นั่งคอยคิดถึงเราอยู่ที่บ้านทุกวันเช่นกัน

ตอนนี้เขาถึงวัยที่พับเก็บเรื่องเงินไปแล้ว ใช้เงินไปเยอะแล้ว เวลาก็ใช้ไปเยอะมากแล้ว วันนี้สิ่งที่หวงที่สุดคือ เวลา ที่มันนับถอยหลังหมดไปทุกๆ วัน เงินถ้าขาดยังหามาเติมได้ แต่เวลามันไม่ใช่แบบนั้น เพราะฉะนั้นเราควรรู้ตัวตลอดว่าเวลาที่เรากำลังใช้มันเพื่ออะไรกันแน่ ความทุกข์มีได้แต่ต้องวางมันให้เร็ว สุดท้ายทุกอย่างของเรามันก็จะถูกเปลี่ยนมือไปในเวลาอันใกล้ ไกล และต่อไปในอนาคต

หลังจากนี้ไม่ต้องเอ่ยถามถึงเป้าหมาย ปลายทางชีวิตของชายไม่หนุ่มผู้นี้ไม่มีเส้นชัยพาดไว้ให้วิ่งชนอีกต่อไปแล้ว มีแต่ช่วงเวลาของการอวดลูกสมุนไก่กะต๊ากประจำตัวว่ามันขี้อ้อนแค่ไหน เดี๋ยวมาคลอเคลีย เดี๋ยวมานวดให้ ทุกวันนี้มันก็แค่นั้นตื่นเช้ามาทำชีวิตให้มันคุ้มค่า มีเวลาก็ปลูกต้นไม้ทิ้งไว้ให้โลกนี้ ความสุขที่ไม่รู้จะไปหามันจากไหนแล้ว ชีวิตมันก็ง่าย เออ มันก็ง่ายจริงๆ

เมื่อถึงเวลาสัมภาระถูกพับเก็บเตรียมกลับไปอยู่ที่ทางที่จากมา ส่วนภาระทางใจถูกบูรณะกลับมาในสภาพเอี่ยมอ่อง วันนี้นับเป็นโชคดีได้เจอช่างใหญ่มากประสบการณ์ อารมณ์ที่ติดๆ ดับๆ ผุๆ พังๆ ถูกซ่อมหายเป็นปลิดทิ้ง ส่วนค่าบริการมีเพียงคำแนะนำทิ้งท้ายไว้ปลายใบเสร็จ

โปรดดูแลทำนุบำรุงสภาพให้ดีในทุกวันสละเวลาที่แสนยุ่งวุ่นวายสักครึ่งชั่วโมงมานั่งทบทวนตัวเอง คอยถามไถ่ให้เหมือนการหมั่นหยอดน้ำมันวันนี้เรามีความสุขหรือยังแล้วสิ่งนั้นคืออะไร เรื่องจริงของความสุขคือมันเป็นเรื่องง่ายจนลืมคิดไปว่าแค่อยู่นิ่งๆ ก็มีความสุขได้แล้ว หากวันไหนสภาพไม่ดีอู่แห่งนี้ยังคอยยินดีเปลี่ยนอะไหล่เสมอ

เสียงเร่งเครื่องมอเตอร์ไซค์คู่ใจดังขึ้นอีกครั้งในเวลาเดิมเป็นประจำ กิจวัตรที่มักออกไปซื้อความสุขที่รู้จักกันในหน้าตาแกงถุงที่ตลาดนัด ไปตักตวงพายความสุขบนเรือคายัคที่คลองบึง ไปแจกจ่ายความสุขตามสมาคมปั่นจักรยาน ชีวิตมันก็แค่นี้เอง

The post เช็กสภาพ ปัดฝุ่น หยอดน้ำมันหัวใจ กับช่างใหญ่แห่ง ‘อู่ซ่อมอารมณ์’ appeared first on a day magazine.

ตึกปูนเปลือย ประตูเหล็กยืด ป้ายซอยลายกนก ผสมกับเฟอร์นิเจอร์ที่เรียบง่ายสบายตา ทั้งชั้นวางแผ่นเสียง โปสเตอร์เพลง บันไดวนสีแดงสด และโต๊ะที่นั่งทรงกลม ด้วยการตกแต่งรูปแบบ Mid-Century Modern ได้จับความเก๋าอย่างไทยและความโก้ตั้งแต่ยุค 1945 เข้าด้วยกัน

เพราะที่นี่คือไลฟ์เฮาส์แห่งแรกที่เปิดตัวคู่กับแบรนด์เครื่องเสียงระดับโลกอย่าง Marshall Livehouse จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่การแสดงดนตรีจะมีบีตแน่นๆ เสียงนุ่มๆ มอบความเพลิดเพลินตลอดคืน

โดยเฉพาะคอเพลงอินดี้ที่ไม่อยากพลาดอีเวนต์ Moose Chill Ground ที่เชิญวงดนตรีหญิงล้วนผู้บรรเลง กีตาร์ เบส และกลองเพียงสามชิ้นเท่านั้น แต่สามารถเสกทำนองร็อกแสนเข้มข้นจับใจกลุ่มผู้ฟังเป็นโขยง จนยากจะยืนฟังอยู่นิ่งๆ โดยไม่โยกหัวตามได้ 

“ฮู้ฮู ฮู้ฮู ฮู้ฮู” ที่ผู้ฟังทั้งหลายก็ร้องประสานไปกับวง Yellow Fang วงดนตรีที่ประกอบไปด้วยหญิงสาวสามคนแต่จับเครื่องดนตรีเล่นเพลง Indie/Alternative Rock/Shoegaze เรียกได้ว่าคลื่นแฟนคลับเข้ามาเสพดนตรีเสียแน่นขนัดจนแทบมองไม่เห็นสามสาวเลยทีเดียว แต่ถึงจะมองไม่เห็นตัวก็ส่งพลังเสียงและจังหวะที่หนักแน่นมาจนถึงโซนด้านหลัง

