แดดร่ม ลมตก สภาพอากาศในเดือนกรกฎาคม ดูจะครึ้มฟ้าครึ้มฝนไม่ต่างจากเมื่อวาน แต่ใช่ว่าเราจะรอวันที่ฟ้าเป็นใจ วันนี้พวกเรายกขโยงกันไป lost in local ที่ต่างจังหวัด และหมุดหมายของเราคือ ‘มหาชัย’ จังหวัดสมุทรสาคร เมืองท่าปลายทางของสถานีรถไฟสายชานเมืองกรุงเทพฯ

เห็นอย่างนั้น เราจึงอยากลองสวมบทบาทเป็นตัวเอกในชีวิตตัวเอง ออกไปโลดแล่นผาดโผนรอบๆ เมือง แล้วมองหาเรื่องเล่าเจ๋งๆ มาฝากทุกคน

ความพิเศษของทริปนี้คือ เราพกกล้องกล้อง FUJIFILM INSTAX MINI 13 จาก Synnex Thailand ติดกระเป๋าไปด้วย เพื่อสแนปช็อตเท่ๆ ระหว่างทาง แต่ถ้าจะเอาไปถ่ายรูปทีมตอนเดินเที่ยวเฉยๆ มันคงธรรมดาไปหน่อย Photo Stories รอบนี้ เราเลยถ่าย ‘มหาชัยเมนคาแรกเตอร์’ กลุ่มคนโลคอลที่คอยขับเคลื่อนเมืองนี้อยู่เบื้องหลัง มาเพิ่มสต๊อกคนเฟี้ยวให้เต็มคลัง a day ไปเลย

บรรยากาศของเมืองสมุทรสาครที่เต็มไปด้วยกลิ่นคลาสสิกของตลาดสด และแหล่งอาหารทะเล ตัดสลับกับ 6 คาแรกเตอร์เหล่านี้ที่คอยขับเคลื่อนเมืองอยู่เบื้องหลัง นอกจากจะใจดี เป็นมิตร แล้วยังสู้ชีวิตอย่าบอกใคร 

เรามาเริ่มทำความรู้จักรอบๆ เมืองนี้กันเลยดีกว่า 

“มาเที่ยวมหาชัยสิ สนุกนะ”

ป้าหน่อย แม่ค้าสุดฮอตร้านขายปลา ผู้สวมเครื่องหัวดอกไม้เติมสีจี๊ดให้ตลาดมหาชัยสดกว่าเดิม 

“ขอเชิญชวนครับ สมุทรสาครริมทางรถไฟ มาพบกับบี้ ทุกอย่างยี่สิบ”

บี้ พ่อค้าสารพัดของ 20 บาท หนุ่มพิจิตรผู้สักลายเสริมหนังเหนียวและเมตตามหานิยม คนรักเพลงลูกทุ่งเพื่อชีวิตที่เปิดเพลงเยียวยาจิตคนบนท้องถนน

“แต่ก่อนลุงอยู่เรือ ตอนนี้ชอบแต่งรถ พอหลานๆ มาเที่ยวแล้วชอบก็ชื่นใจ ลุงเลยอายุยืน”

ลุงจาด คาวบอยหนุ่มในร่างคนขับสามล้อ ผู้ยึดถือความสุขเป็นสำคัญ สีสันของศิลปะเคลื่อนที่ได้ของคนบ้านท่าฉลอมออริจินัล

“เมืองนี้เดินทางได้ง่าย จะบกหรือน้ำก็มาได้ ส่วนท่าฉลอมก็เป็นเหมือนเกาะที่เหมาะแก่การใช้ชีวิตสงบๆ”

อั๋น บาริสตาหนุ่มท่าฉลอมจากร้าน Everyday 1990 Cafe ตัวพ่อแฟชั่นสตรีตแวร์ สปอร์ต ใจดี ขี่ช็อปเปอร์ไปกลับกทม.

“ลุงลองทำมาหมดแล้ว ขี่สามล้อก็ล้ม เรือก็ยากขับไม่ได้ เหลือแต่รถนี่แหละ”

ลุงถาวร อดีตไวยาวัจกรวัด ผู้เกษียณแล้วพลัดมาเป็นฤาษีใจดีที่คอยแนะทาง ขับมอเตอร์รับจ้าง ระหว่างฟากมหาชัย-ท่าฉลอม

“หยั่งทะเลพอคะเนดูได้ แต่ความรักเกินครวญใคร่ ลึกเท่าไหร่ไม่รู้หยั่งถึง

ตานู ชายผู้ดูแลความสงบแก่อารามวัดช่องลม เซียนพระที่รักของนกนางแอ่น และผู้ที่ร้องเพลงท่าฉลอมให้ฟังได้ทั้งวัน

6 คาแรกเตอร์ที่เรานำมาฝากชาว a day ในวันนี้ ล้วนเป็นคนธรรมดา แต่เราอยากมองว่าพวกเขาแสนพิเศษ

รูปภาพดังกล่าวเราไม่ได้เก็บไว้แต่อย่างใด แต่ให้เป็นของขวัญแทนใจ ที่เราได้พบกับเหล่าเมนคาแรกเตอร์ชาวมหาชัย-ท่าฉลอม ให้เก็บไว้สักครั้งที่ได้พบ 

ใครที่สนใจอยากซื้อกล้อง FUJIFILM INSTAX MINI 13 หรืออุปกรณ์ไอทีที่ครบครัน เราเชียร์ให้มุ่งตรงไปที่ Synnex Thailand ได้เลย ของดีมีคุณภาพและรับประกันหลังการขาย ทำให้พวกเราได้บันทึกรูปถ่ายสวยๆ ในวันนี้

ทั้งหมดทั้งมวล เรากำลังมองหาเมนคาแรกเตอร์ เพื่อส่งเสริมให้ทุกคนมั่นใจในการเป็นตัวเอกในชีวิตของตัวเอง เพราะความธรรมดา หากลองเปลี่ยนมุมมองอาจกลายเป็นความพิเศษขึ้นมาก็ได้ 

มองมุมกลับปรับมุมมอง จงสนุกในสิ่งที่ทำ หมั่นเติมสีสันให้กับชีวิต มีจริตต่อคนที่เจอ และคงคาแรกเตอร์ที่แตกต่างของตัวเองไว้

แต่ยังอยู่ร่วมกันกับผู้อื่นอย่างสงบสุข แค่นี้วันธรรมดาหนึ่งวันก็แสนพิเศษได้เพราะมุมมองของตัวเราเองแล้ว

The post มหาชัยเมนคาแรกเตอร์ บันทึกภาพคนเฟี้ยวที่เมืองจะไม่ลืม appeared first on a day magazine.

เห็ดหิ้ง

ผึ้งหลวง

อึ่งอ่างบ้าน

นกตะขาบทุ่ง

เหล่านี้คือเพื่อนร่วมสถาบันผู้ไร้รหัสนิสิตของ ซันเดย์ – ณฐรัตน์ คงลาภ สาวน้อยยิ้มเก่งบุคลิกกระฉับกระเฉง และบัณฑิตป้ายแดงจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สาขาออกแบบนิเทศศิลป์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เจ้าของโปรเจกต์จบการศึกษา A Tree / A Path / A University โปรเจกต์ซึ่งไม่ได้เป็นเพียงหนังสือ 3 เล่มและโปสเตอร์ 5 แผ่น แต่คือสมุดรายนามของสิ่งมีชีวิตน้อยใหญ่ที่แอบซ่อนอยู่ตามต้นไม้ใบหญ้าของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเครื่องกระจายเสียงของเหล่าเพื่อนร่วมโลกต่างสายพันธุ์ที่เคยอาศัยอยู่ตรงนั้นแต่ปัจจุบันสูญหายด้วย ‘เหตุผลบางประการ’

“เราเห็นภาพที่เห็นทุกวันในจุฬาฯ แต่ว่าจริงๆ มันมีสิ่งมีชีวิตซ่อนอยู่นะ”

ซันเดย์เล่าว่า โปรเจกต์ A Tree / A Path / A University เป็นการสังเกต เดินทาง และตั้งคำถามจากจุดเล็กๆ อย่างต้นไม้ต้นหนึ่งไปจนถึงภาพใหญ่อย่างปัญหาความหลากหลายทางชีวภาพที่พบในเขตมหาวิทยาลัย

โปรเจกต์นี้เริ่มจาก A Tree สมุดเล่มเล็กๆ 2 เล่ม ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางสายธรรมชาติของซันเดย์ ตัวกระดาษทำมาจากใบจามจุรีเพื่อบันทึกความทรงจำเมื่อครั้งสาวน้อยนั่งอยู่ใต้ต้นจามจุรี และได้พบโดยบังเอิญว่าบนต้นไม้ยังมีอะไรอยู่อีกมากนอกจากกิ่ง ก้าน และใบ

“เราเจอนก เจอแมลงแต่เราไม่รู้ชื่อของมันเลย รู้แค่ว่ามีนกหนึ่งตัวอยู่ตรงนี้ แต่นั่นก็คือจุดเริ่มต้นทำให้เราเห็นความหลากหลายของสัตว์ในต้นไม้ต้นหนึ่ง”

A Tree จึงเป็นเสมือนอารัมภบทที่แสดงให้เห็นว่า ต้นไม้เป็นมากกว่าเครื่องให้ร่มเงาแก่คน

จากความสนใจในต้นไม้หนึ่งต้นนำไปสู่การเดินทางสำรวจธรรมชาติ (nature walk) ซึ่งต่อมาได้ให้กำเนิด A Path หนังสือเล่มใหญ่ที่บันทึกเรื่องราวระหว่างเดินสำรวจธรรมชาติในรั้วจุฬาฯ ทั้งสิ่งที่เจอและความรู้ที่ได้รับ รวมไปถึงความทรงจำและประสบการณ์บนเส้นทางตั้งแต่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ไปจนถึงห้างสรรพสินค้าสามย่านมิตรทาวน์

A Path จึงเปรียบเสมือนตัวของซันเดย์ ที่เติบโตขึ้นจาก A Tree ซึ่งเธอเป็นเพียงคนธรรมดาที่สามารถบอกได้แค่ว่า ‘นี่คือนก’ และ ‘นี่คือแมลง’ กลายเป็นสาวน้อยตาไวที่สามารถสังเกตสิ่งมีชีวิตตัวจ้อยที่แอบซ่อนตามแมกไม้และพงหญ้า และจำแนกได้ว่า ‘นี่คือนกกิ้งโครงคอดำ’ และ ‘นี่คือเพลี้ยจักจั่นเขา’

“การรู้ชื่อมันสำคัญ” ซันเดย์ว่า

“เพราะเราจะอนุรักษ์สิ่งนั้นไม่ได้เลยถ้าเราไม่รู้จักสิ่งนั้น ไม่รู้ว่ามันคือตัวอะไร ไม่รู้ว่ามันหายไป”

การเดินสำรวจธรรมชาติไม่เพียงแต่ทำให้สาวน้อยสังเกตเห็นนกและแมลงที่ซ่อนอยู่ในจุฬาฯ ได้อย่างรวดเร็ว แต่ยังทำให้ซันเดย์สามารถสังเกตเห็นปัญหามากมายที่ซุกซ่อนอยู่หลังแนวกิ่งไม้และพงหญ้าสูงของมหาวิทยาลัยอีกด้วย

สาวน้อยเล่าว่าเธอเดินสำรวจธรรมชาติในเส้นทางเดิมร่วม 6 – 7 ครั้ง แต่ทุกครั้งล้วนไม่เหมือนเดิม

“เพราะว่าต้นไม้มันหายไป หรือว่ารังผึ้งมันหายไป” ซันเดย์ว่า

“เราก็เลยอยากจะพูดกับทุกคนว่าในจุฬาฯ เคยมีสิ่งเหล่านี้แต่มันหายไปแล้วนะ”

A University จึงถือกำเนิดขึ้นในรูปแบบโปสเตอร์สีเขียวที่พิมพ์จากหมึกถั่วเหลืองจำนวน 5 ใบ เพื่อเรียกร้องถึงปัญหาความหลากหลายทางชีวภาพที่ซุกซ่อนอยู่ในแนวรั้วของมหาวิทยาลัย

ต้นกล้าแตกหน่อ

ก่อนมาทำโปรเจกต์ A Tree / A Path / A University ซันเดย์สนใจประเด็นสิ่งแวดล้อมที่ใกล้ตัวกว่าอย่างปัญหาปศุสัตว์ ส่วนเรื่องความหลากหลายทางชีวภาพยังไม่เข้ามาอยู่ในสายตาของสาวน้อย จนกระทั่งปีสุดท้ายในมหาวิทยาลัย

“เราเป็นมังสวิรัติแบบ Pescatarian ก็คือไม่กินเนื้อสัตว์บก เพราะมันปล่อยก๊าซเรือนกระจกเยอะ แล้วก็รู้ว่าเบื้องหลังมันโหดร้ายกับสัตว์เลยสงสาร ไม่อยากกิน กินแค่ปลา แต่ถ้าเลือกได้ก็ไม่กินค่ะ”

นอกจากไม่ทานเนื้อสัตว์แล้ว ซันเดย์ยังเป็นสมาชิกฝ่ายสิ่งแวดล้อมและความยั่งยืนขององค์การบริหารสโมสรนิสิตจุฬาฯ ที่ส่งเสริมการทานอาหารวีแกนในมหาวิทยาลัยอีกด้วย

แล้วอะไรทำให้ความสนใจด้านอาหารทางเลือกพัฒนามาสู่ปัญหาความหลากหลายทางชีวภาพ ?

“ตอนนั้นองค์การบริหารสโมสรนิสิตจุฬาฯ จัดกิจกรรมดูนกขึ้นมา แล้วเราก็ไปเป็นสตาฟถ่ายรูป”

ซันเดย์เล่า แล้วเสริมขำๆ ว่าตอนแรกเธอขี้เกียจ ไม่อยากไป เพราะนัดกันตั้งแต่เช้า แต่สุดท้ายกิจกรรมที่อิดออดไม่อยากทำกลับสนุกกว่าที่คาด เพราะมันทำให้เธอได้เห็นอะไรใหม่ๆ ใกล้ตัวที่คนเมืองแต่กำเนิดอย่างเธอไม่เคยสังเกตมาก่อน

“เราเป็นคนกรุงเทพฯ ตั้งแต่เกิด แล้วเราก็รู้สึกว่าเราไม่ได้รู้จักสิ่งมีชีวิตขนาดนั้น แต่พอเรามาเดินดูนกในจุฬาฯ นั่นเป็นครั้งแรกที่ทำให้เราเห็นว่ามันมีนกเยอะมาก มีทั้งนกสีเหลือง สีฟ้า”

สาวน้อยหยุดเล่าแล้วก็ขำ ย้ำว่าในจุฬาฯ มีนกสีฟ้าจริงๆ แม้เพื่อนๆ จะคิดว่าเธอโม้ไปเองมากกว่า

“มันมีนกสีฟ้าจริงๆ นะ!”

กิจกรรมที่เดิมเข้าร่วมด้วยความขี้เกียจจึงกลายเป็นหินไฟจุดประกายความสนใจ ถึงขั้นที่เมื่อต้องตัดสินใจเลือกหัวข้อสำหรับทำโปรเจกต์จบ ซันเดย์ก็เสนอเรื่องนี้กับอาจารย์โดยไม่ลังเล และต่อยอดไปสู่การจัดกิจกรรมเดินสำรวจธรรมชาติ (nature walk) ด้วยตัวเอง

“ตอนแรกเราจะไปกับเพื่อนแค่สองสามคน” ซันเดย์สารภาพ “แต่พอเราโพสต์ลงไอจี มีคนมาเป็นสิบ ตอนนั้นหกโมงเช้าแต่ทุกคนก็มา เราไม่มีอุปกรณ์ให้เลย แต่เพื่อนเราที่อยู่ชมรมอนุรักษ์ เขาก็แบกกล้องส่องนกมาให้เรายืม”

กิจกรรม nature walk ของซันเดย์จึงเริ่มต้นง่ายๆ ด้วยคำเชิญชวนลอยๆ ที่เจ้าตัวโพสต์ลงในอินสตราแกรม และอุปกรณ์กล้องส่องนกที่เพื่อนจากชมรมอนุรักษ์ให้ยืมมา ส่วนเส้นทางที่เลือกก็คือทางเดินที่คุ้นเคยอย่างคณะสถาปัตย์ฯ ไปจนถึงสามย่านมิตรทาวน์

“เราเลือกเดินในจุฬาฯ เพราะว่าเป็นสถานที่ที่เราคุ้นเคยมากที่สุด เราเรียนปีหนึ่งถึงปีสี่ที่นี่ แล้วเราก็รู้สึกว่าจริงๆ มันมีอะไรซ่อนอยู่เยอะมาก แล้วมหาวิทยาลัยก็เป็นสถานที่ที่เราคิดว่าไม่น่ามีอะไร แต่จริงๆ มีเยอะมากเลย” ซันเดย์หยุดครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ แววตาเปิดเผยจริงใจ

“เราก็หวังว่าเขาจะรักษาสิ่งนี้ไว้”

นกน้อยหัดเดิน

กิจกรรม nature walk ของซันเดย์ไม่ได้ราบรื่นเสมอไป ปัญหาใหญ่ที่สุด คือตัวเธอเองไม่ได้มีความรู้ด้านธรรมชาติวิทยา ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถเป็นผู้นำในการเดินสำรวจได้

“เราไม่ได้เป็นคนเดินนำ เพราะเราก็ไม่มีความรู้ขนาดนั้น” ซันเดย์ว่า

แต่เคราะห์ดีที่สาวน้อยยังมีที่ปรึกษาเป็นเพื่อนๆ พี่ๆ รวมถึงอาจารย์ที่มีความรู้ทางด้านสัตว์และแมลง คณะเดินสำรวจธรรมชาติของซันเดย์จึงเป็นรูปเป็นร่างขึ้นได้

“เราชอบที่เราได้รับความรู้ระหว่างเดินที่สุด กับได้ไปเจอเพื่อน เราชอบเจอเพื่อนมาก ชอบเดินกับคนที่มีความรู้แล้วเราก็ชอบไปถามเขาว่าอันนี้ตัวอะไรคะ อันนี้ตัวอะไรคะ”

ซันเดย์เอ่ยอย่างร่าเริง แล้วเริ่มเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างการเดิน nature walk ให้ฟัง

“อันนี้คือตอนไป nature walk ตอนกลางคืน” ซันเดย์เปิดหนังสือ A Path ควบคู่ไปด้วยพลางชี้ชวนให้ดูรูปประกอบอย่างกระตือรือร้น

“เพื่อนเราเขาเรียนสัตวแพทย์ เขากล้าจับตุ๊กแก เขาเลยสอนเราดูเพศตุ๊กแกแล้วบอกว่าอย่าไปทำตามนะ คือใครจะไปทำตาม!” ซันเดย์หัวเราะ ปัดมดที่แอบไต่แขนออกอย่างเบามือ

ซันเดย์พลิกหนังสือไปอีกหน้า รอบนี้ไม่ได้เล่าแต่เริ่มด้วยการถามให้เดา

“ตัวนี้เราก็เพิ่งเคยเห็นเหมือนกัน อยู่ตรงคณะอักษรฯ ตอนแรกเรานึกว่ากั้ง ให้ทายว่าตัวอะไร” ซันเดย์เอามือปิดคำอธิบายในเล่มแล้วจึงค่อยเฉลย

“จริงๆ มันคือตัวอ่อนแมลงปอ แมลงปอมันจะวางไข่ในน้ำ แล้วพอมันลอกคราบก็ค่อยกลายเป็นแมลงปอแบบที่เราเห็น” ซันเดย์อธิบาย

“เรื่องอะไรแบบนี้เราอาจจะเคยเรียนตอน ม.2 ในคาบเรียน แต่เราไม่เคยจำได้ แล้วก็ไม่สนใจด้วย แต่พอเราได้มาเห็นของจริง ได้เห็นชีวิตมันจริงๆ ก็ทำให้เรารู้อะไรมากขึ้น”

สำหรับซันเดย์ การเดินสำรวจธรรมชาติไม่ได้เป็นแค่การรวบรวมสำหรับการทำโปรเจกต์จบ แต่เป็นทั้งการสร้างความทรงจำดีๆ ร่วมกับเพื่อนเก่า และการทำความรู้จักเพื่อนใหม่ต่างสายพันธุ์ที่สาวน้อยไม่เคยรับรู้ว่ามีตัวตนอยู่ตลอดระยะเวลาสี่ปีที่เรียนอยู่ในรั้วจุฬาฯ

ซันเดย์เล่าว่า การเดิน nature walk ทำให้เธอเปลี่ยนไปในหลายแง่ และในนัยหนึ่งก็ทำให้เธอเติบโตขึ้น มุมมองต่อพื้นที่รอบข้างของเธอเปลี่ยนไป เธอชอบเดินมากขึ้น และที่สำคัญคือเธอกลายเป็นคนช่างสังเกต

“ตอนเดินก็มองรอบๆ มากขึ้น รู้สึกว่าตาไวขึ้น”

แล้วสาวน้อยก็พิสูจน์ความตาไวด้วยการผุดลุกขึ้นแล้วชี้ไปยังต้นไม้ด้านหลัง พร้อมอุทานว่า “นั่นไงนกสีเหลือง!”

(การสัมภาษณ์หยุดลงชั่วคราวเพราะทุกคนพร้อมใจกันมองหานกสีเหลือง)

นักวิทยาศาสตร์สายศิลปะ

หลังจากที่ทุกคนเข้านั่งที่เรียบร้อย ซันเดย์ก็เล่าต่อว่าหลังจากเก็บรวบรวมข้อมูลที่จะนำไปใช้ในธีสิสจาก nature walk ตลอดทั้งภาคการศึกษา ถัดมาเธอจึงเริ่มกระบวนการจัดการข้อมูล แล้วตอนนั้นเอง ซันเดย์ก็พบกับปัญหาใหญ่ข้อหนึ่ง นั่นคือการเรียบเรียงและนำเสนอสิ่งที่เจอระหว่างการเดิน

“ก่อนหน้านั้นเราไม่รู้จะเรียงข้อมูลยังไง ไม่รู้จะว่าออกมาเป็นหนังสือแบบไหนเหรอ แล้วก็คุยกับอาจารย์หลายรอบมากกว่าจะได้”

ซันเดย์เล่าว่าแผนแรกของเธอคือการแบ่งเนื้อหาตามประเภทการเดิน เช่น bird walk ที่เน้นแต่การดูนก และ bug walk ซึ่งสังเกตแค่แมลง แต่แผนนั้นก็ล่มไปหลังจากปรึกษาอาจารย์หลายต่อหลายรอบ และกลายเป็นการแบ่งตามสถานที่ที่พบดังที่เห็นในเล่ม A Path แทน

เมื่อได้แพตเทิร์นการแบ่งเนื้อหาแล้ว ขั้นต่อไป ซันเดย์จึงมุ่งความสนใจไปที่รายละเอียดในงาน อย่างการเลือกใช้กระดาษที่ให้ผิวสัมผัสแตกต่างกันหลายแบบ เพื่อเป็นนัยสื่อถึงความหลากหลายที่เธอพบพานตลอดทาง

“เราลองกระดาษสาหลายแบบ อย่างอันนี้คือใบปอ เราไม่ชอบเอฟเฟกต์ของมัน เพราะมันเหมือนผมคน แล้วมันดูภาพยาก” ซันเดย์หยิบตัวอย่างกระดาษให้ดู ในเนื้อกระดาษมีเส้นสีขาวๆ พาดอยู่เต็มไปหมด

“หน้านี้เราใช้ใบมะขาม ใบไม้ในเนื้อกระดาษมันหลุดง่ายมาก พอหลุดแล้วเป็นด่าง” กระดาษใบนี้เห็นใบไม้กลมๆ ชัดเจน เช่นเดียวกับรูกลมๆ ที่เคยเป็นใบไม้

“เราใช้กระดาษหลายแบบมาก เพราะอยากให้ตอนอ่านรู้สึกตื่นตาตื่นใจ ให้ได้ผิวสัมผัสตอนจับ อยากให้ค่อยๆ อ่าน ค่อยๆ จับ ค่อยๆ ดูสิ่งที่เราไปเจอมา”

ความหลากหลายบนหน้ากระดาษในโปรเจกต์ A Tree / A Path / A University ไม่ได้มีเพียงชนิดของกระดาษและผิวสัมผัส แต่ยังรวมถึงวิธีการนำเสนออีกด้วย

ซันเดย์ใช้การเขียนบรรยายสลับกับ Interactive Pop-up เพื่อให้คนดูรู้สึกสนุกกับการค้นหาและค้นพบเหมือนที่เธอรู้สึกระหว่างการเดินสำรวจ วิธีการพิมพ์มีทั้งใช้การพิมพ์สีแบบปกติและการพิมพ์แบบ Risograph ซึ่งเป็นการพิมพ์โดยใช้หมึกจากถั่วเหลืองและพิมพ์ทีละสี จึงเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมมากกว่า

“ระหว่างทำก็มีจุดเล็กๆ แบบนี้ที่คำนึงถึง ก็สนุกดีค่ะ” ซันเดย์ยิ้ม 

ภาพประกอบในโปรเจกต์ A Tree / A Path / A University ล้วนเป็นภาพที่ซันเดย์ถ่ายและวาดเองกับมือ แต่บางส่วนก็เป็นภาพพิมพ์ด้วยแสงแดดจากเทคนิคที่เรียกว่า Cyanotype เพื่อเลียนแบบแสงแดดที่ทอดผ่านใบไม้ในตอนที่เธอเดินสำรวจหรือนั่งพัก

นอกจากนี้ ซันเดย์ยังทำการทดลองพิมพ์ภาพด้วยแสงแดดอีกประเภทที่เรียกว่า Anthotype ซึ่งต่างจาก Cyanotype ตรงที่มีความเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมมากว่า เพราะใช้สารสกัดจากธรรมชาติเป็นน้ำยาเพื่อให้เกิดภาพแทนสารเคมี 

สำหรับธีสิสนี้ ซันเดย์ทดลองทำน้ำยาจากบีตรูต ลองผิดลองถูกอยู่นานกว่าจะได้สูตรผสมระหว่างน้ำบีตรูตและแอลกอฮอล์ที่ให้ภาพพิมพ์ชัดที่สุด

สูตร Anthotype จากบีตรูตฉบับซันเดย์

1. สับๆๆ บีตรูตทั้งลูก
2. นำเข้าเครื่องปั่น อย่า!! ผสมน้ำ
3. กรองด้วยผ้าขาวบาง
4. นำน้ำบีตรูตไปผสมแอลกอฮอล์ล้างแผล
5. เสร็จแล้ว พร้อมนำไปทาได้

ข้างๆ ซันเดย์มีสมุดบันทึกแปะแผ่นกระดาษทาน้ำยา Anthotype ไว้หลายชิ้น เหมือนบันทึกผลการทดลองของนักวิทยาศาสตร์

ธีสิส A Tree / A Path / A University จึงไม่ได้เป็นเพียงสิ่งพิมพ์ธรรมดา แต่เป็นผลงานที่เกิดจากการร่วมมือกันระหว่างศาสตร์แห่งวิทย์และศิลปะ ซันเดย์นำวิธีการทางวิทยาศาสตร์อย่างการสำรวจและทดลองมาปรับใช้ และนำความรู้ที่เธอได้เรียนมาตลอดสี่ปีในคณะสายศิลป์มาใช้ย่อยข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ที่ซับซ้อนให้ผู้อ่านได้เข้าใจง่ายขึ้น

วิทยาศาสตร์และศิลปะจึงไม่ต่างจากสิ่งมีชีวิตอื่นในธรรมชาติ คือดำรงอยู่เพื่อเกื้อกูลกัน และไม่สามารถมีชีวิตอยู่โดยแยกขาดจากกันได้

ปัญหาในเงาไม้

การเดินสำรวจธรรมชาติไม่เพียงทำให้ซันเดย์ได้ความรู้เพิ่มมากขึ้น มันยังทำให้เธอได้ตระหนักรู้ถึงปัญหาด้านความหลากหลายทางชีวภาพอีกหลายประการ

ประการแรก ซึ่งเป็นประการที่เรามักนึกไม่ถึง คือการจัดกิจกรรมภายในมหาวิทยาลัย

“อาจารย์ที่สอนดูนกเขาเคยบอกว่า ฝั่งคณะนิเทศฯ นกเยอะกว่า เพราะฝั่งอักษรฯ เสียงคนทำกิจกรรมมันดัง”

แล้วซันเดย์ก็เริ่มอธิบายว่า เสียงจากลำโพงในงานกิจกรรมทั้งหลาย ทั้งคอนเสิร์ต งานสันทนาการต่างๆ และอีกสารพัดงานที่จัดตามลานกว้างและสวนของมหาวิทยาลัย ทั้งแสงจากไฟแอลอีดีที่แขวนไว้เพื่อความสวยงาม ล้วนเป็นสิ่งรบกวนชั้นดีสำหรับนกที่อยู่บนต้นไม้ทั้งนั้น

“เขาชอบจัดคอนเสิร์ตที่สวนสองรัชกาล มีกลองชุด มีจุดพลุ แล้วอย่างนี้นกมันจะอยู่ได้ไหม”

ซันเดย์ยังพบอีกว่า สิ่งมีชีวิตอื่นๆ ที่อาศัยอยู่ในรั้วจุฬาฯ ได้รับผลกระทบจากการปรับพื้นที่ของมหาวิทยาลัย

“ตรงทางออกไปถนนอังรีดูนังต์มีครอบครัวนกเค้าจุดอยู่ แต่พอมีการตัดต้นไม้ในมหาวิทยาลัย ถึงนกมันจะอยู่ได้แต่ก็อยู่ยาก เพราะมันต้องอาศัยอยู่ในที่ที่เป็นโพรง”

ซันเดย์เล่าระหว่างเดิน และเมื่อไปถึงหน้าคณะสถาปัตย์ฯ ก็ชี้ให้ดูก้อนหินสีเขียวทรงสี่เหลี่ยมที่วางอยู่หน้าอาคาร ซันเดย์บอกว่าก่อนทางมหาวิทยาลัยจะนำหินก้อนนี้มาตั้ง จุดนี้เคยเป็นตอไม้ที่มีเห็ดหิ้งเกาะอยู่ แต่ปัจจุบันภาพของตอไม้และเห็ดหิ้งกลับมีให้เห็นแค่บนโปสเตอร์ A University

เพราะเห็ดหิ้งไม่เคยถูกนับบนแผนที่ของมหาวิทยาลัย

การปรับพื้นที่ของมหาวิทยาลัยบางครั้งทำไปเพื่อความปลอดภัยของนิสิตและบุคลากร แต่เพราะขาดความเข้าใจและการคำนึงถึงสิ่งมีชีวิตอื่นในพื้นที่ หลายๆ ครั้งจึงกลายเป็นสร้างความเดือดร้อนให้แก่พวกมันแทน ทั้งที่ความจริงคนและสัตว์สามารถอยู่ร่วมกันได้โดยไม่เบียดเบียนใคร

“ที่ต่างประเทศเขามีสวนดอกไม้อยู่กลางมหาวิทยาลัยไว้ให้ผึ้งผสมพันธุ์ ในขณะที่ของเราเอารังชันโรงออก เพราะบอกว่ากลัวไปต่อยนิสิต แต่ชันโรงไม่มีเหล็กใน”

ซันเดย์ยังเสริมอีกว่า กระทั่งการปลูกต้นไม้หรือออกแบบสวนก็ทำโดยคำนึงถึงการใช้สอยและความสะดวกสบายของคนเป็นหลัก โดยที่ไม่ได้พิจารณาว่าความจริงแล้ว ‘สวน’ ควรเป็นพื้นที่ที่คนและสัตว์สามารถใช้ประโยชน์ร่วมกันได้

“มหาวิทยาลัยบางที่เรียกตัวเองว่าเป็นพื้นที่สีเขียว แต่พื้นที่สีเขียวของเขาอาจจะมีแค่ต้นหญ้าเตียนๆ เราอยากให้คนตระหนักรู้ว่าพื้นที่สีเขียวน่าจะมีพืชหลายระดับหรือเปล่า เพราะบางครั้งนกมันก็อยู่ในพุ่มเตี้ยหรือต้นไม้สูงประมาณหนึ่ง

“เรารู้สึกว่าปัญหาในเมืองก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ปลูกได้แค่บางประเภท เพราะรากต้นไม้อาจจะไปเจาะคอนกรีตอีก

“เราอยากให้คนคิดถึงเรื่องนี้มากขึ้น เรื่องการจัดการพื้นที่หรือจัดการปัญหาโดยที่ไม่ได้นึกถึงแค่คน” 

“ไม่ได้มีแค่คนที่อยู่ในเมือง มันมีสิ่งมีชีวิตอื่นอยู่ด้วย”

สิ่งที่ซันเดย์พบและนำเสนอใน A Tree / A Path / A University ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ภายในแนวรั้วของจุฬาฯ แต่ปรากฏให้เห็นในทุกที่ ตั้งแต่ตามท้องถนนและพื้นที่ต่างๆ ในเมือง ไปจนถึงบริเวณละแวกบ้านของเราเอง งานเทศกาลสาดแสงใช้เสียงเกิดขึ้นตลอดปีทั่วมุมเมือง การตัดต้นไม้และทำลายรังสัตว์แมลงเพื่อปรับพื้นที่เพื่ออำนวยความสะดวกให้มนุษย์ก็พบเห็นได้บ่อยครั้ง

“เราเคยไปเดิน Nature walk ตรงที่เขากำลังจะรื้อไปทำสถานีรถไฟฟ้า ตรงนั้นมีสิ่งมีชีวิตเยอะมาก มีแมลงปอ ผีเสื้อ แต่เขากำลังจะรื้อออก”

ซันเดย์พูดขณะเดินไปตามทางสู่คณะสถาปัตย์ฯ มือก็ชี้ชวนให้ดูว่าจุดไหนเธอเคยพบอะไร ระหว่างทางมีทั้งต้นไม้ใหญ่และพุ่มไม้ดอก มีสระน้ำ และเห็นนกจิกกินอาหารอยู่บนพื้นหญ้าประปราย

“มันไม่ได้มีแค่คนที่อยู่ในเมือง มันมีสิ่งมีชีวิตอื่นอยู่ด้วย

“หวังว่าคนที่มาดูงานเราจะได้ตระหนักรู้เรื่องนี้มากขึ้นค่ะ” ซันเดย์ว่า

ชั่วขณะหนึ่งระหว่างมุ่งหน้าสู่คณะสถาปัตย์ฯ นกตัวหนึ่งปรากฏตัวขึ้น ขนของมันเป็นสีเทาธรรมดาเหมือนกับนกพิราบทั่วไป แต่ซันเดย์ตาลุกวาว รีบชี้ให้เราดู

ทุกคนหันไปมองเจ้านกสีเทา เป็นจังหวะเดียวกับที่มันกระพือปีกขึ้นบิน เผยให้เห็นขนนกสีฟ้าสดใสขณะบินจากไป

เหมือนขุมทรัพย์ที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมสามัญธรรมดา ขุมทรัพย์ที่เราคงไม่รู้เลยว่ามีอยู่หากไม่ใส่ใจจะมอง

เจ้านกตะขาบทุ่งสีฟ้า

ชื่อที่ไม่ได้มาจากตะขาบหลายขา แต่มาจากสีขาบอันเป็นเอกลักษณ์ของมัน

ซันเดยหันมายิ้มดีใจ ตื่นเต้นที่ทุกคนได้เห็นสิ่งที่เธอเล่าให้ฟังในตอนเริ่ม ก่อนเอ่ยทิ้งท้าย

“เราดีใจมากที่ทุกคนได้เห็น”

The post บันทึกธรรมชาติของ ‘ซันเดย์’ นิสิตและมิตรแท้ของเพื่อนต่างสายพันธุ์ เพราะในรั้วจุฬาฯ มีอะไรมากกว่าที่เห็น appeared first on a day magazine.