สร้างบรรยากาศให้ค่ำคืนนี้ราวกับนอนฝันจนไม่อยากสะดุ้งตื่น ถึงขนาดที่ต้องมีโชว์ Encore เอาใจบรรดาแฟนคลับที่ไม่ยอมกลับบ้าน หรือคนที่เดินออกพร้อมโกโฮมก็ยังเดินวนกลับมาในไลฟ์เฮาส์เพื่อฟังเพลงอีกที

เพราะมัวเมากับแสงสี เสียงประสานหวานๆ ของทั้งสามคน และเครื่องดื่มไซเดอร์ซาบซ่าเพิ่มบรรยากาศให้ดนตรีแผ่ซ่านถึงใจมากขึ้นไปอีก

นอกจากนี้ที่ Marshall Livehouse ไม่ใช่แค่พื้นที่จัดแสดงคอนเสิร์ตเพื่อฟังเพลงช่วงค่ำไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น แต่ยังมีพื้นที่สำหรับการรับซ่อมดูแลอุปกรณ์ โซนที่นั่งรวมตัวเพื่อฟังดนตรีสดหรือฟังดนตรีผ่านเครื่องเล่นแผ่นเสียง โถงทางเดินประดับประดาภาพศิลปินราวกับเดินอยู่ใน Art Gallery และยังเปิดพื้นที่ให้ผู้มีจังหวะในหัวใจได้ลองมาขัดเกลาความสามารถที่ห้องซ้อมพร้อมเครื่องเสียงจัดเต็มจาก Marshall

ไลฟ์เฮาส์เป็นดังพื้นที่ให้คนที่ชื่นชอบหลงใหลในวัฒนธรรมดนตรีมาพบเจอกัน ได้ทำความรู้จักคอเพลงหลากหลายแนวราวกับเป็นพื้นที่แชร์อัลบัมเพลงแบบออฟไลน์ อีกทั้งไลฟ์เฮาส์ยังโอบรับผู้มีใจรักในการเล่นดนตรีให้ออกมาสู่โลกภายนอก เปิดโอกาสให้ผู้เล่นได้รับการค้นพบและผู้ฟังได้พบเพลงใหม่ๆ ในแต่ละค่ำคืนด้วยเช่นกัน

“วงใต้ดินที่กำลังจะผุดขึ้นจากดิน แต่ตอนนี้จะโดนกลบมิดแล้ว (หัวเราะ)” 

คำพูดจากวงดนตรีหน้าใหม่ Laugh Laugh Laugh วงดนตรีใต้ดินแนว Sarcasm Pop ที่เล่นเปิดให้กับวง Yellow Fang ได้ออกมาแสดงแนวคิดผ่านท่วงทำนองและเสียงดนตรี พร้อมกับลูกเล่นยกหูโทรศัพท์บ้านที่ไม่ได้กำลังโทรไปหาใคร แต่เป็นเอฟเฟกต์เสียงระหว่างร้องเพลง ทำให้รู้สึกประหลาดใจในขณะเดียวกันก็น่าสนใจ

แม้ว่าจะเพิ่งเคยฟังสดครั้งแรกก็หยุดไม่ได้ที่จะเพลิดเพลินไปกับเสียงร้องทุ้มและทุกจังหวะดนตรีที่เล่นอย่างสนุกสนานเหมือนกำลังหัวเราะดังอย่างสุขใจสมกับชื่อวง

ก่อนโกโฮมแวะชมไลฟ์เฮาส์ วันหนึ่งเราอาจค้นพบบทเพลง ศิลปิน หรือผู้คนใหม่ๆ ระหว่างทางกลับบ้านก็ได้

The post ก่อนโกโฮมแวะชมไลฟ์เฮาส์ กับ Moose Chill Ground with Yellow Fang appeared first on a day magazine.

เทอม 4 กับตำนานเลื่องชื่อของมหาวิทยาลัยทั้ง 4 ภูมิภาค ที่ทุกคนน่าจะคุ้นชินและเคยได้ยลยินความหลอนมาไม่น้อย กับหอพักห้องสีชมพู เรือนไทยเก่า ๆ วันบูมเชียร์ และสะพานสีขาว ในครั้งนี้ไม่ได้นำเสนอแค่เรื่องเล่าชวนขวัญผวาแต่สะท้อนเรื่องราวของสังคม คนบางกลุ่ม หรือใครสักคนที่กำลัง ‘หลอก’ อยู่

แม้ว่าการเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยจะเป็นเพียงการเลื่อนขั้นหนึ่งระดับจากมัธยม กลับกันก็เลื่อนขั้นเข้ามาในสังคมที่ใหญ่และสดใหม่มากกว่าเป็นเท่าตัว ทั้งต้องปรับตัวในสังคม ประพฤติตามประเพณี ปรับความเชื่อบางประการ การได้รับการยอมรับและเป็นผู้ยอมรับ จึงเป็นปัญหาที่นักศึกษาทุกคนต้องเผชิญ

** มีการเปิดเผยเนื้อหาในภาพยนตร์ **

การใช้ชีวิตก็เหมือนการข้ามสะพาน

‘สะพานขาว’ ว่าด้วยเรื่องราวของบัณฑิตใหม่แกะกล่อง อย่างบอส (เก้า จิรายุ) และมายด์ (วี วิโอเลต) คู่รักสุดฮอตของคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่เหมาะสมเหมือนเดือนกับดาว แต่เบื้องหลังความรักชื่นมื่นกลับเป็นการเดินทางวันสุดท้ายบนทางลาดยาวของสะพานแห่งรัก และทั้งสองเลือกสิ้นสุดระยะทางนี้ที่สะพานสีขาว โดยไม่รู้เลยว่าสถานที่แห่งนี้เป็นที่ต้องห้ามสำหรับการจากลา

เปิดเรื่องด้วยบรรยากาศของคู่รักที่แกล้งรักกันเพียงเพื่อข้อตกลงของมายด์ เป็นตอนที่เรื่องราวค่อยๆ เพิ่มความน่ากลัวขึ้นทีละนิด ไม่ได้เน้นการสะดุ้งตุ้งแช่มากมาย โดยนำเค้าโครงตำนานมาเล่าในฉบับที่วัยรุ่นเข้าถึงได้ ด้วยการนำเสนอมุมมองความรักรูปแบบ Toxic Relationship ที่มายด์เป็นฝ่ายไม่ยอมเลิกราและขอให้บอสกลับมารักกัน 

จากอุบัติเหตุน่าสลดใจที่พรากชีวิตของคู่รักหนุ่มสาว แท้จริงแล้วเป็นโศกนาฏกรรมที่เกิดจากความรักมากเกินไปจนไม่ยอมปล่อยอีกฝ่ายจากไป จึงทำให้ผีคู่รักตามหลอกหลอนบอสและมายด์ เพื่อจะทำให้รักกันไปจนตาย ในภาพยนตร์ได้สะท้อนผ่านบรรดาผู้เคราะห์ร้ายที่เสียชีวิตบนสะพานสีขาว ว่าความสัมพันธ์ที่เป็นพิษมักลุกลามอยู่ในทุกๆ ความสัมพันธ์ ทั้งแบบแบบแฟน เพื่อน คู่สมรส หรือครอบครัว ซึ่งเป็นปัญหาที่พบได้บ่อยในสังคม

สุดท้ายมายด์ก็ตระหนักได้ว่าผีคู่รักและปัญหาความสัมพันธ์เรื้อรังคงไม่จบสิ้นถ้าตนเองไม่ยอมปล่อยบอสไป จึงตัดสินใจได้ว่าจะก้าวข้ามผ่านสะพานที่ทอดยาวแห่งนี้ออกไปเริ่มต้นใหม่ ดังที่มายด์พูดไว้ว่า “การใช้ชีวิตก็เหมือนการข้ามสะพาน” ทั้งการเรียน ชีวิตประจำวัน หรือแม้กระทั่งความรักก็เช่นกัน 

ผีไม่หลอก แต่คนหลอก

ในช่วงชีวิตหนึ่งเราน่าจะเคยประสบความคับอกคับใจกับสิ่งที่วาดฝันยังไม่เป็นไปตามที่ใจต้องการ จนรู้สึกว่าตัวเองดีไม่พอ จึงหลีกหนีไม่พ้นกับความรู้สึกอยากประสบความสำเร็จเหมือนคนอื่น 

‘เรือนนางสนม’ ว่าด้วยเรื่องราวของเกรซ (โจริญ คัมภีรพันธุ์) นักศึกษาที่กำลังไล่ตามความสำเร็จเหมือนกับบิว (เอิงเอย ประภามณฑล) ที่เป็นช่างภาพสาวฝีมือดี ซึ่งจะเรียกว่า ‘ไล่ตาม’ ไม่ได้ แต่เป็นการ ‘ทำตาม’ เสียมากกว่า การดำเนินเรื่องแบบน่าอึดอัดใจกับงานสายตาที่ซ่อนงำความรู้สึกคั่งแค้นอย่างหนักหน่วง เหมือนกับตำนานของเรือนนางสนมที่บิวเลือกเป็นสถานที่ถ่ายภาพ คือนางสนมเอกเกิดความรู้สึกแค้นใจกับนางสนมรองทั้งหลายในเรือนนั้น จึงปฏิบัติการอุกอาจให้นางสนมอื่นๆ สูญเสียใบหน้าและตัวตนไป

ความคิดเปรียบเทียบตัวเองและริษยาความโด่งดังในหน้าที่การงานของบิวทำให้เกรซกดทับความสามารถของตัวเธอเอง โดยไม่แม้แต่จะพยายามขัดเกลาต่อไป คนที่เห็น ‘ผี’ ในตัวเกรซอย่างบิวก็หลอกชักนำห้วงความคิดนั้นให้เกรซยอมมาทำงานร่วมกัน 

อย่างไรก็ตาม ฉากรุมทึ้งใบหน้าของบิวนับเป็นงานศิลปะที่ถ่ายทอดด้านมืดของใจคน เกรซยอมสละเลือดเนื้อหรือแม้กระทั่งกดทับตัวตนของเธอ เพื่อจะสวมใส่คราบของบิวที่เธอปรารถนามานาน 

เรื่องเล่า สถานที่ และบรรยากาศในเรือนไทยเก่าที่มีแสงสะท้อนของน้ำกระทบฉากอยู่ตลอด ให้ความรู้สึกที่ไม่แน่นอนและมอบความน่ากลัว โดยไม่จำเป็นต้องเห็นผีด้วยซ้ำ การหยิบยกตำนานมาสะท้อนจิตใจด้านมืดที่กระทำการด้วยอารมณ์ครอบงำ ไม่ต่างอะไรกับคำกล่าวถึงเรือนนางสนมแห่งนี้ว่า “เรือนที่มองเห็นผีได้จากข้างนอก โดยที่คนข้างในไม่รู้”

ชีวิตแสนสั้น ใช้มันให้ดี

การขึ้นมหา’ลัยครั้งแรกจะขาดกิจกรรมรับน้องไปไม่ได้ พูดถึงการรับน้องก็ไม่ได้มีแค่พี่ว๊ากสุดโหด หรือการตามล่าหาพี่รหัสเหมือนกับเทอมก่อนอีกแล้ว แต่ครั้งนี้มากับประเพณีที่สืบต่อกันมาอย่างการบูมเชียร์ 

เสียงร้องและท่วงท่าที่พร้อมเพรียงกันนับเป็นความขลังอย่างหนึ่งประจำแต่ละคณะ เช่นเดียวกับ ‘คืนดีเดย์’ เปิดเรื่องมาว่ามีกลุ่มนักศึกษาเสียชีวิตขณะกำลังเดินทางไปจัดกิจกรรมวันดีเดย์ หากใครก็ตามที่ไม่ยอมเข้าร่วมบูม รุ่นพี่จะตามมาบูมให้ถึงที่และรับน้องไปอยู่ด้วยกัน มันก็ชวนให้คิดว่าแม้รุ่นพี่จะตายไปแล้วก็ยังสานต่อการกดขี่บังคับ เผยให้เห็นว่ากิจกรรมต่างๆ ที่มีในมหา’ลัยก็ยังคงอยู่ในระบบ SOTUS อยู่ดี