สวัสดีค่ะ/ครับ คุณชาร์ลส์ เอ็ม. ชูลซ์ 

เกรงว่าคุณน่าจะตอบคำถามนี้มาแล้วนับพันครั้ง แต่ในฐานะที่พวกหนูยังไม่รู้จัก ชาร์ลี บราวน์ มาก่อนเลย คุณพอแนะนำเขาให้พวกหนูรู้จักเขาเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อยได้ไหมคะ/ครับ พอดีเพิ่งได้อ่าน Peanuts ไปไม่กี่ตอน เขาดูเป็นคนไม่ค่อยมีความมั่นใจเลย จริงๆ เขาเป็นคนยังไงเหรอคะ/ครับ

ได้เลย แต่พวกหนูต้องรีบกลับบ้านหรือเปล่า

ไม่รีบค่ะ/ครับ เหลือเวลาอีกตั้งหลายชั่วโมงก่อนทานอาหารเย็น

งั้นดีเลย คือเจ้าหนู ชาร์ลี บราวน์ เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง Peanuts คนทั่วอเมริการู้จักเขามาตั้งแต่ปี 1950 แล้วนะ แรกๆ คนก็ไม่ได้ชื่นชอบเขาเท่าไหร่ แต่สักพักกลายเป็นว่าตัวละครอย่างชาลีกลายเป็นตัวละครเด็กที่สะท้อนมุมมองชีวิตอันลึกซึ้งไปเสียได้

นอกจากชาร์ลีแล้วยังมี สนู๊ปปี้ สุนัขพันธุ์บีเกิ้ลจินตนาการกว้างไกล ชอบฝันกลางวัน ดูซนบ้าง แต่ก็เป็นที่รัก มีใครอีกนะ อ้อ ไลนัส เด็กชายผู้โปรดปรานเสื้อสีแดงและชอบถือผ้าห่มตลอดเวลา ลูซี่ พี่สาวจอมบงการ ปากร้ายนิดๆ มั่นใจในตัวเองสูง และชโรเดอร์ เด็กชายผู้หลงใหลการบรรเลงเปียโนเป็นชีวิต

ชาร์ลีเป็นคนซื่อสัตย์และเด็ดเดี่ยวใช้ได้ทีเดียว แม้บางคราวจะขี้ขลาด วิตกกังวล แต่ก็แคร์คนรอบข้างตลอดเวลา เขาเป็นเพื่อนที่ดี เป็นผู้จัดการทีมเบสบอลที่ทุ่มเท แม้ทีมจะลงเอยด้วยความพ่ายแพ้อยู่ร่ำไปก็ตาม 

เขามีความรับผิดชอบสูง เป็นคนใจดี อดทน เปิดเผย ชอบช่วยเหลือผู้อื่น แต่ต้องเผชิญกับความล้มเหลวและโชคชะตาที่ไม่เป็นใจอยู่เสมอ และอย่าไปบอกใครนะ ชาร์ลีน่ะเขาขี้แพ้กว่าใคร โชคไม่เข้าข้าง พระเจ้าไม่รัก แต่ไม่เคยอายเลยที่ต้องเริ่มต้นใหม่

พวกหนูน่ะ มีใครเป็นแบบชาร์ลีบ้าง หืม เยอะเลยนี่นา ไม่เป็นไรนะ สารพัดปัญหาที่ชาร์ลีเจอ มันก็คือปัญหาเดียวแบบที่พวกหนูเจอนั่นแหละ เพราะลุงก็เอาเรื่องของคนธรรมดาๆ อย่างพวกหนูมาเขียน Peanuts

หวา จิงเหรอคะ/ครับ

อยากฟังกันต่อไหมล่ะ ถ้าอยากงั้นเราไปนั่งคุยกันใต้ต้นไม้ดีไหม อยู่ในที่ร่มๆ จะได้ไม่ร้อน และหนูคนที่ถือว่าวมาด้วยคนนั้น ถ้าจะเล่นก็อยู่ไกลจากต้นไม้หน่อยนะ เพราะเดี๋ยวว่าวจะไปค้างบนต้นไม้เอาได้

แล้วสักวันคนจะเข้าใจ ทำไมแซลมอนว่ายทวนกระแสน้ำ

ลุงขอถามอะไรหน่อยสิ พวกหนูเคยตั้งใจทำอะไรมากๆ แล้วคนรอบข้างไม่เข้าใจไหม

ออกจะบ่อยค่ะ/ครับ

ชาร์ลีก็เคยเจอเหมือนกัน วันนั้นเป็นวันคริสต์มาส ปี 1965 อันที่จริงบรรยากาศก็ครื้นเครงดีอยู่หรอก หิมะขาวโพลนเลย แต่ชาร์ลีนี่สิ หลังจากได้รับมอบหมายจากลูซี่ให้เป็นผู้กำกับละครคริสต์มาส เขาก็รู้สึกหดหหู่ เพราะไม่ชอบใจที่เห็นคนอื่นหมกมุ่นอยู่กับเรื่องไร้สาระ 

อย่างเช่นว่าสนูปี้กำลังยุ่งอยู่กับการตกแต่งบ้านสุนัขด้วยไฟระยิบระยับเพื่อส่งเข้าประกวดชิงเงินรางวัล หรืออย่างแซลลี่ ที่วานให้ชาร์ลีช่วยเขียนจดหมายถึงซานตาคลอส โดยบอกว่า “ถ้าซานต้าขี้เกียจเลือกของขวัญ ก็ส่งเป็นแบงก์ 10 หรือแบงก์ 20 ดอลลาร์มาเลยก็ได้”

ลูซี่เลยออกไอเดียว่าให้ชาลีไปซื้อต้นคริสต์มาสสีชมพูสวยๆ มา ด้วยหวังว่าจะดูดความสนใจจากเพื่อนๆ ได้ ปรากฏว่าชาร์ลีดันไปซื้อต้นคริสต์มาสเล็กๆ ที่เหี่ยวเฉามาซะอย่างนั้น ชาร์ลีมองว่าต้นไม้นี้ช่างธรรมดาและควรได้รับความรัก เพื่อนๆ เห็นอย่างนั้นก็หัวเราะเยาะ

แล้วรู้ไหมตอนนี้จบยังไง พยายามเอาลูกบอลสีแดงจากสนูปี้มาแขวนบนกิ่งของต้นไม้เหี่ยว ๆ นั้น แต่กิ่งกลับหักลงมาเพราะรับน้ำหนักไม่ไหว ชาร์ลีร้องไห้และเดินจากไปด้วยความรู้สึกว่า “ฉันทำพังอีกแล้ว ฉันช่วยอะไรใครไม่ได้เลย”  

ทันใดนั้นเอง ไลนัสเดินเข้ามาใช้ผ้าห่มเน่าประคองกิ่งไม้ไว้ แล้วเพื่อน ๆ ทุกคน (ที่เคยหัวเราะเยาะเขา) ก็เริ่มคิดได้ พวกเขาถอดสายรำลึกและไฟตกแต่งจากบ้านสนูปี้มาร่วมกันเนรมิตต้นไม้เหี่ยว ๆ ต้นนั้นจนกลายเป็นต้นคริสต์มาสที่งดงามและอบอุ่นที่สุด

ชาร์ลีเขาเป็นแบบนี้แหละ ความสนุกสนานที่คนอื่นๆ มีกัน ถ้าตัวเขาไม่ชอบใจก็จะไม่ทำตาม เขาเห็นว่าต้นคริสต์มาสเหี่ยวเฉาควรได้รับความรัก เขาก็มอบความรัก จึงไม่ซื้อต้นคริสต์มาสตามคำสั่งลูซี่เพื่อหวังซื้อใจใคร

ถึงที่สุดแล้ว ความตั้งใจดีของชาร์ลีมีคนเห็นนะ

เป็นเพื่อนที่ค่อยอยู่ข้างๆ กันในวันที่โลกร้าวราน

เรื่องดีๆ ที่พวกหนูเคยทำให้เพื่อนคืออะไร พอนึกออกไหม

ชาร์ลีน่ะ เขาเป็นเพื่อนที่ดีใช้ได้เลย คืนวันฮาโลวีน ปี 1966 เป็นเรื่องปกติ ที่ใครๆ จะแต่งตัวเป็นผีแล้วเดินไปเคาะประตูบ้านขอขนมกลับมากินให้อิ่มพุงป่อง ชาร์ลีแต่งเป็นผีด้วยผ้าคลุมสีขาว แต่ดันเจาะรูผิดพลาดจนผ้าพรุนไปทั้งผืน แทนที่จะได้ลูกอม หรือขนม ผู้ใหญ่กลับให้ก้อนหินเขาซะได้

ในขณะที่ไลนัสเลือกที่จะไม่ไปเดินขอขนม เพราะเชื่อฝังใจว่าจะมีเจ้าฟักทองยักษ์เหาะเอาของเล่นมาแจกเด็กที่ซื่อสัตย์ในแปลงฟักทอง
ลูซี่พี่สาวแท้ ๆ เห็นอย่างนั้นก็ด่าน้องว่าโง่และทิ้งไปอย่างไม่ใยดี ชาร์ลีที่เพิ่งกลับจากปาร์ตี้ และเดินผ่านแปลงฟักทอง เห็นไลนัสยังคงนั่งสั่นสะท้านด้วยความหนาว ไม่ยอมกลับบ้าน กลางดึกคืนนั้น ลูซี่รู้สึกผิดจึงตื่นขึ้นมาพาน้องกลับมานอนห่มผ้าที่บ้าน 

สรุปว่าค่ำคืนนั้นไลนัสก็ไม่ได้เจอเจ้าฟักทองยักษ์นะ เช้าวันต่อมา ชาร์ลีเดินไปปรับทุกข์กับไลนัสที่รั้ว เขาไม่ได้เข้าไปตอกย้ำหรือหัวเราะเยาะความเชื่อที่พังทลายของไลนัส กลับกัน ชาร์ลีแชร์ความเจ็บปวดของตัวเอง เพื่อปลอบใจเพื่อน

เพราะเขาก็หวังว่าแต่งตัวเป็นผีไปเคาะประตูตามบ้านแล้วจะได้ลูกอมเหมือนเด็กคนอื่นๆ กลับได้ก้อนหินมาแทนซะงั้น สาระสำคัญไม่ได้อยู่ที่ว่าใครผิดหวังกว่าใครหรอก แต่มันดีมากเลยใช่ไหม ในวันที่เรารู้สึกโดดเดี่ยว ยังมีเพื่อนคอยอยู่ข้างๆ

แล้วตอนนี้พวกหนูจำได้หรือยัง เรื่องดีๆ ที่เคยทำให้เพื่อนคืออะไร

เมื่อถึงเวลาต้องเลือก
จงเลือกสิ่งที่มีคุณค่ามีความหมาย

เหตุการณ์ไม่เป็นใจ เคยได้ยินคำนี้ไหม แปลว่าพวกหนูอาจคาดหวังผลลัพธ์เอาไว้แบบหนึ่ง แต่มันดันมีความผิดพลาดเกิดขึ้น สิ่งที่หวังไว้ก็ไม่เกิดขึ้น ถ้าเย็นนี้ พ่อกับแม่บอกพวกหนูว่าสุดสัปดาห์หน้าคงพาไปสวนสนุกไม่ได้แล้ว หนูจะเสียใจไหม คนที่ถือว่าวนั่นน่ะ

พ่อแม่สัญญาไว้แล้วนี่นา

แต่พ่อเกิดป่วยหนัก แม่ต้องดูแล แผนไปสวนสนุกล้มเลิก มันก็มีโอกาสเกิดขึ้นใช่ไหม

ชาร์ลีมีความฝันอยู่ 2 อย่าง คือ การชนะการแข่งขันเบสบอลสักครั้ง และการทำตัวให้สนูปี้ภูมิใจในฐานะเจ้านาย แต่มันดันมีเหตุการณ์ที่ทำให้ความฝันทั้งสองนี้มาขัดแย้งกันเอง หนูอยากลองเดาไหมว่าสุดท้ายเขาเลือกทำอะไร ทิ้งอะไร

ชาร์ลีเป็นผู้จัดการทีมเบสบอลที่ลงเล่นเท่าไรก็ไม่เคยคว้าชัยชนะมาได้เลยสักครั้ง แต่ชาร์ลีก็มุ่งมั่นในการคุมทีมทุกครั้ง ครั้งแล้วครั้งเล่า 

มีอยู่หนนึง ทีมเบสบอลของชาร์ลีกลับเล่นได้ดีอย่างปาฏิหาริย์และกำลังจะได้รับชัยชนะเป็นครั้งแรก แต่ในระหว่างการแข่งขัน สนูปี้กลับได้รับบาดเจ็บ เพราะก่อเรื่องวิ่งป่วนเข้าไปในสนาม 

               ชาร์ลีในช่วงที่ทีมกำลังจะได้รับชัยชนะ เขาตัดสินใจละทิ้งเกมการแข่งขัน และวิ่งเข้าไปดูอาการของสนูปี้ทันที ส่งผลให้ทีมของเขาถูกปรับแพ้ หรือชวดชัยชนะครั้งประวัติศาสตร์ไปอย่างน่าเสียดาย รู้ไหมเกิดอะไรขึ้น เพื่อน ๆ ในทีมพากันโกรธและรุมด่าเขา แต่ชาร์ลีกลับอุ้มสนูปี้ไว้และไม่สนใจถ้วยรางวัลนั้นอีกเลย

พวกหนูอาจจะมองว่าชาร์ลีเป็นคนไม่ได้เรื่อง ละทิ้งเกมการแข่งขัน ซึ่งสำคัญและมีเพื่อนๆ หลายคนที่ตั้งใจแข่งอย่างเต็มที่ และหันไปสนใจแต่หมาตัวเอง แต่มันก็น่าคิดนะว่าทำไมชาร์ลีถึงยอมสละชัยชนะครั้งเดียวที่เขาเฝ้ารอมาทั้งชีวิตเพื่อสุนัขตัวหนึ่ง

อีกไม่กี่อึดใจ ชั่วจังหวะหนึ่งในชีวิตนี้ พวกหนูจะรู้สึกว่าทำไมสังคมต้องบีบบังคับให้แข่งขันกันตลอดเวลา ถึงที่สุดแล้ว ชัยชนะที่คว้ามามันมีคุณค่ามากหรือน้อยกว่าบางสิ่งบางอย่างที่เราละเลยไป เพื่อมาถึงจุดนี้ไหม

พวกหนูจะได้เจอกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันเช่นนี้แน่ๆ แล้วไม่ว่าจะเลือกอะไร ละทิ้งอะไร ถึงที่สุดแล้ว มันไม่ใช่เรื่องผิดเลย เพราะใช่หรือไม่ว่า ชั่วขณะนั้น วินาทีนั้น เราย่อมเลือกสิ่งที่มีคุณค่่ามีความหมายกับเรามากที่สุด

อ้างอิงรูปภาพ
https://www.peanuts.com/about/charlie-brown https://rosstree.net/charlie-brown-christmas-trees/ https://www.wtae.com/article/halloween-special-it-s-the-great-pumpkin-charlie-brown/7403794 https://x.com/AppleTV/status/1667216220771237913 https://peanuts.fandom.com/wiki/Charlie_Brown’s_All-Stars https://www.deutschlandfunkkultur.de/peanuts-charlie-brown-snoopy-charles-m-schulz-comic-cartoon-100.html

The post ลองสวมบทเป็น ชาร์ลี บราวน์ เด็กชายอายุ 8 ขวบ ขี้แพ้ โชคไม่เข้าข้าง ทว่ายืนกรานที่จะเป็นตัวเอง แม้ในวันที่ไม่มีใครเข้าใจ appeared first on a day magazine.

เป้าหมายของนักพเนจรส่วนใหญ่จะอยากไปไหนไกลกว่า น่านนคร

ในชีวิตอันแสนวุ่นวายคงมีสักวินาทีหนึ่งที่เราอยากเติมป่า หรือเติมความสงบ น่านเป็นตัวเลือกแรกของผม ผมเดินทางจากกรุงเทพมหานครสู่น่านนครเป็นครั้งแรก คงไม่หวังว่าเมืองเล็กๆ นี้จะช่วยเยียวยาผมจนหายเป็นปลิดทิ้ง แต่สภาพจิตใจที่ห่อเหี่ยวจากเมืองกรุง สู่ภูมิประเทศของภาคเหนือตอนบนที่โดนภูเขากอดทุกวัน คงช่วยทำให้ผมดีขึ้นไม่มากก็น้อย

ภาพจำเมืองเก่าแสนสงบที่ใช้ชีวิตเนิบๆ ผู้คนที่อยู่กันอย่างเป็นมิตร ผสมวัฒนธรรมล้านนาตะวันออกให้พอมีเสน่ห์ บวกกับความเรียบง่ายของธรรมชาติและขุนเขาที่เงียบสงัด ความรู้สึกของผมหลังจากได้มาเยือน มันคงเป็นแบบที่เขาว่าจริงๆ

เมืองที่โดนกอดด้วยภูเขาสลับซับซ้อน อากาศบนยอดดอยที่เย็นสบายเกือบทั้งปี ป่าไม้เขียวชะอุ่ม แอ่งราบลุ่มแม่น้ำตลอดทาง มีแม่น้ำน่านไหลผ่านทุกเส้นอำเภอ ผู้คนที่ใช้ชีวิตเนิบๆ ยิ่งถ้าฝนตกแทบจะไม่ต้องรีบร้อนอะไร ทั้งหมดทั้งมวลมันจึงทำให้ช่วงเวลาของผม ตอนที่อยู่ที่น่านมีแต่ความสบายใจ เหมือนได้อยู่ใน หลุมหลบภัยในเมืองแห่งภูเขา จนอยากมาอยู่นานๆ

หวังว่าบทความนี้จะทำให้คุณรู้สึกช้าลงสักหน่อย และค่อยๆ ก้าวไปพบเจอสิ่งน้อยๆ ที่ทำให้ยิ้มได้ในแต่ละวัน ดั่งเช่นความโรแมนติกของ ‘น่าน’ กับเรื่องเล่าภายในเมืองของผมในครั้งนี้ ความสงบที่ยาวนานนี้มันจะสอนอะไรผมบ้างนะ มาดูกัน

หรือเมืองน่านมันนาน เพราะตำนานรัก

ก้าวแรกที่ลงจากรถผมรู้สึกเหมือนกับว่า น่านหลุดวงโคจรจากความวุ่นวายจากภายนอก

จังหวะการใช้ชีวิตของคนเมืองที่เดินย่างไม่เร่งรีบจากภายใน ค่อยเป็นค่อยไปตามธรรมชาติ ทำให้ผมไม่ต้องเร่งรีบกับอะไรขณะอยู่ที่แห่งนี้ มาถึงแล้วขอไปเปิดใจ ทำความรู้จักกับตำนานรักของเมืองนี้หน่อยสิ 

“ไม่ได้ต้องการที่จะเป็นตำนานรัก แต่ใจของข้านั้นแค่เพียงได้รักเจ้าเนิ่นนาน”

ถอดรองเท้าลงเดินที่ วัดภูมินทร์ ภาษารักของเมืองล้านนามุ่งตรงเข้ามาทักทายผมเป็นอย่างแรก เพลง ‘แลรักนิรันดร์กาล’ ของปู่จ๋าน ลองไมค์ ที่ผมฟังมาตั้งแต่เด็ก เหมือนถูกบรรเลงเป็นฉากหลังอีกครั้ง หลังจากที่ผมก้าวเข้ามาในวัด

แม้กระซิบรักบันลือโลกจะดังไปไกลแค่ไหน แต่ท่าทีของภาษารักล้านนาโบราณก็ยังคงอมตะ ภาพวาดของหนานบัวผัน เชื่อมคนด้วยความรักและมันอบอุ่นจนถึงปัจจุบัน จิตรกรรมปู่ม่าน ย่าม่าน กริยาของชายหญิงชาวพม่าที่กระซิบกระซาบกันด้วยบทพรรณนารักอันลึกซึ้ง ทำให้เราเห็นถึงความเรียบง่ายของความรักที่แทบไม่ต้องป่าวประกาศทั้งโลกก็รับรู้ได้ว่าเขารักกัน 

“คำฮักน้อง กูปี้จักเอาไว้ในน้ำก็กลัวหนาว จักเอาไว้พื้นอากาศกลางหาว ก็กลัวหมอกเหมยซอนดาวลงมาคะลุม จักเอาไปใส่ในวังข่วงคุ้ม ก็กลัวเจ้าปะใส่แล้วลู่เอาไป ก็เลยเอาไว้ในอกในใจตัวชายปี้นี้ จักหื้อมันไห้อะฮิอะฮี้ ยามปี้นอนสะดุ้งตื่นเววา…”

(‘กลอนบอกรัก’ ของ อาจารย์สมเจตน์ วิมลเกษม)

ลองคิดดูว่าคนทำศิลปะจะเป็นคนที่อบอุ่นแค่ไหน ภายใต้อุโบสถเสาไม้สัก จิตรกรรมฮูปแต้ม ของชาวน่านและไทลื้อ ทำให้เราเห็นวัฒนธรรมดั้งเดิม อย่างการเกี้ยวพาราสีของหนุ่มสาวตอนทอฝ้าย การต่อบุหรี่ และบทสนทนาที่น่ารักๆ เช่น

“ถึงพ่อและแม่ของน้องจะไม่ยอมให้พี่เข้าไปเล่นในบ้าน แต่น้องยอมให้พี่เข้าไปตีลังกาเล่นในหัวใจของน้องได้ค่ะ”

(ประโยคคำคมที่ดัดแปลงมาจาก ‘กลอนกระซิบรัก’ ของ ปู่ม่านย่าม่าน)

ใกล้วัดมีคอมมิวนิตีที่อบอุ่นเลยทีเดียว ถนนคนเดินเมืองน่าน เปิดศุกร์-อาทิตย์ ความเป็นท้องถิ่นนี้ ทำให้ช่างวาดไทลื้อและผู้อาศัยอยู่ในเมืองน่านมองเห็นกลุ่มคนที่หลากหลายจากวัฒนธรรม ทั้งล้านนาจากเชียงใหม่-เชียงราย และวัฒนธรรมไทลื้อจากสิบสองปันนา ได้หยิบเอาบุคลิกหน้าตาของคนเดินถนนในยุคนั้นมาเป็นแบบจิตรกรรม 

หญิงผิวขาว คิ้วโก่ง ดวงตารี ไว้ผมเกล้ามวยสูงเหนือศีรษะ นุ่งผ้าถุงทอมือลายพื้นเมืองน่าน ส่วนชายไว้ผมเกล้าแล้วใช้ผ้าโพกหัว บางคนตัดผมทรงมหาดไทย รอยสักพุงดำ สักยันต์หมึกสีดำเต็มตัว ตั้งแต่หน้าอก หน้าท้อง แขน ไปจนถึงต้นขา เกี้ยวพาราสีกันอย่างมีชีวิตชีวา จิตรกรรมจึงมีความหลากหลาย ตัวละครที่มีจริตจะก้านนอกจากหลากหลายทางเชื้อชาติ ยังหลากหลายทางเพศอีกด้วย

ล้านนาเป็นวัฒนธรรมที่ให้ความสำคัญกับจิตวิญญาณมาตั้งแต่อดีต ภาพจิตรกรรมคนรักเพศเดียวกันที่มีตัวตนในสังคมสามัญชนล้านนา จึงทำให้ผมเห็นว่าความรักเป็นเรื่องของจิตวิญญาณและความสุข ดั่งธรรมชาติของมนุษย์ ที่จะรักใครก็ได้ โดยไม่มีกรอบเพศมากำหนด

นี่คือศิลปะจากประวัติศาสตร์ที่สะท้อนชีวิตจริงของคนยุคนั้นและส่งต่อมาจนถึงยุคนี้  จึงไม่แปลกใจเลยที่ใครก็ต่าง Romanticize สถานที่แห่งนี้ว่าเป็นวัดแห่งความรัก และทำให้เรานิยามเมืองนี้ได้อย่างเต็มปากว่า น่านเป็นเมืองโรแมนติก

ลอดซุ้มประตูโขงก่อนกลับเสียหน่อย เป็นสัญญานว่าให้ได้กลับมาเที่ยวน่านอีกนะ

หรือเมืองน่านมันนาน เพราะผังเมืองเนิบ

พอลองมาใช้ชีวิตอยู่ที่น่านจึงได้รู้ว่าคนที่น่านเนิบจริงๆ 

คำว่า น่าน กับ นาน ไม่ได้มีแหล่งอ้างอิงใดบอกว่ามาด้วยกันแต่ต้น แต่เป็นเหมือนคำล้อเล่น ที่เปรียบเปรยถึงความนานของการเดินทาง

สมัยก่อนน่านแทบจะเป็นเมืองปิด ต้องใช้เวลานานในการเดินทาง หากใครอยากเดินทางมาเยือนเมืองนี้ ต้องตั้งใจมาจริงๆ ถึงจะเจอ เพราะเมืองอยู่ฝั่งตะวันออก ขวาสุดของภาคเหนือ

ในเมื่อความเจริญมาช้า เพราะไม่ใช่เมืองทางผ่าน ผังเมืองจึงเก่าและมีความเป็นล้านนาดั้งเดิม มีลักษณะเป็นบล็อกสี่เหลี่ยมคล้ายตาราง จึงทำให้เมืองนี้มีสี่แยกไฟแดงเยอะ สิ่งนี้จึงหล่อหลอมให้คนน่านมีนิสัยไม่รีบร้อน เพราะถ้าติดแยกนี้ แยกหน้าก็ติดอีก แต่รอไม่ถึงนาทีก็ได้ไปแล้ว คนน่านเองเลยไม่รู้จะรีบไปทำไม ผังเมืองจึงเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คนน่านใจเย็น และเมืองไม่วุ่นวายจนเกินไป 

มีจุดศูนย์กลางอยู่ตรงข่วงเมืองน่าน ลานกิจกรรมสาธารณะ ศูนย์กลางอำนาจเดิมและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เช่น วัดภูมินทร์ วัดพระธาตุช้างค้ำ วัดมิ่งเมือง (ศาลหลักเมือง) และ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติน่าน ในเมื่อทุกอย่างมันใกล้กันหมด มีสนามบินอยู่ในเมือง มีเมืองอยู่ใกล้วัด และเก็บสายไฟลงดิน ผังเมืองคนเนิบๆ วัฒนธรรมสบายๆ มันเลยน่าอยู่และสงบด้วยตัวของมันเอง ทุกอย่างพร้อมสรพพไม่จำเป็นต้องวิ่งให้ไวกว่าใคร

ถัดออกไปมีอาคารการเรียนรู้จังหวัดน่านที่สร้างใหม่อย่าง ศูนย์การเรียนรู้นันทสิปปาคาร เป็นเหมือนหอศิลป์เมืองน่านที่ดูทันสมัย นอกจากนี้ยังมีคาเฟ่เล็กๆ หรือห้องสมุด ในเมืองยังมีความอินดี้ และอบอุ่นอย่าง บ้านๆ น่านๆ หรือ ร้านขนมหวานบ้านยายภรณ์ และ ร้านของหวานป้านิ่ม ความเป็นเมืองเก่าแต่ทันสมัย ไม่ได้หวือหวาแต่อบอุ่นเลยทีเดียว

ด้วยประชากรน่านมีประมาณ 471,000 ถึง 476,000 คน เป็นประชากรที่น้อยถ้าเทียบกับจังหวัดอื่น มันไม่มากพอคุ้มทุนกับเศรษฐกิจในการก่อสร้าง ภูมิศาสตร์ที่โดดเดี่ยวจึงหล่อหลอมให้คนรักชาติพันธุ์ วัฒนธรรม และสิ่งแวดล้อมของตนเอง คนน่านเลยอนุรักษ์นิยมเป็นส่วนใหญ่ ธุรกิจของเมืองนี้จึงไม่ใช่ Business Man ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เป็นธุรกิจที่อินดี้และต้องการมีพื้นที่หายใจเป็นของตัวเอง

เนิบๆ แปลว่า ช้า ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป คำนี้คงเป็นคำนิยามที่ตรงตัวที่สุดแบบไม่ต้องอธิบาย

สำเนียงเหนือแต่ละจังหวัดจะเป็นสำเนียงที่เป็นเอกลักษณ์ แต่ที่น่านจะเป็นสำเนียงที่ค่อยๆ เปล่งเสียงออกมาทำให้คำพูดช้า แต่ไม่ได้ช้าถึงขั้นเชียงใหม่ อย่างคำว่า “จิม” แปลว่า “หน่อย” ถือเป็นจริตเล็กๆ ที่ต่างไปจากหัวเมืองเหนือ 

บูม ชญานิน คันธรักษ์ นักศึกษาที่โตจากจังหวัดน่านบอกอย่างภูมิใจไว้ว่า 

“คนน่านน่ารักเพราะเราจะรู้จักกันเป็นทอดๆ จะมีวัฒนธรรมอะไรบางอย่างที่เราผูกพันเสมอ คนที่มาน่านจะได้พบกับความรู้สึกบางอย่างที่นิ่งขึ้น ไม่ต้องเร่งรีบอะไร ถ้าเหนื่อยหรือไม่ไหวอยากให้มา เพราะน่านก็คือน่าน บ้านก็คือบ้าน พอได้กลับมา ก็เหมือนได้เติมพลัง”

เชื่อว่าทุกสถานที่ที่น่านจะทำให้เราได้อยู่กับตัวเอง

ลองมาเที่ยวน่าน แล้วทำตัวเนิบๆ แบบคนน่านดู แล้วจะสนุก ผมเชื่ออย่างนั้น

ขณะนี้ผมกำลังมุ่งหน้าไปสูดหายใจเอาธรรมชาติหน้าฝนเข้าให้เต็มปอดที่สะปัน ระหว่างทางที่ใครที่มาสะปันก็สามารถมา บ่อเกลือ บ้านบ่อหลวง ที่เป็นจุดเริ่มต้นของเมืองได้นะ

หรือเมืองน่านมันนาน เพราะคนต้องการความสงบ

ภูมิศาสตร์ของน่านที่ 85% เป็นภูเขาที่โอบล้อมเมือง ทิวเขาหลวงพระบางและทิวเขาผีปันน้ำ การเดินทางเข้า-ออกที่ยากลำบาก ทำให้ผมตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอกได้เป็นอย่างดี 

ผมได้มองวิวสองข้างทางที่เป็นวิวภูเขาแบบพาโนรามา ในขณะที่สัญญาณอินเทอร์เน็ตต่ำ รถสี่ล้อไต่ระดับไปตามสันเขา ผ่านทิวเขาหลวงพระบาง เทือกเขาของชายแดนไทย-ลาว อันสลับซับซ้อน เตาะแตะผ่าน ถนนหมายเลข 3 ไปอย่างช้าๆ น่านมีหลายโค้งถนนที่สวยงามเลยนะ แนะนำว่าระยะทางค่อนข้างไกล อย่าลืมกินยาแก้เมารถด้วย แต่ถ้าใครไหวก็ขอให้จอดรถถ่ายรูปหน่อย วิวมันสวนเกินจะเอ่ย

รถขับมาถึง หมู่บ้านสะปัน พร้อมกับฝนที่กระเด็นกระดอนลงมาจากฟ้าอย่างชุ่มฉ่ำ ดีเหมือนกันที่ฝนที่สะปันมาพร้อมหมอก ทำให้วันนั้นผมได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองในบ้านหลังเล็กๆ อย่างเต็มที่ คนเราจะชอบฝนตกก็ต่อเมื่ออยู่บ้าน ฝนในวันนี้จึงเป็นฝนที่พัดพาอากาศเย็นมาทำให้ยิ้มออก ฝนคอยปลอบเราจากหมอก และฝนทำให้รู้ว่าความสุขก็เป็นสิ่งที่จับต้องได้ง่ายๆ เหมือนกัน

คุณคิดแบบผมไหม ว่าฝนตกที่เมืองไหนยิ่งแสดงความเป็นเมืองนั้นออกมา 

เวลาฝนตกที่กรุงเทพฯ ยิ่งตกยิ่งเห็นความเป็นกรุงเทพฯ ชัดเจนกว่าเดิม

แต่พอฝนตกที่น่าน เมืองที่ว่าช้ามันคงช้ากว่าที่ไหน

ท้องฟ้าในวันนี้ดูเหมือนจะมีเมฆฝนอึมครึม ต่างจากวันก่อนที่เป็นก้อนเมฆลอยตุ๊บป่องสดใส ผมคงไม่รู้ว่าท้องฟ้าในวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร รู้เพียงว่าความสุขและทุกข์จะสลายเพราะเวลา ความรู้สึกทุกสิ่งจะผ่านเข้ามา และจะจากไปดั่งท้องฟ้าที่เปลี่ยนไปทุกวัน

คีรี วารี เป็นที่พักที่อยู่ตรงหน้าหมู่บ้านสะปัน ซึ่งถ้าไม่ใช่ที่นี่ถัดออกไปก็ยังมีที่พักแถว ‘ห้วยหมี’ และ ‘ห้วยโทน’ ให้คุณเลือกตามความสะดวกสบาย จะเอาติดดินหรือจะแกลมหน่อยมีหมด ไม่อยากให้เชื่อแต่อยากให้มาสัมผัสดู ที่นี่ทำให้ผมได้สัมผัสสายน้ำ สายหมอก และสายฝนไปพร้อมๆ กัน เพลย์ลิสต์เพลงเหนือสุดอินดี้ถูกเปิดคลอเคล้าไปพร้อมกับเสียงสงบของธรรมชาติ ก่อนที่ผมจะนอนหลับไปเพราะต้องตื่นเช้าไปดูหมอกที่ ห้วยโทน 

น่านเป็นเหมือนที่ราบกลางภูเขา คราวถึงฤดูฝนคือฤดูที่ชุ่มฉ่ำที่สุด หมอกหน้าฝนเป็นดั่งขนมถ้วยฟูแน่นๆ พอฝนตกติดกันหลายวัน หมอกจะเข้าออกต่างกันไป ระยะเวลาที่ใช้อยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ นี้ ทำให้ผมรู้ว่า การตั้งคำถามกับการตามหาความสงบของมนุษย์นั้นไม่ผิด เรายังคงจะตามหาคำว่าบ้านกันต่อไป

ความทรงจำแรกของผมที่เด้งขึ้นมาตอนนึกถึงที่นี่คือ การใช้เวลากับสิ่งตรงหน้าให้นานขึ้น

1-2 ชั่วโมง ขณะที่นั่งโฟร์วิลขึ้นภูเขาคดเคี้ยว ผมสูดหายใจให้ลึกขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่ลืมตา กลิ่นอายของความบริสุทธิ์ระหว่างการเดินทาง คงเป็นกลิ่นที่ผมชอบที่สุด บรรยากาศของเขาสูงที่อุณหภูมิต่ำและมีหมอกทั้งปี เราคงไม่ได้มาสัมผัสบ่อยๆ

เราจะต้องการอะไรไปมากกว่าความสงบ จริงไหม?