เพราะเรื่องเล่านั้นจึงทำให้เป๋า (แทด ฐาปนา) เกิดความรู้สึกกลัวจนเห็นภาพหลอนของเพื่อนสนิทที่จากไปในอุบัติเหตุเดียวกัน จึงหลบหนีการเข้าเชียร์และเรื่องราวก็ดำเนินตามเรื่องเล่า 

อาจคิดได้ว่าสิ่งที่เป๋ากลัวจริงๆ ในคืนดีเดย์ไม่ใช่ผีรุ่นพี่มาเอาชีวิต แต่เป็นความรู้สึกผิดที่ทิ้งให้เพื่อนต้องประสบกับเคราะห์ร้าย 

ถึงอย่างนั้นความน่าสนใจของประเด็นนี้อาจจะไม่ได้เข้มข้นมากเท่าที่ควร แต่เข้ามาช่วยย้ำในตอนท้ายว่าเนื้อเพลงบูมเชียร์ท่อน “ชีวิตแสนสั้น ใช้มันให้ดี” นี้ ควรรับฟังไว้เพื่อคอยระมัดระวังตัวและให้เป๋าได้ปล่อยวางกับความรู้สึกผิดในอดีต เพื่อออกไปใช้ชีวิตในมหา’ลัยต่อไป

ตอนที่สามนี้ได้ถ่ายทอดตำนานที่ดูโหดร้ายและอันตราย จนคนดูก็ไหล่สั่นเป็นเจ้าเข้า ไม่ใช่กลัวสุดขีดแต่กลับเป็นขำสุดใจ (ฮาขนาดที่ว่าต้องปรบมือให้) ตัวละครชัตเตอร์ (ตังโก้ ฐิตินันต์) เข้าฉากแหลงใต้เมื่อใดเป็นอันต้องขำ เหมือนเป็นจุดพักความหวาดหวั่น และน่าอึดอัดจากสองตอนแรกมาปล่อยอารมณ์ให้ผ่อนคลายลงสักนิด ด้วยการนำภาพจำของกิจกรรมที่รุ่นพี่ข่มเหงรุ่นน้องมาเล่าใหม่ให้เห็นอีกมุมมองหนึ่ง ซึ่งให้การบูมเชียร์เป็นการส่งต่อความหวังดีของรุ่นพี่รุ่นก่อนๆ ที่อยากชี้แนะหรือเตือนใจเมื่อน้องใหม่เข้ามาใช้ชีวิตในรั้วมหา’ลัย

สังคมใหม่ เพื่อนใหม่

ตอนสุดท้ายของเรื่องกับตำนาน ‘ห้องชมพู’ อันโด่งดังจากภาคเหนือที่ชาวเด็กมหา’ลัย และคนวัยทำงานก็คงจะรู้สึกเสียวสันหลังวาบ คะนิ้ง (พั้น พันธิตา หรือพั้นรักแมว) โยกย้ายถิ่นฐานจากอ้อมอกพ่อแม่เพื่อออกมาใช้ชีวิตภายนอกด้วยตัวคนเดียวครั้งแรก เปิดเริ่มเรื่องด้วยการฉายภาพบรรยากาศของหอพักที่ทรุดโทรม เสียงทะเลาะดังของผู้เช่าอาศัย ภาพลักษณ์ของผู้ดูแลหอที่แม้แต่กฎห้ามสูบบุหรี่ในหอพักก็ยังละเมิดด้วยตนเอง และมีการใช้เทคนิค Long Take เผยให้เห็นสภาพของหอพัก ที่มองดูแล้วไม่มีความปลอดภัยสำหรับผู้เช่าอาศัยที่เป็นแค่นักศึกษาสาวเท่าไร ในอีกมุมหนึ่ง เด็กตัวคนเดียวที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีย้ายเข้ามาในพื้นที่น่ากลัว อาจเป็นเหมือนกระบวนการกลืนกลาย (assimilation) ที่คะนิ้งจะค่อยๆ สูญเสียความเป็นตัวเองทีละน้อย เมื่อต้องปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่อันเป็นปราการด่านแรกที่นักศึกษาต้องผ่านไปให้ได้

เมื่อหนังเล่าไปถึงชีวิตประจำวันในรั้วมหา’ลัยของคะนิ้ง ก็มีฉากที่ถ่ายภาพมุมสูงให้เห็นสังคม

คนรอบข้างที่นั่งอยู่หลายคน แต่มีคะนิ้งที่นั่งตัวคนเดียวในโรงอาหาร จนกระทั่งมีแก๊งเพื่อนสามคนเข้าหา

คะนิ้ง แม้ว่าเธอจะแสดงสีหน้าที่ดูกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย แต่ภายในใจก็อยากมีเพื่อนและได้เป็นส่วนหนึ่ง

ของสังคม หารู้ไม่ว่าการเปิดรับสังคมใหม่โดยไม่พึงระวังทำให้คะนิ้งตกเป็นเหยื่อของผู้ไม่ประสงค์ดี

อย่างเพื่อนผู้ชาย จนเลยเถิดไปถึงการวางยาและจ้องทำมิดีมิร้ายเธอ

ตอนสุดท้ายนี้ได้นำเรื่องเล่ามาช่วยเสนอมุมมองของการปรับสภาพเข้าสังคมและการเลือกคบคนในช่วงชีวิตมหาลัย ธีมเรื่อง ‘ความไว้ใจ’ ก็เป็นภูมิหลังของผีนักศึกษาสาวในห้องชมพูที่ถูกความไว้ใจของตน

ย้อนกลับมาทำร้าย จึงได้เข้ามาช่วยเหลือคะนิ้งด้วยการจัดการเพื่อนชายประสงค์ร้ายที่หวังจะข่มขืน ทำให้ตอนสุดท้ายของภาพยนตร์เรื่องนี้มีความโหดและฉายภาพความจริงที่ว่า คนน่ากลัวกว่าผี เพราะความไม่จริงใจและประสงค์ร้ายที่ครอบงำความเป็นมนุษย์พรากชีวิตคนมานักต่อนัก

ชีวิตในมหาวิทยาลัยมีเรื่องโหดร้ายขนาดนี้ทุกสถาบันหรือเปล่า แท้จริงเรื่องราวต่างๆ ทั้งดีและไม่ดีไม่ได้กระจุกรวมกันอยู่แค่ในรั้วมหา’ลัยไม่กี่ปี แต่อยู่ในสังคมของเราทั้งชีวิต

ภาพยนตร์นี้นำตำนานของแต่ละมหา’ลัยมาเล่าใหม่ ผู้กำกับทั้งสี่ท่านต่างก็มีแนวคิดที่ต่างกันออกไปในการถ่ายทำ แต่จุดหนึ่งที่กำลังมุ่งไปทางเดียวกันคือแสดงให้เห็นความน่ากลัวของคนที่ปะปนกันอยู่ในสังคม การหยิบเรื่องเล่ามาเป็นหนึ่งในส่วนผสมของเรื่องราว ก็ช่วยให้เห็นภาพชัดยิ่งขึ้นว่าอารมณ์ของมนุษย์ที่มีความรู้สึกติดค้าง หมกมุ่น กลัว หรือไม่กล้าเผชิญหน้ากับเรื่องบางอย่าง ได้โผล่มาในรูปแบบที่เป็นร่างน่ากลัวของวิญญาณ และพาให้ตัวละครในเรื่องเลือกตัดสินใจ แล้วแต่ว่าจะไปในทางเดียวกันกับคนที่เคยผิดพลาดมาแล้วเหมือนกับคนตาย หรือจะหักเลี้ยวไปในทิศทางอื่นให้เป็น

บางทีเราอาจกระทำเรื่องบางอย่างโดยไม่รู้สึกตัว เพราะอารมณ์ที่อยู่เหนือเหตุผลจนไม่ทันไตร่ตรอง ก็เป็นเรื่องชวนคิดว่า คนเป็นอาจจะน่ากลัวยิ่งกว่าคนตายก็ได้

The post ตำนานผีหลอกหลอนสู่เรื่องราวหลอกๆ ของคนในเทอม 4 appeared first on a day magazine.

โลกในตอนนี้มันวุ่นวายพอๆ กับถนนสี่เลนที่ไม่มีเกาะกลาง ส่วนเราก็เป็นแค่คนข้ามทางม้าลายที่ไม่มีคนจูง แม้สัญญาณไฟจะบอกว่าไปเลยอย่าไปหยอง แต่เราก็ยังแอบเหลียวซ้ายแลขวามองก้าวสามถอยสองเป็นจังหวะชะชะช่าอยู่เลย หากเป็นงี้ต่อไปเรื่อยๆ มีหวังเจ้าความรักที่ยืนรออยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ช้าก็เร็วคงมีคนข้ามฝากไปจูงมือก่อนเป็นแน่

ความวุ่นวายที่ตัดผ่านหน้าเราเป็นประจำ ความแปรผันที่บางทีก็เข้าใกล้มาเกือบเฉียดจมูก มักโผล่มาในรูปแบบสภาพสังคม เศรษฐกิจ และการเมือง สิ่งเหล่านี้อาจมองไม่เห็นได้ด้วยตาเปล่า แต่ Someway Somehow มันอาจจะมีผลต่อการตัดสินใจเลือกความสัมพันธ์ได้โดยที่เราอาจจะไม่รู้ตัว ยากขนาดนี้ขอเข้าคอร์สเรียนสักทีแล้วค่อยแก้โจทย์ข้อนี้ทันมั้ย

กริ๊ง กริ๊ง เสียงเคาะกระดานกลับกลายเป็นเสียงใสจากแก้วที่บรรจุเครื่องดื่มหลากสี เชื่อว่าบทสนทนาที่ดีมักเกิดขึ้นในบรรยากาศที่ผ่อนคลายมากพอให้คนเปิดใจ และขณะเดียวกันก็เร้าให้คนอยากคิดและสานต่อสนทนากัน สองเนิร์ดสวมบทหัวหน้าห้องส่งต่อความเชื่อวัฒนธรรมการแฮงเอาต์อีกรูปแบบ เพื่อเชิญชวนนักเรียนยุคใหม่เข้าสู่ห้องเรียน ‘Almost Sober – Bar Lecture Club’

หัวหน้าห้องฝ่ายหญิงได้แก่ ‘เอมมี่ – นัทธมน วีระกุล’ ครูสอนและที่ปรึกษาการตลาดเจ้าของเพจ @Marketing101_ByAimmie และฝ่ายชาย ‘เอม – ภูมิภัทร ถาวรศิริ’ นักแสดงที่มีผลงานเป็นที่รู้จัก ทั้ง 2 ขอแนะนำตัวว่าเป็น คนเนิร์ดที่ชอบดื่ม ที่บังเอิญได้มารู้จักกัน และสนิทกันการจากดื่มและพูดคุย Deep talk จนเกิดเป็นไอเดียที่ทั้งสองเห็นตรงกันว่า

“อยากสร้างพื้นที่ความรู้ การพูดคุย Deep talk และการกินดื่มในบาร์มาบรรจบกัน โดยทำให้เป็นรูปแบบที่เข้าถึงง่าย เกิดขึ้นได้อย่างต่อเนื่องเป็นประจำจนกลายเป็นทางเลือกใหม่ๆ ที่นำเสนอให้แก่ Urban lifestyle”

เช็คชื่อ

สวัสดีและขอบคุณทุกคนมากๆ ที่ทำให้ค่ำคืนนี้เกิดขึ้น อย่างที่พูดไปว่าความสัมพันธ์ตอน 2026 เราอยู่ในยุคที่เป็นประวัติศาสตร์ ทั้งๆ ที่คนเราไม่ได้คอนเน็กกันง่ายขนาดนั้น เรารู้จักกันง่ายขึ้นก็จริง แต่ในขณะเดียวกันเราก็อาจมีความสัมพันธ์จริงๆ กันยากขึ้นเช่นเดียวกัน พิธีกรหน้าคุ้นกลับมาอีกครั้งกับ Session ในครั้งนี้