จากปาก ‘ภคมณ รุจิเรกพัฑฒนะ’ ผู้ทำทัวร์ เจ้าของเพจ ‘น่านเจอร์นีย์’ บอกกับผมว่า

“เราที่เดินทางอยู่ในน่านตลอดเพราะทำทัวร์ ผ่านดอย ผ่านเขา เรารู้สึกเหมือนน่านเป็นกล่องสุ่ม แสงของต้นไม้ หมอก และบรรยากาศของน่านไม่เหมือนกันเลยสักวัน พอได้อยู่นิ่งๆ ได้จับลมหายใจตัวเอง บรรยากาศของความไม่ประดิษฐ์กลับอบอุ่นขึ้นมาทันที บางทีการเที่ยวแบบเนิบๆ ก็ดีเหมือนกันนะ ไม่จำเป็นต้องตื่นเต้นตลอดเวลาก็ได้”

ผมชอบการที่ได้เห็นภูเขาและสายน้ำไหลไปพร้อมกัน ลำธารน้ำมาง หรือ ต้นน้ำว้า ไหลคดเคี้ยวผ่าน 4 อำเภอหลัก โดยมีฝายชะลอน้ำอยู่เป็นจุดๆ อำเภอบ่อเกลือที่ผมอยู่ในตอนนี้ ผ่านอำเภอสันติสุข อำเภอแม่จริม และไปประจบกับ แม่น้ำน่าน สายหลักที่อำเภอเวียงสา ก่อนที่จะมุ่งหน้าลงสู่ แม่น้ำเจ้าพระยา ลำธารที่นี่มันใสจนเห็นโขดหินด้านล่างเลย นอกจากนี้ทิวเขาผีปันน้ำตอนบนก็เขยิบเข้ามาใกล้เราเรื่อยๆ เขานี้กั้นน่านกับฝั่งลาวอยู่ล่ะ มีจุดแวะพักยอดฮิตอย่างคาเฟ่ริมธารและจุดกางเต็นท์แนวธรรมชาติด้วย ไม่ต้องห่วง 

คำว่า “ธรรมชาติจะกอดเราเสมอ” มันมีจริงๆ นะ

การขึ้นห้วยโทนของผมครั้งนี้สนุกสนานเพราะมีบทสนทนาระหว่างของผมและเพื่อนๆ ที่คุยสัพเพเหระตลอดทาง พอขึ้นมาสูงขึ้นก็จะเห็นสะปันเป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆ ในแอ่งหุบเขา  ซึ่งการเดินทางต้องใช้รถขับเคลื่อนสี่ล้อ หรือบริการรถรับจ้างจากคนในพื้นที่เท่านั้น เพราะทางค่อนข้างชันและเป็นหลุมเป็นบ่อ

ในที่สุดเราก็ได้อยู่ในจุดสูงสุด จุดชมวิวบ้านห้วยโทน วิวทุ่งนาขั้นบันไดและขุนเขาสลับซับซ้อน เป็นจุดชมทะเลหมอกที่สวยงามที่สุดอีกที่หนึ่ง 

ผมใช้เวลาอยู่ตรงนั้นสักพักก่อนที่จะไปจิบกาแฟท้องถิ่นต่อที่ บ้านนาคาเฟ่ กาแฟที่นี่ไม่ใช่เล่นๆ เลย แนะนำให้ลองสั่งกาแฟดริปสด ท่ามกลางลมหนาว ความสงบ และทะเลหมอกตอนเช้าดู มันคือความรู้สึกที่อุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

พอได้อยู่กับตัวเองนานขึ้น ค่อยๆ จดจ่อ และรู้สึกกับสิ่งตรงหน้าให้นานขึ้น ความรู้สึกที่ว่า เหนื่อยก็แค่พัก เขาไม่รักก็แค่พอ คงเป็นประโยคขำขันที่แทนใจผมได้ดีที่สุดในตอนนี้ เลยอยากบอกกับตัวเองดังๆ ไว้ว่า

“ขึ้นมาถึงตรงนี้ได้ก็เก่งสุดๆ แล้วโว้ย ไม่ต้องไปคาดหวังกับอะไรที่มาไม่ถึงหรอกนะ”

แสงแปร๊บๆ ของฟ้าที่กระพริบอย่างไม่เป็นจังหวะ เสียงดังของฟ้าที่มาช้ากว่าเสียงในทุกเย็น คงบ่งบอกเราชัดเจนว่าถึงฤดูฝนอย่างเป็นทางการอีกครา และฤดูกาลกำลังจะผันผ่านอีกครั้ง

พอเป็นคนที่ไม่ยึดติดกับความสุขของปลายทางสักเท่าไหร่ ทำให้ผมอยากอยู่น่านให้นานขึ้น 

แม้จะไม่รู้ว่าปลายทางอยู่ที่ใด แต่การปล่อยให้ตัวเองได้รู้สึกกับผู้คนระหว่างทาง ธรรมชาติแบบดั้งเดิม อาหารมื้อธรรมดา หรือท้องฟ้าที่ไม่สวยบ้าง มันก็ดีเหมือนกัน

พอมีวันที่ได้เจอฟ้าที่เป็นใจ วันนี้เลยมีความสุขเป็นพิเศษ

The post ชีวิตเนิบๆ ในเมืองน่าน กับคำถามที่ว่า ‘อยู่เมืองนี้แล้วมันนานจริงไหม’ appeared first on a day magazine.

ท่ามกลางหมู่มวลนกกาและแมกไม้เขียวขจี เราเห็น ‘ต้อม-เป็นเอก รัตนเรือง’ กำลังนั่งแก้ผ้าอยู่

ค่าที่ว่าเขาเป็นหนึ่งในผู้กำกับที่มีคนมาสัมภาษณ์มากที่สุดคนหนึ่งของประเทศ ความคิด ความเห็นต่อเรื่องราวต่างๆ ถูกอัดเทป เรียบเรียง และเผยแพร่ให้คนนับหมื่นนับแสนได้อ่าน ทั้งบนเว็บไซต์และตีพิมพ์เป็นหนังสือ

แม้นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้เขียนนั่งสนทนากับเขา แต่คล้ายว่าได้นั่งพูดคุยกันมาแล้วหลายหน

“ผมมาอยู่กรุงเทพฯ แค่ช่วงนี้ โปรโมตหนังจบ เดี๋ยวผมก็กลับเชียงใหม่” เป็นเอกว่าอย่างนั้น

‘ครัวสาว’ คือหนังใหม่ในรอบ 8 ปีของเขา ที่มาของหนังเรื่องนี้ เป็นเอกเห็นจากข่าวหนังสือพิมพ์สมัยเขายังหนุ่ม เมียเดินไปสารภาพกับตำรวจว่าจงใจลงมือฆ่าผัวด้วยการทำอาหารให้กิน โดยไม่มียาพิษ ที่มามอบตัวเพราะพักหลัง ผีผัวมาหลอกทุกวัน คุณตำรวจได้ยินอย่างนั้นก็บอกว่า “คุณแค่ทำอาหาร มันไม่ผิดกฎหมาย”

เรานัดเจอกับเขาที่ออฟฟิศ 185 Films (ผู้อำนวยการผลิตครัวสาว) เพื่อไถ่ถามถึงหนังใหม่ และมุมมองความคิดในวัย 64 ที่ยังสนุกกับการทำหนัง เขาทำหนังมานาน ปีหน้าก็จะครบ 30 ปีพอดี เปรียบเป็นนักบินก็นับว่าเป็นนักบินรอบจัดคนหนึ่งทีเดียว

หลายคนเรียกเขาว่าเป็นผู้กำกับระดับโลก ถึงอย่างนั้นเป็นเอกว่า เขายังเป็นนักทำหนังที่หาเงินไม่เป็น (ดีแต่ใช้) ยังตื่นเต้นนอนไม่หลับทุกครั้งที่ออกกอง ยังทำหนังเหมือนหนังนักเรียน และยังไม่มั่นใจทุกครั้งที่ตัดสินใจ

และเพื่อให้สอดคล้องกับครัวสาวที่นำเสนออาหารไทย เราชวนเขาคุยเรื่องรสนิยมอาหาร เป็นเอกว่าเขาไม่สั่งอาหารดิลิเวอรี ไม่ชอบกินอาหารเสิร์ฟเป็นคอร์ส ไม่สน (อาหาร) ไทยแท้ ไม่แคร์มิชลิน เรื่อยไปถึงประสบการณ์กินอาหารไทยตอนไปโปรโมตหนังที่ต่างประเทศ

เป็นเอกว่าในวัยนี้ เขากินอาหารแค่ 2 มื้อ คือมื้อเช้ากับมื้อเที่ยง ส่วนมื้อเย็น “ผมกินแค่ถั่วกับไวน์ 2 แก้ว” 

2 ชั่วโมงคือระยะเวลาของบทสนทนาระหว่างเรา ชั่วขณะหนึ่งในระหว่างนั้น ผู้เขียนนึกถึงคำพูดของนักเล่าเรื่องฝีมือเหนือชั้นที่ได้ฟังเมื่อหลายปีก่อน อาจจำไม่ได้เป๊ะๆ แต่เขาพูดทำนองว่า คนไม่ใช่รูปปั้น มันไม่ได้อยู่ทื่อๆ ที่เราจะเอาคุณค่าไปสวมใส่ให้เป็นอย่างนั้นอย่างนี้ คนมันเปลี่ยน

ไม่ต่างอะไรจากคนอื่น วันและวัยทำให้ความคิดหรือมุมมองของเป็นเอกต่อประเด็นๆ หนึ่งเปลี่ยนแปร แต่การสนทนากับเขาครั้งนี้คล้ายเป็นการยืนยันว่า คนคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตมาถึงอายุปูนนี้ มันจะมีอยู่บางเรื่องที่ทำจนเป็นนิสัย-ไม่เปลี่ยน

ถ้าให้สรุปชีวิตและความคิดของเป็นเอก รัตนเรือง ในวันและวัยนี้ เรานึกถึงคำๆ หนึ่ง 

คำๆ นั้นคือ ธาตุแท้

เวลาโปรโมตหนังใหม่ คุณมีวิธีเลือกสื่อมาสัมภาษณ์ยังไง

ผมไม่ได้เป็นคนเลือกเลย ฝ่าย PR เป็นคนจัดการให้ทั้งหมด ผมไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไรเลย (หัวเราะ) เขาเลือกมาแล้วผมก็ทำตาม

ถ้าทีม PR จัดคิวให้คุณโปรโมตทางทีวีก็พร้อมไป

ใช่ๆ แต่เขาคงรู้สึกว่าการไปออกทีวีมันไม่เวิร์กกับผมมั้ง ผมว่ารายการประเภทแบบนั้น ถ้านักแสดงไปออกดูจะคุ้มกว่าในแง่การโปรโมต หลังๆ ผมพยายามจะทำกิจกรรมการโปรโมตให้น้อยที่สุด น้อยเท่าที่จะน้อยได้ ใจจริงอยากให้คนอื่นทำ ผมอยากให้มีการโปรโมตเยอะๆ แต่ผมอยากทำน้อยๆ

Process การทำหนัง ตั้งแต่เกิดไอเดีย จนเขียนสคริปต์ จนถ่ายทำ จนตัดต่อ จนเดินทางไปเทศกาลหนัง จนเข้าฉายในโรง การโปรโมตหนังอาจจะเป็นกิจกรรมที่ผมชอบน้อยสุด แต่ไม่ทำไม่ได้ มันต้องทำ แล้วต้องทำให้ดีด้วย หมายความว่าเราจะไปนั่งหน้าเครียดๆ ให้สัมภาษณ์ไม่ได้ เพราะเราคือหน้าตาของหนังเรา โดยเฉพาะหนังประเภทแบบผม คนจะรู้จักผู้กำกับมากกว่าอย่างอื่น

ตั้งแต่ฝันบ้าคาราโอเกะ เรื่องไหนโปรโมตน้อยสุด

เรื่องนี้น้อยสุด แต่เป็นเพราะว่าสื่อมันเปลี่ยนไปด้วย ผมทำหนังมาจะ 30 ปี นี่เข้าปีที่ 29 แล้ว ตอนทำหนังเรื่องแรกๆ ผมทำกับค่ายหนัง ผมทำกับไฟว์สตาร์ สมัยนั้นมันไม่มีหรอกที่จะ Release หนังเป็นแบบ Limited จำกัดโรง แบบหนังอาร์ตอะไร มันไม่มี สมัยก่อนไม่มีหนังอาร์ต

หนังผมก็ถูกจัดจำหน่ายเหมือนกับบุญชู ซึ่งเข้าเต็มโรงหมดแล้ว วิธีการโปรโมตมันมีวิธีเดียวคือคุณก็ต้องไปออกสื่อที่ดังที่สุด สมัยนั้นต้องไปเยี่ยมแท่นพิมพ์ไทยรัฐ นักแสดงและผู้กำกับส่วนมากต้องไปเยี่ยมแท่นพิมพ์ไทยรัฐนะ ก่อนหนังจะเข้าโรง (หัวเราะ) เพราะว่าไทยรัฐนี่มีอิทธิพลมาก

แล้วคุณก็ต้องพยายามพูดให้มากที่สุด มันจะมีอยู่แค่ 4 – 5 สื่อ คุณต้องไปโผล่หัวให้มากที่สุด ให้คนเห็นหน้ามากที่สุด ในสมัยนี้มีสื่อเยอะแยะไปหมด แล้วเดี๋ยวนี้วิธีการโปรโมตมันฉลาด มัน Target ได้ หนังผมที่เขาโปรโมตกัน ผมไม่เคยเห็นเลยในมือถือผม เพราะผมไม่ใช่ Target แต่แฟนผมเขาเห็น

หรือเมื่อวานไปงาน Made by legacy มีคนมาทักเต็มเลย ยินดีด้วยนะครับพี่ต้อม หนังพี่จะเข้าโรงแล้ว แสดงว่าเขารับรู้ มัน Target ได้แม่นขึ้น พอมันแม่นขึ้น มันก็ไม่ต้องเหวี่ยงแห สมัยก่อนต้องสาดกระสุนไป แต่ถ้าโปรโมตเรื่องนี้ Target คนกลุ่มนี้ ซึ่งมันก็ดี ไม่ต้องทำเยอะ

ตอนทำหนังคุณ Target คนดูไหม ทำนองว่าทำให้คนกลุ่มไหนดู

ใครจะดูก็ดู ทุกครั้งที่เริ่มโปรเจกต์ ผมไม่เคยคิดไกลไปถึงขนาดนั้นว่าใครจะดูวะ กูจะทำให้ใครดู ไม่เคยคิดไปถึงตรงนั้น มันแค่ว่า เฮ้ย ไอเดียนี้อยากทำว่ะ มันมีคำถาม คำถามนี้มันเกิดขึ้นอยู่ในชีวิตเราตอนนี้ ส่วนมากมันจะเป็นอย่างนั้น ผมเป็นคนไม่คิดหน้าคิดหลัง ส่วนมากได้ไอเดียแล้วนั่งเขียนบทเลย

มีหลายครั้งที่เขียนไปถึงจุดหนึ่งก็ไปต่อไม่ได้ ก็เลิก เลิกแล้วทิ้งไว้ เดี๋ยวมันก็จะเกิดไอเดียใหม่ แต่ไอเดียที่เกิดส่วนมากมันต้องอยู่กับเรามานานพอสมควร จนเรารู้สึกว่า เฮ้ย มันไม่ไปไหนสักทีวะ เราถึงจะลงมือเขียนบท

ไม่คิดว่าวัยรุ่นจะดูหรือไม่ดู

วัยรุ่นไม่น่าดูอยู่แล้ว คือหนังเราเป็นหนังแบบผู้ใหญ่ หมายความว่าคุณจะรู้สึก หรือ Appreciate หนังเรา มันต้องมีชีวิตคล้ายๆ เรา ต้องมีความคิดคล้ายๆ เรา อ่านหนังสือคล้ายๆ เรา ฟังเพลงคล้ายๆ เรา เขาถึงจะ Appreciate ไปกับหนัง มันไม่ใช่สำหรับทุกคน เพราะผมก็ไม่ใช่วัยรุ่นแล้วนี่

แต่มันก็ไม่จริงอีก ผมรู้สึกว่าทุกอย่างแม่งน็อกรอบ ถึงที่สุดแล้ว บางอย่างมันจะเชย เชยเสร็จมันก็มีรุ่นต่อมาที่มาดูแล้วชอบ ไอ้ความเชยที่มันอยู่ตรงนี้ รู้ตัวอีกที มันน็อกรอบมาเจอกันพอดี วันก่อนผมอ่านบทความแล้วมันบอกว่า คุณสมบัติของ Gen Z มีอะไรบ้าง เช่น ไม่ใช้อีโมจิ แม่งกูหมดเลย (หัวเราะ) มันอาจจะมาน็อกรอบไว้ก็ได้มั้ง ผมไม่แน่ใจเหมือนกัน

ที่จะตอบคือ ไม่ได้คิดครับ ถ้าคิดเยอะขนาดนั้นจะไม่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ ผมเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ Day 1 ที่ผมเริ่มทำหนัง ผมไม่ได้เข้ามาทำเพราะว่าอยากดัง อยากได้รางวัล อยากรวย ผมไม่เคยเข้ามาทำหนังเพราะเหตุผลเหล่านั้น เพราะก่อนหน้านี้ ผมมีอาชีพที่ค่อนข้างดี

ทำโฆษณา

ใช่ ผมทำโฆษณาชีวิตดีมาก แต่มาทำหนังเพราะอยากลองทำ ทำให้เพื่อให้รู้ว่าชอบเปล่าวะ มึงจะชอบทำหนังไหม ปรากฏว่าชอบ มีความสุขมากถึงแม้หนังมันจะออกมาดีบ้าง ไม่ดีบ้าง บางเรื่องเราก็เอาอยู่ บางเรื่องเอาไม่อยู่ แต่ว่ากิจกรรมที่ออกไปกับพรรคพวก ไปกินนอนกัน 4 – 5 เดือน แล้วก็ไปทำอะไรยากๆ ร่วมกัน ผมชอบ ทำแล้วมีความสุข จุดประสงค์ในการทำหนังของผมคือผมทำเพราะมันสนุก

หนังเรื่องหลังๆ คุณยังเอาคำถาม เรื่องราวในชีวิต มาใส่ในงานอยู่ไหม

ผมไม่ค่อยทำแบบนั้นแล้ว เช่น ผมทำหนังเรื่องฝนตกขึ้นฟ้า ที่เอาหนังสือพี่วินทร์ (เลียววาริณ) มาทำ ผมก็ไม่ได้ตั้งคำถามอะไรทั้งสิ้น แค่อยากทำหนังดูคนไล่ยิงกัน อยากจะลองดูว่าถ้าเราทำหนังที่มันไม่ต้องส่วนตัวมาก จะเป็นยังไง แต่พอออกมามันก็ดูส่วนตัวอยู่ดี มันเป็นรสมือแบบเรา เพราะเราเป็นคนทำ

เรามีความชอบแบบหนึ่ง เรามีรสนิยมแบบหนึ่ง มันเกิดจากสิ่งที่ประกอบมาเป็นเรา ตั้งแต่แบ็กกราวนด์ชีวิต เติบโตมายังไง ชอบฟังเพลงอะไร มันหล่อหลอม สมมติคุณเป็นพ่อครัวทำกับข้าว คุณก็จะมีรสมือแบบหนึ่ง

หรือผู้กำกับบางคนเขาจะมีรสมือที่ทำอะไรแม่งก็ Commercial ฉิบหาย ทำอะไรแม่งก็ได้เงิน 100 ล้าน 1,000 ล้าน ซึ่งมันไม่ได้แปลว่าเขาเก่งกว่าเรา หรือเราเก่งกว่าเขา มันแค่ทำอาหารคนละแบบ

พูดถึงหนังเรื่องล่าสุด ‘ครัวสาว’ อะไรคือเชื้อที่ทำให้คุณอยากทำเรื่องนี้

คนทำหนังที่ผมรู้จักอยู่ LA เขากำลังหาคอนเทนต์อยู่ว่าอยากได้เรื่องไปทำซีรีส์ แต่ว่าอยากได้เรื่องที่ทำจากเรื่องจริง เป็นข่าวในหนังสือพิมพ์ หรือไม่ก็ทำจากหนังสือ ผมเคยอ่านข่าวเรื่องนี้มานานแล้ว คือผมยังเป็นวัยรุ่นเลย มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้าไปในสถานีตำรวจ แล้วก็ไปสารภาพกับตำรวจว่าเขาฆ่าสามีด้วยการทำอาหาร

เล่าๆ ไป ตำรวจแม่งก็งง มึงเป็นใครวะ เดินเข้ามาในสถานีตำรวจแล้วมาสารภาพ ตำรวจถามว่าคุณใช้ยาพิษเหรอ ไม่ได้ใช้ยาพิษ ก็แค่ทำอาหารให้กิน ผ่านไป 20 – 30 ปีจนสามีป่วยตาย เขาบอกว่าเขาเนี่ยเป็นคนฆ่า ให้จับเขา ตำรวจบอกจับไม่ได้เพราะว่าทำกับข้าวให้คู่ชีวิตกินมันไม่ผิดกฎหมาย เพราะไม่ได้ใช้ยาพิษ มันเป็นเรื่องปกติ

แต่ผู้หญิงบอกว่าเขาจงใจว่าจะฆ่า ตำรวจบอกแล้วทำไมคุณถึงมาบอก มันผ่านไปตั้งไม่รู้กี่ปีแล้ว ทำไมเพิ่งมามอบตัว เขาบอกว่าหลังๆ มาเนี่ย แม่งชอบเห็นผีผัวตัวเอง เหมือนกับผัวแค้นอะ ไม่ยอมไปเกิด แล้วก็มาหลอกหลอน เขาก็ไปหาพระมาใส่แล้ว ไปราดน้ำมนต์มาแล้ว ไปหาหมอดูอะไรมาหมดแล้ว ทุกคนก็บอกว่าให้มึงมอบตัว เพราะว่าถ้ามึงมอบตัวเขาก็จะหยุดมาหา หยุดมาหลอกมึง

แต่ส่วนตัวผมดันไปคิดว่า หรือผัวแม่งติดใจอาหารที่เมียทำวะ ตายไปแล้วก็ยังอยากแดกฝีมือเมียอยู่ มันเคยมีเรื่องนี้เกิดขึ้น ผมก็เลยเล่าเรื่องนี้ให้โปรดิวเซอร์ฝรั่งคนหนึ่งฟัง เขาบอกว่าน่าสนใจ เขาก็เลยเอาเรื่องที่ผมเล่าไปเขียนเป็นบท

ตอนแรกเขียนออกมาเป็นบทซีรีส์ ผมไม่ได้เป็นคนเขียน ฝรั่งที่ LA เขียน เขามีทีมเขียนเลย เขาเขียนออกมา 10 ตอนมั้ง เขียนไปได้สัก 2 ตอน เขาส่งมาให้ผมอ่าน อ่านไปแล้วก็เราไม่ชอบเลยว่ะ ไอที่เขาเขียนมา ผมบอกเขาว่าขอเอามาเขียนเองได้ไหม พอเขาอนุญาตผมก็เลยเอามาเขียนเอง

เขียนๆ ไป ผมก็คิดว่าเป็นซีรีส์แม่งยาวไปว่ะ ผมก็เลยบอกเขาไปว่าถ้าเกิดไม่ทำเป็นซีรีส์ได้ไหม เพราะผมไม่ชอบดูซีรีส์ ไม่รู้เขียนยังไง แต่ถ้าเขียนเป็นหนัง เป็น Feature Film ผมว่าผมเขียนได้ เขาก็เลยบอก เอาสิ ลองดู มันก็เลยเกิดเป็นโปรเจกต์นี้ขึ้นมา

เคยนำเสนอเรื่องอาหารมาแล้วใน Food Lore พอลงมือเขียนบทครัวสาว คุณสนใจเหลี่ยมไหนของอาหารไทย

ผมมีเพื่อนเป็นพวกทำอาหารเก่งๆ หลายคน แต่ไม่ได้เป็นเชฟมีชื่อเสียงนะ เป็นเพื่อนๆ ที่ชอบทำอาหารกินเอง เรารู้คนนี้ทำอาหารอร่อย ทำเก่ง มีอยู่ 2 คนที่ทำอาหารเก่ง ก็เลยบอกเขาว่ากำลังจะทำหนัง เรื่องมันเป็นแบบนี้ มันจะเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่จะฆ่าผัวด้วยอาหาร แต่ว่าไม่มียาพิษนะ

เขาก็จะลิสต์มาให้ว่าอาหารที่แม่งกินแล้วเป็นโรค กินแล้วเป็นเบาหวาน เช่น ข้าวเหนียวทุเรียน ปาท่องโก๋จิ้มนมข้น สามชั้นทอด ไอพวกของทอดทั้งหลายนี่ตัวดี มื้อเช้า มื้อกลางวัน มื้อเย็น มีเมนูอะไรบ้าง บทร่างแรกๆ ก็ใช้ลิสต์อาหารของเขามาใช้เขียน ว่ามันกินไอนี่

แต่ว่าพอจะเริ่มลงมือทำหนังจริงๆ ตอนทำ Pre-Production ตอนนั้นมันต้องจริงจังแล้ว ผมก็เลยไปหาเชฟโจ้ (วรวุฒิ ตริยเสนวรรธน์) เป็นพี่ชายของเชฟหนุ่ม (วีระวัฒน์ ตริยเสนวรรธน์) เขาเปิดร้านอาหารอยู่ที่อีสาน ชื่อ Samuay & Sons

ตอนนี้เขามาเปิดร้านอยู่กรุงเทพฯ ชื่อ โสมะ คือเชฟหนุ่มน้องชายเชฟโจ้จะเป็นคนลงมือทำมากกว่า แต่เชฟโจ้เขาเป็นคนศึกษาอาหารไทยโบราณ เขาศึกษาว่าอาหารไทยโบราณมันทำอะไรกับสุขภาพ ผมก็ไปปรึกษาเขา บอกว่าจะทำหนังแบบนี้ ช่วยให้ความรู้ผมหน่อย เขาก็บอกว่าคนไทยสมัยก่อนไม่มียาใช้ ยาฝรั่งเอาเข้ามา ก่อนจะติดต่อกับฝรั่งเราใช้สมุนไพรเป็นยา ก็คือผัก ขิง ข่า กระเทียม หอมแดง

เชฟโจ้เขาบอกผมว่า พี่ต้อมถ้าอาหารมันกินแล้วเป็นยาได้อะ กินผิดมันก็เป็นยาพิษไง เขาก็ถามว่าพระเอกของพี่มันต้องตายภายในกี่ปี ตอนแรกเขาบอกเอาภายใน 5 ปีไหม โห่ เร็วไปว่ะ เราอยากให้การแก้แค้นมันใช้เวลานานๆ เหมือนที่เราเคยอ่านในข่าว งั้นขอสัก 15 – 20 ปีแล้วกัน โอเค เดี๋ยวจัดให้พี่

ถ้าอยากให้คนนี้ตายใน 15 ปี 20 ปี ต้องกินอะไรบ้าง ต้องทำยังไง เขาก็จะลิสต์มาให้ แล้วผมก็เพิ่งรู้ว่า อ๋อ การกินอาหารแบบไทยโบราณ เราต้องรู้ว่าคนกินเป็นธาตุอะไร ทุกคนเราจะมีธาตุ ดิน น้ำ ลม ไฟ ผมเป็นคนธาตุดิน คนธาตุดินก็จะมีนิสัยแบบหนึ่ง มีความคิดแบบหนึ่ง อาหารที่กินแล้วถูกโฉลกกับคนธาตุดิน กินแล้วยิ่งแข็งแรง ก็จะเป็นแบบหนึ่ง แต่อาหารที่กินแล้วฆ่า ธาตุดินก็จะเป็นแบบหนึ่ง

ตัวละครสามีเป็นคนราษีเมษ คนเกิดราศีเมษเป็นคนใจร้อน ชอบแข่งขัน เห็นคนอื่นเก่งกว่าตัวเองไม่ได้ กูต้องเอาชนะ คนราศีนี้มักจะตับอ่อนแอ ม้ามอ่อนแอ คุณอยากให้มันตายเร็วๆ ใช่ไหม คุณก็ให้แม่งแดกเบียร์เยอะๆ เขาก็จะลิสต์เป็นเมนูมาให้

แล้วผมก็เริ่มเขียนบท อันนี้บทที่ออกไปถ่ายหนังแล้ว ผมก็จะเริ่มเขียนจากสิ่งที่เชฟโจ้เขาลิสต์มาให้ เขาก็เป็นที่ปรึกษาของของโปรเจกต์นี้มาตลอด อีกคนคือเชฟแอน เขาอยู่เชียงใหม่ ก็ได้มาเป็น Food Stylist ให้หนังเรา เขาเป็นคนทำอาหารในเรื่อง

ทำงานกับ เบลล่า บุญแสง ครั้งแรกเป็นยังไง ประทับใจอะไรเขา

เบลล่าสุดยอดเลย ผมเป็นคนที่ไม่เคยมั่นใจในอะไรเลย ทั้งตัวเอง ทั้งการทำหนัง ทุกครั้งที่ออกไปทำหนัง เชี่ย คราวนี้แม่งเหี้ยแน่ๆ  ทุกคนแม่งจับได้แน่ๆ ว่าที่ผ่านมากูฟลุก มันจะมาระเบิดตอนนี้แหละ พวกทีมงานจะรู้กันว่าอยากให้พี่ทำสิ่งนี้นะ สิ่งที่เขาเก่งปล่อยให้เขาทำไปเลย ฟังเขา ที่เหลืออีก 8 อย่างฟังเขา พวกเราช่วยกัน ทีมงานผมจะรู้จุดอ่อนจุดแข็งของผม เพราะทำงานกันมาจะ 30 ปี ไม่เคยเปลี่ยนทีม

เบลล่าเป็นนักแสดงที่มั่นใจมาก ทั้งๆ ที่เขาไม่เคยเล่นหนัง เขาเล่นเป็นตัวประกอบในหนังของโต้ง (บรรจง ปิสัญธนะกูล) เรื่องหนึ่งมั้ง แต่เป็นตัวประกอบนั่งฟังพระสวด แต่เขามั่นใจมากว่าเขานี่แหละคือตัวละครตัวนี้ ผมก็ไม่รู้ว่าเอาอะไรมามั่นใจนะ แต่ว่าเราชอบลุกเขามากจริงๆ มีคนที่เข้าตาอยู่ 3 คน แล้วก็นั่งคุยกับทั้ง 3 คน แล้วทุกคนก็ดูดีหมดเลยนะ แต่เลือกเบลล่าเพราะว่าผมชอบลุกเขามาก บังเอิญในบทมันเขียนด้วยว่าเขาเป็นคนจากสงขลา เป็นคนใต้ ผิวต้องคล้ำหน่อย เข้มๆ หน่อย เบลล่าคล้ำสุดใน 3 คนนี้

แต่มันก็ไม่จริงหรอก เพราะว่าเกิดผมชอบอีกคนที่ผิวไม่คล้ำมากกว่า ผมก็เปลี่ยนบทให้ตัวละครมาจากเชียงใหม่ก็ได้ ตอนคุยกันก็บอกเขาว่า เอาวะ เหี้ย จับมือกันโดดเหวนะ เขาบอกว่าพี่โดดเหวกับหนูแล้วพี่จะปลอดภัย เขามั่นใจขนาดนั้น แล้วไม่ผิดหวังจริงๆ เดี๋ยวไปดูหนังก็จะเห็นเลยว่าเขาเล่นยังไง

ตัวละครนี้มันต้องเริ่มตั้งแต่เป็นคนที่ Nobody มากๆ เป็นเด็กเสิร์ฟ เวลาไปร้านอาหาร พนักงานเอาอะไรมาเสิร์ฟ คุณเคยเห็นไหมว่าเขาเป็นใคร ไม่เคยหรอก ขอบคุณครับ แล้วรับมากินใช่ไหม ตัวละครนี้จะเริ่มจากการเป็นอากาศธาตุมากๆ เขาโตจากแบบนั้นจนในที่สุดคุมหนังทั้งเรื่อง คุมชีวิตคนในหนังไว้ แล้วเบลล่าเอาอยู่ การตัดสินใจครั้งนี้ผมว่าผมฟลุกอีกแล้ว

รอดตัวไป เขาทำได้ดีมาก ตั้งใจมาก และเวลาถ่ายหนังกับนักแสดงสมัยนี้ ไม่รู้เป็นอะไร พอเราสั่งคัตปั๊บ ทุกคนจะควักมือถือออกมา แล้วก็ทำเชี่ยอะไรกับมือถือก็ไม่รู้  สิ่งที่ผมชอบในเบลล่ามากคือเขาจะไม่ควักมือถือมาเล่นเลย ทำงานคือทำงาน ตั้งใจ ยกเว้นแต่ว่าเขาได้เบรกนานๆ มาก เขาอาจจะไปนั่งเช็กข้อความอะไรของเขา ซึ่งผมประทับใจมาก