มันเป็นเพราะอัลกอริทึมเลือกให้เรารู้สึกหรือไม่รู้สึกอะไรหรือเปล่า คำถามสำคัญมันอาจไม่ได้จบแค่ว่ายุคนี้เราควรรักใคร คำถามคือในทุกวันนี้โลกกำลังหยิบยื่นความสัมพันธ์อะไรให้เรา แล้วเรายังมีสิทธิ์เลือกในสิ่งที่หัวใจต้องการจริงๆ อยู่มั้ย

ขอเสียงปรบมือจากนักเรียนทุกท่านต้อนรับอาจารย์ประจำคาบเรียนวันนี้ ‘ศ.ดร.ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์’ อาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และโฮสต์รายการ Open Relationship ช่อง THE STANDARD PODCAST จูงมือมากับ ‘แชมป์ ทีปกร วุฒิพิทยามงคล’ นักเล่าเรื่องที่เข้าใจความซับซ้อนของโลกที่กำลังเปลี่ยนแปลง (The MATTER Founder, ex – Netflix และ Amazon)

คาบเรียนในวันนี้เรามาในหัวข้อ ‘Relationship After Tomorrow’ เรื่องหัวใจในวันที่โลกไม่เป็นใจ ความสัมพันธ์ที่ได้รับผลกระทบจากโลกที่เปลี่ยนแปลงไป จนมีอิทธิพลต่อการตัดสินที่ไม่ใช่เรื่องของความรู้สึกแต่เพียงอย่างเดียว 

อาจารย์หยิบไมค์ นักเรียนหยิบแก้ว แสงในห้องเรียนถูกหรี่ สายตาหลายสิบคู่สามัคคีกันจับจ้องไปยังหน้าห้องอย่างขะมักเขม้น บันทึกความเข้าใจในห้องเรียนที่ปกติมักถูกจดจำด้วยน้ำหมึกหลากสี แต่วันนี้คงใช้แค่เครื่องดื่มหลากรส คนละแก้วสองแก้วกับหัวใจคนละดวงเป็นพอ

ใจจดไมค์จ่อ

ปัจจัยสำคัญอะไรที่ทำให้มนุษย์เรารักกันแล้วตัดสินใจที่จะสร้างความสัมพันธ์ร่วมกัน

อย่างแรกมนุษย์ชอบที่จะอยู่ด้วยกันมากกว่าที่จะอยู่ตัวคนเดียว โอกาสที่จะมีชีวิตรอดย้อนไปสมัยที่ต้องวิ่งหนีไดโนเสาร์ถ้าอยู่ด้วยกันเป็นฝูงโอกาสรอดก็จะสูงกว่า อยู่ด้วยกันเพื่อความอยู่รอด ช่วยกันแก้ปัญหาเพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น

มนุษย์ชอบที่จะอยู่ด้วยกันและความรักมันเป็นเพียงชนิดหนึ่งของอารมณ์ บางคนก็มีความรักมีความปรารถนาก็เป็นเรื่องธรรมดา ใครที่บอกว่าเกิดมายังไม่เคยรักใครเลย อนุโมทนาพี่ อันนั้นมีบุญจัดนะคะ

แล้วถ้ามันเป็นเพียงแค่องค์ประกอบหนึ่งของอารมณ์ ทำไมเราถึงต้องให้ความสำคัญกับมันขนาดนั้น

อยากบอกว่าเป็นโชคร้ายของเราทั้งหมด จริงๆ ความรักแบบโรแมนติกอยู่กับพวกเรามายาวนานมาก มันเป็นอารมณ์บวกความปรารถนา เมื่อก่อนมันอยู่ของมันเฉยๆ คนไม่เอาความรักแบบโรแมนติกไปผูกกับอะไรเลย เช่น รู้สึกรักใครก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะต้องได้พัฒนาความสัมพันธ์ จะต้องได้แต่งงาน จะต้องได้อยู่ด้วยกัน ความรักเป็นความรักเพียงเท่านั้น

วันร้ายคืนร้ายประมาณสองศตวรรษผ่านไป อยู่ดีๆ ความรักกลับถูกให้ค่าแบบพุ่งกระฉูด มันกลายเป็นสิ่งที่ถ้าไม่มี ชีวิตเราจะไม่มีความสุข ความสุขที่แท้จริงกลับกลายเป็นการที่เราได้เจอรักแท้ และการที่เราหวังจะได้เจอคนที่รักเราอย่างที่เพ้ออยู่ ซึ่งมันมาจากการให้ค่ากับคุณค่าของความรัก

ความรักตอนนี้มันเลยกลายเป็นเหมือนอากาศที่เราหายใจไม่ได้ถ้าไม่มีมัน มันเลยกลายเป็นโชคร้ายของเราที่ความรักถูกให้ค่า

มีคำอธิบายว่ารักแบบโรแมนติกถูกให้ค่าสูงมาก ความรักถูกนำไปผูกกับหลายเรื่อง อย่างที่เราคุ้นเคยว่าความรักเป็นเหมือนเครื่องมือทางวัฒนธรรมหลักๆ ที่จะดึงให้มนุษย์ตัวผู้และตัวเมียมาอยู่ด้วยกันแล้วก็เจริญพันธุ์ 

แปลว่าแท้จริงเราก็คล้ายว่าจะถูกหลอกโดยใช้ความรักเป็นภาพลวงตา เพียงเพื่อตอบสนองกลไกในการผลิตประชากรเพิ่มงั้นเหรอ

หากเพียงเพื่อผลิตประชากรความรักนับเป็นเครื่องมือ แต่สำหรับหลายคนความรักนับเป็นเรื่องที่มีคุณค่าที่ในชีวิตนี้ยังไงก็ต้องหามันให้เจอ เพราะคุณเชื่อว่ามันมีอยู่จริง

คุณรู้สึกตัวบ้างมั้ยว่าประเด็นในวันนี้ไปเน้นอยู่ที่เรื่องการเปลี่ยนแปลง แต่คุณไม่ได้รู้สึกตัวเลยเหรอว่าสิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยนเลยคือวิธีที่คุณมองความรัก วิธีที่คุณให้คุณค่ากับความรัก คุณปรารถนาความรัก และยอมทุกอย่างได้เพราะความรัก ด้วยความคาดหวังที่ไม่เปลี่ยน แต่คุณดันมาเจอกับโลกที่เปลี่ยนทำให้เราต้องมารวมตัวกันในวันนี้

งั้นทุกวันนี้เรายังมีสิทธิ์เลือกในสิ่งที่อยากจะรักจริงๆ หรือเปล่า

เราเลือกที่จะตกหลุมรักคนไม่ได้ ความรักเป็นเรื่องที่อยู่นอกเหนือการจัดการของเราเสมอ ถ้าคุณจะเถียงว่าไม่จริง ความรักเป็นเรื่องที่คุณจัดการได้ ลองนึกดีๆ ว่าในชีวิตนี้คุณน่าจะเคยตกหลุมรักมาบ้างแล้วแหละถ้าให้ดูจากหน้าตา

เวลาคุณตกหลุมรักรู้ตัวอีกทีคือคุณได้ตกหลุมรักคนนั้นไปแล้ว ความรักเป็นฝ่ายเลือกคุณ เป็นฝ่ายมาเยือน รู้ตัวอีกทีก็ตกหลุมรักไปแล้ว เป็นอะไรที่อยู่นอกเหนือการควบคุมมาก อย่างเดียวที่คุณจัดการได้คือการที่คุณจะทำยังไงกับความรู้สึกรักนั้น หลังจากที่ได้ตกหลุมรักไปแล้ว

ถ้าหากเลือกตกหลุมรักได้โลกนี้คงง่าย

แล้วต้องเลือกยังไงให้เจ็บปวดน้อยที่สุด

เรากลัวความผิดหวังในความรัก เขาจะรักฉันตอบหรือเปล่านะ เขาจะคิดเหมือนอย่างที่เราคิดหรือเปล่านะ หากเราไม่สามารถคอนโทรลได้ว่าความรักจะมาเยือนเมื่อไหร่ แล้วควรจะจัดการกับมันอย่างไร ในโลกที่พร้อมจะมีปัจจัยมาสั่นคลอนความรักเราตลอดเวลา คำถามจากคุณเอมมาพร้อมอาการที่เผยผ่านคิ้วที่ขมวดกันยุ่งเหยิงกับปัญหาที่เผชิญ รออาจารย์มาคลี่คลาย 

เลือกยังไงให้ไม่เจ็บปวด ความรักมันมี pain อยู่ด้วยเสมอ ความรักมันมี pressure และ pain อยู่ด้วยกัน พยายามจะบอกทุกคนที่ฟังอยู่ร่วมกันว่าคุณต้องสามารถที่จะเลือกเองได้ เลือกเองว่าจะทำอย่างไรกับความรู้สึก อย่าให้คนอื่นเป็นคนเลือกให้ แล้วไม่รู้ทำไมถึงชอบให้คนอื่นเป็นคนเลือกให้ตลอด ฟังเสียงตัวเอง รู้สึกยังไง เจ็บฉิบหายทนไม่ไหวแล้ว ลองฟังเสียงตัวเองแล้วจัดการกับความรู้สึกนั้น

ในปัจจุบันที่เศรษฐกิจ สงคราม และการเมืองไม่มั่นคง ส่งผลต่อการเลือกที่จะมีความสัมพันธ์ในทุกวันนี้ยังไงบ้าง

คุณยกการเปลี่ยนแปลงมาหลายเรื่องมาก มันทำให้คุณกระวนกระวาย และความกลัวนั่นแหละที่ทำให้เราต้องมานั่งคุยกันในวันนี้ ในขณะที่ทุกคนกลัว อย่าลืมว่าความรักเป็นฝ่ายเลือกคุณ เพราะฉะนั้นเขาอาจมาเยือนในช่วงชีวิตที่คุณอาจรู้สึกกระวนกระวายที่สุด เมื่อมันมาเยือนคุณก็ต้องจัดการ

ความรักไม่ได้เมตตาเราขนาดนั้น ในโลกนี้แม้จะอยู่ในช่วงที่ลำบากแค่ไหนถ้าความรักมันจะมามันก็มา

ท้ายคาบถามตอบ

“ถ้าไม่มีใครจะถาม อาจารย์จะสุ่ม” ประโยคชวนขนลุกที่หลายคนต้องเคยผ่าน แต่ครั้งนี้กลับกลายเป็นยิ้มกว้างถ้ากระดาษคำตอบที่คุณตั้งใจบรรจงจะถูกเลือกขึ้นมาเป็นตัวอย่างของโจทย์คำถามดังต่อไปนี้ 

สิ่งใดที่สั่นคลอนความสัมพันธ์ของคุณที่สุด

‘การไม่เคารพกัน’ คุณแชมป์แอบยกยิ้มให้กับหนึ่งในคำตอบของนักเรียนในคลาส ก่อนจะสาธยายคำตอบจากในมุมมองของเขาเอง

ผมว่าความสัมพันธ์มันคือข้อตกลงระหว่างคนสองคน หรือมากกว่านั้น การที่ไม่เคารพกันมันเหมือนกติกามันถูกเขียนไว้ไม่เท่ากัน อีกคนเขียนอีกอย่าง อีกคนเขียนอีกแบบ จนกฎดันมีคนถูกละเมิด ทำให้มันดูไร้คุณค่า

ในความรักความสัมพันธ์เวลาเราพัฒนากับใครสักคน คนนี้เป็นแฟนเรา คนนี้เป็นสามีเรา พวกคุณมักจะลืมไปว่าคนที่คุยเขาก็เป็นคน คุณจะมองว่าเขาเป็นส่วนต่อขยายเหมือนแฝดสยาม ในเมื่อเขาเป็นคน แสดงว่าเขามีความปรารถนา มีความต้องการที่ไม่จำเป็นจะต้องตรงกับคุณตลอดเวลา ถ้าคุณลืมสิ่งที่คุณกระทำกับเขาจะเหมือนวัตถุ คิดว่าคนเขียนน่าจะหมายความประมาณนี้นะคะ อาจารย์ขอเสริมคำตอบต่อจากคุณแชมป์