แล้วกฤษณ์ล่ะ เราเคยเห็นเขาแสดงหนังมาบ้าง ทำงานกับเขาเป็นยังไง

ทุกคนรู้จักกฤษณ์กันหมดเลย ผมไม่ได้รู้จัก ปรากฏว่าหนังเรื่องนี้บทผู้ชายหายาก แคสต์เท่าไหร่ก็ไม่ได้สักที เกือบจะยกธงขาวยอมแพ้แล้ว กฤษณ์มาเป็นคนสุดท้าย ถ้าคนนี้ยังไม่ได้อีก ก็คิดว่าอาจเลื่อนถ่าย วันแคสต์ผมไม่อยู่ ทีมแคสต์ติงส่งคลิปมาให้ดู ผมไปไหนมาไม่รู้ กลับถึงบ้านนั่งดู โห่แม่ง บุคลิกเขามีเสน่ห์มากเลยนะ

แต่ที่รู้สึกว่าคนนี้แม่งใช่เลย คือวิธีการพูด ความ Friendly หน้าตา ท่าทางทุกอย่างคือแม่งน่าฆ่ามาก (เน้นเสียง) เราก็รู้สึกว่าไอเนี่ยแม่งควรตาย รู้สึกว่าคนนี้ใช่แน่ๆ เลย แต่ก็ไม่แน่ใจนะ อย่างที่บอกผมไม่เคยแน่ใจ ไม่เคยมั่นใจอะไร ก็เลยนัดคุยกับเขา กินกาแฟกัน แม่งเขาใช่คนนั้นจริงๆ ด้วยว่ะ

เพียงแต่ผมมีความกังวลนิดๆ ตอนที่เลือกกฤษณ์ บางทีนักแสดงที่เคยแสดงหนังมา บางทีเราต้องมาปลดล็อกเขา เพราะว่าเขาจะติดการแสดงแบบหนึ่งมา แบบที่เราไม่ได้ต้องการ นักแสดงหลายๆ คนเวลาแสดงจะต้องการบอกคนดูว่ากำลังคิดอะไร จะด้วยท่าทาง จะด้วยการขมวดคิ้ว หรืออะไรก็ตาม

ต่อให้ไม่มีบทพูด เขาก็พยายามจะสื่อสารกับคนดูว่าเขากำลังผิดหวังอยู่ กำลังเศร้าอยู่ หรือเดี๋ยวอีกสองซีนเขาจะต้องตายนะ เขาถูกเทรนด์มาแบบนั้น ซึ่งหนังเรามันไม่ต้องการสิ่งนั้นเลย คนดูต้องตามเราไปเรื่อยๆ แล้วในที่สุดคุณจะได้รับรางวัล ได้รับความเพลิดเพลินเอง มันมีความกังวลตรงนี้ เพราะกฤษณ์เขามีประสบการณ์ แต่ปรากฏว่าเขาแนบเนียนมาก

ตอนเราทำเวิร์กช็อปส่วนมากเราไม่ได้เวิร์กช็อปเรื่องการแสดง เราจะช่วยกันหาว่าไอตัวละครคนนี้มันเป็นใครมากกว่า ทำไมเขาถึงมาอยู่ตรงนี้ ทำไมถึงทำแบบนี้ ทำไมถึงคิดแบบนี้ คือหนังเรามันไม่ได้เดินเรื่องด้วยเนื้อเรื่อง หนังเรามันเดินเรื่องด้วยตัวละคร มันเป็นเพราะตัวละครตัดสินใจทำแบบนี้ แล้วมันก็จะพาเรื่องไป

ทำหนังเล่าเรื่องเมียทำอาหารฆ่าผัว กังวลไหมว่าคนดูยุคนี้สมัยนี้จะไม่อิน

ไม่นะ ถ้ามันจะไม่คุยกับคนยุคนี้ มันก็คุยกับคนบางกลุ่ม หนังทุกเรื่องมีคนดูของมัน พอคุณถามคำถามนี้ ผมกลับรู้สึกว่าหนังเรื่องนี้แม่งจะเวิร์กกับคนยุคนี้ เพราะว่าผมว่าตอนนี้คนยุคนี้แม่งเริ่มจะน็อกรอบ เริ่มกินหางมาถึงยุคผม อันนี้พูดเข้าข้างตัวเองเปล่าไม่รู้นะ แต่รู้สึกว่ามันจะเวิร์กกับคนยุคนี้

หนังผมความแปลกในวิธีการเล่าเรื่อง หรือความประหลาดของตัวละคร ยุคหนึ่งคนงง ทำไมไอเหี้ยนี่เลือกทำแบบนี้วะ ตัวละครนี้พอมันเจอเหตุการณ์นี้ ทำไมมันเลือกแบบนี้วะ แม่งไม่เห็น Make sense พี่เขาแม่งประหลาด แม่งติสต์แดก คือการที่ตัวละครของผมไม่ทำอะไรตามขนบ สำหรับคนยุคนี้มันเป็นเรื่องธรรมดา

เพราะคนยุคนี้เขาก็เป็นคนอย่างนั้นกัน อะไรที่มันไม่เป็นไปตามขนบ 1 2 3 4 เขาไม่ได้ตกใจเท่าคนรุ่นก่อนๆ ผมรู้สึกว่าเรื่องนี้มันน่าจะวนมาเจอกันพอดี เดี๋ยวเราลองดูกันเมื่อหนังเข้าโรง ผมอาจจะล้มหน้าฟาด เลือดกบปากก็ได้นะครับ แต่ว่าก็เป็นแบบนี้มาหลายเรื่อง ไม่เป็นไร คนเรามันก็ต้องมีความหวัง

ทุกวันนี้คุณยังเข้าโรงหนังอยู่ไหม

เข้าอยู่ตลอด ถ้าจะดูหนังก็ไปดูที่โรง เรื่องไหนอดดูในโรงก็ถือว่าอดไป ไม่หามาดู

ซีรีส์ที่กำลังฮิตอยู่ตอนนี้ คุณดูหรือยัง

คือผมไม่ค่อยตามดูซีรีส์ ซีรีส์มันมีหลายตอน แต่หนังเราดูจบในชั่วโมงครึ่ง ซีรีส์มันต้องตาม เคยดูจบเรื่องเดียวคือ Chernobyl มี 5 ตอน แล้วมันสนุกก็ดูจนจบ ผมไม่มีนิสัยในการดูซีรีส์

ไม่กลัวตกขบวนเหรอ ข่าวไม่ตาม อะไรฮิตก็ไม่รู้

ไม่กลัว คือผมไม่เคยขึ้นขบวนนั้น เขาจะไปไหนกันมันไม่เคยรับผมไปอยู่ดี ผมไม่เคยโบกขึ้นด้วย เท่ากับผมไม่ตกขบวน คำว่าตกขบวน คือคุณอยู่บนนั้นแล้วลงไปเยี่ยว ไม่ตามต่อ แบบนี้คือตกขบวน ผมไม่เคยขึ้นขบวนนั้นตั้งแต่แรก มันไม่ได้มีความสำคัญกับชีวิตเรา ผมเป็นคนที่สนใจแต่ตัวเองและสิ่งที่ตัวเองทำ เพื่อนก็มีแค่จำนวนหนึ่ง

แต่เพื่อนน่าจะยังโทรมานัดกินเหล้า พบปะ พูดคุยข่าวสาร

ใช่ๆ ผมเพื่อนไม่เยอะ ส่วนมากก็มากินที่บ้าน บ้านผมที่เชียงใหม่มันไกลจากตัวเมืองมาก ผมอยู่แม่ริม มันคือทุ่ง คือป่าเลย มีวัดป่าเป็นเพื่อนบ้าน มีพระอยู่ 4 รูป บรรยากาศจะเงียบหน่อย อยู่ๆ มันก็คล้ายๆ ผมชินกับชีวิตแบบนี้ ชอบชีวิตแบบนี้ เวลามากรุงเทพฯ ที แม่งเหนื่อยชิบหาย ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ยังเหนื่อยเลย ไอรังสีของกรุงเทพฯ มันรู้สึกได้เลย

ทั้งที่เป็นคนกรุงเทพฯ เกิดกรุงเทพฯ วันนี้เบื่อกรุงเทพฯ

ผมเป็นคนกรุงเทพฯ 1,000% แล้วก็ไม่ค่อยชอบธรรมชาติ ไม่เคยคิดว่าจะอยู่ในธรรมชาติ แต่พออายุมากขึ้น ผมก็เปลี่ยนไป กรุงเทพฯ ที่เราชอบ ที่เรารักมันหายไปแล้ว ตอนเด็ก ๆ ที่ผมโตมา ต่อให้มันมีห้างเอ็มโพเรียมก็ตาม มันก็ยังมีร้านข้าวซอยที่กินประจำ ร้านข้าวมันไก่ที่ผมชอบกิน และมันก็มีร้านแพงๆ

หรือซื้อกางเกงมา ขาแม่งยาวไป ก็เอาไปให้พี่ตรงกลางซอยตัด เขาตัดเย็บกันตรงนั้น ตอนนี้สิ่งเหล่านี้มันไม่มีแล้ว ร้านข้าวซอยป้าแกก็ปิดไป เพราะแกสู้ค่าเช่าไม่ไหว ตอนนี้มันกลายเป็นร้านญี่ปุ่นแพงมาก เมืองห่าอะไรก็ไม่รู้

คือกรุงเทพฯ มันกลายเป็นสนามเด็กเล่นของคนเก๋ คนรวย คนฮิป คนธรรมดาไปอยู่ไหนไม่รู้ ไอ้สิ่งที่ผมเคยรักเคยชอบในกรุงเทพฯ มันหายไป เสน่ห์มันหาย แต่ก็อายุด้วยแหละ พออายุมากขึ้นผมไม่ต้องการความอึกทึกขนาดนั้น

พักเรื่องการทำหนังไว้ก่อน อยู่เชียงใหม่ คุณเป็นคนทำอาหารกินเองไหม

แฟนทำ แฟนผมทำอาหารเก่งมาก ผมเป็นคนล้างจาน (หัวเราะ) แฟนผมทำอาหารทุกอย่าง ส่วนมากเราจะทำอาหารแปลกๆ กินกัน อาหารโมร็อกโก แขกบ้าง อินเดียบ้าง อาหารไทยก็ทำ เป็นบ้านที่ชอบลองกิน เป็นคนชอบกิน

วันนี้ วัยนี้ เลือกไหม เน้นกินอะไร เลี่ยงอะไร

ผมเลือกกินมาก แต่ชอบกินอะไรซ้ำๆ ร้านอาหารที่ไปส่วนมากไปจนไม่ต้องสั่งแล้ว เดินไปนั่งเขาก็รู้แล้ว เมนูซ้ำๆ ก็อย่างเช่น กะเพรา ก๋วยเตี๋ยวหมูต้มยำ แล้วก็ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ เป็นคนชอบกินเนื้อ

ไม่สั่งดิลิเวอรี

คือผมไม่ค่อยชอบกินอาหารที่มาในถุง ยิ่งก๋วยเตี๋ยวนี่กินไม่ได้เลย ถ้ามาในถุงแกะออกมามันจะเป็นรูปถุง เส้นมันจะเป็นก้อนๆ ผมกินไม่ได้ ดังนั้นผมก็จะไม่ค่อยใช้บริการดิลิเวอรีอะไรพวกนี้ ถ้าไม่ทำกินที่บ้านก็เดินไปกินที่ร้าน ขับรถไปกินที่ร้าน แล้วผมชอบกินอาหารร้อนๆ ด้วย ไม่ชอบกินแบบชืดๆ

แต่ก็เข้าไมโครเวฟได้

บ้านผมไม่มีไมโครเวฟ ทีวีก็ไม่มี ผมเหมือนฤาษี (หัวเราะ)

เหมือนนักบวช

ใช่ๆ เหมือนนักบวชที่มีภาพยนตร์เป็นศาสนา

ย้อนไปเด็กๆ อาหารการกินในบ้านคุณเป็นยังไง

ผมเติบโตมาในบ้านที่ไม่กินเผ็ด กินเผ็ดไม่เป็น เพิ่งจะมากินเผ็ดเป็นตอนเริ่มทำหนัง ทำโฆษณา พอออกกองถ่ายมัน อาหารมันเริ่มเผ็ดขึ้นเวลาเขาทำ ผมก็ต้องกิน หลังๆ เราก็ชอบนะ อาหารที่มันรสจัดหน่อย

ผมโตมากับหมูทอด ต้มฟัก อาหารไม่ตื่นเต้นเลย อาหารพื้นบ้านธรรมดาทั่วไป น้ำพริกกะปิอะไรแบบนี้ แต่สมัยนั้นมันดีนะ ยาฆ่าแมลงแทบไม่มีในยุคที่ผมเติบโตมา มันไม่ต้องระวังเท่าสมัยนี้ ริมรั้วบ้านผมจะมีต้นกระถิน ก็เด็ดกินเลย ซูเปอร์มาร์เก็ตมันยังไม่มีเลยมั้ง แต่มีตลาด

ใครเป็นคนทำอาหารในบ้าน

คือพ่อแม่ผมเป็นคนทำงานทั้งคู่ แม่ทำงานสถานทูต พ่อทำงานบริษัทเอกชน บ้านเราก็จะมีแม่ครัวที่ทำอาหาร

โมเมนต์บนโต๊ะอาหาร กินข้าวพร้อมกันถือเป็นโมเมนต์ที่ดีไหม

ดีนะ พ่อผมเป็นคนเจ้าระเบียบ หมายความว่าการกินข้าวก็ต้องกินด้วยกันเป็นครอบครัว เกิดคุณกินอิ่มก่อน คุณก็ยังลุกไปไม่ได้นะ คุณต้องนั่งรอจนคนอื่นกินอิ่ม มันค่อนข้างมีระเบียบมาก ไม่ได้โตมาแบบยังไงก็ได้  คือจะมาลุกไปก่อนนี่ โห่ ไม่ได้เลยครับ เป็นบาปเลย (หัวเราะ) แล้วผมไม่เคยแหกกฎนี้ คือพ่อผมไม่ถึงกับดุนะ แต่ว่าเราก็ไม่กล้าขัดขืน เขาไม่เคยดุถึงขั้นว่าตี เราก็เคารพเขามาก ไม่กล้าจะไปขัดขืนคำสั่ง

อาหารดีๆ แพงๆ คุณกินไหม

ผมไม่ค่อยกินอาหารแพงว่ะ กินบ้างนะ ส่วนมากเวลาไปกินอาหารแพงๆ ผมมักจะไม่ได้เป็นคนออกเงิน คือเมืองไทยอาหารแม่งอร่อยแทบทุกอย่าง ไม่รู้จะไปกินอาหารแพงๆ ทำไม มันจะมีมิชลินใช่ไหม กี่ดาวก็ว่ากันไป ผมไม่กินเลย คือถ้ากินแล้วรู้สึกว่ามันแพงมาก เราจะรู้สึกไม่ชอบชอบใจ

เขาถึงบอกว่าอาหารมันสะท้อนปูมหลัง รสนิยม คุณภาพชีวิต

ใช่ๆ ผมเป็นคนชอบกินของอร่อย ชอบกินของดี แต่ถ้าแพงไม่กิน พอมันแพง มันก็มาพร้อมกับอย่างอื่น ผมแม่งแทบจะไม่เคยใส่กางเกงขายาวเลย ผมใส่กางเกงขาสั้น ผมแต่งตัวแบบนี้ แล้วให้ผมไปกินร้านที่มันหรูๆ ดีๆ มันไม่ได้

ทำไมเราต้องอยากกินอะไรขนาดนั้น ต้องเคารพกฎบ้าๆ บอๆ ที่มันไม่ได้เกี่ยวชีวิตเรา มึงจะมาห้ามกูใส่ขาสั้นทำเหี้ยอะไรวะ แม่งนี่เมืองไทยร้อนจะตายห่า (หัวเราะ) มึงให้กูใส่สูทเหรอวะ ไอเหี้ย ก็ใช่ ร้านมึงไม่ร้อนไง ร้านคุณแม่งมีแอร์ไง แต่จากบ้านผมไปร้านคุณเนี่ย ผมทำไงกับไอสูทชุดนี้วะ ไอห่า มันตลกดี แต่บางทีเขาชวนไปกินก็ไปนะ ผมจะมีรุ่นพี่ที่แบบว่ารวยๆ มีเงินเยอะ บางทีนัดกินข้าวก็นัดร้านแบบนี้ แต่เขาจะเลี้ยง

มันไม่ได้เกี่ยวกับเงินในกระเป๋าใช่ไหม จะกินก็กินได้

เกี่ยวสิ ทำไมจะไม่เกี่ยว ผมเลือกชีวิตแบบนี้ เพราะผมไม่อยากทำงานเยอะ ผมอยากทำงานน้อยๆ อยากทำเฉพาะสิ่งที่อยากทำเท่านั้น ไม่อยากต้องไปทำสิ่งที่ไม่อยากทำ ผมทำแบบนั้นมาหลายสิบปีแล้ว ต้องไปทำสิ่งที่ไม่อยากทำ แล้วก็ต้องกล้ำกลืนเข้าไป ผมทำอย่างนั้นนานมาก แล้วได้เงินเยอะด้วย

ตอนนี้ไม่อยากทำอย่างนั้นแล้ว ทีนี้ก็มานั่งคิดว่าเงินที่มีอยู่ก็ไม่ได้มาก ถ้าเราใช้ชีวิตแบบไม่ต้องแพง ไม่ต้องหรู ใช้ชีวิตแบบสมถะแบบคนปกติทั่วไป ผมก็ไม่ต้องบ้าคลั่งหาเงินขนาดนั้น ผมเลือกชีวิตแบบนี้ ทำแต่งานที่อยากทำ

เวลามีคนมาออฟเฟอร์งานให้ทำ ถ้าดูๆ แล้วผมไม่ชอบ ไม่อยากทำ ผมสามารถปฏิเสธได้เสมอ จริงๆ แล้ว ชีวิตผมตอนนี้ปฏิเสธงานมากกว่ารับงานนะ มันเป็นความหรูหราอีกแบบหนึ่ง การทำสิ่งนี้ได้มันก็เหมือนคุณมีเงินเยอะ การที่คุณสามารถ say no กับทุกอย่างได้ถ้าตีเป็นเงิน คุณรวยมากนะ

ผมเคยคุยกับเพื่อนเรื่องนี้ เฮ่ย คนรวยนี่มันวัดกันที่ไหนวะ ทุกคนก็จะคิดว่าคนรวยมันต้องวัดกันที่เงินในธนาคาร ผมว่าอันนั้นมันก็เป็นความรวยแบบหนึ่ง แต่ความรวยมันมีหลายแบบ ผมว่าใครก็ตามที่สามารถเลือกได้ว่าตอนบ่ายกูอยากนอนหลับสักชั่วโมงหนึ่ง วันไหนก็ได้ของชีวิตนี้นะ โดยไม่ต้องแคร์อะไรเลย ผมว่าคนแบบนี้แม่งรวยมากนะ

คือเวลาว่างนี่แม่ง โดยเฉพาะสำหรับคนยุคนี้สมัยนี้ เวลาว่างเป็นความร่ำรวยแบบหนึ่งเลย เพราะคนส่วนมากจะบ่นว่าไม่มีเวลา พอผมเลือกชีวิตแบบนี้ ผมก็ต้องเป็นคนไม่สุรุ่ยสุร่าย มันก็กลับมาที่คำถามไม่เลือกกินอะไรแพงๆ เกี่ยวกับเงินไหม เกี่ยวแน่นอน

อาหารที่เสิร์ฟมาเป็นคอร์ส ก่อนกินต้องฟังสตอรี่ยืดยาว โดยนิสัยคุณชอบไหม

ไม่ชอบ พิธีกรรมบ้าๆ บอๆ แล้วที่มึงมาเล่าให้กูฟัง มึงก็ท่องมาหรือเปล่าวะ บางร้านมีคนบอกอร่อยมากพี่ พี่ต้องไปกิน อร่อยยังไงแม่งก็ตลกอะ ผมไปกินอาหารไทยแล้วจ่ายหัวหนึ่งเป็นหมื่น กินแล้วไงวะ ต้องไม่ขี้ไป 3 วัน 4 วันงี้เหรอ ต้องอั้นขี้ไว้เหรอ

ตอนไปเมืองนอก เช่นว่าไปฉายหนังตามเทศกาล คุณกินอาหารไทยบ้างไหม

ไม่ค่อยได้กินอาหารไทยเลย เวลาไปต่างประเทศกินอาหารฝรั่งตลอด อ๋อ เคยครั้งเดียว กินส้มตำกับอาหารอีสานที่สตอกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เคยแค่ครั้งเดียว ส่วนมากถ้าไปเทศกาลหนัง เขาก็จะพาไปกิน

แล้วถ้าวันไหนผมต้องอยู่คนเดียว ไม่มีใครพาไปกิน ง่ายสุดคือกินราเม็ง (หัวเราะ) เดี๋ยวนี้ทุกประเทศมีราเม็งหมดแล้ว คุณไปประเทศอะไรแม่งมีราเม็งหมดแล้ว อร่อยหมดเลยด้วย ไม่ต้องไปญี่ปุ่นแล้วก็ได้ ผมเพิ่งไปซิดนีย์มา เอาหนังไปฉาย ร้านราเม็งเต็มไปหมดเลย เยอะกว่าเซเว่นอีก อยู่ๆ คนก็กินราเม็งกัน แล้วมันนั่งคนเดียวได้ มีเคาน์เตอร์ให้นั่ง ไม่ต้องวุ่นวายกับใคร

ส้มตำที่ว่ารสชาติถูกปากไหม บางคนบอกอาหารไทยที่ต่างประเทศรสชาติไม่เหมือนที่ไทย

เฮ่ย อร่อยแต่นี่นานแล้วนะ เป็นสิบปีแล้ว พี่คนนั้นเขาเจ๋งมากเลย ตลกดี ตอนนั้นผมเอามนต์รักทรานซิสเตอร์ไปฉาย แล้ววันนั้นมันว่าง ผมยืนอยู่กับแฟนรอข้ามถนนกันอยู่ แล้วแฟนผมบอกอยากกินราดหน้า ทำไมเราอยากกินราดหน้าที่สวีเดนวะ ระหว่างที่กำลังรอไฟแดง มันมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเรา แม่งคนไทยแน่เลย พี่คนนี้ดูทรงคนไทยแน่ๆ

เราก็ไปถามเขา พี่ครับ คนไทยปะฮะ ไอ้เหี้ย แม่งคนไทยจริงๆ ด้วย (หัวเราะ) เราบอกเขาว่าผมอยากกินราดหน้า ในสตอกโฮล์มมันมีราดหน้าปะ มีร้านอาหารไทยไหม เขาบอกมากินร้านพี่เลย แม่งเขาเป็นเจ้าของร้านอาหารอีสาน ก็เลยไปกินอาหารอีสานกัน อร่อยนะ

กินๆ ไปเขาก็ถามว่าน้องมาทำอะไร อ๋อ ผมเอาหนังมาฉาย ห้ะ หนังอะไร หนังไทยครับ หนังไทยเลยเหรอ ฉายที่ไหนเนี่ย เดี๋ยวคืนพรุ่งนี้ฉาย อุ๊ยอยากไปดู คนไทยเต็มร้านเลย ผมก็เลยเอาตั๋วไปให้เขา 20 ใบ เขามาดูหนังผมกันสนุกสนาน

กลับมาตอบคำถาม ผมว่ารสชาติจะเป็นยังไงมันอยู่ที่เมืองด้วย สมมติคุณไป LA ผมรับรองรสชาติแม่งเหมือนที่ไทยเลย เพราะคอมมิวนิตีคนไทยแม่งใหญ่มาก มันจะมีตลาดรังสิต มันเขียนไว้เลยว่าตลาดรังสิต มีร้านอาหารไทยเต็มเลย

หรืออย่างซิดนีย์ก็มีอาหารไทยขายเยอะ คนไทยอยู่เยอะมาก ถ้าอย่างนี้รสชาติมันจะเหมือนนะ แล้วเดี๋ยวนี้มันยิ่งง่ายเลย เมื่อก่อนคนเปิดร้านอาหารไทยที่ต่างประเทศ ต้องรอวัตถุดิบจากไทย ต้องกลับมาไทยแล้วขนไป หรือไม่ก็ฝากเพื่อนขนมาให้

เดี๋ยวนี้ไม่ต้อง แม่ง Freeze dry มาทุกอย่าง ส่งข้ามคืนรุ่งขึ้นได้เลย มันขึ้นอยู่กับว่าคุณอยู่ที่ไหน ถ้าคุณไปประเทศที่ไม่ค่อยรู้เรื่องอาหารไทย มันก็อาจจะยากหน่อย อย่างปารีสนี่ผมเชื่อว่าต้องมีร้านอาหารไทยอร่อยๆ มีแน่ๆ หรือลอนดอนมีแน่ๆ

ยุคหนึ่งคนเถียงกันเรื่องอาหารไทยแท้ คุณว่าแท้ไม่แท้อะไรเป็นตัวแบ่ง

ผมไม่มีความรู้ตรงนี้วะ ในชีวิตผม วันๆ ผมกินอาหารไทยน้อยมากนะเดี๋ยวนี้ ผมชอบกินอาหารญี่ปุ่นมากกว่า เวลาไม่รู้จะกินอะไร เวลาไม่มีไอเดียว่าจะกินอะไร ผมก็ไปแต่ร้านญี่ปุ่น หรืออย่างพิซซานี่กินบ่อยมาก เพราะหลานชอบกิน ต้องพามันไปกิน

อาหารไทยถ้าจะได้กินคือแม่ของแฟนผมทำ เขาทำอาหารเก่งมาก ถ้าอยู่กรุงเทพฯ ก็จะได้กินฝีมือเขา อาหารไทยแท้หรือไม่แท้ ผมไม่แคร์ เราชอบกินของอร่อย ขอแค่อร่อยผมกินได้หมด แต่กะเพรานี่แม่งอาหารไทยเปล่าวะ

พริกก็ไม่ใช่ของไทยแล้ว

หรือไข่ดาวก็ดูไม่ใช่ของไทย แต่ถ้าเป็นอาหารไทยแท้ ผมเดาว่ามันอาจจะเป็นอาหารชาววัง แต่โอเคมันคงมีอิทธิพลมาจากที่อื่นด้วย ข้าวแช่นี่มันดูเหมือนอาหารไทยมากนะ แต่ผมดูๆ ไปก็รู้สึกว่ามันดูมีอิทธิพลจากชาติอื่นยังไงก็ไม่รู้ แต่เขาก็เคลมว่าข้าวแช่คืออาหารชาววัง

มันมีฝรั่งคนหนึ่งน่าสนใจ เขาชื่อเดวิด ทอมป์สัน (David Thompson) เป็นคนออสเตรเลีย เปิดร้านอาหารชื่อ น้ำ (Nahm) อยู่ที่โรงแรมแถวๆ สาธร (โรงแรม COMO Metropolitan Bangkok) ที่หลายคนไม่ค่อยรู้คือเขาเป็น Expert เรื่องอาหารไทย คนยกย่องเขาว่าเป็นคนทำอาหารไทยแบบ Authentic แต่เป็นฝรั่ง

เดวิด ทอมป์สัน เขาสะสมหนังสืองานศพของพวกตระกูลเก่าแก่ เจ้า หรือเชื้อพระวงศ์ พวกผู้ดีเก่า สมมติคุณตาคุณยายตาย ในหนังสืองานศพเขาชอบบันทึกสูตรอาหารไว้ มันเป็นสิ่งที่เขาทำกัน เดวิด ทอมป์สัน สะสมของพวกนี้ แล้วเขาก็ทำอาหารตามสูตรทุกอย่างแบบเป๊ะๆ โดยที่เขาเคลมว่านี่มันคืออาหารไทยแท้จริงๆ ที่ยังไม่โดนบิดพลิ้ว

เพื่อให้เห็นภาพ อร่อยของคุณมันต้องรสชาติเป็นแบบไหน

ไม่รู้เลยว่ะ บางร้านแม่งทำเผ็ดฉิบหาย กินแทบไม่ได้ แต่แม่งอร่อย คือกินไปก็ทรมานไปนะ แต่มันอร่อยอะ ผมไม่มีคำนิยามเลย มันต้องกินแล้วจะรู้เองว่า โห อันนี้อร่อย รสชาติใช้ได้ มันมีหลายร้านที่เขาชื่นชมแซ่ซ้องกันเลยนะว่าอร่อยฉิบหายเลย รีวิว 5 ดาว ผมไปกินแล้วไม่ชอบก็มีนะ ไม่อยากพูดชื่อร้าน แต่มันอาจจะถูกปากคนอื่นอีก 10,000 คนไง แค่มันไม่ถูกปากเรา

ทำไมคนยุคนี้ชอบให้คนอื่นมาบอกว่าลองกินอันนี้สิ อันนั้นสิ

อ้าว (หัวเราะ) ยุคนี้มีมือถือไง มันเช็กได้ มันทำให้เรารู้สึกอยากกิน มันมีรีวิว แต่ผมเป็นพวกไม่ดูอะไรพวกนี้ ไม่ค่อยเช็กรีวิว อยากไปกินผมก็ไปกิน แล้วถ้าไม่อร่อย ก็ถือว่าผมซวยไป แต่ถ้าอร่อยผมก็ เย้ นั่นแหละ สมัยนี้เขาเช็กรีวิวก่อน แต่เราก็ไม่ชัวร์อีกนะว่ารีวิวพวกนี้มันก็เพื่อนมึงเปล่าวะ

บางร้านชีวิตพลิกเพราะรีวิวเลย ขยับขยายสาขา มันมีอิทธิพลขนาดนั้น

อ๋อใช่ๆ มันดีนะ ก็นี่ไง Gelato ของพี่กฤษณ์ ผมยังไม่เคยกินนะ เคยผ่านไปหนหนึ่ง แถวยาวฉิบหายเลย แต่เขาบอกมันแพงมาก ทุกคนก็ด่ากันว่าแพง มึงไปด่าเขาแพงเนี่ย มึงรู้ว่าเขาใช้อะไรทำบ้าง เขาอาจใช้ของแพงก็ได้ใช่ไหมล่ะ แพงก็อย่าไปกิน นี่มึงไปด่าเขา

เหมือนยุคหนึ่งที่ผมทำหนังออกมาแล้วโดนด่าเยอะๆ แต่ไม่ได้โดนด่าว่าหนังห่วย ส่วนมากจะโดนด่าแบบประเด็นอะไรที่มันแรงๆ คนแม่งก็ไปดูฉิบหายเลยนะ ผมว่ามันก็คล้ายๆ กัน ยิ่งด่ามึงยิ่งโปรโมตให้เขา

วัยนี้ คุณแคร์เรื่องการกินอาหารเพื่อสุขภาพแค่ไหน

แคร์นะ แต่ผมไม่ได้เข้มงวดกับการกินขนาดนั้น รู้ตัวว่าอายุขนาดนี้ไม่สามารถกินแบบที่เราเคยกินตอนอายุ 30 ได้ มันกินน้อยลงไปเอง อย่างเดี๋ยวนี้ถ้าไม่มีนัดกับเพื่อน ถ้าอยู่บ้าน บางทีข้าวเย็นผมแทบไม่กินเลย บางวันกินถั่วกับไวน์ 2 แก้ว มื้อเช้ากับมื้อเที่ยงผมกินเยอะเลย เย็นไม่ค่อยกิน อายุขนาดนี้ความเป็นห่วงสุขภาพมันจะตามมาเอง

ไม่ถึงขั้นกินผักต้มจิ้มน้ำพริก

ไม่ขนาดนั้น ผมไม่ได้มีกฎเกณฑ์ในการกินเท่าไหร่ แต่บังเอิญว่าโดยส่วนตัวของที่ชอบกินมักจะเป็นของที่ค่อนข้างโอเค อย่าง Junk Food ผมไม่กิน ไม่ใช่เพราะสุขภาพนะ ของหวานผมก็ไม่กิน เค้กอะไรแบบนี้ ไม่กิน ไม่ชอบ แต่ไม่ถึงขั้นว่ากูจะไม่กินไอนี่ ต้องไม่กินไอนั่น ที่เขาทำ IF อะไรกันผมก็ไม่เคยทำ

ผมว่าตัวเราเป็นหมอที่ดีที่สุดของตัวเอง เราใช้วิธีสังเกตตัวเอง อย่างวันนี้รู้สึกไม่ค่อยดี รู้สึกว่าจะป่วยยังไงไม่รู้ เพราะเมื่อคืนแม่งหนัก แล้วมันไม่ได้หนักงี้มานานแล้วไง เนี่ยเดี๋ยววันนี้รู้สึกจะเป็นไข้ละ เย็นๆ นี้เป็นแน่เลย งั้นเดี๋ยวเย็นนี้กูต้องกินข้าวต้มละ วันนี้ต้องงดแอลกอฮอล์ แล้วก็นอนหัวค่ำ ผมจะสังเกตตัวเองเอา แล้วก็ออกกำลัง

ไม่รู้คุณเห็นหรือยัง ‘ครัวสาว’ เป็น 1 ใน 8 หนังไทยที่มีลุ้นเป็นตัวแทนส่งเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ต่างประเทศ

ยังไม่เห็น ไม่รู้ 

เข้าชิงบ่อยๆ ยังรู้สึกอะไรไหม แอบลุ้นให้เป็นหนังตัวเองไหม

มันไม่ได้มีผลอะไรกับผมหรอกครับ หนังผมจะได้เป็นตัวแทนหรือไม่ได้เป็นตัวแทนส่งไปออสการ์ ผมก็ทำเรื่องต่อไปอยู่ดี ถึงยังไงผมก็ทำหนังด้วยวิธีของผมอยู่ดี มันก็หาเงินมาทำยากอยู่ดี หนังเราเคยเป็นตัวแทนส่งไปออสการ์ตั้งไม่รู้กี่เรื่องแล้ว มันไม่เห็นเปลี่ยนชีวิตผมให้ดีขึ้นหรือแย่ลง ผมก็ยังทำหนังของผมเหมือนเดิม