หลังจากนั้นอาจารย์จึงขอคลี่กระดาษคำตอบในมือตัวเอง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงโอดครวญจากนักเรียนทั้งห้อง เพราะคำตอบของข้อนี้คือ ‘ความทรงจำ’

ไม่รู้ว่าคนเขียนแปลคำนี้ว่าอย่างไร อาจารย์ขอแปลความหมายนี้ด้วยตัวเองเลยแล้วกัน ความทรงจำคืออะไรที่คุณเข้าใจว่ามันเคยเกิดขึ้นในอดีต Memory มันไม่ได้แปลว่าสิ่งที่คุณ Memorize มันแล้ว Actually เกิดขึ้นตามนั้น

แต่คุณเลือกจำประสบการณ์และเรื่องราวต่างๆ ในชีวิตอย่างที่คุณอยากจะจำ คราวนี้ความซวยคือความทรงจำหลายเรื่องราวในอดีตมันเข้ามาส่งผลต่อปัจจุบัน เช่น เกิดมาในชีวิตมีความรักมาเยือนหลายครั้งแต่ไม่เคยที่จะได้พัฒนาความสัมพันธ์เลย อันนี้นั้นก็มาจากความกลัว

คุยเรื่องความรักมาเยอะขอสรุปได้ว่าคนไทยแยกเวลาไม่ค่อยเป็น อดีต ปัจจุบัน อนาคต คุณรวมมันเข้าด้วยกัน ความทรงจำมันเป็นสิ่งที่มีค่าสำหรับเรา ไม่ว่าจะเป็นความสุขหรือความทุกข์ ความทรงจำคุณมันสร้างความเป็นคุณในช่วงเวลานั้น แต่จะทำอย่างไรให้เวลาที่คุณเจอคนๆ หนึ่ง แล้วรู้สึกอยากพัฒนาความสัมพันธ์กับคนนี้

ใช้ตาคุณมองให้เห็นคนที่อยู่ตรงหน้า อย่าเอาเงาของใครมาทาบซ้อนไว้ 

ถามตัวเองว่า ณ เวลานี้ที่คุณหายใจ ฉันรักคนนี้ใช่มั้ย ฉันรักใคร

ถ้าอยากเดินไปข้างหน้า พัฒนาความสัมพันธ์ไปข้างกัน ก็จงอย่ากลัว

เมื่อจบบทเรียนขออัญเชิญวลีเด็ดที่ขาดไปไม่ได้ “คาบนี้ใครมีคำถามมั้ย” 

ต้องตกใจเมื่อครั้งนี้นักเรียนร่วมใจยกมือกันเกือบครึ่งห้อง จนอาจารย์อยากไล่ให้เอามือจับหูเพื่อแข่งกันใหม่ แต่คุณเอมมี่ลงพื้นที่แจกจ่ายไมค์แก้ปัญหาคาใจได้ครบถ้วนทุกคน แต่ขอหยิบยกคำถามที่โดนใจกรรมการทั้งห้องมาแล้วกัน

เคยผ่านความสัมพันธ์ที่ทำให้เราสูญเสียตัวตนไป พอจบมาเราต้องเริ่มค้นหาตัวเองใหม่ มีวิธีหรือทางลัดอะไรที่ทำให้เจอตัวตนที่เป็นแก่นจริงๆ ของเรา หลังจากโดนผลกระทบกลับมามั้ย 1 ปีที่ผ่านมา ค้นเท่าไหร่ก็ยังหาไม่เจอสักที

คุณทำให้นึกถึงหนังสือเล่มหนึ่งที่เล่าว่า เมื่อคุณได้เข้าสู่ความสัมพันธ์แล้ว คุณพร้อมที่จะเปลี่ยน พร้อมที่จะสละแง่มุมต่างๆ ของตัวตนเพื่อที่จะทำให้คนรักมีความสุข พวกเราจำนวนหนึ่งมีนิสัยเช่นนั้น พอริเริ่มพัฒนาความสัมพันธ์ไปแล้ว คุณพร้อมที่จะปรับ คุณพร้อมที่จะสละแทนที่จะหาความสมดุล ระหว่างนั้นคุณจึงรู้สึกว่าตัวตนของฉันหายไป ฉันเป็นใคร

แท้จริงแล้วตัวตนของคุณไม่ได้หายไป เด็กผู้หญิงคนนั้นยังอยู่กับคุณเสมอ คุณเพียงลืมที่จะมองเขา เวลาส่องกระจกตอนเช้า ไม่ว่าคุณจะลืมตัวตนไปแค่ไหนคุณมองเห็นอะไรในกระจก แล้วเคยถามคนที่อยู่ในกระจกมั้ยว่า ฉันเป็นใคร

ตอนนี้เด็กหญิงคนนั้นอาจแค่เปิดโหมดล่องหน แต่ไม่มีมนุษย์คนไหนทำตัวตนของตัวเองหายไปได้

หลังจากโจทย์ปัญหาในคาบเรียนนี้เริ่มคลี่คลาย งั้นคงได้เวลา Let’s Cheers!

หวังเป็นอย่างยิ่งว่าหลังจากที่เข้าเรียนภาคค่ำในวันนี้อาจจุดประกายความรู้สึกอะไรบางอย่างที่ทำให้เรากลับไปย้อนมองตัวเองได้ชัดเจนมากขึ้น ว่าสุดท้ายแล้วเราอยากเลือกความสัมพันธ์แบบไหนให้ยังคงมีอยู่ในชีวิตของเราในทุกวัน 

สุดท้ายแล้วความรักนั้น ยังคงเป็นแง่มุมที่ยุ่งยากมากสำหรับมนุษย์ เพราะท้ายที่สุดมันคงยังไม่มีคำตอบที่สำเร็จรูป

The post คาบเลกเชอร์วิชาความรัก Relationship After Tomorrow appeared first on a day magazine.