ผมว่าถ้าจะดี มันคงดีกับคนที่ร่วมงานกับผมในหนังมากกว่า สิ่งนี้มันไปส่งผลที่ดีกับอาชีพ เช่น นักแสดง ถ้าหนังที่เขาเล่นได้เป็นตัวแทนไปออสการ์ นักแสดงเขาก็เหมือนมีเครดิตสูงขึ้น เวลาหนังได้รับรางวัลอะไร ผมลุ้นให้นักแสดงได้รับรางวัล ผมจะมีความสุขมากเวลานักแสดงได้รับรางวัล เพราะว่ามันดีกับเขา เขาต้องการสิ่งนี้ มันเหมือนเป็นใบเบิกทาง เพราะนักแสดงที่ผมเลือกมาเล่นหนัง ส่วนมากเป็นนักแสดงหน้าใหม่ เขาไม่ใช่ซูเปอร์สตาร์ รางวัลมันดีกับเขา

เวลาทำหนังแล้วนักแสดงได้รางวัลบ่อยๆ มันดีตรงที่ว่าพอจะทำเรื่องต่อไป ผมอยากได้นักแสดงคนไหน โทรไปส่วนมากเขาจะอยากมาเล่นให้ ถึงแม้เราจะมีเงินให้เขาแค่ เศษ 1 ส่วน 5 ของที่เขาเคยได้ คือรางวัลมันคงเป็นการบอกว่าคนกลุ่มหนึ่งเขา appreciate กับสิ่งที่เราทำ ซึ่งก็ไม่มีอะไรแย่ ไม่มีอะไรเสียหาย

ถ้าการที่หนังถูกส่งไปชิงออสการ์คือใบเบิกทางให้นักแสดงได้รับการยอมรับ แล้วผู้กำกับล่ะ อะไรทำให้ผู้กำกับคนหนึ่งได้รับการยอมรับ

ไม่รู้ว่ะ ผมว่าคนที่ทำงานสร้างสรรค์ จะเป็นผู้กำกับหนัง จะเป็นช่างภาพ จะเป็นนักแสดง ผมว่าสิ่งที่พิสูจน์ว่าคนคนนั้นเป็นของจริงหรือไม่ใช่ของจริง มันไม่ได้วัดที่รางวัลนะ มันวัดกันที่ความยาวนานในการทำอาชีพมั้ง

ยืนระยะ

ใช่ เขาเรียกยืนระยะใช่ไหม ถ้าคุณสามารถยืนระยะได้ ผมว่าอันนี้สำคัญ เพราะสิ่งที่เราทำกันอยู่แม่งยากมาก การทำหนังเป็นกิจกรรมที่ยากที่สุดอย่างหนึ่งของมนุษยชาติเลยวะ (หัวเราะ) ไม่ว่าคุณจะคิดมาดียังไง มันก็ไม่เคยเป็นไปตามแผน มันไม่เคยได้อย่างใจสักอย่าง เพราะฉะนั้นวิธีเดียวที่คุณสามารถพัฒนาฝีมือตัวเอง คือต้องทำแล้วทำอีก ทำแล้วทำอีก ทำแล้วทำอีก ถึงที่สุดคุณต้องยืนระยะให้ได้

สมมติผู้กำกับทำหนังไปถึงเรื่องที่ 4 ที่ 5 คุณอาจจะเริ่มรู้สึกว่ากูพอจะทำเป็นแล้ววะ อาจจะยังไม่เก่ง แต่มันอาศัยการทำหนัง 4 – 5 เรื่อง กว่าคุณจะรู้สึกว่า อ๋อ ถ้ากูคิดแบบนี้แล้วอยากทำให้ได้อย่างที่คิดมันต้องทำแบบนี้วะ เรื่องแรกเรื่องสองเรื่องสามมันยังทำไม่ได้ Know how กับประสบการณ์มันไม่พอ

เพราะฉะนั้น เวลาคนตั้งใจทำหนังแทบตายแล้วมันออกมาห่วย ผมไม่เคยไปรู้สึกแย่กับเขา หรือไปซ้ำเติมอะไรเขา เพราะการทำการหนังมันยาก ทุกคนพร้อมจะล้มตลอดเวลา ทุกคนพร้อมจะเฟล การทำหนัง 1 เรื่อง โอกาสเฟลมันมากกว่าโอกาสที่มันจะสำเร็จ ถ้าตอบคำถามก็คือ การได้รับการยอมรับคือคุณได้ทำเรื่องต่อไป ถ้าคุณไม่ได้รับการยอมรับ คุณจะจบลงแค่เรื่องนี้

ไม่มีใครให้เงินคุณทำ ไม่มีนายทุนให้เงินทุน ส่งไปชิงกองทุนที่ไหนก็ไม่มีใครให้ ฉายไปก็ไม่มีคนดู นั่นคือจบ อาชีพผู้กำกับหนัง คุณจะได้ทำอะไรหรือไม่ได้ทำอะไร มันไม่ได้ถูกกำหนดโดยคุณนะ คุณอาจจะมีไอเดียได้ คุณอาจจะสร้างความฝันขึ้นมาได้ แต่ว่าการที่มันจะถูกทำหรือไม่ถูกทำมันขึ้นอยู่กับคนอื่น ซึ่งมันก็แฟร์ มันก็เลยทำให้เราต้องตั้งใจทำงานมากๆ

หลังๆ มานี้ คนเบื้องหลังถูกมองเห็นมากขึ้น ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ดี แต่คนเบื้องหลังบอกว่าช่วยจ่ายค่าตอบแทนให้สมน้ำสมเนื้อกว่านี้ได้ไหม ในฐานะคนทำหนังทุนไม่สูง คุณมองเรื่องนี้ยังไง

ผมแม่งไม่สามารถพูดอะไรได้เลย เพราะอะไรรู้ไหม เพราะกองถ่ายผมค่าตอบแทนต่ำมาก คนที่ทำงานกับผม เขาทำเพราะเขาสนุก อยากทำ ชอบทำหนังด้วยกัน แต่ให้เขาไปดาวน์รถคันใหม่จากหนังผมคงไม่ได้ คือเราจะบอกกันเสมอว่าเวลาหนังได้ไฟเขียว ได้ทำปั๊บ เราจะบอกทุกคนว่าอย่าไปดาวน์รถนะ อย่าไปซื้อบ้านนะ มันไม่ขนาดนั้น

นักแสดงที่ผมเลือกมาเล่นหนัง โอกาสที่จะเป็นซูเปอร์สตาร์น้อยมาก เพราะว่าเราไม่สามารถจ่ายค่าตัวเขาไหว ถ้าจะพูดเรื่องค่าตอบแทน ผมว่าอย่างนี้ เราไม่ใช่ฮอลลีวูด มาตรฐานในการตอบแทนไม่มีทางเป็นแบบนั้น แต่ผมคิดว่าทุกคนในกองถ่ายควรจะถูกทรีตแบบแฟร์ หมายความว่าเขาต้องถูกทรีตแบบมีศักดิ์ศรี

ถ้าผมมาทำงานในกองถ่าย ผมเป็นใครก็ได้ สมมติผมเป็นคนหาพร็อป ต่อให้ผมได้เงินน้อย แต่ถ้าผมมีความรู้สึกว่า เฮ้ย โปรดิวเซอร์แม่งแคร์ผม ดูแลผมอย่างดี ในเมื่อทุกคนได้เงินน้อย งั้นเรามารีบถ่ายให้จบภายในเวลาด้วยการวางแผนที่ดี อย่าไปมั่ว เตรียมงานให้ดี ถ่ายให้เนี๊ยบ หลังจากนั้นทุกคนจะได้ไปหาเงินหาทอง

กองผมทุกคนจะได้รับการทรีตแบบดีมาก กับข้าวกองผมอร่อยแน่ๆ อันนั้นผมใช้เงินส่วนตัวจ่าย กาแฟทั้งกอง 3 เดือนผมออกเอง เพราะผมชอบกินกาแฟ เพราะงั้นทุกคนก็จะได้กินกาแฟที่อร่อย อาหารต้องอร่อย อาจจะไม่ได้มี 5 อย่างบนโต๊ะ อาจจะมีแค่ 3 อย่าง แต่มันเหมือนทำหนังอะ เราก็จะเลือกคนทำอาหารที่ทำด้วยใจ ตั้งใจทำให้ทุกคนกิน

ต้นทุนมันไม่เท่ากัน หนังของผมทุกอย่างมันจะอันเดอร์บัดเจ็ตนิดๆ เสมอ แต่ถ้าคุณไปทำกับแพลตฟอร์ม อิสรภาพในการที่คุณจะทำตามใจตัวเองมันก็น้อยลง คุณต้องฟังเขาเพราะเขาจ่ายเงินให้คุณ เขาสั่งให้คุณตัดต่อแบบนี้ คุณก็ต้องแก้ให้เขา

แต่พอมาทำแบบกองแบบผม ทุกคนสามารถออกความเห็นได้ แล้วกองเราก็ทำหนังกันเหมือนนักเรียนมาก ทำมาจะ 30 ปีแล้วก็ยังรู้สึกว่าทำหนังนักเรียนอยู่ พอมันเป็นแบบนี้ ค่าตอบแทนมันก็อาจจะน้อยหน่อย แต่คุณได้ทำสิ่งที่ใจปรารถนา ไม่ต้องฟังคนมาก

ตอนทำหนังคุณมีเผลอรู้สึกบ้างไหมว่าต้องการพิสูจน์ตัวเองอะไรบางอย่าง

ถ้ามัวแต่คิดว่าต้องมาพิสูจน์อะไรกับใคร ผมคงไม่ต้องทำห่าอะไรแล้วละ เพราะถ้าผมยังต้องพิสูจน์อะไรอยู่ ทำหนังเรื่องนี้คงไม่มีใครมานั่งสัมภาษณ์แบบนี้ คุณต้องรู้จักผมแล้ว เมื่อคืนผมเพิ่งคุยกับป๋าเต็ด ป๋าเต็ดบอกว่าเขาแม่งเป็นคนแบบ Forrest Gump คือเขาไม่ตั้งคำถามอะไร อยากทำอะไรก็ทำไปเลย ดีชั่วเขาก็ทำ แต่ผมไม่เคยดู Forrest Gump ผมก็เลยไม่รู้ว่า Forrest Gump มันเป็นยังไง

พอป๋าเต็ดบอกแบบนั้น ผมว่าผมคงคล้ายๆ Forrest Gump ผมไม่ค่อยคิดอะไรมากไปกว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้า การพิสูจน์ตัวเองมันต้องมองไปตรงนู้น (ชี้นิ้วไปที่ไกลๆ) ไปตรงที่มีคนยืนรอตบมือให้เรา หรือจะกระทืบเราอยู่ ตั้งแต่ผมเป็นวัยรุ่น เรียนจบ จนเริ่มทำงาน ผมไม่เคยมองเกินไอกระดาษสี่เหลี่ยมตรงนี้เลย ผมอยากทำตรงนี้ให้แม่งดีมากๆ แล้วผมไม่เห็นอย่างอื่น

ผมไปเรียนเมืองนอก พอเรียนจบงานแรกที่ผมทำคือไปทำบริษัทออกแบบกราฟิกที่นิวยอร์ก โห เท่มากเลยอะ ออฟฟิศมีแค่ 6 คน แล้วผมถูกจ้างเข้าไป ครูเป็นคนพาเข้าไป ผมทิ้งขยะกับซื้อกาแฟให้คนอื่นกินอยู่ 1 ปี ไม่ได้แตะงานดีไซน์เลย ผมเป็นเบ๊อะ ต้องไปถึงออฟฟิศก่อนทุกคนเพื่อไปเปิดออฟฟิศ เปิดแอร์ เปิดทุกอย่าง ต้องเอาขยะไปทิ้ง เอาถุงขยะใหม่มาใส่

พอทุกคนเริ่มเข้ามาออฟฟิศ ผมก็มีหน้าที่ไปซื้อกาแฟให้ทุกคนกิน ที่ออฟฟิศไม่มีเครื่องทำกาแฟ ผมก็ต้องวิ่งลงไปร้านจีน ใกล้ๆ วิ่งไปซื้อ ผมก็จะรู้หมดว่าทีมกินกาแฟแบบใส่น้ำตาล 2 ช้อน คนนี้ไม่ใส่น้ำตาล คนนี้ไม่ใส่นม กินกาแฟดำ 6 คน 7 คน ผมจะรู้หมดทุกใครกินอะไร แล้วผมซื้อได้ถูกใจทุกคน การทิ้งขยะของผม ถุงขยะผมจะเนี้ยบมากเลยเวลาเอาไปวางข้างนอก รอรถขยะมาเก็บ ถุงขยะของผมนี่วางไว้อย่างเนี้ยบ

หน้าที่ผมมีแค่นี้ วันๆ ก็ทำความสะอาดออฟฟิศ รับโทรศัพท์ แต่ผมก็ไม่เคยมองเกินตรงนี้ ผมไม่เคยคิดว่าเดี๋ยววันหนึ่งกูจะต้องไปก้าวขึ้นไปเป็นหัวหน้า ผมไม่คิด พอผมอยู่มานานพอ ผมก็ถูกย้ายไปทำอีกตำแหน่งหนึ่ง วันหนึ่ง มีดีไซน์เนอร์คนหนึ่ง เขาเป็นรุ่นพี่ผม เขาออกไป ผมก็ขึ้นมาแทนเขา เพิ่งได้เริ่มออกแบบ ถึงเวลาเดี๋ยวมันมาเอง

กลับไปตอบคำถามว่ารู้สึกว่าต้องพิสูจน์ตัวเองอะไรไหม มันคงมีอะ แต่ผมไม่ค่อยมีเวลาไปคิดตรงนั้นอย่างที่บอกว่าทำหนังเนี่ย มันยาก เพราะฉะนั้น พอได้ทำแล้ว มันไม่มีวันได้โงหัวออกไปจากการทำหนังได้ ตอนทำ Pre-Production มันจะมีคำถามร้อยคำถามทุกวัน ทรงผมอันนี้พี่จะเอายังไง ต้นไม้จะให้ตัดไหม พี่เลือกให้หน่อยรถเอาสีอะไร

คือคุณไม่มีเวลาไปคิดอย่างอื่น พอเปิดกล้อง ออกกองถ่ายปั๊บ คราวนี้ยิ่งไม่มีเวลาโงหัวเลย มันยาวไปจนรู้ตัวอีกทีเนี่ยหนังเข้าโรงละ แล้วก็ลุ้นเอาว่า ไอ้เหี้ย แม่ง เอาวะ กูหวังว่าคนที่มันควรจะชอบ ขอให้มันชอบเถอะ

วันนี้ วัยนี้ คุณยังสนุกกับการทำหนังอยู่ไหม

สนุกเท่า Day 1 ตั้งแต่ 30 ปีที่แล้ว มีความสุขมากเวลาได้ทำ แต่ความกระตือรือร้นมันลดน้อยลงเยอะนะ มันไม่เท่ากับเมื่อตอนทำหนัง 2 – 3 เรื่องแรก ตอนนั้นความกระตือรือร้นมันมหาศาลมาก ตอนนี้ความกระตือรือร้นมันน้อย ถ้าเรื่องนี้ยังหาเงินไม่ได้ ยังไม่ได้ทำ ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปทำงานศิลปะก่อนอันนี้ค่อยว่ากัน แต่ว่าความสุขในการได้ทำ เมื่อได้ทำเหมือนกลับไปเป็นเด็กเลย คือเท่ากับ Day 1 เลย ตื่นเต้น นอนไม่หลับตลอด 4 เดือน ถ่ายหนังทุกเรื่องก็ยังน้ำหนักลด 3 – 4 กิโลทุกเรื่อง

เอาเข้าจริง คุณกังวลไหมที่ตัวเองมีความกระตือรือร้นในการทำหนังน้อยลง

ช่วยไม่ได้ เรากำหนดมันไม่ได้ มันมากับอายุ มากับวิถีชีวิต เพราะว่าตอนเราเป็นเด็กกว่านี้ เป็นหนุ่มกว่านี้ ชีวิตเราไม่มีอะไร มีแต่หนัง เราทำแต่หนัง ดูแต่หนัง อ่านหนังสือหนัง หายใจเข้าออกก็มีแต่สิ่งนี้ ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วไง  ตอนนี้ผมมีลูกสาวเป็นหมาลาบราดอร์ ผมก็มีความสุขกับมัน ผมอยู่ที่บ้านเชียงใหม่ ผมก็ขี้เกียจไปวันๆ ชีวิตมันเปลี่ยน พอชีวิตเปลี่ยนมันก็มีผลกับความกระตือรือร้นของเรา พูดง่ายๆ คือมันมีอย่างอื่นเข้ามาในชีวิตเยอะขึ้น ที่ไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับหนัง มันแย่งเอาความกระตือรือร้นนั้นไป

แต่ไม่ถึงขั้นเลิกทำใช่ไหม

ไม่ มันเสพติดไปแล้ว มันเหมือนมันติดเชื้อไปแล้ว เหมือนเชื้อโรค ผมติดเชื้อ Cinema Virus ติดไปแล้วมันไม่หาย แต่โอกาสมันน้อยลง พออายุมากขึ้นโอกาสก็น้อยลง เราก็ต้องจัดการกับตัวเอง จะไปพลุ่งพล่านมากมันก็เป็นทุกข์เปล่าๆ

มีคนบอกว่างานทำให้ชีวิตมีความหมาย คุณว่าเป็นอย่างนั้นจริงไหม

เราว่าจริง สังเกตดีๆ คนว่างงานแม่งจะแก่เร็ว ผม 64 เพื่อนรุ่นเดียวกันบางคนแม่งแก่สัสเลย เพราะมันเกษียณไว มันเลิกทำงานมาตั้งแต่อายุ 50 แล้วมันก็อยู่เฉยๆ ไม่ทำอะไรเลย

คือทำงานไม่ได้แปลว่าต้องทำงานแลกเงินเสมอไปนะ หมายความว่าคนเราต้องมีสิ่งให้ตื่นมาทำ ตัดต้นไม้ ทำสวนทั้งวันมันก็คืองาน

แต่ถ้าจะให้ดีกว่านั้นอีกหน่อยมันควรเป็นงานที่มีความกดดัน เช่น ทำหนัง คือเราไปเอาเงินชาวบ้านเป็นล้านๆ มาทำหนัง คุณก็ต้องมีความรับผิด มีความกดดัน ไอความกดดันระดับหนึ่งมันดีเหมือนกัน มันช่วยให้ชีวิตเราไม่ง่ายไป มีความกดดันหน่อยมันเหมือนกินพริก เผ็ดนิดๆ

ชีวิตง่ายมันไม่ดีหรือ

เราว่าไม่ดี แต่มันไม่มีชีวิตใครที่ง่ายหรอก คนที่คุณนึกว่าคนนี้แม่งรวยมากแล้วจะมีชีวิตที่ง่าย มันก็ไม่จริงหรอก ชีวิตแต่ละแบบมันมีแรงกดดัน แรงเสียดทานอยู่เสมอ ชีวิตควรมีแรงกดดันบ้างแต่ต้องในระดับที่พอควร มันให้อะไรเราเยอะ

แรงกดดันทำให้เรามีความรับผิดชอบ และคนเป็นผู้ใหญ่ต้องมีความรับผิดชอบ ด้วยนิยามแบบนี้ คุณว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่ที่ใช้ได้ไหม

ผมไม่เคยเป็นผู้ใหญ่ ถามคนรอบๆ ตัวผมได้ ความรับผิดชอบผมต่ำมาก ผมทำทุกอย่างเอาสนุกเอามันอย่างเดียว ทำหนังมาตั้งกี่เรื่องก็หาเงินไม่เป็น เป็นแต่ใช้ เขาหามาเท่าไหร่ก็ใช้หมด ผมไม่เคยเป็นผู้ใหญ่เลย ผมไม่เคยเติบโตไปทางนั้น ผมว่าผมเป็นเด็กมาเรื่อยๆ มันแค่แก่ลงแค่นั้นเอง

แล้วอะไรคือตัวแบ่งว่าคนคนหนึ่งเป็นผู้ใหญ่แล้ว

ผมว่าถึงที่สุดแล้ว ความเป็นผู้ใหญ่มันไม่ใช่เรื่องอายุ มันคือความเป็นผู้ใหญ่ มีความรับผิดชอบ ผมมีสิ่งเหล่านี้ในระดับที่ต่ำมากเมื่อเทียบกับอายุ แม้อาชีพจะเปลี่ยน แต่สิ่งที่การทำหนังและโฆษณามันเรียกร้องเหมือนกันคือมึงต้องเป็นคนครีเอทิฟ มันไม่เคยเรียกร้องว่ามึงต้องเป็นคนครีเอทิฟด้วยแล้วมึงต้องเป็นผู้ใหญ่ด้วย

เหมือนกับว่าถ้าพี่เขาไม่เหี้ยมากก็พอรับได้ (หัวเราะ) ความไม่เป็นผู้ใหญ่ของผมมันอยู่ในดีกรีที่ไม่ได้ไปขว้างปาของใส่หัวชาวบ้าน คนที่ทำงานด้วยก็รับได้ หรือแม้แต่คนรอบๆ ตัว ครอบครัวก็พอจะรับได้

ในแง่ความสัมพันธ์ล่ะ เพราะเราจะได้ยินคำว่าความสัมพันธ์แบบผู้ใหญ่ หรือควรทรีตกันแบบผู้ใหญ่

เข้าใจกันมั้ง เพราะถ้าเป็นเด็กมันจะทะเลาะกันตลอดเวลา สมมติกับแฟนก็อาจจะตีกันทะเลาะกัน แต่ผมไม่รู้ว่ามันเรียกว่าความเป็นผู้ใหญ่ได้รึเปล่า

สำหรับคุณ ผู้ใหญ่ที่น่ารักเป็นแบบไหน

ผู้ใหญ่ที่มีอารมณ์ขัน ผมชอบคนมีอารมณ์ขัน คนมีอารมณ์ขันส่วนมากฉลาด มีความคิด อารมณ์ขันมันเป็นผลลัพธ์ของความคิดที่ค่อนข้างซับซ้อน สมมติคุณไปดูเดี่ยวไมโครโฟนของอุดม (แต้พาณิชย์) สิ่งที่เขาเอาออกมาพูด จริงๆ มันเป็นสิ่งที่คุณเห็นทุกวัน แต่คุณไม่เคยคิด 

พออุดมเอามาเล่าแม่งตลกว่ะ หัวเราะกันขี้แทบแตก มันเป็นความฉลาดนะ เขาสามารถพลิกมุมให้มันตลกได้ ทั้งที่บางเรื่องถ้าเจอเองแม่งไม่ขำนะ ผมเลยถือว่าคนมีอารมณ์ขันแม่งฉลาด คนมีอารมณ์ขันน่าอิจฉานะ

กำลังบอกว่าตัวเองไม่ค่อยมีอารมณ์ขัน

ผมมีประมาณหนึ่ง มีให้พอใช้ชีวิตในประเทศนี้แล้วไม่ Suffer (หัวเราะ) คนอยู่ประเทศนี้แม่งต้องมีอารมณ์ขันมากนะ เพราะไม่รู้ว่าไอ้เหี้ยแม่ง ตกลงแล้วบอลโลกจะได้ดูเปล่าวะปีนี้ แล้วได้ดูทีแม่ง 6,000 บาท ถ้าไม่ขำทำไงล่ะ จะไปเรียกร้องกับใคร ขับรถไปอยู่ๆ มีอะไรหล่นใส่หัวที่พระราม 2

คุณชอบอะไรในชีวิตตัวเองตอนนี้ที่สุด

ผมชอบที่ที่ผมอยู่ ผมชอบอยู่เชียงใหม่ มีความสุข รักหมาลาบราดอร์ ชื่อเปเป้ เป็นหมาที่โตในกองถ่าย รู้ว่าสเลตตีแล้วต้องเงียบ แล้วก็ชีวิตครอบครัว อีกอย่างที่ชอบมากคือ รูทีน ถ้าเปลี่ยนเป็นคำถามว่าตอนนี้มีความสุขกับอะไร ผมมีความสุขกับการที่ได้ทำรูทีนซ้ำๆ

บางคนเบื่อรูทีน ต้องการความหวือหวาในชีวิตตลอดเวลา

เขาไม่ค่อยชอบรูทีนกันไง แต่ผมชอบ การได้ทำรูทีนมันทำให้เรามีเวลาไปทำอย่างอื่น ไม่ต้องคิดเรื่องที่ต้องทำซ้ำๆ คนชอบไปค่อนแคะรูทีนว่ามันน่าเบื่อ แต่จริงๆ คุณจะรู้เลยว่าถ้าวันหนึ่งคุณทำรูทีนหรือกิจวัตรที่ทำซ้ำๆ ทุกวันไม่ได้แล้ว คุณจะคิดถึงมัน

วันหนึ่งเป็นอัมพาตติดเตียงขึ้นมาทำไง ผมชอบวิ่ง ชอบเตะบอล วันหนึ่งออกไปวิ่งไมได้ ไปเตะบอลไม่ได้ ฉิบหายเลยนะ วันหนึ่งถ้ารูทีนมันหายไปคุณจะรู้สึกว่ารูทีนโคตรมีค่าเลย ล้างจานนี่ผมเกลียดมากเลย แต่นึกภาพถ้าเป็นอัมพาต ล้างจานไม่ได้ ผมจะอยากล้างจาน คนบอกซื้อเครื่องล้างจานก็ได้ ไอ้เหี้ย แต่เครื่องล้างจานมันต้องก็เอามือใส่จานเข้าไป คุณจะทำยังไงล่ะ

เมื่อกี้คุณพูดว่ามีความสุขชีวิตครอบครัว คุณว่าครอบครัวที่สมบูรณ์ต้องเป็นแบบไหน

ผมว่ามันน่าจะเป็นครอบครัวที่คนในครอบครัวแฮปปี้ คือเราอย่าเอารูปแบบมาครอบดิ ผมไม่เคยอยากมีลูกเลย ผมแฮปปี้มากที่ไม่มีลูก ผมรักอิสรภาพมาก หวงแหนมาก คุณจะไม่มีลูก หรือจะมีลูก 12 คน มีแม่ยายมาอยู่ด้วย หรือมีคุณตาคุณยายอยู่ด้วย ถ้าทุกคนแฮปปี้ มันก็คือครอบครัวที่สมบูรณ์ หรือคุณอยู่กันแค่สองคน ไม่ได้แต่งงานด้วยซ้ำ แต่อยู่กันมานานพอที่จะเรียกว่าเป็นครอบครัว ถ้าต่างฝ่ายต่างแฮปปี้ก็จบ

ใครๆ ก็น่าจะรู้ข้อนี้ดี ทำไมบางบ้านถึงยังคาดหวัง (สูง) อยู่ ทำร้ายกันอยู่

การที่คุณรู้ว่าอะไรเป็นอะไร มันไม่ได้แปลว่าคุณทำได้ เป็นคำตอบที่โคตรจะกำปั้นทุบดินเลย มันมีคนดูดบุหรี่เต็มไปหมด คนดูดมันก็รู้ว่าดูดมากๆ จะเป็นมะเร็ง ทำไมยังดูดล่ะ หรือบางทีเราจะไปป้ายสีว่าคนอื่นทำไม่ได้เพราะนิสัยส่วนตัวที่ไม่ดี มันก็อาจจะไม่ใช่ เพราะเขาอาจจะมีความจำเป็นที่ทำให้ทำไม่ได้ ชะตากรรมนั้นมันไม่ได้อยู่ในมือเรา

เรารู้ว่าการทำให้คนคนหนึ่งมีความสุขมันเป็นเรื่องดี แต่บางทีมันทำไม่ได้ หรือจริงๆ คุณอาจจะเป็นคนเหี้ยก็ได้  คุณก็รู้ใช่ไหมว่าถ้าคุณเรียนหมอซะให้จบๆ แม่ก็จะแฮปปี้ ไม่เป็นทุกข์ วันข้างหน้าคุณก็จะไม่อดตาย ใครๆ ก็รู้ แต่รู้แล้วบางทีมันทำไม่ได้

คือชีวิตเราแม่งเป็นของเราแค่ครึ่งเดียว อีกครึ่งหนึ่งเป็นของใครก็ไม่รู้ มันถึงครึ่งจริงๆ รึเปล่าไม่รู้ แต่เอาว่าครึ่งหนึ่งแล้วกัน อีกครึ่งหนึ่งมันเป็นเรื่องที่เราควบคุมไม่ได้ ผมอยากถ่ายช็อตนี้ชิบหาย ตอนมาดูโลเคชันตรงนี้แม่งได้เลย สวยมาก พอถ่ายจริงฝนตกทั้งวัน

มันถึงสำคัญว่าคุณต้องใช้ชีวิตแบบค่อนข้างรู้ตัว เพราะเวลาที่อะไรมันไม่เป็นไปตามคาด คุณจะได้ไม่ฆ่าตัวตาย ไม่เอาหัวไปฟาดกำแพง ไม่ไปทำร้ายคนอื่น

The post ‘เป็นเอก รัตนเรือง’ ในวันที่กินถั่วกับไวน์แดงเป็นมื้อเย็น และเข้าใจถ่องแท้ว่า ‘รูทีน’ คือความงดงามของชีวิต appeared first on a day magazine.

ภาพของเด็กน้อยที่ยืนเอาหน้าแนบกระจก จ้องมองของเล่นชิ้นโปรดด้วยแววตาเป็นประกาย กำลังกลายเป็นเพียงอดีต วันนี้บนชั้นวางในร้านจึงเต็มไปด้วย ‘ความเหงา’ เหล่าตุ๊กตาและหุ่นยนต์ทำได้เพียงนั่งรอท่ามกลางฝุ่นจางๆ ไร้มือเล็กๆ มาหยิบจับ ไร้เสียงเจี๊ยวจ๊าวที่เคยปลุกให้พวกมันมีชีวิต ทำได้เพียงเฝ้ามองผ่านกระจกออกไปสู่ถนนที่มีแต่ผู้คนก้มหน้ามองจอ รอคอยวันที่อาจมาไม่ถึง 

เมื่อความตื่นเต้นถูกย่อส่วนเหลือแค่ปุ่ม ‘สั่งซื้อ’ สิ่งที่หายไปจึงไม่ใช่แค่ร้านค้า แต่คือพื้นที่ที่ความสัมพันธ์ได้เติบโต แน่นอนว่าร้านเล็กๆ ไม่มีวันวิ่งกวดทันแพลตฟอร์มยักษ์ใหญ่ในเรื่องราคาหรือความเร็ว แต่สิ่งที่โลกออนไลน์ให้ไม่ได้คือประสบการณ์ที่จับต้องได้จริง ทางรอดของร้านของเล่นในวันนี้ จึงไม่ใช่การแข่งกับเทคโนโลยี แต่คือการรักษาหัวใจของชุมชน เป็นพื้นที่ให้เด็กๆ ได้สบตากับของเล่นจริงๆ ได้พูดคุย แลกเปลี่ยนรอยยิ้ม และส่งต่อความรู้สึกที่เงินก็ซื้อไม่ได้

สุดท้ายแล้ว อนาคตของร้านของเล่นอาจไม่ได้อยู่ที่ความยิ่งใหญ่ แต่อยู่ที่การเป็นพื้นที่เล็กๆ ที่ทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่ได้กำลังซื้อแค่ของเล่นชิ้นหนึ่ง แต่เรากำลังโอบกอด ความสุขและความผูกพัน ที่ไม่มีวันบรรจุลงในกล่องพัสดุใบไหนได้เลย

The post เรื่อง ‘เล่น’ ที่ไม่ขำ ร้านในวัยเยาว์กับความทรงจำที่จางลงบนชั้นวาง appeared first on a day magazine.

เป็นประโยคแรกที่ทำให้เรารู้จักความน่ารักของศิลปินผู้นี้

ถ้าพูดถึงศิลปินอินดี้ไทยที่นำสิ่งเล็กๆ ของความน่ารัก ความกวน และความหวังดี มาใส่ไว้ในเสียงเพลง เราขอยกตำแหน่งนี้ให้ Youth Brush หนึ่งในวงดนตรีอินดี้โฟล์ก และอิเล็กทรอนิกส์สมัยใหม่ สมาชิกหลักหนึ่งเดียวผู้รักอิสระอย่างถ่องแท้ และทำเพลงด้วยจิตวิญญาณของความรัก 

เมื่อปี 2021 a day ได้คุยกับ ดุ่ย-วิษณุ ลิขิตสถาพร ในเรื่องการเดินทางของเสียงเพลงที่ว่าด้วยความรัก ความหวังดี และการส่งต่อกำลังใจ และปีนี้ 2026 เป็นครั้งแรกที่ Youth Brush ประกาศคอนเสิร์ตใหญ่ ‘Youth Brush ฝันดี’ คงเป็นโอกาสพิเศษเหนือสิ่งอื่นใดที่เราจะได้พูดคุย ถามไถ่ และตกหลุมรักเพลงน่ารักของเขาอีกครั้ง วันนี้เราขอจับมือพาทุกคนไปโลดแล่น เดินเล่นผ่านตัวตนภายใต้เสียงเพลงแห่งความหวังดี สายไหม ลูกกวาด ซาลาเปา หมาตัวแรก แมวตัวโปรด หรือประโยคบอกรักที่ไม่มีคำว่ารักไปพร้อมๆ กัน

‘ดุ่ย’ เดินตัวเปล่ามาออฟฟิศ a day ณ ห้องสัมภาษณ์เป็นครั้งแรก หลังจากที่ก่อนหน้าเป็นสัมภาษณ์ออนไลน์ร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่มีผู้ติดตาม ไม่มีช่างแต่งหน้าผม มีเพียงชายสวมเสื้อยืดสีขาวขนาดพอดีตัว กางเกงยีนสีน้ำเงินเข้ม พับขึ้นมาจากปลายหนึ่งทบ และสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวรุ่นหนังกลับ เดินขึ้นมาด้วยท่าทางชิลๆ สบายๆ คอยถามไถ่ตลอดทาง สร้างความเป็นกันเองตั้งแต่แรกพบ ทำให้เราเผลอคิดว่าคนแบบนี้แหละ คือ ‘อาร์ตติสต์’ ตัวจริง

ไปทำความรู้จักกับ Youth Brush ให้มากขึ้นกันดีกว่า

เดินทางมาถึงปี 2026 แล้ว Youth Brush มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง

15 ปี ในวงการเพลง Youth Brush ไม่เคยหยุดอยู่กับที่ ถ้าให้มองย้อนกลับไปแล้ววิเคราะห์เป็นฉากๆ มันอาจยาก คงนึกไม่ออกหรอกว่าเปลี่ยนแปลงไปยังไง เพราะเราอยู่กับมันทุกวัน แต่จะให้พูดก็เปลี่ยนจากเดิมนะ เมื่อก่อนเรานิยามตัวเองเป็นแนวเพลงอะคูสติกส์ป็อป เน้นชิล เพราะต้นทุนของเราทำได้แค่นั้น ถ้าเป็น Full Band มันจะเสียเงินเยอะ วงอินดี้แบบพวกเรา แต่ก่อนการได้โชว์ต่างจังหวัดถือเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก แต่เดี๋ยวนี้พออะไรเปลี่ยนไป มีสตรีมมิง มีพื้นที่ให้เราได้ออกไปหาแฟนเพลงในหัวเมืองต่างๆ ทั้งนอกและในกรุงเทพฯ

ความจริงช่วงแรกๆ ของ Youth Brush จะเริ่มแต่งเพลงให้คนที่ชอบ แต่พอชีวิตเราอยู่ตัวมากขึ้น มั่นคงทางจิตใจเรื่องความรักมากขึ้น ไม่ได้นึกถึงใครสักคนแล้ว เราเลยแต่งเพลงให้แฟนเพลงมากกว่า ช่วงเวลาเก่าๆ ของการได้เจอแฟนเพลง เพื่อน รุ่นน้องที่ได้พบเจอและคุยกัน เรื่องราวเหล่านี้ทำให้เราเห็นการเติบโตของเขา เพราะเราก็ติดตามเขากลับด้วยเช่นกัน บางคนจะทักมาปรึกษาปัญหาความรัก ปรึกษาความฝันของตัวเองบ้าง หลังๆ มา Youth Brush เลยแต่งเพลงจากชีวิตของแฟนเพลง

ตอนนี้เราเลยพยายามทำให้เพลงของเราฟังง่ายขึ้น เติบโตขึ้น แต่ Message ที่อยากส่งยังเป็นเหมือนเดิม ไม่กดดันคน มีแต่ความใจดี และสนับสนุนให้คนเป็นอิสระ ไม่ได้ต้องการอะไรจากเขา

ทำไมถึงต้องเป็นเพลงแนวนี้

อันนี้คงเป็นเพราะตัวเอง เป็นเราที่อยากจะแต่งเพลง เลยไม่อยากทิ้งสิ่งที่

Youth Brush เป็นมาโดยตลอด นั่นคือ การไม่ครอบครอง บวกกับการที่มีเนื้อเพลงที่เบาสบาย ไม่ได้อบอวลอะไรมาก ให้คนไปตีความกันในแบบของตัวเอง

เพลงส่วนใหญ่ของ Youth Brush ไม่ได้ปล่อยเป็นอัลบัม แต่จะปล่อยเป็นซิงเกิลแล้วมารวมเป็นอัลบัมอีกที ทุกเพลงเราจะได้ฟังกันทั้งหมดแล้ว อัลบัมนี้ก็เช่นกัน เราปล่อยมาตั้งแต่ปี 2019 จนถึงตอนนี้ยังไม่เสร็จเลย ยี่สิบกว่าเพลงแล้ว คิดว่าต้นปี 70 คงได้รวมอัลบัม

การแต่งเพลงสักเพลงหนึ่ง มันจะมีท่อนที่รู้สึกว่ามันเป็นเขา เขาที่คุยกับเรา ณ ขณะนั้น อย่างเพลง ‘เธอของเธอ’ ท่อนแรกที่ร้องว่า

“ให้เธอนั่งลงช้าๆ เพราะเธอเดินทางแสนไกล 

ในดวงตาเธอมีน้ำ แต่ภาวนาให้เป็นน้ำฝน”

มันจึงเหมือนเป็นการได้นั่งคุย ได้ปลอบเขามากกว่า

ขอ 3 เพลง ที่ชอบที่สุดของ Youth Brush

ถ้านึกออกเพลงแรกขอยกให้เพลง ก่อนจะสิ้นปี เพราะมันเป็นเพลงที่จะทำให้เรานึกถึงมหานคร เพราะกรุงเทพฯ มันเป็นแบบนี้จริงๆ ในมุมมองของเด็กต่างจังหวัด เราเข้ามาเรียนที่กรุงเทพฯ ตั้งแต่อายุ 15 เป็นคนที่ไม่ค่อยกลับบ้านสักเท่าไหร่ จะอยู่ทุกช่วงเทศกาลที่คนกลับบ้านกัน พอได้นั่งรถช่วงเทศกาลในกรุงเทพฯ เรารู้สึกว่าเมืองนี้เป็นอีกคน เป็นอีกอารมณ์หนึ่งเลย ความว่างเปล่า ความเดียวดาย มันชวนให้คิดถึงอะไรบางอย่าง คิดถึงใครสักคน https://youtu.be/SQhQmt9ZhmU?si=E_inSveHiY48hnYE

อีกเพลงหนึ่งคือ ช่างแม่งเถอะความรัก ทั้งหมดเป็นเพราะเราใจดีและไม่ครอบครองมาโดยตลอด มันก็เลยหมักหมม และสะสมมาเป็นตัวเรา พอเวลาที่รู้สึกว่าครอบครองไม่ได้ หรือเขาเป็นของเราไม่ได้ บางครั้งก็รู้สึกว่าตัวเองกระจอกมาก ทำอะไรไม่ได้ เลยยอมรับความจริง และแต่งเพลงระบายมันออกมา https://youtu.be/mOCgAWalE54?si=Nc_bGPjUPYUiICUl

เพลงสุดท้าย เศร้าอยู่ เวลาที่เราหรือใครสักคนก็ตามที่บอกว่าเศร้า มักจะมีคนมาปลอบว่า “ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องเศร้านะ” หรือไม่ก็ “เดี๋ยวมันก็หาย” ตามในเนื้อเพลงบอก (จริงๆ ความเศร้าไม่นานก็หาย มันคงจะละลาย และจากไปเหมือนเธอ) นึกในใจคือกูรู้แล้วว่าเดี๋ยวมันก็หาย แต่ตอนนี้กูเศร้าอยู่ไง ก็เลยปล่อยตัวเองเศร้าต่อไป https://youtu.be/zBq8j_1gDsw?si=D9AZ962bQNOpbyas

เพลง ‘จะเกิดใหม่ครั้งใด ขอให้เธอได้เป็นขวัญใจ’ ใครเกิดใหม่กันแน่

เพลงนี้เป็นอีกหนึ่งเพลงที่คนถกเถียงกันเยอะมากว่าใครเกิดใหม่ ความจริงประโยคนี้มาจากตอนที่เราฮัมเมโลดี  ในหัวคือนึกถึงแต่วัด ประโยคจะเกิดใหม่ หรือคำอวยพรใดๆ จะมีความเชื่อมโยงกับวัด งานวัด หรือฤดูกาลแห่งความสนุกเท่านั้นเอง 

ไม่ได้บอกว่าเราเป็นอะไรกันกับคนในเพลง แค่บอกว่าจับมือกันไปงานวัดเมื่อไหร่ ฉันจะไปกราบภาวนา คนอาจจะตีความไปว่าเป็นฝัน เป็นจินตนาการของเราก็ได้ เพราะก็มีบางประโยคบอกเหมือนกันว่า คอนเสิร์ตเมื่อวันเสาร์ทำไมไม่เจอเธอ แค่อยากบอกว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย แคล้วกันบ้าง แต่ก็รักเขา (หัวเราะ) 

ขอให้ได้เจอกันอีกในชาติหน้านะ

Youth Brush เป็นคนรักที่ดีไหม

ตอนนั้นจนถึงตอนนี้เรื่องของความสัมพันธ์ก็มีอะไรเปลี่ยนไปเยอะ ไม่ปฏิเสธเลยว่าเราเป็นคนที่รักเก่ง เมื่อก่อนเราจะเป็นคนที่วิ่งตามอะไรบางอย่าง เลยรับรู้ได้ว่ามันเหนื่อย พอมาตอนนี้ เราไม่ได้วิ่งตามเรื่องความสัมพันธ์แล้ว บริบทเลยเปลี่ยนไป แต่มันก็ตรงตัวกับการเป็นคนรักที่ดี ไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่ม เพราะถ้ามีใครสักคนเราก็จะทำให้เต็มที่ที่สุด

หลัง 2021 เราก็ได้เจอกับคนคนหนึ่งที่ทำให้เราได้รู้จักกับความรัก พอได้เจอคนที่ดี ทำให้เราไม่ต้องไปโฟกัสว่าเราจะเป็นคนรักที่ดีไหม หลังจากนั้นบริบทก็เปลี่ยนไป โฟกัสเรื่องการทำงาน เป้าหมายชีวิตแทน เขาทำให้เราได้เป็นตัวเองเกือบหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ มันก็เลยทำให้เราลืมว่าคนรักที่ดีต้องเป็นยังไง เพราะบทบาทที่เราเป็นเรามันก็เพียงพอสำหรับเขาแล้ว

ถ้า Youth Brush เป็นคน จะเป็นคนแบบไหน

ถ้า Youth Brush เป็นคน ไม่เกี่ยวกับรูปร่าง หน้าตา ส่วนสูง และอายุ ก็คงเป็นคนแบบเดียวกับ ‘ดุ่ย’ นี่แหละมั้ง

มีบางมุมที่ไม่ได้หวานแหววหรือปลอบใจอะไร แต่บางมุมมันก็กวน ที่สำคัญต้องเป็นคนไม่เนี้ยบ สายชิล อินโทรเวิร์ต แต่ไม่ใช่สาย Perfectionist งานก็จะมีขรุขระบ้างตามสไตล์ของมนุษย์ แต่ก็มีวินัยนะ เพราะเราปล่อยเพลงตลอดเลย ไม่กดดันในตัวเองว่าจะดังหรือไม่ดัง แต่ก็อดทน เพราะเดินทางมา 15 ปีแล้ว แค่ทำสิ่งที่รักไปเรื่อยๆ เป็นคนขี้เบื่อง่ายพอสมควร เพราะเพลงแต่ละเพลงมันแตกต่าง

ส่วนการแต่งตัวคือชอบใส่เสื้อยืด รองเท้าแตะบ้าง ผ้าใบบ้าง แล้วแต่วัน บ้านๆ เหมือนเจอคนอยู่หอเดียวกัน สังเกตได้เลยว่าคนนี้เขาเป็นคนชอบแมว อาจจะเลี้ยงหรือเปล่าไม่รู้ แต่ชอบ มีนิสัยชอบนอน อาจจะไม่ได้มีพลังงานเยอะขนาดนั้น แต่ชอบมอบพลัง รับ-ส่งพลังงานดีๆ นะ

การได้เจอ Youth Brush คืออะไรที่เรียบง่าย ไม่ต้องมีมาด ไม่ต้องแต่งตัวดี ต่างคนต่างเป็นตัวเองได้เลย

ส่วนใหญ่เพลงของ Youth Brush ได้แรงบันดาลใจมาจากอะไร

Elements ส่วนใหญ่ในเพลงมาจากชีวิตจริงของเราที่เจอ แค่เราต้องมีอะไรที่เป็นหมุดหมาย ในการระบุความทรงจำ ถ้ามันเข้มข้นได้ก็จะเป็นเรื่องของสิ่งมีชีวิต อย่างเรื่องแมวที่เห็นกัน เราแค่ไปชอบคนที่เลี้ยงแมว เลยคอยสังเกตเขา เวลาเขาเรียกแมวมักจะเป็นเสียงสองที่บริสุทธิ์มาก 

หรือว่าหมาตัวแรกก็แต่งจากเรื่องจริง มันจะมีท่อนหนึ่งที่ร้องว่า “ที่มาชื่อเธอในตอนเด็กมาจากมือหลวงพ่อ” แฟนเราบอกว่า ยายเคยพาไปหาหลวงพ่อเพื่อตั้งชื่อให้ ก็เลยจำได้ว่าชื่อของแฟนเขามาจากมือหลวงพ่อที่เขียนให้ ผ่านการทำพิธี ปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย ให้เป็นที่รักของคนรอบข้าง ให้คลาดแคล้วปลอดภัย ส่วนหมาตัวแรกเป็นเรื่องของตัวเอง ก็เลยเป็นเรื่องที่จับต้องได้ง่ายๆ เลย

ส่วนไอศกรีมรสโปรด หนังดี นาฬิกา รถยนต์ ยางมัดผม สายไหม พอมานั่งคิดดู ว่าทำไมเราถึงชอบใส่อะไรที่มันเป็นรูปธรรม ก็ได้คำตอบว่าเราเป็นคนที่ทำวิชวลเพลง แล้วมันต่อยอดได้ อย่างในโปสเตอร์เราสามารถนำไปทำอะไรต่อให้มันรีเลทกับเพลงได้นะ ปกเพลงต่างๆ มันก็ง่ายในการทำความเข้าใจ หรือในอนาคตเราจะไปต่อยอดในการทำ Merchandise หรือเฟสติวัล Youth Brush มันก็ทำได้หมดเลย ขายสายไหม ซาลาเปา อมยิ้ม หรือลูกกวาด 

ด้วยความที่เราเรียนจบภาควิชาวิจิตรศิลป์ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์  สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง เราเลยผูกพันกับศิลปะ ชื่อ Youth Brush ก็มาจากตอนที่ลงเพลงแล้วไม่รู้ว่าจะตั้งชื่อคลิปว่าอะไร เพราะมันต้องมีชื่อกำกับไว้ด้วย คำว่า Youth กับคำว่า Brush มันเป็นคำที่เกี่ยวกับงานวาดที่อยู่รอบตัวเรา เลยเอามาตั้งแบบไม่ให้มีคนรู้ และเราก็ไม่รู้ว่ามันจะเดินทางมาได้ไกลจนถึงทุกวันนี้

งานวาดในเพลงของ Youth Brush ทำเองทั้งหมดเลยไหม

การวาด Artwork เองมันเร็วกว่านะ เพราะเราเข้าใจเพลง เราพึ่งมาวาดตอนอัลบัมที่ 5 ปี 2019 เริ่มต้นตั้งแต่เพลงรางวัล ยาวจนถึงตอนนี้ 

เมื่อก่อนลงเพลงจะมีปกเป็นภาพถ่าย พอมีเวลามีเครื่องมือเลยวาดเองหมดเลย บางเพลงก็เป็นรูปถ่ายนะ บางเพลงก็เป็น 3D ก็แล้วแต่การเรียบเรียงดนตรี เนื้อเพลง และองค์ประกอบอีกที ถ้าดนตรีเพลงนี้มาแบบร็อกๆ เราคงไม่ได้วาดแบบ City Pop หรือวาดแนวฉูดฉาดอะไร อาจจะทำวิชวลให้มันรีเลตกับเพลงแทน 

อย่างเช่นเพลง Boyfriend from Internet เราก็จะวาดรูปแมวชูนิ้วเยี่ยม หน้าคอมพิวเตอร์ มีความเป็นมีมหน่อย เหมาะกับวัยเรียนที่กำลังหาตัวตนอยู่ เพลง Fucking Song เป็นภาพถ่าย หรือเพลงจะเกิดใหม่ครั้งใด ขอให้เธอได้เป็นขวัญใจ ก็จะวาดแนวมังงะ แต่เป็นมังงะในเวอร์ชันเด็ก หรือเพลงโลกอาจเหวี่ยงเรามาพบกัน ก็จะมาแนวเบาๆ ฟังแล้วฟุ้งๆ เพราะฉะนั้น Artwork ก็จะแกว่งๆ หน่อย ไม่ค่อยซ้ำ

สีไหนเป็นสีของ Youth Brush 

น่าจะเป็นสีชมพูได้นะ ไม่เกี่ยวกับความน่ารัก หรือความหวาน แต่มันเป็นเรื่องของการผสมผสานมากกว่า สีชมพูมันมีความเบา สดใสก็ได้ ครีเอทิฟก็ได้ สีตอนนี้อาจจะไม่ใช่ทั้งหมด อาจจะเป็นสีอื่นก็ได้ แล้วแต่คนตีความกันเลย ต้องให้ไปคิดจากบ้านมาก่อนอาจตอบได้ดีกว่านี้ แต่ตอนนี้ก็เป็นสีชมพูไปก่อนละกันเนาะ (หัวเราะ)

งานอดิเรกที่ทำให้เจอแรงบันดาลใจ

ไม่มีนะ เราแค่เป็นคนชอบคุยกับเพื่อนพี่น้อง แต่เรื่องราวในเพลงส่วนใหญ่จะมาจากตัวเองทั้งนั้น เวลาได้นั่งคุยกับใครสักคน ไปเจอใครสักคนแล้วจำชีวิตมา หรือการฟังเพลงก็ช่วยได้นะ เราเสพวงดนตรีของต่างประเทศเป็นส่วนใหญ่ ดนตรีสากลที่เราชอบมักจะมีสถานที่ วันเวลา สิ่งของ และหมุดหมายชัดๆ ในเพลง อย่างตึกเตรียมชาญชัยที่เราอยู่ก็เอาไปใส่ได้นะ 

แต่ถ้าให้พูดถึงงานอดิเรกสมัยเด็กของเด็กต่างจังหวัดแบบเราคงเป็นการอ่านการ์ตูน ถ้าไม่มีการ์ตูนช่วยไว้อาจจะไปอีกทางหนึ่งเลย อย่าง Hunter x Hunter หรือเรื่องอื่นที่แมสๆ อย่าง นารูโตะ วันพีช ก็เป็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่รักในการอ่านการ์ตูนเพราะมันสนุกมาก ไม่ค่อยซนแล้ว เลยไปหาการ์ตูนเช่ามาอ่านแทน ขยับไปอีกหน่อยคงเป็นการฝึกวาดรูป เตรียมตัวไปสอบที่ช่างศิลป์ ลาดกระบัง มันเลยทำให้เรามาอยู่ถึงทุกวันนี้ การ์ตูนเลยช่วยทำให้เราเป็นเรามากขึ้น

พูดถึงคอนเสิร์ตใหญ่ครั้งแรกในชีวิตหน่อย ‘Youth Brush ฝันดี Concert’

ชื่อคอนเสิร์ต ‘Youth Brush ฝันดี Concert’ คนสงสัยว่าทำไมถึงตั้งชื่อว่า ‘ฝันดี’ ความจริงมันมีคำอื่นนะ

อย่าง ‘มอร์นิง’ หรือ ‘สวัสดีตอนบ่าย’ 

เราลองถามตัวเองว่า คำว่า ‘ฝันดี’ มันรู้สึกอบอวลกว่า มันทรงพลังกว่าไหม

ไม่ได้ถึงขนาดกับบอกรัก แต่มันใกล้เคียงกับคำว่ารักเลยนะ

คำพูดที่ดูซึ้งอย่าง ‘ภูมิใจในตัวมึงนะ’ มันใกล้เคียงกับการบอกรักเหมือนกัน บางทีอาจจะแข็งแรงกว่าด้วยซ้ำ แต่ว่ามันแข็งแรงไปไง เราแค่ต้องการอะไรที่มันสบายๆ อบอวล กลับไปแล้วจะคิดถึงกัน ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์ไหนก็บอกได้ ‘ฝันดี’ เลยเป็นคำตอบ

ก่อนหน้านี้เราเคยจัดโซโลที่ลิโด้มาก่อนกับ ‘Youth Brush Love You’ เราชอบคำนี้มากเพราะมันทีเล่นทีจริง แต่คำนี้มันใช้ไปแล้ว เลยมานั่งตกตะกอนคิดใหม่ พูดไปเรื่อยๆ จนกลายมาเป็น ‘Youth Brush ฝันดี’ คอนเสิร์ตใหญ่ที่จะจัดขึ้นที่ Ambience Space วันที่ 11 กรกฎาคม 2569 นี้ พองานจัดกลางคืน ทุกอย่างมันเลยเหมาะเลยควรที่เราจะได้เจอกัน 

มันพิเศษเพราะว่ามันใหญ่นี่แหละ ใหญ่กว่าเดิม ใหญ่กว่าที่เคยจัดมาทั้งหมดเลย (พูดด้วยน้ำเสียงภูมิใจ)

เราจัดการอะไรหลายอย่างด้วยตัวเองไม่เก่ง ปกติเราทำงานคนเดียว ไม่ต้องขอให้ใครช่วยเหลือ แต่ตอนนี้เราต้องร่วมมือให้เพื่อนมาช่วยประสานงานกับคนเยอะๆ ด้วย อย่างคอนเทนต์นี่ก็ยากเหมือนกัน ปกติเราไม่ค่อยอัปอะไรเลยนะ ปล่อยเพลงทีก็อัปแค่ไอจีอย่างเดียว Promote ครั้งเดียว ครั้งแรก แต่เราก็อยากทำให้ดีเพราะมันใหญ่นี่แหละ

ความจริงเราเป็นคนที่ไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองเท่าไหร่ เพราะไม่เคยจัดงานใหญ่ขนาดนี้ แต่พอมีคนเชื่อในเรา เราเลยยอม คอนเสิร์ตครั้งนี้เลยใหญ่ขึ้น ค่าบัตรแพงขึ้น แพงที่สุดที่เคยเล่นมาในชีวิตเลย ปกติราคาแค่สองสามร้อย แต่ก็พยายามคิดให้ถูกที่สุด ปกติเราเล่นแค่ชั่วโมงครึ่ง แต่พอเป็นคอนเสิร์ตใหญ่มันต้องสามชั่วโมงกับ 40 กว่าเพลง มันเลยครอบคลุมมากๆ

ส่วนในเรื่อง Production เราไม่อยากให้คนคาดหวังมาก เราว่าในราคา 900 บาท มันเป็นราคาที่พอจับต้องได้ ก็จะเน้นในเรื่องของจำนวนเพลงในเวอร์ชันของ Full Band มากกว่า เราจะได้เจอ Plasui Plasui เป็นเกสต์ที่เป็นเพื่อนกันมาเล่นด้วย ส่วนเกสต์คนอื่นๆ ข้างในอาจจะเป็นความลับไว้ก่อน แต่ว่ามีพิเศษนะ รอชมกันด้วย เมื่อก่อนเราจะเลือกศิลปินที่เรารัก หรือมาแรง แต่ตอนนี้เราเลือกที่ผูกพันกับเรามากกว่า งานโชว์จะดีขึ้นหรือเปล่าไม่รู้ แต่เขาคนนี้ผูกพันกับ Youth Brush เลยอยากนำมาให้ทุกคนรู้จัก

Youth Brush จะไปอยู่ที่ไหนของวงการเพลงต่อไป

สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ยากที่สุดในวงการเพลงเลย ช่วงปีหน้าหรือสองปีหน้า มันไม่ใช่เรื่องของเจนแต่มันเป็นเรื่องของเอไอแล้ว เป็นธรรมชาติที่คนจะฟังเพลงเอไอเพิ่มขึ้น อันนี้แหละน่าเป็นห่วง แค่ช่วงเริ่มต้นมันทำได้ขนาดนี้ อนาคตคู่แข่งอาจมากขึ้น แล้วเราอาจโดนกลบ ตอนนี้เลยโฟกัสแค่คนที่อยู่กับเราในตอนนี้ให้อยู่กับเราก่อน โฟกัสกับคนที่ยังแอ็กทิฟอยู่กับเรา แค่ตรงนั้นก็ไปต่อได้ แต่ก็ต้องรอดูกันไปก่อน บางทีคนอาจจะกลับมาฟังโซล มาฟังอะไรสบายๆ ก็ได้

โมเดลพี่โป้ Yokee Playboy ก็น่าสนใจนะ มันจะมีช่วงหนึ่งที่แกหายไปไม่ได้อยู่ในเรดาร์ แต่พอมี TikTok มีคนมาเล่นแผ่นเสียง พี่โป้เลยกลับมาได้รับความนิยมอีกครั้ง เราว่าการกลับมาอยู่ได้ในช่วงที่สื่อเยอะขนาดนี้ ถ้าได้กลับมาแล้วยังไงเราก็อยู่ได้

ถ้าใครสักคนมีเราเป็นแรงบันดาลใจในการทำศิลปะ อยากบอกเขาว่าอะไร

อยากจะฝากไว้ว่าแค่ ‘ต้องทำ’ นั่นแหละ ง่ายสุด การทำอะไรสักอย่างก็น่าจะเป็นการทำให้ใครสักคนก่อน ส่วนของเราตอนแรกจะมีสองบทบาทวง Two Million Thanks ก็จะสนองนีดตัวเอง ไม่รู้ว่าจะดังไม่ดังแต่อยากทำเพลงที่มันแตกต่าง แต่ Youth Brush คือการทำเพื่อให้ใครสักคนประทับใจ สุดท้ายแล้วถ้าใครสักคนประทับใจ ไม่ประทับใจ หรือเขาไปจากเราแล้ว ผลงานยังอยู่ ต่อให้เราไม่สมหวัง แต่ผลงานมันเกิดขึ้นแล้ว มันอาจเป็นผลพลอยที่เราได้กลับมา 

‘เขาคนนั้นอาจจะไม่ชอบเรา แต่อีกพันคนชอบผลงานเรา อาจจะเป็นงั้นก็ได้’

ถ้าเราตั้งเป้าจะทำเพลงให้คนพันคนชอบ แล้วมีแค่คนเดียวที่ชอบเพลงเรา มันคงเศร้าไป ถ้าตั้งใจทำให้แค่คนเดียวประทับใจ พันคนอาจจะตามมาก็ได้ คิดบวกเข้าไว้

เด็กสมัยนี้เขาขยันนะ แต่อาจจะต้องมีการจัดการเป็นหลักเป็นแหล่งหน่อย วิธีการทำงานของคนเราไม่เหมือนกันหรอก ต้องหาด้วยตัวเอง แต่สำหรับเราอาจจะทำให้คนรอคอยหน่อยมั้ง เรามักจะปล่อยให้ความคิดถึงทำงาน เพราะถ้าทำบ่อย คนก็อาจจะไม่คิดถึง Youth Brush เลยปล่อยเพลงแค่สี่ครั้งต่อปี และจะนัดกับแฟนคลับก่อนว่าเราจะมาเจอกันนะ 

ปีหนึ่งสี่เพลง คงไม่ยากเกินไปหรอกมั้ง เราทำได้อยู่แล้ว รอฟังกันด้วยนะ

สุดท้ายแล้ว อยากฝากอะไรถึงคนที่รัก Youth Brush 

“ขอให้มีความสุข”

ถ้าเป็นอย่างนี้คงทำได้แค่อวยพรแหละ 

“ขอให้มีความสุข”

มีความสุขในทางที่เป็นตัวเอง จะเดินทางไปไหนก็ขอให้มีความสุข ไม่ต้องมาเจอกันก็ได้ แต่ขอให้มีความสุข สมหวังนะ

ถ้ามีอะไร อยากพูด อยากคุย อยากปรึกษา ก็ทักมาหา Youth Brush ได้เสมอ แค่ให้รู้ว่าเรายังมีกันอยู่ และเพลงของเราจะช่วยปลอบประโลมเธอเอง

The post จะเกิดใหม่ครั้งใด Youth Brush ก็จะเป็นขวัญใจ 15 ปี ของเสียงดนตรีแห่งความน่ารัก หมาแมว และความหวังดีที่ไม่ครอบครอง appeared first on a day magazine.

ถ้าผู้พูดยังเป็นวัยรุ่นวัยทดลองแล้วเริ่มมองภาพตัวเองในเวอร์ชันที่เป็นผู้ใหญ่ขึ้น เราคงไม่แปลกใจอะไร เพราะใช่หรือไม่ว่าความเป็นผู้ใหญ่มักผูกพ่วงมากับความรับผิดชอบในหลายๆ ด้าน ทั้งภาระงาน เงิน ความสัมพันธ์ ฯลฯ

เผอิญว่าในความเป็นจริงนั้น ผู้พูดอายุ 34 ปี แต่งงานแล้ว มีลูก 2 และเป็นเจ้าของเพลงหลายร้อยล้านวิว

หลายคนอาจมีภาพ กวินท์ ดูวาล หรือ GAVIN:D เป็นคนสนุกสนาน เฮฮา ร้องเพลง และสร้างรอยยิ้มผ่านคลิปตลกๆ ที่ถ่ายกับ ปุ้ย-พรรณทิพา อรุณวัฒนชัย (ภรรยา) และลูกๆ ซึ่งตัวจริงเขาก็เป็นแบบที่ว่ามา แต่จากบทสนทนาเพียงไม่กี่ชั่วโมงระหว่างเราทำให้ภาพในมุมอื่นๆ ของกวินท์หันมาให้เห็นชัดเจนขึ้น

ทั้งมุมเข้มแข็งและอ่อนแอ เป็นภาพธรรมดาๆ ที่คนคนหนึ่งพึงจะมี

จากคนที่เคยแสบซ่าแก่นเซี้ยวร้องเพลงฮิปฮอปสมัยอยู่ 3.2.1 และ Already Deadd วันนี้เขากลายเป็นศิลปินที่เขียนเพลงเศร้าเอาอกเอาใจตบบ่าตบไหล่ชายรักช้ำ

จากคนที่เคยโกรธพ่อแม่ที่ตัดเงินเดือนตอนวัยรุ่น วันนี้เขาย้อนขอบคุณเหตุการณ์ในวันนั้นที่ทำให้ต่อสู้ดิ้นรนและกลายเป็นผู้ใหญ่

จากเด็กที่ถูกสอนให้อยู่ในกรอบจนขาดความมั่นใจในตัวเอง ยิ่งตอนหมดสัญญากับ 3.2.1 ยิ่งขาดความมั่นใจหนัก มาถึงวันนี้ วันที่เขาสนุกกับการทำเพลงในแบบที่อยากทำ ซึ่งเขาบอกว่ากว่าจะมาถึงวันนี้ คิดได้แบบนี้ไม่ง่าย

ล่าสุดเขาปล่อยอัลบัมใหม่ชื่อว่า ROOM101 ที่ขนศิลปินคุ้นหน้าคุ้นตามาร่วมเขียนเนื้อและฟีตกันอย่างคับคั่ง ถึงอย่างนั้น ทุกเพลงในอัลบัมสะท้อนตัวตนของเขาได้หมดจด

เราจึงถือโอกาสนี้นัดพบกับเขา เพื่อพูดคุยเรื่องผลงานใหม่ รวมถึงชีวิต ทั้งที่ผ่านมาและกำลังมุ่งไป

คล้ายเป็นการจุดพลุออกสตาร์ต ฉับพลันที่เขาเปรยออกมาว่า “ผมพูดได้ทุกเรื่อง”

ชีวิตช่วงนี้เหนื่อย แต่มีความสุข D

ช่วงนี้เห็นคุณทำหลายอย่างเหมือนกันนะ เล่าให้ฟังหน่อยว่าทำอะไรอยู่บ้าง

ตอนนี้ผมทำงาน เลี้ยงลูก แล้วก็ดูแลจิตใจภรรยาหลังจากคลอดลูกคนที่ 2 เดี๋ยวนี้ผมอ่อนไหวเรื่องครอบครัวมาก ถ้าใครพูดถึงอะไรเกี่ยวกับครอบครัว หรือคลิปใน IG ที่เกี่ยวกับลูก ดูๆ ไปผมจะน้ำตาซึม (หัวเราะ) และมีความรู้สึกว่าปีนี้ผมต้องเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น วันไหนไม่ได้ทำงาน ผมจะอยู่บ้านเลี้ยงลูก เหมือนไม่ได้พักนั่นแหละครับ ทุกอย่างมันเหนื่อยหมด ก็ทำไป แต่โดยรวมผมมีความสุขมาก

คุณเคยให้สัมภาษณ์ว่าอยากเป็นดาราตลกมากกว่าศิลปิน ลึกๆ คิดว่าตัวเองเป็นคนตลกไหม

ตั้งแต่เด็ก ผมเป็นคนที่สามารถทำให้คนอื่นยิ้มได้ แม้ว่าผมเป็นคนพูดตรงมากๆ บางทีมุกภาษาอังกฤษคนไม่เข้าใจในภาษาไทย แต่ผมก็หาเหลี่ยมตลกๆ ของภาษาอังกฤษมาเล่น มาช็อตฟีลให้เข้ากับภาษาไทย กับคนไทยได้

คิดถึงขั้นอยากเป็นตลกอาชีพไหม

ผมเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนตลกและทำตัวตลกได้ แต่ตลกที่ผมหมายถึง อาจไม่ถึงขั้นพี่บอลพี่แจ๊ส แบบนั้นผมทำไม่ได้ อาจจะแค่ตลกบางครั้งบางคราวเป็นคอนเทนต์ให้คนขำ แต่ตอนนั้นผมยังเด็กมาก ยังไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร แค่อยากสร้างรอยยิ้มให้คนอื่น

แล้วเมื่อไรที่รู้ตัวว่าอยากเป็นศิลปินแน่ๆ แล้ว

ความเป็นศิลปินมันอยู่ในสายเลือดมาตลอด ผมฟังเพลงมาตั้งแต่เด็ก พ่อแม่ชอบเปิด Elvis, The Eagles, The Manhattan Transfer ผมไม่สามารถเลือกเพลงในรถได้ เขาฟังอะไรผมก็ต้องฟัง ผมชอบนั่งฟังอัลบัม Elvis อยู่ในห้อง ใช้แผ่นซีดีเปิด มันจะเป็นเครื่องเล็กๆ แล้วก็มีลำโพง เปิดฟังอยู่ตลอดเวลา

อีกส่วนหนึ่งมาจากการที่ผมโดนบังคับให้เล่นดนตรีมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะเปียโน กลอง แต่หลักๆ คือเปียโน ผมไม่แน่ใจว่าตอนนั้นอยากเป็นศิลปินหรือยัง เพียงแต่สิ่งที่ถูกบังคับให้ทำมันหล่อหลอมให้ผมเป็นศิลปิน มันมาชัดๆ ตอนผมเข้า Kamikaze เป็น 3.2.1 พอได้สัมผัสการทำงานผมรู้เลยว่านี่คือสิ่งที่เราชอบ รักมากที่สุด ยังไม่ได้มองว่าเป็นงาน แค่รู้ว่าเป็นสิ่งที่เรารักและอยากทำ

เมื่อไหร่ที่คุณเริ่มมองว่าศิลปินก็คืออาชีพหนึ่ง สร้างรายได้เลี้ยงตัวเองได้

ผมเพิ่งคิดถึงเรื่องนี้ตอนหมดสัญญาจาก 3.2.1 หลังจากนั้นผมไปเป็นทหาร พอออกมาผมบอกกับตัวเองว่าครั้งนี้มึงต้องตั้งใจทำให้ได้ ต้องหาแนวทางที่ตัวเองชอบ ต้องทดลอง ผิดพลาด จะผิดหวังแค่ไหนก็ต้องทำ ตอนนั้นผมหันไปถามปุ้ย (ภรรยา) เธอว่าเราทำได้ไหม เขาบอก ทำได้ และผมก็คิดอยู่ในใจว่า อืม กูทำได้

ทำไมถึงอยากให้คนข้างๆ ย้ำอีกครั้ง ไม่มั่นใจในตัวเองเหรอ

มันน่าจะเป็นผลการสอนของผู้ใหญ่ยุคนั้น ผมเป็นเด็กที่ขาดความมั่นใจมากๆ ถูกวางอยู่ในกรอบตลอดเวลา ผมเพิ่งมารู้เรื่องนี้ตอนเป็นพ่อแล้วนี่เองครับ การตีกรอบคือไม่ปล่อยให้เด็กเติบโตด้วยความคิดของตัวเอง มันทำให้เราไม่มั่นใจในสิ่งที่ทำอยู่ ผมเข้าไปเป็น 3.2.1 หมดสัญญาออกมาไม่มีงานทำ ไม่มั่นใจเลย

หมดสัญญา 3.2.1
ต่อไปเอาไง D ควรทำเพลงแนวไหน D

หมดทหาร เพลงแรกที่คุณทำคือ

น่าจะเป็นเพลงที่ผมไปร้องกับค่ายอินดี้ ผมโกนหัวแล้วก็ใส่ตุ้มหูใหญ่ๆ จำชื่อไม่ได้ อยากเซิร์ชเลย ขอพักแปปหนึ่งได้ไหม โทรศัพท์อยู่ไหนอะ เดี๋ยวคาใจ (หัวเราะ) ไม่รู้เขาลบไปยัง เขาน่าจะไม่ลบนะ เจอละ เธอยังรอเขา 3 ล้านวิว 9 ปีที่แล้ว (เปิดเพลงตรงนั้น) ถ้าใครยังไม่เคยฟังลองฟังดูนะครับ นี่น่าจะเป็นเพลงแรกที่ออกมาจาก Kamikaze

จากนั้นก็ปล่อย ตรงนี้ เพลงนี้เป็นฮิปฮอปผสมป็อป ตอนนี้น่าจะประมาณ 5 – 6 ล้านวิว แล้วก็เพลงได้บ่ ตอนนี้น่าจะ 10 กว่าล้านวิว 2 เพลงนี้น่าจะเป็นเพลงแรกๆ ที่ติด มีคนฟัง มันทำให้เขาเห็นว่าเรากลับมาทำเพลงแล้วนะ และผมก็เข้าไปอยู่ในแก๊ง Already Deadd

ยอดวิวขนาดนั้นก็ถือว่าเยอะประมาณหนึ่งเลยนะ โดยส่วนตัวถือว่าประสบความสำเร็จไหม

ไม่ครับ ผมถือว่านั่นคือก้าวแรก เพิ่งเห็นแสง คนเริ่มเห็นสิ่งที่เราทำ ตอนนั้นผมเริ่มไม่สนใจแล้วว่าคนจะสนใจเพลงที่ผมทำไหม ผมทำเพลงเพื่อตัวเอง ทำให้คนอื่นเห็นตัวตนของเราผ่านเพลง

ยิ่งตอนนี้ผมอายุ 34 แล้ว ผมยิ่งรู้สึกกับเรื่องนี้มากขึ้น แค่ทำในสิ่งที่ชอบไป ประสบความสำเร็จคือกำไร แต่ถ้าไม่ มันก็โชว์ศักยภาพหรือสกิลของเราที่เราทำเพลงออกมาให้คนได้ฟัง แต่ถ้าถามว่าเพลงไหนเป็นเพลงที่ดังเป็นวงกว้างน่าจะเป็นเกาะสวาทหาดสวรรค์ เพลงนี้ยอดวิว 100 กว่าล้าน

เกาะสวาทหาดสวรรค์ทำให้ชีวิตคุณเปลี่ยนไหม

ไม่เปลี่ยนนะ เผลอๆ ยังมีคนไม่รู้ว่าผมร้องเพลงนี้ คนคิดว่า D Gerrard ร้อง ผมไม่ติดอะไรนะ ผมรู้สึกว่าอย่างน้อยผมมีเพลงที่ทำให้คนฟังถึง 100 ล้านวิวได้แล้ว เพลงที่เราลงทุน ลงแรง ลงเหงื่อ และโปรดิวเซอร์คู่ใจของผมคือ นีโน่ เขาเป็นคนทำบีตดนตรีเพลงนี้ ผมขึ้นทำนอง มีเขียนเนื้อไว้นิดหน่อย แล้วก็ชวน  D Gerrard มาฟีต น่าจะเป็นเพลงแรกที่เด็กๆ ก็ร้องกันได้ แต่ถามว่าคนรู้จักเพลงนี้จากผมไหม ผมว่าไม่นะ

ถ้างั้นเพลงไหนที่คนรู้แน่แล้วว่าคุณเป็นคนร้อง

น่าจะเป็นเพลง A Rocket to the Moon กับ รักได้ป่าว 2 เพลงนี้คนน่าจะรู้แล้วว่า GAVIN:D เป็นคนร้อง เป็น 2 ผลงานที่ผมภูมิใจมาก แต่เอาจริงๆ นะครับ เพลง A Rocket to the Moon เผลอๆ คนก็ยังไม่รู้ว่าผมเป็นคนเขียนและร้องเพลงนี้ คนคิดว่าศิลปินเมืองนอกเป็นคนเขียน หรืออาจจะฟังแล้วไม่รู้เลยว่าผมเป็นคนร้อง ถ้ามองให้กว้างขึ้น คนได้เห็นศักยภาพของผมเยอะขึ้น

ไทม์ไลน์ที่เราพูดถึงคือคุณเป็นศิลปินอิสระเต็มตัวแล้วใช่ไหม

ผมเป็นศิลปินอิสระมาตั้งแต่ Already Deadd แล้วครับ

การเป็นศิลปินอิสระมีข้อดีข้อเสียยังไง

ผมว่ามันมีข้อเสียเยอะกว่าข้อดี มันต้องดิ้นรนมาก อย่างแรกคือต้องหาตัวตนของตัวเองให้เจอ สองบริหารจัดการค่ายของเราเอง อย่าเรียกว่าค่ายเลย เรียกว่าบริษัทดีกว่า และต้องหาทีมงานคุณภาพมาช่วยดูแลภาพลักษณ์ของเรา คอยบอกเส้นทางว่าถ้าคุณทำเพลงแบบนี้มันจะออกมาเป็นแบบนี้

วิธีคิดแบบนี้ ผมได้มาตอนที่อยู่ Kamikaze แต่ช่วงแรกๆ ผมไม่แน่ใจเหมือนกันนะว่าตัดสินใจเป็นศิลปินอิสระด้วยเหตุผลอะไร อาจเพราะเห็น TJ (จิรายุทธ ผโลประการ) ด้วย มันทำให้ผมเห็นว่าเราสามารถทำเองได้นี่หว่า เป็นได้นี่หว่า ศิลปินอิสระ

คงต้องมีข้อดีบ้าง

แชมป์ MAIYARAP ล่าสุดก็เพิ่งออกจากค่ายมาประมาณปีหนึ่ง เขามาถามผมว่าทำยังไงดีครับพี่ เริ่มยังไงดี ผมก็บอกเขาหมด เชียร์ให้ทำเต็มที่ ถ้าพูดถึงข้อดี เม็ดเงินมันดีกว่าตอนเรามีค่าย ตอนอยู่ค่ายเหมือนยืมเงินเขามาทำ แต่ถ้าทำเอง ลิขสิทธิ์เพลงเป็นของเรา แล้วการมีลิขสิทธิ์เพลงของตัวเองมันดีมาก

ต้องตามรอยพี่เสก โลโซ (หัวเราะ) ถ้าอยากได้เม็ดเงินจากเพลงเรานะ การเป็นศิลปินในประเทศนี้มันไม่รวยเลยครับ ทำเพลงฮิตแค่ไหนถ้าเราไม่สามารถที่จะควบคุมหรือใช้เงินเป็น ผมบอกเลยมันไม่รวย เงินมา บริหารไม่เป็น สุดท้ายก็หายหมด

สนใจว่าศิลปินอย่างคุณมีรายได้จากไหนบ้าง

หลักๆ มาจากลิขสิทธิ์เพลงและโชว์ หลายๆ เพลงของผมมีคนเขียนร่วม ผมก็จะแบ่งเปอร์เซ็นต์ให้ แต่บางคนก็ไม่เอา คือมันมี 2 แบบ มาสเตอร์เพลงไหนเป็นของเรา ลิขสิทธิ์จะเป็นของเรา เพราะเราลงทุนเองทั้งหมด เราจะได้ในส่วนนี้ กับอีกแบบคือ ไปร่วมเขียน ยกตัวอย่างเช่นเพลงด้วยรักและ F*CK YOU (FU) ของ HYE เพลงนี้ผมเขียนแรป ผมได้เงินมาก้อนหนึ่ง แต่ลิขสิทธิ์เป็นของ Grammy

ส่วนรายได้อื่นๆ ของผมก็มาจากหลายทาง มีทั้งธุรกิจส่วนตัว ลิขสิขธิ์เพลง โชว์ งานอินฟลูฯ งานคอนเทนต์ จริงๆ ผมมีกองทุนแล้วก็เล่นหุ้นด้วย เพื่อเก็บเงินในระยะยาว ส่วนรายจ่ายนี่เยอะมากครับ (หัวเราะ) ทั้งค่าเทอมลูก บ้านหลังใหม่ สามีอย่างผมจะจ่ายค่าเบ็ดเตล็ดต่อเดือน ก้อนใหญ่ภรรยาผมเป็นคนรับผิดชอบ

ทุกวันนี้คุณแบ่งเวลาทำงานกับให้ครอบครัวยังไง

ผมพยายามบาลันซ์ ด้านหนึ่งผมจะให้ครอบครัวเต็มที่ แต่พาร์ตศิลปิน ปีนี้ผมก็มา 100% เหมือนกัน ถือว่าราบรื่นดีนะครับ มันเหนื่อยแน่อยู่แล้ว กิจวัตรผมทุกวันนี้ คือร้องเพลงกลางคืน กลับมาตอนเช้าไปส่งลูก ถ่ายงาน ชีวิตผมมีแค่นี้ เอาให้มันเหนื่อยแหลกไปเลย ยังไม่ตายอะ

คือกำหนดสิ่งที่ต้องทำในแต่ละวันชัดเจน

ผมถือว่า schedule ตอนนี้ค่อนข้างโอเค ผู้จัดการและ PR จะชอบถามผมว่าอยากออกรายการไหน ผมบอกว่าพวกคุณเลือกเลย ชอบรายการไหน อันไหนดีต่อผม ผมจะทำ คุณวางตารางมาให้ผม แล้วเดี๋ยวผมจัดการเองว่าวันนั้นใครไปรับลูก ต้องทำอะไรบ้าง เข้านอนกี่โมง แวะไปตัดผมตอนไหนได้บ้าง ทุกอย่างจะถูกวางเป็นตาราง

วันว่างๆ คุณทำอะไร

ผมจะไปออกกำลังกาย เล่นเวตตอนกลางคืนช่วงที่ลูกหลับไปแล้ว กลางวันเลี้ยงลูก เพราะเมียผมค่อนข้างเหนื่อยมากๆ เขาต้องเลี้ยงลูกเป็นหลัก

มันมีใช่ไหมเวลาว่างๆ ที่นั่งเขียนเพลงร้องเพลง

ผมจะวางตารางเอาไว้ เดือนนี้ๆ ต้องทำกี่เพลง ผมทำแบบนี้เพราะเคยทำทีละเพลงไปเรื่อยๆ มันก็กินเงินไปเรื่อยๆ แล้วก็ไม่ได้ปล่อยออกมาสักที พอเราไม่ได้ปล่อยออกมา เงินมันไปจมอยู่กับเพลง

พอคิดได้แบบนั้น หลังจากนี้ สมมติเรากำลังจะทำเพลงๆ หนึ่ง ดูก่อนว่าเราอินกับอะไรในตอนนั้น มูดและคอนเซปต์เป็นยังไง เขียนชื่อ Title ให้งานชิ้นนั้นแล้วค่อยเขียนออกมา แล้วผมก็ปรึกษากับ Dream Team ไม่ว่าจะแชมป์หรือตูน Three Man Down หรือเพียว คณิน

ผมก็จะบอกเขาแนวเพลงประมาณนี้ ความคิดประมาณนี้ คอนเซปต์ประมาณนี้ สามารถทำได้ไหม ก็จะมีการคุยกันแลกเปลี่ยน ทำเสร็จแล้วก็ปล่อยเลย ตอนนี้จะเป็นแบบนั้น แต่ก็มีเพลงที่เคยทำไว้ก็เอาไปใส่ในอัลบัม จริงๆ ผมมีอีก 2 เพลงที่ผมทำไว้นานแล้ว ยังถูกเก็บไว้อยู่

ยิน D ต้อนรับเข้าสู่ห้องหมายเลข 101

มาพูดถึง ROOM101 อัลบัมนี้ใช้เวลาทำนานแค่ไหน

ครึ่งอัลบัมหลังใช้เวลาประมาณ 3 เดือน แต่ถ้าเป็นครึ่งแรกที่อู๊ดแต่ง เช่น รักทักมา หมดหนทาง Trust Me เพลงที่มันเป็นแนว R&B ฮิปฮอป และก็แนว Afrobeats พวกนี้ทำไว้นานแล้วครับ 3 ปีได้แล้ว ไม่รู้จะทำยังไงกับมันดี เพลงใหม่ๆ ของผมมันไม่ใช่แนวนั้นแล้ว

เรามาแนวป็อปบัลลาด ป็อปร็อกแล้วอะ อยู่ๆ จะปล่อยเพลง แอบมองเธอมาตั้งนาน (ฮัมเพลงหมดหนทาง) มันไม่ได้อะ แต่ถ้าเอามาใส่ในอัลบัม ผมว่ามันไปด้วยกันได้ เพราะมันเป็นช่วงวัยรุ่นของเรา และมีช่วงอายุที่เราโตแล้ว คือเพลงมันสามารถทำให้คนเห็นเส้นทางชีวิตที่ผ่านมาของเราได้

ในห้องนี้จะมีตั้งแต่อกหัก มีความสุข เศร้า มีความมัน ความเกลียด อะไรอย่างนี้ รวมกันอยู่ในห้องนี้  ห้องนี้มันคือเซฟโซนของผม แต่ผมเลือกจบด้วยความแฮปปี้ พวกเราตั้งใจทำอัลบัมนี้กันมากๆ ผมตั้งชื่ออัลบัมก่อนแต่งเพลงอีก ROOM101 ตีกลมๆ ใช้เวลาทำประมาณ 3 – 4 ปี

เท่าที่ดู มีแค่ 1 เพลงที่คุณเขียนเนื้อ เพลงอื่นๆ คนอื่นเขียน เป็นความตั้งใจใช่ไหม

ผมไม่ได้เขียนเพลงมา 5 ปีได้แล้ว แต่พอ ROOM101 เป็นเพลงเปิดอัลบัม ผมจำเป็นต้องเป็นคนเขียนเนื้อเอง เพราะมันจะเล่าเกี่ยวกับอัลบัมนี้ คาแรกเตอร์ของผม การเติบโตจากห้องๆ หนึ่ง เพื่อที่จะไปสู่โลกที่มันใหญ่ขึ้น เพลงนี้ก็จะมีภาษาอังกฤษเยอะหน่อย

เขียนเสร็จแล้วผมก็ส่งไปให้แชมป์ดู บอกมันว่าช่วยแก้ฮุคให้มีภาษาไทยเยอะขึ้นกว่านี้ได้ไหม แชมป์บอกว่า ไม่พี่ ที่พี่ทำมาดีแล้ว ผมสามารถปล่อยเพลงภาษาอังกฤษในปีนี้ได้ไหม คงได้ แต่ผมกลัวคนจะงง

ผมไม่ใช่คนที่เขียนเพลงแล้วรอของ เพราะเดี๋ยวมันจะมาก็มา ไม่มาก็ไม่มา ส่วนมากผมจะจด แล้วแต่ช่วงระยะเวลาของชีวิตที่มีเรื่องราวเกิดขึ้น ผมก็จะหยิบมาใช้ ยกตัวอย่างเช่น เพลงผูกพันต้องลา ตอนแรกเป็นเพลงที่คู่รักลากัน เดินไปคนละทาง คือลาอย่างเดียว

แต่ผมถามตูนว่าแล้วความผูกพันล่ะ มันควรต้องมีไหม ตูนบอกมีก็ได้พี่ งั้นเป็นผูกพันต้องลาแล้วกัน ก็เลยได้เพลงนี้มา ช่วงนั้นผมทะเลาะกับภรรยาบ่อย หยิบมาสักมุมที่คนน่าจะเข้าใจง่าย เพราะเราเป็นคนผูกพัน แต่ผู้หญิงชอบบอกเลิกอะเข้าใจไหม (หัวเราะ)

มีเพลงไหนไหมที่ไม่ได้มีอะไรโยงกับเรื่องราวส่วนตัวของคุณเลย

น่าจะเป็น อย่ามากกว่าฉันก็พอ มันเป็นเพลงประชดประชัน ปกติแล้วเนื้อเพลงของ GAVIN:D จะซื่อตรงและจริงใจ ย่อยง่าย เข้าใจคนอกหัก แต่กับเพลงนี้ มันเป็นเพลงแรกที่ผมรู้สึกว่าไม่ได้เป็นตัวเองขนาดนั้น อารมณ์ประมาณว่า เธอคบกันฉันแล้ว ไม่มีใครในโลกดีไปกว่าฉันหรอก คือมันไม่ใช่อินเนอร์ผมเลย (หัวเราะ)

เราชอบเพลง เลิกเป็นเพื่อนกัน ที่สุด มีเบื้องหลังอะไรสนุกๆ น่าเล่าไหม

เพลงนี้ The Toys เป็นคนเขียน ตอนแรกเพลงนี้ชื่อว่า Happy Anniversary ผมรู้สึกว่ามันเข้าใจยาก ทอยส์เขียนเพลงนี้ออกมาเป็นเพลงป็อปกามิที่สุดในอัลบัม คอนเซปต์อันแรกที่ทอยส์เขียนมาคือ So Cool คือเท่เกินที่จะมีความรัก ผมรู้สึกว่ามันยังไม่เข้า ก็เลยบอกทอยส์ว่า Happy Birthday แล้วเมื่อไหร่จะ Happy Anniversary ล่ะ ทอยส์เอาตรงนี้ไปเขียน พอมาอีกรอบคือใช่เลย ตรงตัวตามฮุคเลย

ถามคุณบ้างดีกว่า อัลบัมนี้คุณชอบเพลงไหนที่สุด

เพลงโปรดของผมในอัลบัมนี้คือ นิรันดร์ ลูกชายผมก็ชอบเพลงนี้ นิรันดร์เป็นเพลงรักที่สมหวัง เพลงเดียวในอัลบัมนี้เลย ที่มาของเพลงนี้ตลกมาก ผมนอนแล้วฝันถึง คือฝันเป็นทำนองอะครับ ตื่นมาตอนตี 3 ก็เลยอัดส่งไปให้ตูน (Three Man Down)

อยากรู้ว่าตอนกำลังทำเพลงอยู่ มีเซนส์ไหมว่าเพลงนี้มาแน่ ฮิตแน่
มีครับ ผมจะพูดว่ากลิ่นเพลงนี้แรงมาก ไม่ได้พูดว่าเพลงนี้จะดังหรือเปล่า ถ้าพูดว่าเพลงนี้ดัง กลัวมันโมฆะ ซึ่งโดนมาหลายรอบแล้ว (หัวเราะ) มีเพลงหนึ่งชื่อว่า คิดถึงไม่ไหว ที่ผมปล่อยก่อนหน้านั้น ผมคิดว่าเพลงนี้มาแน่ๆ แล้วผมบอกบอกทีมงานเลยว่าถ้าเพลงนี้ไม่มานะ ขอให้เตะหน้าผมเลย แม่งไม่มา (หัวเราะ) หลังจากนั้นตัดสินใจว่าจะไม่พูดคำนี้อีกเลย

ที่ว่ากลิ่นเพลงนี้แรง เอาเข้าจริงมันมีสังเกตคร่าวๆ ไหม

เพลงมันจะแข็งแรง ยกตัวอย่างเช่น ได้แค่เดินมาส่ง เพลงนี้แข็งแรงตั้งแต่คอนเซปต์ พี่บอย (โกสิยพงษ์) เคยพูดว่าเวลาแต่งเพลง เราต้องเห็นภาพ กับเพลงนี้ผมเห็นภาพ ผมได้แค่เดินมาส่งที่ 7-11 ตอนกลางคืน และมันจบแค่นั้น ได้แค่นั้น หรืออาจจะแค่ได้มารับที่ห้อง ซึ่งมันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริงในชีวิตผม ROOM101 คือห้องที่ผมเคยอยู่

ผมคิดว่าพอได้ฟังเพลงนี้ คนอื่นๆ ก็จะเห็นภาพของตัวเองซ้อนทับกัน คอมเมนต์ใต้เพลงผมจะมีคนเข้ามาแชร์เรื่องราวของตัวเองเยอะมาก ขอบคุณนะจี๊ดที่เคยให้เรามาส่ง (หัวเราะ) แล้วผมก็จะเข้าไปพิมพ์ว่าเป็นกำลังใจให้นะครับ

การทำงานร่วมกับศิลปินคนอื่นๆ เป็นยังไงบ้าง สนุกสนาน ท้าทาย หรืออะไร

สนุกนะ แต่หลังๆ ผมระมัดระวังคำพูดตัวเองมากขึ้น คิดเยอะขึ้นว่าจะทำงานกับใคร ผมเลือกจากคนที่ผมเชื่อใจแล้วก็ไม่มีกำแพงต่อกันในการทำงาน แต่ก่อนมันจะมีคำว่ายิ่งอายุเพิ่มขึ้น เพื่อนเรายิ่งน้อยลง วันนี้ผมอายุเพิ่มขึ้น แต่ผมว่าเราจะเห็นเพื่อนที่แท้จริงมากขึ้นในเวลาเดียวกัน

เพื่อนที่ไม่ควรที่จะอยู่ในชีวิตก็ลากันไป ดังนั้นไม่ว่าจะศิลปินที่มาฟีต เขียนเนื้อ โปรดิวซ์ หรือทำนอง ส่วนใหญ่เป็นคนที่ผมสนิทใจจะทำงานด้วยกัน

สนิทใจที่จะทำงานด้วย ขยายความหน่อย
ผมไม่ค่อยเปิดใจเรื่องการไปชวนใครมาฟีต ถ้าไม่ใช่คนที่เคยทำงานด้วยกัน แต่อย่างแซม BLVCKHEART เราเพิ่งทำงานด้วยกันครั้งแรก พอได้ทำงานกับแซมในสตูดีโอ ผมรู้สึกว่าน้องมันก็เป็นแบบเรานี่หว่า หรือกระทั่งผมฮัมทำนองไปให้ แล้วแซมบอกพี่ร้องแบบนี้แทนไหม

จากตอนแรกที่ไม่ค่อยชวนคนไม่รู้จักมาฟีต กลายเป็นว่าเราแค่เปิดใจนิดหน่อย มันก็ยังมีคนที่เหมือนเรา จริงจังกับงาน ผมแฮปปี้กับการทำงานกับแซมมากๆ อันที่จริงผมฟังเพลงของแซมสม่ำเสมออยู่แล้ว พอเราได้สัมผัสการทำงานของเขา เราก็รู้สึกว่าน้องกำลังเดินไปในเส้นทางที่จะเป็นศิลปินที่ทุกคนจะรู้จัก ตอนนี้ก็พยายามที่จะขายทัวร์กับน้องอยู่ครับ

คุณเห็นความแตกต่างอะไรของเพลงในอัลบัมนี้บ้าง ระหว่างเพลงที่เขียนเนื้อเองกับให้คนอื่นเขียน

มันเห็นชัดเลยว่าทุกคนมีลายเซ็นของตัวเอง ROOM101 ชัดเลยว่าเป็นเด็กฝรั่งเขียนเพลงไทย ได้แค่เดินมาส่งจะมีกลอนและค่อนข้างซื่อตรง แม้แต่เพลงที่ทอยส์เขียนหรือตูนเขียนก็ตาม ฟังก็รู้เลย แต่เราจะทำยังไงให้ตัวตนของเราไปอยู่ในเพลงนั้น เราจะร้องยังไงให้คนอิน ซาบซึ้ง หรือรู้สึกว่าจริงๆ แล้ว เพลงนี้กวินท์เขียน แต่จริงๆ ไม่ได้เขียนมันต้องควบคุม ถ้าเราควบคุมได้มันจะมีเสน่ห์บางอย่างที่เวลาฟังแล้วจะรู้ทันทีว่านี่เพลงกวินท์

ที่ผ่านมาคุณได้ฉายาว่าเป็นเจ้าพ่อเพลงเศร้า ภูมิใจไหมกับฉายานี้

ไม่ใช่แค่เจ้าพ่อ ผมคือฆาตกรเพลงเศร้าเลย (หัวเราะ) ผมงงเหมือนกัน พอปล่อยเพลงสมหวังในความรักมาคนก็ยังไปฟังเพลงเศร้า เพลงอกหัก แล้วมันกลายเป็นเพลงดังหมดเลย ไม่รู้จะทำไงดีเหมือนกัน อาจจะเป็นด้วยน้ำเสียงของผมที่ผมร้อง แล้วก็สีหน้าของผมที่มันดูเศร้า

คนชอบบอกว่าทำไมพี่หน้าตึงๆ เครียดๆ จริงๆ ผมไม่ได้เป็นอะไรเลย ผมแค่จริงจังกับชีวิตเฉยๆ (หัวเราะ) เราน่าจะเป็นคนสร้างกำแพง เคยเห็น Kanye West ทำหน้าของเขาไหม เขาดูเครียดเนอะ แต่เขาไม่ได้เครียดนะ นั่นคืออารมณ์ปกติของเขา แต่เขาพยายามป้องกันตัวเองจากบางสิ่งบางอย่าง ผมอาจจะเป็นแบบนั้น

เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กไหม

เพิ่งมาเป็นตอนพ้น 30 มา คนส่วนใหญ่อาจจะคิดว่าผมไม่ได้เฟรนด์ลี แต่แฟนคลับจะรู้ว่าผมเป็นคนที่เฟรนด์ลีมาก ในคอมเมนต์ต้องไปดูเวลาผมพูดคุยกับ FC ผมเป็นคนที่ช็อตฟีลได้เก่งมากๆ เลยนะ เขาก็จะบอกว่าในระหว่างที่พี่กอดเมียอยู่ที่บ้าน ผมร้องไห้ แล้วผมก็จะส่งอีโมติคอนหัวเราะไป (หัวเราะ) สนุกสนาน อยากให้เขามีความสุขไปด้วยในการฟังเพลงอกหัก

ตั้งแต่ทำงานมา ช่วงไหนที่คุณรู้สึกว่าตัวเองมีชื่อเสียงที่สุด

ไม่รู้เหมือนกันครับ ผมชอบลืมว่าตัวเองเป็นศิลปิน อินฟลูฯ หรือดารา ไม่เคยคิดว่าตัวเองดังแค่ไหน คิดว่าเราจะทำผลงานอะไรให้คนยอมรับมากกว่า เราจะยังอยู่ในกระแสหรือเปล่า หรือว่าเราดังมากพอที่จะได้งานอันนี้หรือเปล่า มันไม่ได้คิดแบบนั้น คิดว่าทำยังไงให้คนเห็นความสามารถของเรา ไปสู้กันตรงนั้นดีกว่า

หนุ่มๆ นักเซนซิทิฟ ฟังไว้ให้ D มีเรื่องขุ่นข้องหมองใจระบายออกไปบ้าง

FC คุณทุกวันนี้เป็นใคร เป็นหน้าใหม่ หรือติดตามกันมาตั้งแต่อยู่ Kamikaze

หลากหลาย ผมมีกลุ่มที่ติดตามครอบครัวของผมด้วย แล้วก็มีคนที่ติดตามเพลงของผมด้วย ส่วนมากจะเป็นผู้ชายหน้าเข้มๆ มีหนวดที่ติดตามฟังเพลงอกหักของผม กามิก็มีเหมือนกัน เมื่อก่อนแฟนคลับผมจะมีผู้หญิงซะเยอะ แต่พอปล่อยผูกพันต้องลา, คงดีถ้าเป็นเขา, เลิกไม่เป็น ช่วยโกหกว่ารัก จนถึงอัลบัมนี้ ผมมีแฟนคลับวัยรุ่นชายเยอะขึ้น ซึ่งยินดีมากๆ ผมชอบแฟนคลับผู้ชาย (หัวเราะ)

เพราะคิดว่าผู้ชายกันเข้าใจกันมากกว่าอะไรเชิงนั้นเหรอ

คือผมเป็นผู้ชาย แม้กระทั่งการเลี้ยงลูกของผมก็จะมีความแมนมากๆ บางทีภรรยาผมบอกต้องเบรก ไม่ว่าจะลูกชายหรือลูกสาว แต่ผมก็จะมีความ Respect ให้เขา หรือเวลาผมเรียกลูกว่า ไอ้ตี๋ มานี่ดิ ซึ่งหน้าเขาไม่ตี๋เลยครับ หน้าฝรั่ง (หัวเราะ) จริงๆ หน้าฝรั่งทั้งคู่เลย ไอ้หมวย ผมก็จะคุยเล่นในความเป็นผู้ชายของผม

ผมว่าคนที่มาฟังเพลงผม เขาไว้หนวด ดูเคร่งขึม แข็งแกร่ง แต่จริงๆ แล้วข้างในมีความเซนซิทิฟอยู่ ผู้ชายก็ร้องไห้ได้เปล่าวะ เพลงของผมก็จะเป็นตัวแทนของผู้ชายประมาณนี้ ผมอยากส่งกำลังใจให้คนแบบนี้

เพราะว่าจริงๆ ผู้ชายไม่ค่อยมีคนมาคุยในเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ พอไม่ได้ระบายมันก็จะเกิดความกดดัน พอกดดันมากๆ อาจพลั้งเผลอทำสิ่งไม่ดี เพราะฉะนั้นถ้าใครกำลังประสบกับปัญหาอยู่หรือกำลังอกหัก ก็พยายามหาคนคุย

อย่างผม ผมจะคุยกับภรรยาเพื่อดีท็อกซ์ความคิดบางอย่าง ผมเป็นคนไม่ชอบดีท็อกซ์นะ แต่เรารู้แล้วว่ามันทำได้ เพื่อที่จะแก้ไขบางสิ่งบางอย่างให้ปลดล็อกอะไรบางอย่างที่มันขุ่นเคือง ขอเป็นกำลังใจให้ฝ่ายชายทุกคนที่ กำลังเจอกับปัญหานี้อยู่แล้วไม่รู้จะคุยกับใคร หาคนคุยเว้ยมันมีทางออกเสมอ

เคยมีช่วงที่คุณไม่ยอมระบายให้ใครฟังไหม
มี สมัยก่อนผมจะเก็บ จะหมก ผมจะคิดว่าเราเป็นคนที่แข็งแกร่งมากๆ เราต้องเก็บอยู่เสมอๆ โดยที่ไม่พึ่งพาใครในเรื่องจิตใจ ผมโดนเลี้ยงมาแบบฝรั่ง ก็จะมีความพึ่งพาตัวเองสูงมาก ทุกวันนี้ ผมรู้แล้วว่าสามารถคุยเรื่องละเอียดอ่อนกับคนที่เราไว้ใจได้ หรือออกกำลังกายก็ช่วยได้ครับ

ที่บอกว่าต้องพึ่งพาตัวเอง ถึงขั้นต้องออกไปหาเงินเองเลยหรือเปล่า

ใช่ พ่อผมตัดขาดเรื่องเงินตอนผมอายุ 20 ต้องหาเงินด้วยตัวเอง ผมยังจำภาพตอนร้องไห้ในห้องน้ำได้ นั่นคือครั้งสุดท้ายที่ผมร้องไห้ในห้องน้ำ อ๋อไม่ มีอีก มีร้องไห้ในห้องน้ำอีก เป็นภาพที่ผมจำได้แม่นเลย เพราะเขาตัดเงินเดือน แต่เขามีที่อยู่ให้ มีห้องให้ มีรถให้ บ้านผมเป็นครอบครัว Middle Class ก็จะมีทุกอย่างที่เตรียมพร้อมให้เราไปใช้ชีวิตเป็นเป็นผู้ใหญ่ จริงๆ ก็ต้องขอบคุณพ่อแม่แหละที่เขาทำแบบนั้นในตอนนั้น

มันทำให้ผมแข็งแกร่ง ทุกวันนี้ผมพึ่งพาตัวเองได้ ใน 10 ปีที่ผ่านมาที่ผมต้องดิ้นรนด้วยตัวเอง มันมีข้อเสียตามมาคือจะไม่ฟังพ่อแม่ ข้อดีคือเราจะพยายามทำทุกอย่างด้วยตัวเอง แล้วก็ไม่ต้องมานั่งรอว่าใครจะมาช่วย

ช่วงแรกที่ถูกตัดเงินเดือนโกรธไหม

โกรธมาก โกรธสุดๆ โกรธแบบแค้นอะ สำหรับคนอื่นอาจจะรู้สึกว่ามันไม่ได้ลำบากหรอก พ่อแม่ยังช่วยมึงอยู่เลย แต่ตอนนั้นผมไม่มีรายได้นะ สัญญาผมใกล้จะหมด (จาก Kamikaze) จริงๆ แล้วด้วยซ้ำ ผมไม่ได้มีเงินเดือนเหมือนคนอื่น เรียนมหาวิทยาลัยจบก็ไม่ได้ทำงานอะไร ไม่ได้อยากทำงานออฟฟิศ ผมไปสมัครมาแล้วนะ แต่ทำไม่ได้ ไม่อยากทำ มองไม่เห็นว่าจะประสบความสำเร็จได้ยังไง

เพื่อนยังพูดกับผมอยู่เลยว่า มึงจะทำงานประจำไปตลอดชีวิตเหรอวะ มึงจะหาเงินจากมันได้เหรอ ทุกวันนี้มันยังเป็นเพื่อนสนิทผมอยู่นะ มันออกจากงานประจำแล้ว ไปทำชาบู ไปทำธุรกิจเอง ไปทำอะไรที่ไม่ต้องมานั่งโต๊ะทั้งวันทั้งคืน เราทำงานแค่ 4 – 5 ชั่วโมงก็หาเงินได้แล้ว จริงๆ ถ้าผมไม่ได้เป็นศิลปินผมก็อาจจะขายของใน TikTok ก็ได้ แต่วันนั้นยังคิดไม่ได้ ผมรู้แค่ว่าผมต้องปลดล็อกชีวิตด้วยอะไรสักอย่าง ช่วงนั้นผมผลักดันตัวเองมากๆ อีกแรงผลักหนึ่งก็มาจากปุ้ยด้วย

วันนี้พอมีลูกแล้ว เคยคิดไว้ไหมว่าจะเลี้ยงเขาแบบไหน ประคบประหงมหรือปล่อย

อารมณ์เด็กเขาจะเปลี่ยนไปตลอด คนเป็นพ่อแม่ก็ต้องปรับเปลี่ยนอยู่ทุกวัน ถามว่าเราจะมีกรอบให้เขาไหม อาจจะมี หลังๆ เริ่มมีมากขึ้น แต่ไม่ถึงขั้นว่ามีกรอบเสียจนเขาจะรู้สึกไม่ดีกับเรา กรอบกับเรื่องพื้นฐาน เช่น แปรงฟัน อาบน้ำ มันเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับร่างกายตัวเองก็ต้องทำ

และผมพูดอยู่กับภรรยาเสมอว่าช่วยสอนลูกในเรื่องเงินนะ ผู้ใหญ่สมัยก่อนเขาจะบอกว่าเงินไม่ได้เป็นสิ่งที่สร้างความสุขให้เรา ไม่ใช่หรอก เงินเป็นสิ่งที่เราสามารถใช้ได้เพื่อดำเนินชีวิต เพราะฉะนั้นสอนเขา เพราะว่าไม่งั้นจะเป็นแบบผม ที่ได้เงินมาง่ายและสามารถที่จะทำให้มันหายได้ง่ายเหมือนกัน เพราะเราไม่เคยมีเงินเยอะขนาดนั้นในบัญชี ตอนอยู่ 3.2.1 ผมใช้หมดเกลี้ยง ไม่มีใครสอนผม

กับลูก เราจะสอนเขาว่าเราทำงานได้เงิน ต้องรู้จักวิธีเก็บเงินด้วย เก็บไม่พอต้องรู้จักด้วยว่าจะลงทุนยังไง แบ่งกี่เปอร์เซ็นต์ ก็ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป แม้ว่าตอนนี้เขาอาจจะไม่เข้าใจแต่ผมก็จะพูดกับเขา เขาถามว่า แดดดี้แล้วเวลาแดดดี้ทำงานเสร็จ แดดดี้เอาเงินไปทำอะไรบ้าง ดี้ก็บอกว่า แดดี้จะเก็บเงิน แล้ววางแผนเงิน ผมจะไม่ซื้อของสะเปะสะปะ เพราะช่วงนี้ลูกผมชอบซื้อของเล่น

ทุกวันนี้คุณเป็นคนใช้เงินเยอะไหม และใช้กับอะไร

หลังๆ ผมชอบเก็บเงินซื้อของใหญ่ ไม่ค่อยซื้ออะไรสะเปะสะปะ อย่างเช่นถ้าผมอยากได้ Porsche ผมก็จะเก็บเงินก้อน หรือถ้าผมอยากได้บ้านหลังใหม่ผมก็จะเก็บเงิน แต่ในชีวิตประจำวันหรือต่อเดือน ผมจะใช้เงินไม่เยอะ เสื้อผ้าผมก็เป็นเสื้อผ้าแนววินเทจ แต่เสื้อผ้าวินเทจมันเริ่มแพงละ

แต่อย่างตัวที่ผมใส่ (จับเสื้อ) อย่างนี้ตัวละ 200 ผมก็ใส่ได้ ไม่จำเป็นต้องแพง เมื่อก่อนผมใส่แบรนด์เนมเยอะมาก เงินในบัญชีหายไปเยอะ พอเราสร้างตัวตนขึ้นมาเราก็อยากแต่งตัวหรือสร้างสไตล์ที่ให้คนเห็นเรา ทุกวันนี้ผมกลับมาใช้ชีวิตที่ง่ายขึ้น คือไม่ใช้จ่ายอะไรนอกเหนือจากที่เราควรจะใช้ หาของอร่อยกิน มากกว่าที่จะต้องมานั่งซื้อเสื้อผ้าทุกวัน

ผมเพิ่งมาใส่แบรนด์เนมตอนอยู่ฮิปฮอป ตอนอยู่แก๊ง Already Deadd ผมคิดว่าการใส่แบรนด์เนม มันอยู่ใน Culture ความเป็นฮิปฮอป มันจะต้องใส่เสื้อแบรนด์เนม เข็มขัดแบรนด์เนม รองเท้าแบรนด์เนม พอออกมาจากจุดนั้น เราก็ไม่ได้ใส่แบรนด์เนมทั้งตัว เหลือแค่ไม่กี่ชิ้น แว่นอันนี้ Cartier เสื้อตัวนี้ก็จะเป็นเสื้อวินเทจของ Harley ตัวนี้ H&M ราคาไม่แพงมาก

ส่วนกางเกงยีนส์ ผมชอบใส่ยีนส์มาก ผมมีแหล่งกางเกงยีนส์นะครับ ชื่อร้านว่า Denim_Bird ราคาไม่เกินพัน จะมีพวก Levi’s Edwin Carhartt มีหมดเลย ลองเซิร์ชใน IG ก็ได้ ผมไม่เคยไปร้านเลย สั่งออนไลน์ตลอด มันก็เป็นกางเกงที่ขายในห้างนั่นแหละ แต่ผมชอบเสื้อผ้าที่คนใส่มาแล้ว ชอบเสื้อผ้าที่สกปรก ไม่ชอบของใหม่

อกหักอยากฟังเพลงเศร้า
คิดถึงเขา GAVIN:D

คุณอยู่ในวงการนี้มาแล้วกี่ปี

โห รู้อายุเลยถ้าบอก (หัวเราะ) ตอนนี้ผม 34 ถ้านับตั้งแต่ออกเพลงแรกตอนนั้นผม 17 ก็ประมาณ 17 ปีแล้ว

นานเหมือนกันนะ ในฐานะศิลปิน จาก Day 1 คิดว่าตัวเองเปลี่ยนแปลงไปแค่ไหน เติบโตขึ้นแค่ไหน

ผมเปลี่ยนไปมาก Guitar Mag เพิ่งเขียนถึงผมว่าอัลบัมนี้ กวินท์ดูเป็นศิลปินใหม่ ในแต่ละช่วงชีวิต ผมว่าผมเป็นศิลปินใหม่ทุกครั้ง ตอนฮิปฮอปผมก็รู้สึกว่าผมเป็นศิลปินอีกคนหนึ่ง ตอนอยู่ 3.2.1 ผมก็เป็นศิลปินอีกคนหนึ่ง ในวันนี้ผมก็รู้สึกว่าผมก็เป็นศิลปินอีกคนหนึ่ง

แต่ถามว่ามันห่างหายความเป็นกวินท์ไหม ไม่นะ มันจะมีลายเซ็นของเราอยู่ในทุกๆ เพลง แฟนเพลงผมอาจพอรู้ อ๋อ กวินท์มันร้องอย่างนี้ มันเขียนเพลงแบบนี้ ระหว่างนั้น ผมจะถามตัวเองเสมอว่าอยากไปถึงจุดไหน ทำเพลงเพื่อความสุขหรือเพื่อเงิน หาคำตอบเพื่อให้ชัดเจนกับตัวเอง

ในช่วงแรกๆ ผมยังมองไม่เห็น คิดไม่ออกว่าทำสิ่งนี้ไปเพื่ออะไร ผมว่าเราต้องถามตัวเองบ่อยๆ แล้ววางเป้าหมาย เพราะถ้าไม่ใช่จะได้ไปทำอย่างอื่น หรือบางทีพ่อแม่ผู้ปกครองส่งลูกไปทำในสิ่งที่เขาไม่ได้อยากทำ อยากให้เขาเป็นศิลปิน ดารา นักร้อง แต่ลูกไม่ได้อยากเป็น

ยุคนี้ผมว่าเราควรถามตัวเองให้มั่นใจว่าอยากทำจริงไหม ถ้าไม่อยากทำควรสู้ ควรบอก ยืนยันกับคนที่เขาบังคับให้เราทำว่าเราไม่ชอบ เรามีสิ่งที่อยากทำมากกว่า คนเราจะเติบโตได้ถ้าได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก แต่จะทำได้ดี ทำได้เก่งไหมนั่นอีกเรื่อง แต่พื้นฐานคือต้องถามตัวเองบ่อยๆ ไม่ว่าจะทำเพลงหรือทำอะไรก็ตาม คุณทำเพื่ออะไร ตอบให้ได้

หรือไม่ก็ไปตรวจ DNA ซะ เพราะว่าเราจะได้รู้ว่าเราชอบจริงหรือไม่ อันนี้เรื่องจริงนะ มันจะบอกเลย ผมตรวจ DNA ลูก ผลบอกว่าลูกชอบสัตว์ แล้วเขาก็พูดออกมาจากปากเลยว่าเขาอยากเป็นสัตวแพทย์ ซึ่งก็ดี แต่เขาก็ชอบดนตรีด้วย ชอบตีกลองด้วย

ถ้ามีคนบอกว่าอยากเป็นศิลปินให้ได้แบบกวินท์ คุณจะตอบว่า
อย่าเป็นแบบผมเลย (หัวเราะ) เหนื่อย แต่ขอให้ฟังเพลงอกหักของผมไปเรื่อยๆ นะครับวัยรุ่นมีหนวด ผมจะพยายามเอาใจคุณให้มากที่สุด แล้วก็ใครที่อยากได้กำลังใจตามคอนเสิร์ต ก็มาหาผมได้ ผมสามารถเป็นคนๆ นั้นที่กอดคุณได้โดยที่เราไม่รู้จักกัน

ในฐานะศิลปิน ตั้งเป้าหมายอะไรไว้อีก อยากไปถึงขั้นไหน

ผมอยากไปเมืองนอกด้วยเพลงไทย อยากมีชื่อที่เมืองนอกด้วย นี่คือที่คิดไว้ ผมมีเพลงที่แต่งไว้เยอะมาก ที่เป็นภาษาอังกฤษ แต่คิดจะปล่อย อยากเอาใจแฟนเพลงบ้านเราก่อน ทำให้เขาติดใจหลงใหลไปกับเพลงของเราให้ได้ ถ้าทำได้ก็จะทำไปเรื่อยๆ อยากให้เขามีความสุขกับเพลงอกหัก (หัวเราะ)

ไม่รู้เหมือนกันว่าจะดังอีกแค่ไหน หรือวันหนึ่งจะเงียบหายไป ผมคงทำเพลงเศร้าไปเรื่อยๆ ประคองมันไป เลี้ยงมันไป

คือชัดเจนว่าจะทำเพลงเศร้า ไม่อยากทำเพลงรักให้มากกว่านี้ ถี่กว่านี้

ไม่ครับ (หัวเราะ) ชัดเจนไหม คนชอบพิมพ์มาว่าเมื่อไหร่กวินท์จะทำเพลงรัก ผมทำแล้วตั้งหลายเพลง ไม่ฟังกันเลย ชอบฟังแต่เพลงเศร้าๆ กัน งั้นฟังเพลงอกหักกันต่อไปครับ

The post ศาสดาชายรักช้ำ อัลบัมใหม่ ROOM101 และความคิดที่ตกผลึกแล้วในวัย 34 ของ GAVIN:D appeared first on a day magazine.

คำถามจากลูกเงือกที่วนเวียนอยู่ในหัวเหมือนแอ่งน้ำวน

ท่ามกลางเดือนมิถุนายนหรือ Pride Month ที่แต่งแต้มไปด้วยสีสดสว่างเรียงทับกันเหมือนกับสายรุ้งหลังฝนโปรย แต่กว่ากลุ่ม LGBTQIA+ จะได้รับการปฏิบัติเท่าเทียมเช่นบุคคลอื่น พวกเขาต้องเดินฝ่ามรสุมทางสังคมมาอย่างสาหัส และเพียงแค่เดือนเดียวใน 1 ปี อาจยังไม่สามารถลบภาพจำของความแตกต่างไปจากคนในสังคมได้ 

เหมือนกับเจ้าหญิงเงือกน้อยและเจ้าชายโฉมงาม ที่เราอาจจะคุ้นเคยกันดีจากเรื่องเงือกน้อยผจญภัย (The Little Mermaid) ที่ต่างกันแค่หางเกล็ดและสองเท้า ต่างต้องฟันฝ่าอุปสรรคและความคิดที่ว่า ‘มนุษย์กับเงือก’ รักกันไม่ได้ ทว่าสุดท้ายในตอนจบ เจ้าหญิงเงือกน้อยและเจ้าชายโฉมงามก็ลงเอยอย่างมีความสุขชั่วนิรันดร์ หรือในฉากจบตามต้นฉบับของ ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์สัน ที่เจ้าหญิงเงือกน้อยสลายกลายเป็นฟองอากาศ

ในขณะที่หนังสือหลายเล่มเขียนถึงเรื่องราวการฝ่าฟันของเงือกและมนุษย์ แต่สำหรับหนังสือ ‘ลูกเงือก’ (The Mer-Child) มีความน่าสนใจตรงที่ผู้เขียนเลือกบอกเล่าเรื่องราวหลังจากนั้น ชั่วขณะที่ดอกผลแห่งรักของมนุษย์และเงือกเกิดขึ้น เรื่องราวที่ไม่มีแม้แต่เผ่าพันธุ์ใดคอยต้อนรับลูกครึ่งมนุษย์ครึ่งเงือกเลย

“ไม่มีใครเหมาะสมกับทุกหนทุกแห่งหรอก นอกจากในที่ที่เขาอยู่”

การไม่เป็นที่ยอมรับ พร้อมกับการหาคำตอบว่าตัวตนของเราเหมือนหรือต่างกับคนอื่นอย่างไร อันเป็นคำถามของสังคมที่ถาโถมเข้าใส่กลุ่มคนที่มีความหลากหลายทางเพศ และยังคงความสงสัยอยู่จนถึงทุกวันนี้

ผลงานของนักเขียนชาวอเมริกัน โรบิน มอร์แกน หนังสือ The Mer-Child แปลไทยโดย ทราย ชยา เป็นหนังสือเล่มเล็กจำนวน 64 หน้า ที่อัดคลื่นปัญหาสังคมของมนุษย์ในปัจจุบันไว้เป็นระลอก แม้จะเป็นหนังสือตีพิมพ์ไทยเมื่อปี 2538 แต่ยังคงความร่วมสมัยไว้เป็นหลักแหล่งเหมือนฤดูกาลที่วนกลับมาทุกปี

เรื่องราวของลูกเงือกที่ไม่มีที่ทางของตนเอง ส่วนหางเป็นเกล็ดต้องคอยหลบไว้ไม่ให้ใครเห็น และส่วนร่างกายมนุษย์ที่ทำให้ไม่สามารถนับรวมเป็นสัตว์น้ำชนิดไหนได้ ไม่ว่าทางใดก็ไม่สามารถแสดงตัวตนได้อย่างแท้จริง 

ผิดกับเด็กหญิง-แอนเนโมนี ลูกเงือกเรียกอย่างนั้น เพราะผมสั้นหยิกฟูพลิ้วไหวไปตามลมเป็นเอกลักษณ์ของเธอ และดูเหมือนขาเธอจะไม่ขยับเขยื้อนเหมือนเด็กทั่วไป

เมื่อทั้งสองเจอกัน แต่ไม่มีทีท่าประหลาดใจต่อกัน หนำซ้ำยังเป็นเรื่องน่ามหัศจรรย์เสียอีก ทั้งคู่ไม่จำเป็นต้องมีชื่อเรียกกันและกัน เพราะลูกเงือกนั้นมีตัวเดียวในโลก และเด็กหญิงที่มีผมเหมือนดอกแอนเนโมนีก็มีคนเดียวในโลกเช่นกัน

“มนุษย์เหมือนกันมากกว่าแตกต่างกันไม่ใช่รึ”

ปัญหาของมนุษย์ที่ส่งผลกระทบเป็นคลื่นวงกว้าง จนถึงลูกเงือกที่คอยตั้งคำถามกับทุกสิ่งที่อยู่เบื้องบนทะเล ทั้งเรื่องของความรักต่างสีผิว คนจนคนรวย เด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิง คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ตกเสียที 

“บ่อยครั้งมนุษย์มักมองตัวเองว่าเป็นคนละเผ่าพันธุ์” เด็กหญิงแอนเนโมนีพยายามอธิบาย 

น่าประหลาดที่คนเรากดทับตัวตนของใครสักคนเพียงเพราะแตกต่างไปจากที่เราเคยเห็น เพราะลูกเงือกไม่ได้เดินสองขาจึงไม่สมควรได้ยืนอยู่ ณ ที่เดียวกันกับมนุษย์ และเพราะเราเลือกรักในสิ่งที่ไม่เหมือนกับคนอื่นเลยไม่สมควรถูกรักเหมือนคนอื่นรึ

การแสดงออกถึงจุดยืนและต้องคอยหลบซ่อนตัวตนของเรื่องนี้อาจคล้ายกับแอนิเมชันเรื่อง Luca ที่ทุกคนอาจจะรู้จักกันดีในการนำเสนอเรื่องความแตกต่าง ซึ่งเกี่ยวโยงถึง LGBTQIA+ ที่ต้องคอยปิดบังตัวตนและทำตามที่สังคมเป็น 

“อย่างปลาคาร์ปกับปลาสแนปเพอร์แตกต่างกันแต่ก็เป็นปลาเหมือนกัน ปลาก็แตกต่างจากปูหรือปะการัง แต่ก็เป็นสัตว์น้ำเหมือนกัน”

เมื่ออ่านมาจนถึงกลางเล่ม การถกประเด็นของสิ่งมีชีวิตบนบกและใต้น้ำยังชวนให้ตั้งคำถามและหาคำตอบ แม้บางครั้งลูกเงือกและเด็กหญิงแอนเนโมนีจะคิดไม่เหมือนกันบ้าง แต่สิ่งที่ทั้งคู่ต่างมองเห็นและถูกกระทำตอบกลับมา มันตอบคำถามได้อย่างกระจ่างชัดว่ามนุษย์นี่ช่างหาความแตกต่างกันเหลือเกิน

มนุษย์ไม่ได้หาความแตกต่างเพื่อให้เป็นตัวของตัวเอง แต่หาคนที่แตกต่างเพื่อแบ่งแยกออกไปให้ไกล ถึงอย่างนั้นเราก็ไม่ได้แยกปลาสองจุดกับปลาสามจุดเป็นคนละเผ่าพันธุ์ หรือแยกแมวสามสีกับแมวลายสลิดออกจากกัน เพราะยังไงทุกตัวก็เป็นแมวอยู่ดี

ถนนสีรุ้งที่มีลวดลายหลากสี ก็เหมือนหอยที่ออกมาจากการหลบซ่อนใต้กองทราย แสดงความสวยงามตัวแล้วตัวเล่า ทั้งสีแดงอมเหลือง สีฟ้าอ่อน สีฟ้าใส สีม่วงลาย สีเทารอบสีไพล แต่ละตัวมีลวดลายไม่เหมือนกัน สมบูรณ์ในตัวเอง มีอยู่ตัวเดียว และเป็นหอย 

สำหรับบรรทัดสุดท้ายของเรื่องราวนี้อาจไม่ได้เขียนจบด้วยคำว่ามีความสุขชั่วนิรันดร์ แต่ก็ไม่ได้จบลงด้วยความทุกข์ของใครคนใดคนหนึ่ง กล่าวได้ว่าลูกเงือกและเด็กหญิงก็ใช้ชีวิตอย่างที่เคยเป็นมาด้วยกัน ไม่จำเป็นต้องมีบุคคลใดล่วงรู้ถึงความจริงระหว่างพวกเขาสองคน เพียงแค่พวกเขาเข้าใจกัน เหมือนกัน และยอมรับกันและกัน แค่นี้ก็พอแล้ว 

‘ลูกเงือก’ ไม่เพียงแต่แสดงความทุกข์ของผู้ที่ไม่ถูกยอมรับ แต่ค่อยๆ ชวนผู้อ่านคิดตามไปกับเด็กหญิงถึงสังคมมนุษย์ที่เรารู้จักกันดี แต่อาจยังไม่เคยลองตั้งคำถามอย่างตรงไปตรงมาเช่นเดียวกับลูกเงือก 

หลังจากปิดหน้าหนังสือก็ฉุกคิดคำตอบขึ้นมาได้ว่ามนุษย์แตกต่าง แต่ก็เหมือนกันได้ เพียงแค่เราเข้าใจกันไม่ใช่รึ

The post “มนุษย์เหมือนกันมากกว่าแตกต่างกันไม่ใช่รึ” คำถามจากลูกเงือกที่วนเวียนอยู่ในหัวเหมือนแอ่งน้ำวน appeared first on a day magazine.

เพียงแต่สถานการณ์ที่เราต้องเลือกในชีวิตประจำวัน โดยมากเป็นเรื่องง่ายๆ ที่เกิดซ้ำจนเป็นรูทีน ตอนเที่ยงจะกินอะไร กินกับใคร จะกลับบ้านด้วยวิธีไหน แวะไปเจอเพื่อนก่อนดีไหม ฯลฯ

การเลือกแบบที่ว่าเป็นการเลือกแบบง่ายๆ ใช้เวลาคิดไม่ถึง 5 นาที ก็ได้คำตอบ

เป็นไปได้ไหมว่า เรื่องง่ายๆ อย่างการเลือกร้านอาหารไม่ได้มีผลกระทบกับชีวิตมากมายถึงขั้นเป็นจุดเปลี่ยนใหญ่ ไม่ได้มีเดิมพันสูง ร้านอาหารที่ไม่ได้เลือกไปกินวันนี้ ค่อยไปกินวันพรุ่งนี้ก็ยังได้

หลายครั้งหลายคราว การตัดสินใจเรื่องง่ายๆ แบบที่ว่าจึงไม่ก่อให้เกิดความรู้สึกเสียดาย

และใช่หรือไม่ว่า ในบางครั้ง ถ้าการเลือกมีเดิมพันสูง กระทบกับชีวิตมากมายถึงขั้นเรียกได้ว่าเป็นจุดเปลี่ยน บรรดาชอยซ์ที่เราไม่ได้เลือกจะเวียนกลับมาหลอกหลอนและกัดกินใจเราอยู่เสมอ
“ถ้าวันนั้นไม่ลาออกจากงาน ชีวิตคงดีกว่านี้”

“ถ้าวันนั้นยอมเป็นหนี้เพื่อไปเรียนต่อต่างประเทศ ในระยะยาว การเงินที่บ้านคงดีกว่านี้”

ยิ่งเดิมพันสูงมากเท่าไร ยิ่งเป็นเรื่องใหญ่มากแค่ไหน เราจะยิ่งรู้สึกเสียดาย-ที่เราไม่ได้เลือก มากเท่านั้น โดยเฉพาะถ้าชอยซ์ที่เราเลือกไม่ได้ดีงามเหมือนที่วาดภาพไว้ ความรู้สึกเสียดายในสิ่งที่ไม่ได้เลือกจะวิ่งตามเรา คล้ายเป็นเงาไม่มีผิด

หากใครกำลังเผชิญหน้ากับสภาวะทำนองนี้ คอลัมน์ a better day ชวนมองอีกหลายๆ มุม ถ้าไม่ไบแอสจนเกินไป แล้วมองลงรายละเอียดกันแบบจริงจัง ชอยซ์ที่เราไม่ได้เลือกใช่ว่าจะดีงามไปเสียทั้งหมด และใช่ว่าจะไม่สร้างความทุกข์ให้กับเราเลย

ทุกอย่างมีแพ็กเกจของมัน

มันหักห้ามใจยาก เมื่อต้องไม่คิดว่าถ้าวันนั้นเลือกที่จะไม่ลาออก ชีวิตในวันนี้คงดีกว่านี้ 

คล้ายว่าเราเลือกมองแต่แง่มุมที่ดีของสิ่งที่เราไม่ได้เลือก แต่มองไม่เห็นหรือเลือกที่จะมองข้ามบางแง่มุมที่ก็กัดกินใจเราเหมือนกัน เหมือนกันกับชอยซ์ที่เราเลือก เราก็เลือกมองแต่แง่มุมดีๆ โดยไม่คิดถึงความทุกข์ที่มันพ่วงมากับสิ่งที่เราเลือก

ถ้ายังทำงานอยู่ที่เก่า เรามีเพื่อนฝูงที่สนิทใจเป็นเซฟโซน แถมตอนจะออก เจ้านายก็เพิ่มเงินเดือนเพื่อรั้งตัวไว้ด้วย เพียงแต่ในวันและวัยนั้น งานที่ทำไม่มีความท้าทาย ไม่มีโอกาสได้ลับคมฝีมือ เราในวันนั้นจึงเลือกเดินออกมา

กลับกัน ชอยซ์ที่เราเลือกอาจมอบความท้าทายในหน้าที่การงาน ได้ลับฝีมือ ได้อยู่ท่ามกลางคนเก่งๆ มีโจทย์ยากๆ วิ่งเข้ามาท้าทายให้แก้ปัญหา แต่แลกมากับการไม่มีระบบ เงินเดือนอาจจะไม่สูง ซึ่งก็นำมาซึ่งการมีคุณภาพชีวิตที่ไม่ดี ฯลฯ

ความรู้สึกเสียดายจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อเรามองแต่แง่มุมดีๆ ของสิ่งที่เราไม่ได้เลือก จนเราลืมนึกถึงอีกแง่มุมที่ในวันและวัยนั้นเราถือว่าเป็นเรื่องใหญ่ และกัดกินใจในหน้าที่การงานอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน 

ขอเพียงเข้าใจว่า สิ่งที่เราไม่ได้เลือกหรือแม้แต่สิ่งที่เราเป็นคนเลือกเอง ทุกอย่างมีความสุขและความทุกข์เป็นของมันเองเสมอ ไม่มีชีวิตแบบไหนที่ไม่มีทุกข์ ไม่มีงานไหนไม่มีปัญหา ทุกอย่างมีแพ็กเกจของมัน

และอย่าลืมว่าเราจะได้ใช้ชีวิตในแบบที่เราเลือกแล้วเท่านั้น ชอยซ์ที่เราไม่ได้เลือก-ยิ่งถ้าเป็นเรื่องใหญ่ เป็นจุดหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิต เราอาจไม่มีโอกาสได้กลับไปเลือกชอยซ์นั้นอีกแล้ว

ไม่ได้บอกว่าสิ่งที่ ‘เลือกแล้ว’ ดีที่สุด แต่ควรหาแง่งามของมันแล้วใช้ชีวิตต่อ

เพราะนั่นคือชอยซ์ที่เราเลือกแล้ว

สวัสดิการที่เอื้อต่อความผิดพลาด

อันที่จริง ร่องรอยวัฒนธรรมแบบจารีตของสังคมไทยยังมีอิทธิพลกับการใช้ชีวิตของผู้คนอยู่ไม่น้อย สังเกตหรือไม่ว่า ค่านิยมของคนรุ่นก่อนมักจะบอกให้เราเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำ หางานที่มั่นคง (ข้าราชการ วิศวกร แพทย์ ฯลฯ) เสร็จแล้วก็ต้องแต่งงาน ซื้อบ้าน และผลิตทายาทสืบทอดต่อไป

แม้ไม่ได้เขม่นกันออกมาซึ่งๆ หน้า แต่ถ้าผิดแผกไปจากนี้ก็ถือว่าใช้ชีวิตมาผิด ไม่ฉลาดเลือก หรือกระทั่งว่าย้อนให้บรรพบุรุษว่าเลี้ยงดูลูกหลานกันมาอย่างไร

คล้ายว่าเอเชียจะมีวัฒนธรรมนี้ร่วมกัน ต่างจากยุโรปที่มองว่ารัฐควรจะมีสวัสดิการที่พร้อมจะซัปพอร์ตทุกความผิดพลาดของพลเมืองในประเทศ ยกตัวอย่างเช่น สวีเดน เมื่อประชากรลาออกจากงานเพื่อไปลองทำตามฝันแล้วเกิดข้อผิดพลาด รัฐจะจ่ายเงินซัปพอร์ตให้ 80% ของเงินเดือนเดิมในช่วง 200 วันแรก ในขณะที่สำนักงานประกันสังคมของบางประเทศยังมุมมิบจ่าย ‘เงินว่างงาน’ ช้าเหมือนเต่าคลาน กระทั่งสวัสดิการรัฐด้านอื่นๆ ยิ่งมองไม่เห็นว่ามีความพยายามที่จะซัปพอร์ตประชาชนที่พบเจอกับความผิดพลาดในชีวิต
เมื่อรัฐไม่มีฟูกมาคอยซัปตอนล้ม เราจึงได้ยินเสียงสะท้อนจากคนรุ่นใหม่ที่พยายามแหกออกจากกติกาแบบเดิมๆ เช่น ไม่เทิดทูนความลำบาก หรือเลือกที่จะไม่ทนอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่เป็นพิษ ความยืดหยุ่นกลายเป็นแว่นในการมองหางานของคนยุคใหม่

เลือกที่จะไม่ผูกมัดตัวเองไว้กับอาชีพเดียวและกระจายความเสี่ยงออกไปในแนวราบ เราจึงเห็นการดิ้นร้นในการทำจ็อบเสริมเยอะมาก ซึ่งส่วนหนึ่งก็อาจมาจากความเชื่อลึกๆ ว่าถ้าสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เลือกทำแล้วล้ม ยังพอมีอีกสิ่งที่ประคับประครองให้ไปต่อได้

นี่เท่ากับว่าประชาชนดิ้นรนกันเองตามยถากรรม สังคมไทยดูเหมือนยังห่างไกลเหลือเกินกับการซัปพอร์ตความผิดพลาดของประชาชนในการดำเนินชีวิต แต่เป็นเรื่องน่ายินดีที่คนจำนวนไม่น้อยมองว่าไม่จำเป็นต้องผ่านด่านที่ครั้งหนึ่งสังคมกำหนดให้ต้องข้าม แต่เลือกใช้ชีวิตในแบบที่อยากใช้ แบบที่คิดมาถี่ถ้วนแล้ว

เพียงแต่มันน่าเสียดายที่เราน่าจะมีสังคมที่ออกแบบมาให้เราผิดพลาดได้ และคอยโอบอุ้มเราไม่ให้บาดเจ็บล้มตาย ให้สามารถลืมตาอ้าปากและใช้ชีวิตต่อไปได้

เพราะไม่ว่ายังไง เราทุกคนก็ต้องตัดสินใจบางเรื่องในชีวิตผิดพลาดกันแน่ๆ

เลือก (ผิด) ดีกว่าไม่เลือก

ผู้เขียนได้อ่านหนังสือ ‘ครึ่งจริง ครึ่งฝัน และพระจันทร์ของคนหนุ่ม’ เขียนโดย วิรัตน์ โตอารีย์มิตร นักเขียนนามปากกา ญามิลา ใจความหนึ่งมีการกล่าวถึงการเลือกทำบางสิ่งบางอย่างในชีวิตเอาไว้แบบนี้

“เลือกกันเถอะ เมื่อยังมีเวลาและโอกาสให้ตัดสินใจ ไม่มีอะไรผิดถูกอย่างแท้จริง วันนี้ผิดพรุ่งนี้ถูก หรือวันนี้ถูกพรุ่งนี้อาจผิด บางทีก็แล้วแต่ว่าใครเป็นผู้พิจารณาด้วย ตรงนี้ไม่สำคัญ สำคัญกว่าคือเมื่อเลือกแล้วหัวใจเราเป็นอย่างไรบ้าง บางคนยอมถูกเลือก เพราะตรงนั้นมีหลายด้านที่เป็นความหมายของชีวิต”

ในวันและวัยที่ยังลองผิดลองถูกได้ ความหมายของชีวิตเป็นเรื่องสำคัญมาก เราให้ค่ากับสิ่งไหนเป็นพิเศษ หมกมุ่น หลงใหล อยากปะทะ หรือพร้อมกระโจนเข้าใส่ โดยมาก เราก็มักจะเลือกทำสิ่งนั้น-สิ่งที่ทำให้ชีวิตมีความหมาย แม้อย่างที่กล่าวไปว่ามันจะพ่วงมาด้วยแพ็กเกจความทุกข์อีกนับไม่ถ้วน

ไม่ใช่แค่ผู้เขียน ครึ่งจริงครึ่งฝันฯ ผู้มากประสบการณ์ชีวิตหลายคนพูดในทำนองเดียวกันว่า ‘เลือกดีกว่าไม่เลือก’ ซึ่งทุกคนทราบดีว่าการเลือกทำสิ่งหนึ่ง หมายถึงต้องละทิ้งอีกสิ่งหนึ่ง นั่นเป็นเรื่องที่ต้องรับให้ได้

แก่นแกนของหนังสือเล่มนี้ครั้งหนึ่งเคยทำให้ NGO หนุ่มด้านสิ่งแวดล้อมลาออกแล้วเดินตามความฝันในการเป็นนักเขียน จนกระทั่งเติบโตขึ้นมาเป็นบรรณาธิการที่สร้างคุณค่าให้กับวงการนิตยสารและสื่อสารมวลชน

แน่ล่ะว่า มีคนจำนวนไม่น้อยที่ยอมจำนนและละทิ้งความฝัน คนเหล่านี้มีอยู่จริง และค่อนข้างมั่นใจว่ามีอยู่มากด้วยซ้ำไปในบ้านเรา แต่เหมือนอย่างที่วิรัตน์ว่าไว้ในหนังสือ การละทิ้งความฝันไม่ใช่ความผิด เพราะนั่นคือการเลือกที่ได้ตัดสินใจแล้ว

หลายเดือนก่อน ผู้เขียนมีโอกาสได้ฟัง ฟาโรส-ณัฏฐ์ กลิ่นมาลี เจ้าของช่อง Farose กล่าวในรายการสัมภาษณ์ ขอบคุณคุณแม่ที่บอกให้ลูกเป็นคนเลือกเองว่าจะเข้าคณะอักษรฯ จุฬาฯ ดีหรือไม่ คำพูดอาจไม่ถูกต้อง 100% แต่กล่าวประมาณว่า

“เลือกเอง ถ้าเลือกผิดจะได้ไม่ต้องโทษใคร แต่ถ้าเลือกถูก หนูจะได้ภูมิใจไปตลอดชีวิต”

เลือกผิดเลือกถูกอาจดีกว่ามานั่งเสียดายที่ตอนนั้นไม่ได้เลือก

The post ดีกว่าไหมนะ ถ้าจะหาแง่งามของ ชอยซ์ที่เลือกแล้ว ดีกว่านั่งเสียดายชอยซ์ที่เราไม่ได้เลือก appeared first on a day magazine.